ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ, ਆਓ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਮੋਲਕ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਪੰਜابی ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵਾਕਯਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਹੋਏ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਹੈ? ਕੀ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਜ਼ਬਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਹੈ, ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੈ? ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੀ ਸੁਸ਼ੇਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼, ਸੰਬਾ—ਜੰਬਾਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਕਾਰਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਰਿਸ਼ਭ ਆਦਿ ਸਮੇਤ ਚੰਗੇ ਹਨ? ਕੀ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਸਾਥੀ—ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਉਦਧਵ, ਸੁਨੰਦਾ, ਨੰਦਾ, ਸ਼ੀਰਿਸ਼ਾਨਯ ਤੇ ਹੋਰ ਸਤਵਤਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ—ਚੰਗੇ ਹਨ? ਕੀ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਭੁਜਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਲੋਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਡੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ 'ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਧਰਮਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਆਦਿ-ਅਨੰਤ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਮੌਜੂਦ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਯਾਦਵ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਭੁਜਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਸਤਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਦਿਵਯ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅਨੁਕੂਲ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਭੁਜਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਭਯ ਹਨ, ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ—ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: "ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਹੈਂ? ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਮੈਨੂੰ ਮਿਟੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੂਰ ਰਹਿਆ?" "ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਆਵਾਜ਼ ਜਾਂ ਵਿਘਨ ਪਹੁੰਚਿਆ? ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚਾਹਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦਾਨ ਜਾਂ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋਇਆ?" "ਕੀ ਤੂੰ, ਸ਼ਰਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਕਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬੱਚਾ, ਗਾਊ, ਬਜ਼ੁਰਗ, ਰੋਗੀ, ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਸ਼ਰਨ ਮੰਗਣ 'ਤੇ ਠੁਕਰਾਇਆ?" "ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਅਣ-ਯੋਗ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਇਸਤਰੀ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸਾਥੀ ਦੇ ਕੋਲ? ਜਾਂ ਉੱਚ-ਨੀਵੀਂ ਰਾਹ 'ਤੇ ਹਾਰਿਆ?" "ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ, ਜੋ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ? ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਸੋਂ ਬਾਹਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?" "ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬੀਆਂ ਕਰਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀ ਤੇ ਵਾਂਝਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ? ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।" ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸਵਾਗਤ ਹੈ ਤੇਰਾ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ! ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਲੁਕਮਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ; ਆ, ਚੰਗਾ ਖਾ ਲੈ।" ਫਿਰ ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਗਰ ਦੀ ਖਾਲ ਦਿਖਾਈ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਮੋਰ ਪੰਖ, ਫੁੱਲ, ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਮਿਟੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵਾਂਸਰੀ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਾਛਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰੂਹਾਨੀ ਜਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੋਆਲ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਅੱਜ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਨੰਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਹਾਂ-ਸਰਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੱਚੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਮ 'ਤੇ, ਇਤਨਾ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਰਾਜਨ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਤੇ ਧਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।" "ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਲਗਾਵਟ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤਾਨ, ਧਨ, ਘਰ ਆਦਿ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਮਮਤਾ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਹ ਨੂੰ ਆਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ, ਦੇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਨਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਦੇਹ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪ।" "ਜੇ ਦੇਹ ਨੂੰ 'ਮੇਰਾ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਦੇਹ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਫਿਰ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਹੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ—ਮੌਜੂਦ ਹੈ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਹੀ ਇਹ ਆਪ ਸਮਝੋ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਆਪ ਦਾ ਆਪ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਦੇਹਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੀ ਇੱਥੇ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦਾ ਅਸਲੀਅਤ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਰੂਪ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" "ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਸਤ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ; ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਵੀ—ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਅਸਲੀਅਤ ਹੋ ਸਕਦੀ?" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਨੌਕ ਨੂੰ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਗਾਏ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛਾਪ ਵਾਂਗ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉੱਚਾ ਲਕੜ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਪੱਤੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।" "ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਾਰਜ—ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।" "ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਵਿਹਾਰ—ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ, ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣਾ, ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਗਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਉਦੇਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੁਪਣ, ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚਲਣ ਤੇ ਹੋਰ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਬਿਤਾਇਆ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਸੀ ਭਰਾ ਵੱਲੋਂ ਬਿਨਾ ਚੋਣ ਦੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਈ ਸੰਦੇਹਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ ਸੀ।" "ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਦਿਲ ਦਾ ਕਮਲ ਗਮ ਨਾਲ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ; ਉਹ ਸਿਰਫ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਦੁਖੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।" "ਉਸਨੇ ਦੋਸਤੀ, ਨੇੜਤਾ, ਪਿਆਰ, ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਸੇਵਾ ਆਦਿ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਰੋਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।" "ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੁਆਰਾ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਸਬੰਧੀ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ; ਜਿਸਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਲੈ ਲਈ ਗਈ।" "ਉਸਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਮੈਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।" "ਉਸਦੇ ਆਸਰੇ, ਮੈਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਘਰ, ਸਵਯੰਵਰ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਗਰਵੀ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਸਨ; ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਤਿਆ, ਮੁਕਾਬਲਾ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।" "ਉਸਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਬਣੀ ਅਦਭੁਤ ਸਭਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਰਾਜੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਲਈ ਭੇਟ ਲਿਆਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਕਯਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।