ਪਿਆਰੇ ਸੱਜਣ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਥਾ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਸੁਸ਼ੇਨਾ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਾ, ਸੰਬਾ—ਜੰਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ—ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕਰਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਰਿਸ਼ਭ ਆਦਿ ਸਮੇਤ ਸੁਖੀ ਹਨ? ਕੀ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ—ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਉਦਧਵ, ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ, ਸ਼ੀਰਿਸ਼ੰਯਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ—ਸਭ ਚੰਗੇ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਸਭ, ਜੋ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਤਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ 'ਤੇ ਮੋਹ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸੁਧਰਮਾ ਨਗਰ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਆਦਿ-ਮੂਲ, ਅਤਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਿੱਤਰ—ਜੋ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਹਨ—ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ, ਉਥੇ ਟਿਕੇ ਹਨ? ਜਦ ਯਾਦਵ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਂ-ਵੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚਤ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਸਤਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੌਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਤਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿਚ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦਿੱਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪ੍ਰਿਆਤਮਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਯਾਦਵ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਭੈ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ-ਮੰਡਪ ਵਿਚ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਮੰਡਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵਿਚ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਪਮਾਨ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੂਰ ਰਹੇ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਘਨ ਆਇਆ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ?" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬੱਚੇ, ਗਾਂ, ਵੱਡੇ, ਰੋਗੀ, ਸਤਰੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਯੋਗ ਸਤਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਥੀ ਬਣੀ, ਜਾਂ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਹਾਰ ਗਏ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਇਆ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਸੀ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?" "ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਲੀ-ਪਣ ਤੇ ਵੰਜੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਵੱਖਰੀ ਹੈ? ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ! ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਦਾਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ, ਆਓ, ਚੰਗਾ ਖਾਓ।" ਫਿਰ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਗਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦਿਖਾਈ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਮੋਰ-ਪੰਖ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਰੰਗ-ਮਾਟੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਸਿੰਗ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿਚ ਰੰਗੀਨ, ਵਾਛਿਆਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਯਸ਼ ਗਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦੇ, ਗੋਆਲੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਗਾਇਆ, "ਅੱਜ ਯਸ਼ੋਦਾ ਅਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਮਹਾ-ਸਰਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ!" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਇਤਨਾ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ—even ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ 'ਤੇ ਇਤਨਾ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਦਨ-ਦੌਲਤ, ਕੇਵਲ 'ਆਪ' ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਲਗਾਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪਿਆਰ ਪੁੱਤ, ਦਨ, ਘਰ ਆਦਿ—ਜੋ 'ਮੇਰਾ' ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਸਰੀਰ ਨੂੰ 'ਆਪ' ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸਰੀਰ ਉਨਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸਰੀਰ 'ਮੇਰਾ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ 'ਆਪ' ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਸਰੀਰ ਵੱਧ ਉਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ 'ਆਪ' ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ خاطر ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ-ਫਿਰਦਾ ਅਤੇ ਅਚਲ, ਸਥਿਤ ਹੈ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਇਸੀ 'ਆਪ'—ਸਭ ਦੇ 'ਆਪ'—ਮਾਨੋ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਥੇ ਸਰੀਰ-ਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਅਸਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੀ ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੱਤ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਰੂਪ—ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" "ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ 'ਹੋਣ' ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੈ; ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਲਈ ਵੀ—ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਅਸਲ ਨਹੀਂ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਨੌਕ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਸ਼ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਵਾਛੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਛਾਪ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਉੱਚਾ ਧਾਮ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਪਗ ਤੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।" "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਬਾਲ-ਕਾਲ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।" "ਮੁਰਾਰੀ ਦੀ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੀਲਾ—ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ, ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡ, ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਉਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੁਪਣ-ਛੁਪਾਈ, ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕੂਦ-ਫਾਂਦ, ਆਦਿ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਬਾਲ-ਕਾਲ ਬਿਤਾਇਆ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਸੀ ਭਰਾ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਸੰਦੇਹਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਬੇ-ਚੋਇਸ ਰਹਿ ਗਿਆ।" "ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦਾ ਕਮਲ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਮੁਲ ਗਿਆ, ਚਮਕ ਲੁਕ ਗਈ; ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ, ਉਹ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।" "ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਤੋਂ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਨੇੜਤਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ—ਚਰੋਹੀਏ ਦੀ ਸੇਵਾ ਆਦਿ—ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਰੋਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਿਹਾ:" "ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਹਰੀ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ; ਜਿਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਲੈ ਲਈ ਗਈ।'" "ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੀ—even ਇਕ ਪਲ ਲਈ—ਸੰਸਾਰ ਸੁਨ-ਸੁਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਯਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਰਨ-ਜਿਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਵਯੰਵਰ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਮੁਕਾਬਲਾ ਜਿੱਤਿਆ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।" "ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਅਦਭੁਤ ਸਭਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਪਾਸੋਂ, ਤੇਰੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲਿਆਏ।" "ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਭੀਮ—ਤੇਰਾ ਮਹਾਨ ਛੋਟਾ ਭਰਾ—ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜੇ, ਯਜਨਾ ਲਈ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲਿਆਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਥਾ ਪਿਆਰ, ਵਿਛੋੜੀ, ਯਾਦਾਂ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ, ਵਹਿੰਦੀ ਰਹੀ।