ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੂਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਅਨਾਰਤਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਬੰਧੀ—ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਆਹੁਕ, ਸਤਵਤ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ—ਸੁਖੀ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਸਾਡਾ ਨਾਨਕਾ ਦਾਦਾ ਸ਼ੂਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੋਰ ਮਾਮੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵੁਧੂਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਕੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਹਨ? ਕੀ ਰਾਜਾ ਆਹੁਕ ਜੀਵਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵੀ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਹ੍ਰਿਦਿਕਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਕਰੂਰ, ਜਯੰਤ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਸਰਾਨਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ? ਕੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਆਦਿ ਹੋਰ ਵੀ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਰਾਮਾ, ਸਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੁਖੀ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਠੀਕ ਹੈ? ਕੀ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਹੈ, ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦੀਤ ਹੈ? ਕੀ ਸੁਸ਼ੇਨ, ਚਰੁਦੇਸ਼, ਸੰਬਾ—ਜੰਬਾਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਕਰਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ਭ, ਠੀਕ ਹਨ? ਅਤੇ ਕੀ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ—ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਉਦਧਵ, ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ, ਸ਼ੀਰਿਸ਼ਣਯ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਤਵਤ—ਚੰਗੇ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ? ਕੀ ਜੋ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਤਿ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੁਧਰਮਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਆਦਿ, ਅਨੰਤ ਮਿੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ, ਸਥਿਤ ਹਨ? ਜਦੋਂ ਯਦੁ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕਾਂ ਵਾਂਗ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਸਤਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ-ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵਾਂਗ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲਿਸ਼ਟ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਉਤਥਾਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਿਡਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਬਲਪੂਰਵਕ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਆਏ ਹਨ। "ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਹੋ?" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਫਿੱਕਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੂਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਘਨਾਂ ਨੇ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਦਾਨ ਜਾਂ ਵਾਅਦੇ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ, ਸ਼ਰਨ ਦਾਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬੱਚੇ, ਗਾਂ, ਵੱਡੇ, ਰੋਗੀ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਠੁਕਰਾਇਆ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਔਰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਏ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਜਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਥੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੇ ਜਾਂ ਹੇਠਲੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਲਾਜ਼ਮੀਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਰਥਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ? ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਵਲੋਂ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਵੰਜਿਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਸੋਚਦੇ ਹੋ? ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸਵਾਗਤ ਹੈ ਤੁਹਾਡਾ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਆਏ ਹੋ! ਕਿਸੇ ਨੇ ਅਜੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਆਓ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਓ।" ਫਿਰ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਗਰ ਦੀ ਖਾਲ ਦਿਖਾਈ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਏ। ਮੋਰ ਪੰਖ, ਫੁੱਲਾਂ, ਤਾਜ਼ਾ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵਾਸਲੀਆਂ ਤੇ ਭੋਂਸੀਆਂ ਦੀ ਮੌਜ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਗਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ, ਉਹ ਗੋਆਲੇ ਦੀ ਵਸਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। "ਅੱਜ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਅਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਹਾ-ਸਰਪ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਾਂ," ਬੱਚੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਹੜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਮਝਾਓ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਧਨ, ਉਹ ਆਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਸੰਬੰਧੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਘਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ 'ਮੇਰਾ' ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੇਹ ਹੀ ਆਪ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੇਹ ਉਤਨੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ। ਜੇਕਰ ਦੇਹ 'ਮੇਰਾ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਆਪ ਜਿੰਨੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਦੇਹ ਵਧੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਫਿਰ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਲਈ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲ-ਅਚਲ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇਹੀ 'ਆਪ' ਸਮਝੋ, ਸਭ ਆਪਾਂ ਦਾ ਆਪ; ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਮਾਯਾ ਨਾਲ ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹਕੀਕਤ ਹਨ; ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੀ ਸਾਰਾ ਹੈ—ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ 'ਹੋਣ' ਵਿੱਚ ਹੈ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਵੀ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ 'ਅਸਲ' ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਨਰਮ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਨੌਕ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਖੋਹ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਤਿ ਉੱਚਾ ਗੰਤਵ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਦਵੀਂ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਛੁਹ ਸਕਦਾ। ਸਭ ਕੁਝ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਪਨ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਾਰਜ। ਮੁਰਾਰੀ ਦਾ ਇਹ ਵਿਹਾਰ—ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਲਿਆਪੜੀ, ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਲੁਕਵੇਂ ਰੂਪ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਪਨ ਦੇ ਵਿਹਾਰਾਂ—ਲੁਕਣੀ, ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ, ਬੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡਣ—ਦੁਆਰਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਜਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਸੂਤਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਸੀ ਭਰਾ ਵਲੋਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਈ ਸੰਦੇਹਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਣਚਾਹੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦਾ ਕਮਲ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ, ਚਮਕ ਗਈ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ, ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਰੋਕ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।