ਇਕ ਦਿਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਅਜੀਬ ਜਿਹੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਨਲੇ ਬੇਚੈਨ ਸਨ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਘੀ ਪਾਉਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਸੱਜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇਹ ਸਮਾਂ ਸਾਡੀ ਲਈ ਕੀ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਚੜੇ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਥਣਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀ ਰਹੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਂਡ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਰੋਂਦੇ, ਪਸੀਨਾ ਪਾਉਂਦੇ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਪਿੰਡ, ਸ਼ਹਿਰ, ਬਾਗ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿੱਟ ਗਈ ਸੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਹੈ?" ਉਹ ਅਨੁਮਾਨ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹਨ ਕਿ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨ ਜਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੰਕੇਤਾਂ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਖਲਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਓਹ ਸਮੇਂ ਬੰਦਰੀ-ਧਵਜ ਵਾਲਾ (ਅਰਜੁਨ) ਯਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਮੁੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਅਨਰਤਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਆਹੁਕ, ਸਾਤ੍ਵਤ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ—ਸੁਖੀ-ਸਲਾਮਤ ਹਨ? ਕੀ ਸਾਡਾ ਨਾਨਾ ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਉਹਦੀ ਪਤਨੀ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਸਾਡੇ ਮਾਮਾ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਤੇ ਉਹਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ? ਕੀ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੋਰ ਮਾਮੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅਤੇ ਉਹਦੀਆਂ ਪੁੱਤਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਦੇਵਕੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਅਹੁਕ ਰਾਜਾ ਜੀਵਤ ਹਨ, ਉਹਦਾ ਦੁਸਟ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਕੈਸੇ ਹਨ? ਹ੍ਰਿਦਿਕਾ, ਉਹਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਜਯੰਤ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਨਾ ਕਿਵੇਂ ਹਨ? ਕੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਠੀਕ ਹਨ? ਰਾਮ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹਨ?" "ਕੀ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਠੀਕ ਹੈ? ਕੀ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਧ ਰਿਹਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਹੈ? ਕੀ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼, ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬਾ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ਭ ਆਦਿ, ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਉੱਧਵ, ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ, ਸ਼ੀਰਿਸ਼ੰਯ ਆਦਿ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਾਤ੍ਵਤ ਠੀਕ ਹਨ?" "ਕੀ ਜਿਹੜੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ? ਕੀ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਦੇ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਕੀ ਉਹ ਸੁਧਰਮਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਗਤ ਵਿਚ ਆਏ ਹਨ, ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ?" "ਜਦ ਯਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਬੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਨੰਦ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਸਤ੍ਯਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਰਗੀਆਂ ਵਰਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਯਦਵਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਿਰਭੀਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।" "ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੁਹਾਡੀ ਜੋ ਚਮਕ ਸੀ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਿੱਟ ਗਈ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਲੱਭ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਚਿਰ ਬਾਅਦ ਆਏ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਘਟਨਾ ਜਾਂ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੇਣ ਜਾਂ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ ਹੋ?" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬੱਚੇ, ਗਾਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਬੀਮਾਰ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ 'ਤੇ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੇ ਜਾਂ ਨੀਵੇਂ ਰਸਤੇ 'ਚ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ?" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ? ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਲਾਜ਼ਤਾਰ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਰੱਥਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ?" "ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀਪਨ ਜਾਂ ਘਾਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।" ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਆਏ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਖਾਧਾ ਨਹੀਂ, ਆਓ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਜਨ ਕਰੋ।" ਤਾਂ ਫਿਰ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ), ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਗਰ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਮੋਰ ਪੰਖ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵਾਂਸਰੀ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। "ਅੱਜ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ"—ਇਹ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰੇਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ—even ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਉਸਦਾ ਆਪ ਹੀ ਹੈ; ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧਨ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਆਪਾ ਦੀ ਕਾਰਨ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਜੋ ਲਗਾਵ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਘਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ 'ਮੇਰਾ' ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸਰੀਰ ਉਨਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਜਿੰਨਾ ਉਹਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ। ਜੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ 'ਮੇਰਾ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਪਾ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਸਰੀਰ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੀਊਣ ਦੀ ਆਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਆਪਣੀ ਆਪਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਹੀ ਇਹ ਆਪਾ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਆਪਾਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਜਾਣੋ; ਉਹ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਗਤ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ; ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ—ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।