ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਾਸ਼ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਉਹ ਬਚਨ, ਜੋ ਸਮੇਂ, ਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਸਨ, ਦਿਲ ਦੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਠੰਡ ਪਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੂਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਨ ਸਾਰੀ ਮਲਿਨਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ ਦੁਆਰਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਲ, ਭਾਗ ਅਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਵੈਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਕੱਟ ਗਏ, ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਰੀਰਕ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਤੁਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਸੁਣਿਆ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਰਵੋਚ ਭਗਵਾਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਹਟ ਗਈ। ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ, ਉਹ ਅਜਨਮੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਕੰਡੇ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਕੰਡੇ ਨਾਲ ਕੱਢ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਟ ਮੱਛੀ ਆਦਿਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਕੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਮੁਕੁੰਦ—ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ—ਆਪਣੇ ਸ਼ੁਭ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਏ, ਓਸ ਸਮੇਂ ਕਲੀ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਨਜਾਗੇ ਸਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਲੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ—ਲਾਲਚ, ਝੂਠ, ਹਿੰਸਾ—ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਜ, ਘਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਲਈ। ਉਸ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤਰੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਸੈਨਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਯਗਨ ਅੱਗ ਪੀਤੀ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧ, ਸਾਥੀ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲੀਨਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਪੰਜ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਤਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪੇ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਕਸ਼ਰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਛਾਲੇ ਵਾਲੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ, ਜਟਾ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਨੰਗੇ ਸਿਰ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ, ਪਾਗਲ ਜਾਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਅਣਸੁਣਿਆ ਬਣ ਕੇ, ਉੱਤਰੀ ਮਾਰਗ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਸਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਕਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲਿਆ। ਨਿਰਭਰ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕੇਵਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਧਾਮ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਹ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਮਲਿਨਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਪਰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਲਈ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਵੀ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨਾਲ ਚੇਤਨਾ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਵਰਾਂ ਦੀ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਕੇਵਲ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ, ਉੱਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਫਿਰ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਰਵੋਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਾਪੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰਾ ਦੀ ਧੀ ਇਰਾਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮੇਜਯ ਆਦਿ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਉਸ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦਾ ਭੇਸ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਾਂ ਤੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦੌਰਾਨ ਕਲੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਫੜਿਆ? ਇਹ ਸ਼ੂਦਰ ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਈ ਹੋਏ ਸੀ ਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਜੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ। ਜਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਰਸ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਫਜੂਲ ਗੱਲਾਂ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਉਮਰ ਹੀ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ? ਹੇ ਭਲੇ ਜਨੋ! ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਜੀਵ, ਜਿਹੜੇ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਮੌਤ ਵਜੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਾਮੀਕ ਨੇ ਇੱਥੇ ਸੱਦਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੌਤ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ। ਆਉ, ਹਰੀ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰੀਏ! ਇਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਮੰਦ, ਮੰਦ-ਮਤੀ, ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਰਾਤਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਤੇ ਦਿਨ ਵਿਅਰਥ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਦੋਂ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਲੀ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਨੂੰ, ਕਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਿੰਘ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ, ਕੇਤੁਮਾਲ, ਭਾਰਤ, ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ, ਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਆਦਿਕ ਖੇਤਰ ਜਿੱਤੇ ਤੇ ਉਥੋਂ ਖਿਰਾਜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਹ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਨਜ਼ਾਰੇ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ ਸਨ—ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਿਲ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ।