ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ—ਅਸਤੀਤਵ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪਰ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਇਹ ਆਪ, ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਕੇਵਲ ਕਰਿਸ਼ਨ ਹੀ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਕਰਿਸ਼ਨ ਹੀ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੱਤ ਹਨ; ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਰੂਪ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਉਸਦੇ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਨ; ਅਤੇ ਕਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਤੱਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਨੌਕ ਵਜੋਂ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਇਕ ਬੱਚੜੇ ਦੇ ਖੁਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਰਗਾ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਮੰਜ਼ਿਲ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਦਮ 'ਤੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਕਿ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੀ ਕੁਝ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਮੁਰਾਰੀ ਦੀਆਂ ਉਹ ਲੀਲਾਵਾਂ—ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ, ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣਾ, ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ, ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨੀ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਗਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਛੁਪਣ-ਛੁਪਾਈ, ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਛਲਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਸੀ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਾ ਅਤੇ ਕਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਜੁਦਾਈ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦਾ ਕਮਲ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਚਮਕ ਉੱਡ ਗਿਆ; ਉਹ ਸਿਰਫ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਹੀ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੋਲਣ ਜੋਗਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝਦਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਜੁਦਾਈ ਦੇ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਕਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਨੇੜਤਾ, ਪਿਆਰ, ਤੇ ਰਥੀ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਸੇਵਾ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਰਜੁਨ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਹਰੀ ਨੇ ਠੱਗ ਲਿਆ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਸੱਜਣ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਉਹ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ। ਉਸ ਤੋਂ ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਵੀ ਜੁਦਾਈ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਹਾਂ। ਉਸਦੇ ਆਸਰੇ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ੍ਵਯੰਵਰ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਸਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਮੁਕਾਬਲਾ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਸਾਥ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖਾਂਡਵ ਵਣ ਦਿੱਤਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸੈਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਵਿਲੱਖਣ ਸਭਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਯਜਨ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਮ ਨੇ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਜਿੱਤਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੰਦਿਆਂ ਸਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨ 'ਤੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਰਾਜਸੂਯ ਲਈ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੂਆਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਪਦ੍ਰਵ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਈ; ਉਸਦੇ ਹੰਝੂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ, ਜਦ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਾਰ ਗਏ—ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋਈਆਂ। ਉਹੀ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਘੇਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਮੁੱਕ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਘੇਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਲ ਸਨ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਆਸਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਅਨੰਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਦੋ ਬਾਹਾਂ, ਜੋ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਬਣੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਮੀ ਮਿਲਦੀਆਂ; ਪਰ ਹੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਮੈਂ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਉਸਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੱਜਣ, ਮੈਂ ਇਕ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਕੁਰੂ ਫੌਜ ਦੇ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਵੀਰਤਾ ਵਿਖਾਈ; ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਬਹੁਤ ਧਨ ਤੇ ਰਤਨ ਲੈ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਮੁਕੁਟ ਉਤਾਰੇ। ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਦਾ, ਚੰਨ-ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰਦਾ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕਰਣ, ਗੁਰੂ, ਸ਼ਲਯ ਆਦਿਕ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ—ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਉਸਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕਰਣ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸ਼ਲਯ, ਸੈਂਧਵ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰ, ਜਿਹੜੇ ਅਟੱਲ ਸਨ, ਮੈਨੂੰ ਛੂਹੇ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨ੍ਰਿਸਿੰਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕਦੇ। ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ; ਜਦ ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਰਥੀ, ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਹਮਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਸਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ—'ਹੇ ਪਾਰਥ! ਹੇ ਅਰਜੁਨ! ਮਿੱਤਰ! ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ!'—ਜਦ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਥਰ ਵਰਗਾ ਦਿਲ ਵੀ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਅਸੀਂ ਇਕੋ ਸੰਗ ਸੋਏ, ਬੈਠੇ, ਤੁਰੇ, ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਖਾਣ ਪੀਣ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ, ਇਕ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਪਿਉ-ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਸਮਝ ਲਿਆ; ਪਰ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰ ਲਿਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਸਰਵੋਚ ਪੁਰਸ਼ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਕੇ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਹਾਂ ਜੋ ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਬੇਸਹਾਰਾ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਉਹ ਤੀਰ, ਉਹ ਰਥ, ਉਹ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਰਥੀ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਝੁਕਦੇ ਸਨ—ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬੇਅਸਰ ਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਰਾਖ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਯਾਦਵ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਈ ਵੀ ਸੱਚੇ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਾਰੁਣੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉਲਝੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣੇ ਬਿਨਾ ਲੜ ਪਏ, ਤੇ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਹੀ ਬਚੇ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਥਾਹ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ: ਜੀਵ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਲਦੇ ਵੀ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਅਨੁਸਾਰ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਜਲਚਰ ਛੋਟਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡੇ ਛੋਟਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਛੋਟਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਉਹ ਬੋਲ, ਜੋ ਸਮੇਂ, ਥਾਂ ਤੇ ਹਾਲਾਤ ਮੁਤਾਬਕ ਹੁੰਦੇ, ਦਿਲ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਨ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਯੁੱਧਭੂਮੀ 'ਤੇ ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਸਮੇਂ, ਭਾਗ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੁਅਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਕਟ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਣਾਤੀਤ ਤੇ ਦੇਹ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਤੁਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।