ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ—"ਕੀ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੋਰ ਮਾਮੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ, ਸਭ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਦੇਵਕੀ, ਖੈਰ ਮੰਗਲ ਨਾਲ ਹਨ? ਕੀ ਅਹੁਕ ਰਾਜਾ, ਉਸਦਾ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਜੀਵਤ ਹਨ? ਕੀ ਹ੍ਰਿਦਿਕਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਕਰੂਰ, ਜਯੰਤ, ਗਦਾ ਤੇ ਸਰਣ ਸਮੇਤ ਚੰਗੇ ਹਨ? ਕੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਸੁਖੀ ਹਨ? ਅਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ?" "ਕੀ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਚੰਗੇ ਹਨ? ਕੀ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੇ ਹਨ, ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹਨ? ਕੀ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼, ਜਾਮਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਰਿਸ਼ਭ ਆਦਿ ਸਮੇਤ, ਖੈਰ ਮੰਗਲ ਨਾਲ ਹਨ?" "ਕੀ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ—ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਉਦ੍ਧਵ, ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ, ਸ਼ੀਰਿਸ਼ਾਣਯ ਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਤਵਤ—ਸਭ ਚੰਗੇ ਹਨ? ਕੀ ਜਿਹੜੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ? ਕੀ ਸੱਜਣ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਖੈਰੀਅਤ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ?" "ਕੀ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵੁਕ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਨ, ਸੁਧਰਮਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਆਦਿ ਮਿੱਤਰ, ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਸੁਖ ਤੇ ਲਾਭ ਲਈ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ?" "ਜਦੋਂ ਯਦਵੰਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਤਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਸਤ੍ਯਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਕਰਤਵ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਚਰਨ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਵਾਧੂ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਯਦਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲਵਾਨ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਿਰਭੀਕ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਆਏ ਹਨ।" ਇਸ ਸਾਰੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੁਹਾਡੀ ਚਮਕ ਮੱਧਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਪਮਾਨ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੂਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਘਟਨਾ ਜਾਂ ਅਵਾਜ਼ ਆ ਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ?" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬੱਚੇ, ਗਾਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਰੋਗੀ, ਇਸਤ੍ਰੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ, ਅਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਯੋਗ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਜੋ ਯੋਗ ਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਜਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਥੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੇ ਜਾਂ ਨੀਵੇਂ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ?" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲਿਆ ਜੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਸੀ? ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਲਾਜ਼ਤੁਲ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਰਥਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ? ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀਪਨ ਜਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਹੋਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਆ ਗਏ, ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ, ਆਓ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਜਨ ਕਰੋ।" ਤਦ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ, ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਬੈਠ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਗਰ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਵਲ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੋਰ ਪੰਖ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਸਿੰਗ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਰੰਗੇ, ਵਛਿਆਂ ਦੀ ਵਡਾਈ ਕਰਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਸ਼ਨ ਗਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰਿਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਅੱਜ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਾਂ," ਬੱਚੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਵੇਂ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਲਈ ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਹੀ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੌਣ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੋਰ ਸਭ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਆਦਿ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਮੋਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਘਰ, ਆਦਿ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ 'ਮੇਰਾ' ਸਮਝਣ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ 'ਆਪਣਾ' ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸਰੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ 'ਮੇਰਾ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਉਣ ਦੀ ਆਸ ਫਿਰ ਵੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰੇਕ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਉਹਦਾ ਆਪ ਹੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ-ਫਿਰਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਕਾਇਮ ਹੈ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਹੀ ਇਹ ਆਪ-ਰੂਪ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਪ-ਰੂਪ ਜਾਣੋ; ਉਹ ਵੀ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲਈ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੀ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਚਲਤ ਤੇ ਅਚਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮੂਰਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" "ਹਰੇਕ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਸਤ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ; ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਲਈ ਵੀ, ਜੋ ਇਸ ਰੂਪ ਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੱਚਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਨੌਕਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਛੇ ਦੀ ਖੁਰ ਦੀ ਥਾਂ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਪਰਮ ਗਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਗ ਤੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ।" "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਕਿ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜੋ ਉਸਦੇ ਬਾਲਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਚਮਤਕਾਰ ਹਨ। ਮੁਰਾਰੀ ਦੀ ਇਹ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ, ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡ, ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਗਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੁਪ-ਛੁਪ ਕੇ, ਪੁਲ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦੇ, ਵਗੈਰਾ, ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਸੁਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਸੀ ਭਰਾ ਵਲੋਂ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਕਈ ਸੰਦੇਹਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਬਿਨਾ ਚੋਣ ਦੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਕਮਲ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਗੁੰਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਬੋਲਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਪੋਂਛਦਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਤੋਂ ਵਿਅਕੁਲ ਸੀ।" "ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਨੇੜਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਰਥੀ, ਆਦਿ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਅੱਥਰੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਦਾ ਹੈ।" ਅਰਜੁਨ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ! ਹਰੀ ਨੇ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਸਾਕਾ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਉਹ ਤਾਕਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਲਈ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਵਨਾ, ਵਿਛੋੜਾ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਕਥਾ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਾਤਰ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵ, ਸੰਦੇਹ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।