ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੇਖੋ, ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵਾਪਰ ਰਹੇ ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਸਾਡਾ ਮਨ ਡਰ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੀਆਂ ਜੰਗ੍ਹਾਂ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਲ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੈ; ਲਗਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਅਨਹੋਣੀ ਵਾਪਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਲੈ ਕੇ ਗਿਦੜੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਹੌਂਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕੁੱਤਾ ਵੀ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭੌਂਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਾਨਵਰ ਮੇਰੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਕਬੂਤਰ, ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਲੂ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਅੱਤ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਵਾਲਾ ਉੱਲੂ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨੀ ਤੇ ਨੀਂਦ ਨ ਆਉਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਚੌਂਫੇਰੇ ਧੂੰਆਂ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਵੀ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਨਾਲ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਹਵਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਧੂੜ ਅਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਬੱਦਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਾਲ ਲਹੂ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਪੈ ਗਈ ਹੈ, ਗ੍ਰਹਿ-ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਅਜੀਬ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲ ਰਿਹਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਦਰਿਆ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਹਨ; ਅੱਗ ਵੀ ਘਿਉ ਪਾਉਣ 'ਤੇ ਭੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਬਲਦੀ। ਸਮਾਂ ਕੀ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਬਛੜੇ ਆਪਣੀ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀ ਰਹੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀਆਂ; ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਹੰਝੂ ਹਨ, ਅਤੇ ਝੁੰਡ ਦੇ ਬਲਦ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਸੀਨਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ; ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ, ਬਾਗ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਰੋਣਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਅਸੂਬੇ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ? ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਸੰਕੇਤ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਤੀ ਹੁਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਲੱਖਣ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੰਕੇਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਦੋਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਾਂਦਰ-ਧਵਜ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕੀ ਅਨਾਰਤਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਸਬੰਧੀ—ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਆਹੁਕ, ਸਾਤਵਤ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ—ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਸਾਡਾ ਨਾਨਾ ਸ਼ੂਰ ਜੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਸਾਡੇ ਮਾਮਾ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸਲਾਮਤ ਹਨ? ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੋਰ ਮਾਮੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਬੀਆਂ, ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਰਾਜਾ ਆਹੁਕ, ਉਸਦਾ ਦੁਸਟ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਜੀਵਤ ਹਨ? ਕੀ ਹ੍ਰਿਦਿਕਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਕਰੂਰ, ਜਯੰਤ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਸਰਣਾ ਸਮੇਤ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਰਾਮਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਪ੍ਰਦੁਮਨਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਰਥੀ, ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਕਾਮਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵਧ ਰਿਹਾ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੈ? ਕੀ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼, ਸੰਬਾ—ਜਾਂਬਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਸਾਥੀ—ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਉਦ੍ਧਵ, ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ, ਸ਼ੀਰਿਸ਼ਣਯ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਤਵਤ—ਸਭ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੋ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ? ਕੀ ਸਾਡੇ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਖੈਰੀਅਤ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੈ, ਸੁਧਰਮਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਸੁਖੀ ਹੈ? ਕੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਲਈ, ਆਦਿ-ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਪੁਰਖ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ? ਜਦੋਂ ਯਾਦਵ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਰਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਬੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਸੱਤਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰੇਮੀਣੀਆਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਵਰਤਾਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਯਾਦਵ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਨਿਡਰ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਲੈ ਆਏ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਪੈ ਗਈ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੂਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ ਜਾਂ ਅਵਾਜ਼ ਆਦਿਕ ਨੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ? ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਭੀਕ ਮੰਗਣ ਆਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬੱਚਾ, ਗਾਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਬੀਮਾਰ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਣਉਚਿਤ ਔਰਤ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸਹਚਰੀ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਅਣਚਾਹੀ ਕਰਮ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋ? ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਘਟੀਆ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ ਜੋ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ? ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਰਥਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ? ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਲੀ ਤੇ ਉਦਾਸ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੋਚਦੇ ਹੋ? ਜੇ ਐਸਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਆ ਗਏ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਆਗਤ ਹੈ! ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ, ਆਓ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਾਓ।" ਫਿਰ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜਗਰ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਖਾਂਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੋਰ ਪੰਖ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਰੰਗਦਾਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਂਸਲੀ ਅਤੇ ਸਿੰਗ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਂਦਾ, ਬਛੜਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਯਸ਼ ਗਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਅੱਜ ਯਸ਼ੋਦਾ ਅਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਾਂ"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਇਤਨਾ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਭੀ ਅਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਰਨਨ ਕਰੋ।