ਇਕ ਵਾਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਸ پاس ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੁਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਹਾਣੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਿਲੱਖਣ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੀ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹੇ; ਧਰਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੀ ਲੁੱਟ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਾਨਰ-ਧਵਜ ਵਾਲਾ ਭਾਈ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਭਾਈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚਿੰਤਤ ਹੈ, ਚਿਹਰਾ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਟਪਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਭਾਈ ਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੁੱਛਿਆ: "ਕੀ ਅਨਾਰਤਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਬੰਧੀ—ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ, ਆਹੁਕ, ਸਾਤਵਤ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ—ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹਨ? ਕੀ ਸ਼ੂਰ, ਸਾਡਾ ਨਾਨਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਖੀ ਹਨ? ਕੀ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ, ਸਾਡੇ ਮਾਮਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੋਰ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਮਾਮੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਜੀ, ਸਭ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਨ? ਕੀ ਰਾਜਾ ਆਹੁਕ ਜੀਵਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੰਦ-ਚਰਿਤਰ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵੀ? ਕੀ ਹ੍ਰਿਦਿਕਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਕੁਰੂਰਾ, ਜਯੰਤ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਸਾਰਨਾ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਹਨ? ਕੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਆਦਿ ਹੋਰ ਵੀ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਰਾਮਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਠੀਕ ਹੈ? ਕੀ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਚਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਹੈ, ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਅਭਾਗਾ ਨਹੀਂ? ਕੀ ਸੁਸ਼ੇਨਾ, ਚਰੂਦੇਸ਼, ਸੰਬਾ—ਜੰਬਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਕਰਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ਭਾ, ਨਾਲ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਸਾਥੀ—ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਉਦਧਵ, ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ, ਸ਼ੀਰਿਸ਼ਾਨਯਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਾਤਵਤ—ਸਭ ਸੁਖੀ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ? ਕੀ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਧਰਮਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਆਦਿ-ਮਿੱਤਰ, ਅਨੰਤ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਯਾਦਵ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਂ-ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਨਾਇਕਾਂ ਵਾਂਗ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਰਤਵ ਹੈ, ਸਤਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਯਾਦਵ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਉਤਥਾਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਿਰਭੈ ਹਨ, ਸੁਧਰਮਾ ਵਿਧਾਨ-ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਆਏ ਹਨ। "ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਚਮਕ ਘਟ ਗਈ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋਏ, ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋਏ ਜਾਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੂਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਵਾਜ਼ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਅਧਾਨ, ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਜਾਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋਏ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ, ਸ਼ਰਨ-ਦਾਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬੱਚੇ, ਗਾਂ, ਬਜ਼ੁਰਗ, ਮਰੀਜ਼, ਔਰਤ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਠੁਕਰਾਇਆ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ, ਜਾਂ ਜੋ ਮਿਲਣੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਥੀ ਬਣੀ ਹੈ, ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਏ ਹੋ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੇ ਜਾਂ ਨੀਵੇਂ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਇਆ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਵੰਜਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੋਚਦੇ ਹੋ? ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੁਆਗਤ ਹੈ! ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿਵਾਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ; ਆਓ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਓ।" ਫਿਰ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਗਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦਿਖਾਈ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਪੌਂਡੇ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਬੀਨ ਦੀ ਤਿਉਹਾਰ-ਮਹਿਕ ਨਾਲ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਗਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੋਆਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। "ਅੱਜ ਯਸ਼ੋਦਾ ਅਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਹਾ-ਸਰਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਾਂ!"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਚੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਤਨਾ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ—even ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਧਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਜੁੜਾਅ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਘਰ ਆਦਿ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਜੋ 'ਮੇਰਾ' ਦੇ ਅਸਾਸ ਤੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਹ ਨੂੰ 'ਆਪ' ਮੰਨਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਦੇਹ ਉਤਨੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼। ਜੇ ਦੇਹ ਨੂੰ 'ਮੇਰਾ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਿੰਨੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਦੇਹ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਫਿਰ ਵੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਹੀ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚੱਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ, ਵਜੂਦ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਹੀ ਇਹ 'ਆਪ' ਸਮਝੋ, ਸਭ ਦੇ ਆਪ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਸਤ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਰੂਪ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਅਰਥ ਵਜੂਦ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ; ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਲਈ ਵੀ, ਜੋ ਉਸ ਵਜੂਦ ਦੇ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਨੌਕ ਨੂੰ ਸ਼ਰਨ ਲਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਗਾਂ ਦੇ ਬੱਛੇ ਦੇ ਖੁਰ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਰਮ ਗਤੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਅਭਾਗਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਕਿ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ। ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਵਿਹਾਰ—ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ, ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣਾ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਭ ਉਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।