ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਧਰਮਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤਿ ਸਨੇਹੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਦਿ-ਮੂਲ, ਅਨੰਤ ਮਿਤ੍ਰ, ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਸੁੱਖ-ਚੈਨ ਅਤੇ ਵਾਧੇ ਲਈ, ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਯਦਵੰਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ—ਸਤਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ—ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਵਰਦਾਨ ਪਾਉਂਦੀਆਂ। ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਿਡਰ ਰਹਿੰਦੇ, ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾ ਵੱਸਦੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਲਾਇਕ ਬਣਾਕੇ ਲੈ ਆਏ ਸਨ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਹੋ? ਤੁਹਾਡੀ ਚਮਕ ਮੈਨੂੰ ਫਿੱਕੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਪਮਾਨ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੂਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਘਟਨਾ ਜਾਂ ਅਵਾਂਛਿਤ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ?” “ਕੀ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬੱਚੇ, ਗਾਂ, ਵੱਡੇ, ਮਰੀਜ਼, ਔਰਤ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ’ਤੇ ਠੁਕਰਾਇਆ ਤਾਂ ਨਹੀਂ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀ ਔਰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਏ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਥੀ ਬਣੀ ਹੋਵੇ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਉੱਚੇ ਜਾਂ ਨੀਵੇਂ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਹਰਾਏ ਗਏ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲਿਆ ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ? ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਰਥਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ?” “ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਖਾਲੀਅਤ ਜਾਂ ਘਾਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੋਚਦੇ ਹੋ? ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।” ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਸੁਆਗਤ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਜਲਦੀ ਆ ਗਏ! ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ, ਆਓ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰੋ।” ਫਿਰ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਗਰ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੋਰਪੰਖ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵਾਂਸਲੀ ਅਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ, ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਯਸ਼ ਗਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ, ਗੋਵਰਧਨ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, “ਅੱਜ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ।” ਇਸ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਉਹ ਆਪਾ ਹੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਧਨ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਿਆਰੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲਗਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਘਰ ਆਦਿ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਾਤਰ ‘ਮੇਰਾ’ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਜਿੰਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ। ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੀਊਣ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰੇਕ ਜੀਵ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਆਪਾ ਲਈ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।” “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਆਪਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਜਾਣੋ; ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ। ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲਈ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਸਤਿ ਅਤੇ ਚੇਤਨ ਸਰੂਪ ਹਨ; ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਅਸਲੀ ਅਰਥ ਉਸਦੀ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਵੀ ਹੋਰ ਕੁਝ ਅਸਲ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਨਾਊ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਇਕ ਵੱਛੇ ਦੇ ਖੁਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਿਤਨਾ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਰਮ ਗਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।” “ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਹਰੀ ਜੀ ਦੇ ਬਚਪਨ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਚਰਿਤ੍ਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ, ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਨ ਤੇ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਲੱਛ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ—ਲੁਕਣ-ਮਿੱਟੀ, ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਦਣ ਆਦਿ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਬਿਤਾਇਆ।” ਫਿਰ, ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਸੀ ਭਰਾ ਵਲੋਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਈ ਸੰਦੇਹਾਂ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਦਾ chehra ਤੇ ਦਿਲ ਦਾ ਕਮਲ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ, ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਨਾਲ ਵਿਹਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਸਤੀ, ਨੇੜਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ, ਰਥੀ ਬਣਨਾ ਆਦਿ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਰਾ ਨੂੰ—ਜੋ ਵੱਡਾ ਸੀ—ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਸਮਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਅਰਜੁਨ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਹਰੀ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਸਾਕਾ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ; ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਖੋਹ ਲਈ ਗਈ। ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ—even ਇਕ ਪਲ ਲਈ—ਸੰਸਾਰ ਸੁੰਞਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਰੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੀ ਸਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੁਰਪਦ ਦੇ ਘਰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਸਨ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਪ੍ਰਤਿਯੋਗਤਾ ਜਿੱਤੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਦਿੱਤਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਮਾਇਆ ਰਚਿਤ ਅਦਭੁਤ ਸਭਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਯਜਨ ਲਈ ਦੱਖਣਾ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀ। ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਭੀਮ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗਾ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਜਿੱਤਿਆ; ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਯਜਨ ਲਈ ਦੱਖਣਾ ਲਿਆਏ। ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਰਾਜਸੂਯ ਲਈ ਸਜੀ ਸੀ, ਜੁਆਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਅਪਮਾਨਤ ਹੋਈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਜਦੋਂ ਰਖਵਾਲੇ ਹਾਰ ਗਏ—ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਚਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਜੁਗਾੜ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਸਾਕ-ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਸੀ; ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ, ਆਪਣੀ ਅਰਧਾਂਗੀਨੀ ਸਮੇਤ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਇਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹੱਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਹਰ ਪਲ, ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।