ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਇਆ, "ਆਪਾ ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਆਗਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ! ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ ਕਿ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਖਾਇਆ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਆਓ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਓ।" ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚੋਂ ਪਾਈਥਨ ਦੀ ਚਮੜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਕੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੋਰ ਪੰਖ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਸਿੰਗ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨਾ ਬਣ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਛੜਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਗਾਈ, ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਲਿਆਈ। ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਗਾਇਆ, "ਅੱਜ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ!" ਇਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਜਨਮ 'ਤੇ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਧਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਲਗਾਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਲਗਾਵ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਘਰ ਆਦਿ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ 'ਮੈਰਾ' ਦੇ ਭਾਵ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਹ ਨੂੰ 'ਆਪ' ਸਮਝਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੇਹ ਉਨਾ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਦੇਹ ਨੂੰ 'ਮੈਰਾ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਦੇਹ ਵਧੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਫਿਰ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹਰੇਕ ਜੀਵ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਲਈ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਵਜੂਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਹੀ ਇਹ ਆਪ ਸਮਝੋ, ਸਭ ਦੇ ਆਪਾਂ ਦਾ ਆਪ; ਉਹ ਵੀ ਜਗਤ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਮਾਯਾ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਦੇਹ ਧਾਰਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਅਸਲ ਹੈ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ; ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੀ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਅਸਲ ਭਾਵ 'ਵਜੂਦ' ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ; ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਵੀ, ਉਹਦੇ ਵਜੂਦ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਅਸਲ ਨਹੀਂ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਨੌਕ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਇਕ ਬਛੜੇ ਦੀ ਖੁਰ ਦੀ ਨਕ ਵਿਚ ਵਾਂਗ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਗੰਤਵ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਪੜਾਅ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ।" "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਕਰਤਬ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੁਰਾਰੀ ਦੀਆਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੀਲਾਵਾਂ—ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਨਾਸ, ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਭ ਲਕੜੇ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੁਪਣ-ਛੁਪਾਈ, ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕੁਦਨ, ਆਦਿ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਸੀ ਭਰਾ ਵੱਲੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕਈ ਸੰਦੇਹਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਨਾਲ ਦੁਖੀ, ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਗਏ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਦਿਲ ਦਾ ਕਮਲ ਦੁਖ ਨਾਲ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਕੇਵਲ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਬੋਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।" "ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਪੋਂਹਦੇ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਲੋੜ ਹावी ਹੋ ਗਈ।" "ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੋਸਤੀ, ਨੇੜਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਥੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਆਦਿ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤੇ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਹਰੀ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਕਾ ਵਾਂਗ ਆਏ, ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਲੈ ਲਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਸੀ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਸੁੱਤ-ਸੁੱਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਤੋਂ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਵਯੰਵਰ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਘਮੰਡੀ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਮੁਕਾਬਲਾ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਯਜਨ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਲਿਆਈਆਂ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਮ, ਤੁਹਾਡਾ ਨੋਬਲ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਜਿੱਤਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਰਾਜੇ, ਯਜਨ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਲਿਆਈਆਂ।" "ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ 'ਤੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ, ਰਾਜਸੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜੂਆਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੇਇਜ਼ਤ ਹੋਈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੰਝੂਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਾਰ ਗਏ—ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਸਹਿ ਲਿਆ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਵੱਲੋਂ ਆਏ ਵੱਡੇ ਕਲੇਸ਼ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਸਮੇਂ, ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਜੀਵਦੇ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸੀ—ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸੀ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਲੜਾਈ 'ਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ 'ਚ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਪਾਈ।" "ਉਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਦੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਰੇਆਮ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਹੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਛੜ ਗਏ, ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਗ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਾਕਾ, ਮੈਂ ਇਕ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਰੂ ਸੈਨਾ ਦੇ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੀਰੋ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ; ਮੈਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨ ਤੇ ਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਤੋਂ ਰਤਨ ਮਕੁਟ ਲਿਆ।" "ਉਹ, ਜੋ ਰਥੀ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਚਲਦੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕਰਣਾ, ਗੁਰੂ, ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ—ਉਹਦੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਨ ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਗਏ।" "ਉਹਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕਰਣਾ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸ਼ਲਯ, ਸੈੰਦhava ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਮੈਨੂੰ ਛੁਹ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨ੍ਰਹਰੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਨੂੰ ਛੁਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।" "ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਦੀ ਲੜਾਈ 'ਚ, ਜਦ ਮੈਂ ਬੁਰੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨ ਧਰਮਵਾਨ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਜਦ ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਤੇ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਵਿਰੋਧੀ ਰਥੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਯਾ ਨਾਲ ਉਲਝੀ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।" "ਉਹ ਪਿਆਰੇ, ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਬਦ, ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਸਜੇ—'ਹੇ ਪਾਰਥ! ਹੇ ਅਰਜੁਨ! ਮਿੱਤਰ! ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ!'—ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਕਹੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੁਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ 'ਤੇ ਮੇਰਾ ਪੱਥਰ-ਵਾਂਗ ਦਿਲ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਕੋ ਬਿਸਤਰੇ, ਸੀਟ, ਚੱਲਣ, ਗੱਲਬਾਤ, ਤੇ ਖਾਣਾ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮਿੱਤਰ, ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰ; ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ।" "ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਚੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰੀ ਹੋਈ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਉਹ ਤੀਰ, ਉਹ ਰਥ, ਉਹ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਰਥੀ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ—ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮਾਯਾ ਦੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਬੇਕਾਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ 'ਚ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਭੋਗ।" "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਯਾਦਵ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਈ ਅਸਲ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੂਹ ਭੁੱਲ ਗਏ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।" "ਵਾਰੁਣੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਉਲਝ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਹੀ ਬਚੇ।