ਇਕ ਵਾਰ, ਪੂਰੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਉਲਝਣਾਂ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਧਰ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਿਸੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ? ਜਾਂ, ਜੋ ਰਾਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬੱਚੇ, ਗਾਂ, ਵੱਡੇ, ਬਿਮਾਰ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਰਾਖਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਗਿਆ? ਇਹ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸਾਥੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲਿਆ ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ? ਜਾਂ, ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ ਜੋ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਰਥਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ? ਅਤੇ, ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀਪਨ ਜਾਂ ਵੰਜਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਚਾਰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ? ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਆ ਗਏ ਹੋ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਕੌਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ। ਆਓ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਓ।" ਫਿਰ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਗਰ ਦੀ ਖਾਲ ਦਿਖਾਈ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੋਰ ਪੰਖ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬਾਂਸुरी ਤੇ ਰਾਗ, ਨਗਾਰਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣ ਕੇ, ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਬੱਚੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, "ਅੱਜ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਜਨਮ 'ਤੇ, ਇਤਨਾ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਅਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਨ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਧਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਪਿਆਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪਿਆਰ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਘਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ 'ਮੈਰਾ' ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਹ ਨੂੰ 'ਆਪ' ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਦੇਹ ਉਤਨੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚੀਜ਼ਾਂ। ਜੇ ਦੇਹ ਨੂੰ 'ਮੈਰੀ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਿੰਨੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਦੇਹ ਬੁੱਢੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਫਿਰ ਵੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਹੀ, ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ, ਉਸ ਲਈ ਹੈ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਹੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਪ ਵਜੋਂ ਜਾਣੋ; ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਦੇਹ ਧਾਰ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ; ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਰੂਪ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" "ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ 'ਹੋਣਾ' ਹੈ; ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਵੀ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਹੈ—ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੱਚ ਹੋ ਸਕਦਾ?" "ਜੋ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਨੌਕ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਇਕ ਵੱਛੇ ਦੇ ਖੁਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਰਗਾ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਗਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕਦਮ 'ਤੇ ਦੁਖ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।" "ਮੁਰਾਰੀ ਦਾ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ—ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਨਾਸ, ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਗੁਪਤ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਗਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਭ ਲਕਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ—ਛੁਪਣੀ, ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚਲਣਾ ਆਦਿ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਜਵਾਨੀ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਸੀ ਭਰਾ ਵੱਲੋਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਈ ਸੰਦੇਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਾਚਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।" ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਕਮਲ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ, ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝਦਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੋਸਤੀ, ਗੁੜ੍ਹਤਾ, ਪਿਆਰ—ਚਰਿਓਟੀਅਰ ਵਜੋਂ seva ਆਦਿ—ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹਰੀ ਵੱਲੋਂ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਜੋਂ ਆਇਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਲੈ ਲਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਸੀ।" "ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਸੁੰਞਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਮੈਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੀ ਰਾਖਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਵਯੰਵਰ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਮੁਕਾਬਲਾ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।" "ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ, ਮੈਂ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਬਣੀ ਅਦਭੁੱਤ ਸਭਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਰਾਜੇ ਹਰ ਦਿਸਾ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਲਈ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।" "ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਨ, ਭੀਮ, ਤੇਰਾ ਨੀਕਾ ਭਰਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਜਿੱਤਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਰਾਜੇ, ਯਜਨ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।" "ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨ 'ਤੇ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਰਾਜਸੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜੂਆਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬਦਤਮੀਜ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਈ; ਉਸ ਦੇ ਹੰਝੂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਜਦੋਂ ਰਾਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਾਰ ਗਏ—ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਆ।" "ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਖਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੇ ਕਠੋਰ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਬਜ਼ੀਆਂ 'ਤੇ ਜੀ ਰਹੇ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜਤਨ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ—ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸੀ।" "ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ 'ਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਇਸ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।" "ਉਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਦੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ 'ਚ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ; ਪਰ ਹੁਣ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ।" "ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ, ਇਕ ਰਥ ਨਾਲ, ਕੁਰੂ ਫੌਜ ਦੇ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਈ; ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਧਨ ਤੇ ਰਤਨ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਮੋਤੀ ਵਾਲੇ ਤਾਜ ਉਤਾਰ ਲਏ।" "ਜੋ, ਚਰਿਓਟੀਅਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਆਗੂ, ਜੰਗ 'ਚ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਦਾ, ਚੰਗੀ ਚਾਂਦਨੀ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕਰਣ, ਗੁਰੂ, ਸ਼ਲਯ ਆਦਿ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ।" "ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕਰਣ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸ਼ਲਯ, ਸੈੰਦhava ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਸਨ, ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਨ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨ੍ਰਹਰਿ, ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਨੂੰ ਛੂਹ ਨ ਸਕੇ।" "ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਦੀ ਜੰਗ 'ਚ, ਜਦ ਮੈਂ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ; ਜਦ ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਗਏ ਤੇ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਰਥੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਹਮਲਾ ਨ ਕਰ ਸਕੇ।" "ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਸ਼ਾਲੀਨ ਬਾਤਾਂ, ਮਸਤੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ—'ਪਾਰਥ! ਅਰਜੁਨ! ਦੋਸਤ! ਕੁਰੂਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ!'—ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ, ਰਾਜਨ, ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਹਿਰਦਾ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।