ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਥੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਇਸ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਅਜਿਹੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਹਰਾਇਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜੋ ਬੇਸਹਾਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਉਹ ਤੀਰ, ਉਹ ਰਥ, ਉਹ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਖੁਦ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਨਤਮਸਤਕ ਹੁੰਦੇ ਸਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਅਸਹਾਇ ਤੇ ਨਿਕੰਮਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਰਾਖ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਵਣ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਯਾਦਵ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਮੁੱਕੇ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਰੁਣੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਪਛਾਣ ਸਕੇ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜ ਪਏ, ਇੰਨਾ ਕਿ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਚਾਰ ਜਾਂ ਪੰਜ ਹੀ ਬਚੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਅਥਾਹ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਹੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ: ਜੀਵ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਨਿਕੰਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਨਿਕੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। Govinda ਵਲੋਂ ਕਹੇ ਗਏ ਉਹ ਬਚਨ, ਜੋ ਸਮੇਂ, ਥਾਂ ਤੇ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਚਿਤ ਸਨ, ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭਾਵ ਭਰੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸਮਰਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਯਾਦ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਲਿਨਤਾ ਤੋਂ ਸੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਚੇਤਨ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਯੁੱਧਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ਿਤ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਸਮੇਂ, ਭਾਗ ਅਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁਆਲਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੇਹ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਉਪਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਿਦਾਇ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਤੁਰਨ ਦਾ ਨਿਸਚਯ ਕਰ ਲਿਆ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਵੀ, ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਿਦਾਇ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਕੇਵਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ, ਉਸ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਇਕ ਕੰਡਾ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕੱਢ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਫੈਂਕ ਦੇਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਨਟ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ, ਮੱਛੀ ਆਦਿਕ, ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮੁਕੁੰਦ, ਮੰਗਲਮਈ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੂਰਤੀ ਸਮੇਤ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਗਏ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਕਲੀ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਾਗਰੂਕ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵੈਚਾਰਿਕ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਜ, ਘਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕਲੀ ਦੇ ਵਾਧੂ ਲੱਛਣ—ਲਾਲਚ, ਝੂਠ ਤੇ ਹਿੰਸਾ—ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਦਾ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਗੁਣੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਟ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਵਜ੍ਰਾ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਪਾਨ ਕਰ ਲਈ। ਉੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਬੰਧ, ਸਾਥੀ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਗਿਆ। ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਇਕਤਾ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਛਾਲਾ, ਉਪਵਾਸ, ਜਟਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਨੰਗਾ ਸਿਰ ਤੇ ਅਣਗੜਾ ਜਿਹਾ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ, ਪਾਗਲ ਜਾਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਆਇਆ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਲੀਲਾ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਝ ਸੁਣਦਾ ਨਾ ਜਾਪਦਾ, ਉੱਤਰ ਦੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੁਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਪੱਕਾ ਨਿਸਚਯ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਕਲੀ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵ ਨਿਭਾ ਕੇ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਵੈਕੁੰਠਪਤੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ। ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕੇਵਲ ਨਾਰਾਏਣ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਅ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਮਲਿਨਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਸਗੋਂ ਕੇਵਲ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਵੀ, ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨਾਲ ਏਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਵੈਰਾਗਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਕੇਵਲ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮੰਗਲਮਈ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵਿਦਾਇ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਧਿਆਪਕ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰਾ ਦੀ ਧੀ ਇਰਾਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮੇਜਯ ਆਦਿ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਉਸ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਭੇਸ ਬਣਾਈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਾਂ ਤੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਜਯ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਕਲੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਫੜਿਆ? ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸੀ ਅਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਹੇ ਭਾਗਵਤਵਾਨ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਕਥਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ। ਜਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵਿਅਰਥ ਗੱਲਾਂ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ? ਹੇ ਸੁਜਨ, ਜਿਹੜੇ ਨਾਸਵੰਤ ਜੀਵ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਸਾਮੀਕ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਇੱਥੇ ਸੱਦੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੌਤ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਕੋਈ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਸੀ। ਆਹ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਲੀਲਾ ਰੂਪੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਦਿਉ!