ਇੱਕ ਦਿਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੋਰ ਦੇ ਪੱਖ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੰਸਲੀ ਅਤੇ ਸਿੰਗ ਦੀ ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਰੰਗਿਆ, ਵਾਛਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਨਾਮ ਗਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣ ਕੇ, ਗਵਾਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਬੱਚੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ: "ਅੱਜ ਯਸ਼ੋਦਾ ਅਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਾਂ।" ਇਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਇੰਨੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕਿਵੇਂ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ? ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਧਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਲਗਾਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਤ੍ਰ, ਧਨ, ਘਰ ਆਦਿ, ਜੋ 'ਮੇਰੇ' ਹੋਣ ਦੇ ਭਾਵ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੰਨਾ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੀ 'ਆਪ' ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸਰੀਰ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ। ਜੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ 'ਮੇਰਾ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਚਲਦੀ-ਫਿਰਦੀ ਅਤੇ ਅਡੋਲ, ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਹੀ ਇਹ 'ਆਪ', ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਪ, ਜਾਣੋ; ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਤੱਤ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਅਸਲ ਭਾਵ ਉਸ ਦੇ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ; ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਵੀ, ਜੋ ਉਸ ਤੱਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਲੋਕ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਨੌਕ 'ਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਗੋ-ਵੱਛੇ ਦੇ ਖੁਰ ਦੀ ਛਾਪ ਵਾਂਗ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉੱਚਾ ਮੰਜ਼ਿਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਛੂ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ 'ਚ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਮੁਰਾਰੀ ਦਾ ਇਹ ਵਿਹਾਰ—ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਨਾਸ, ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਉਦੇਸ਼ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ—ਛੁਪ-ਛੁਪਾਈ, ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਛਲਣਾ ਆਦਿ—ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਦਿਨ ਬਿਤਾ ਦਿੱਤੇ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਸੀ ਭਰਾ ਵੱਲੋਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ 'ਚ ਸੀ, ਬਿਨਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਦਿਲ ਦਾ ਕਮਲ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਮਿਟ ਗਈ; ਉਹ ਕੇਵਲ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਪੌਂਛੀਆਂ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾਲ ਓਹ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੋਸਤੀ, ਨੇੜਤਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ, ਚਰਾਤੀਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਆਦਿ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਹਰੀ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਸਾਕਾ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ; ਜਿਸ ਵਲੋਂ ਮੇਰੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਖੋਹ ਲਈ ਗਈ। ਉਸ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਸੁਨ-ਸੁਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਮੈਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਵਯੰਵਰ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਸਨ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਮੁਕਾਬਲਾ ਜਿੱਤਿਆ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਵਿਲੱਖਣ ਸਭਾ ਪਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਅਤੇ ਰਾਜੇ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਯਗ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਾਨਾ ਲਿਆਏ। ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਮ, ਤੁਹਾਡਾ ਉੱਤਮ ਭਰਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਯਗ ਲਈ ਨਜ਼ਰਾਨਾ ਲਿਆਇਆ; ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਡੇ ਯਗ 'ਤੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ, ਰਾਜਸੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜੂਆਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਹੋਈ; ਉਸ ਦੇ ਹੰਝੂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਾਰ ਗਏ—ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹੇ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਚਾਇਆ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਵਲੋਂ ਆਈਆਂ ਕਠਨਾਈਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਜਦ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਦ ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਸਬਜ਼ੀਆਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਮੁੱਕ ਗਏ—ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ 'ਚ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਦੁਆਰਾ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ 'ਚ ਮਹਾਨ ਆਦਰ ਦੀ ਸੀਟ ਪਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਮੌਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਦੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਹੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਦਾਈ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ। ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਾਕਾ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੀ ਰਥ 'ਤੇ, ਕੁਰੁ ਫੌਜ ਦੇ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਵੀਰਤਾ ਦਿਖਾਈ; ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਧਨ-ਰਤਨ ਪਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਮੋਤੀ ਵਾਲੇ ਤਾਜ ਲਿਆਏ। ਉਹ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਰਥੀਆਂ 'ਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਦਾ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਤਾਂ 'ਚ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕਰਣਾ, ਗੁਰੂ, ਸ਼ਲਯ ਆਦਿ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ—ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਮਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕਰਣਾ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸ਼ਲਯ, ਸੈਂਧਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਟੱਲ ਹਥਿਆਰ, ਮੈਨੂੰ ਛੂ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਮਾਨ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨ੍ਰਹਰੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਾਸ, ਨੂੰ ਛੂ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੰਦ-ਮਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ; ਜਦ ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਗਏ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਰਥੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ-ਭਰੀ, ਉੱਚੀ ਬੋਲੀ, ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ—"ਹੇ ਪਾਰਥ! ਹੇ ਅਰਜੁਨ! ਮਿੱਤਰ! ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ!"—ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਿਘਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕੋ ਸੰਗ, ਸੇਵਾ, ਚਲਣਾ, ਗੱਲ ਕਰਨਾ, ਖਾਣਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨ ਕੇ, ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ, ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ; ਪਰ, ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਸਹਿ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਜ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਖਾਲੀ ਹੈ; ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ 'ਚ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਓਹ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ ਹਾਂ ਜੋ ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਈ, ਬੇਸਹਾਰਾ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਉਹ ਤੀਰ, ਉਹ ਰਥ, ਉਹ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਰਥੀ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਸਨ—ਇੱਕ ਪਲ 'ਚ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਅਸਹਾਇ ਤੇ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਖ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਹਵਨ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਯਾਦਵ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸੱਚੇ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਾਰੁਣੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ, ਮਨ ਨਸ਼ੇ 'ਚ ਉਲਝ ਗਿਆ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇ, ਆਪਸ 'ਚ ਲੜ ਪਏ, ਅਤੇ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਹੀ ਬਚੇ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਗੋਚਰ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਆਮ ਰੀਤ ਹੈ: ਜੀਵ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਵੀ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨਾਲ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਜਲ-ਜੀਵ ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਤਾਕਤਵਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸਮਰਥ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।