ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਸੁਣੋ, ਭਾਈਓ! ਜਿਸ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਲੋਕ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮਨਤਾਂ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾਵਾਂ, ਯੋਗਾਂ, ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਚਰਚਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਮਿਹਨਤ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੈ ਜੇਕਰ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਕੇਵਲ ਭਗਤੀ ਹੀ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਾਰਦ ਰਾਹੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਗਤੀ, ਜੋ ਹਰ ਮੰਗਲਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਆਪ ਹੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਬੋਲ ਉਠੀ। ਭਗਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਨਾਰਦ! ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਧੰਨ ਹੈਂ! ਤੇਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੀਤ ਕਦੇ ਡੋਲਦੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਰਹਾਂਗੀ। ਹੇ ਦਇਆਲੂ ਮੁਨੀ! ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਦੁਖ਼ ਪਲ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ—ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ्य ਹਨ—ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਸੁਚੇਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ।” ਭਗਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਦਇਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਮਲ ਕੇ ਜਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, “ਹੇ ਗਿਆਨ! ਜਲਦੀ ਜਾਗ! ਹੇ ਵੈਰਾਗ्य! ਜਾਗ!” ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਵੇਦ, ਵੇਦਾਂਤ ਅਤੇ ਗੀਤਾ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਬਹੁਤ ਜਤਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਠ ਤਾਂ ਗਏ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ ਖੁਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਉਬਾਸੀਆਂ ਲੈਂਦੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਲੱਕੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਏ ਪਏ ਹਨ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, “ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ, ਇਹ ਨੀਂਦ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਈ? ਇਹਨਾ ਉੱਤੇ ਇੰਨੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਈ?” ਇਉਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਗਵ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਛੋਂ ਇੱਕ ਵਾਣੀ ਗੂੰਜੀ, “ਹੇ ਮੁਨੀ! ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਜ਼ਰੂਰ ਫਲ ਲਿਆਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸੀ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਤਮ, ਤੂੰ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕਰ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਇਸ ਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰਨਗੇ। ਜਦ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਦੋਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਨੀਂਦ ਤੇ ਵਧੀ ਉਮਰ ਤੁਰ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਭਗਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ।” ਇਹ ਸੁਚੱਜੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਸਭ ਨੇ ਸੁਣੀ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਗੱਲ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।” ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਵੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਆਖਿਰ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਏ, ਕਿਹੜਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਪਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ?” ਉਹ ਫਿਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, “ਕਿੱਥੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਸ਼ ਮਿਲਣਗੇ? ਉਹ ਉਪਾਏ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਣਗੇ? ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ?” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਉਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਗਏ।” ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਵਾਰਤਾ ਸੁਣੀ, ਪਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ ਇਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ; ਕੁਝ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵੇਦ, ਵੇਦਾਂਤ ਤੇ ਗੀਤਾ ਦੀਆਂ ਉਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਭਗਤੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਤ੍ਰੈਣ ਨਹੀਂ ਉਪਜੇ, ਲੋਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਅੱਖੀਂ ਅੱਖੀਂ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, “ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ।” ਨਾਰਦ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਥੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਆਖੀ ਜਾਵੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਕੇ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਹ ਉਪਾਏ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾਰਦ ਜੀ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਰ ਕੇ ਕਿ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਹਾਨ ਸੰਨਿਆਸੀ—ਸਨਕ ਆਦਿਕੁਮਾਰਾਂ—ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਵਧਿਆ ਬੋਲੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਅੱਜ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਕੁਮਾਰੋ! ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ।” “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਯੋਗੀ, ਗਿਆਨੀ, ਪੰਜ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਪੂਰਵਜ ਹੋ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਹਰੀ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਲਈ ਹੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ।” “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵਧੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਕਾਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੀ।” “ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਵਲ ਭੌਂਹ ਚੁਕਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਦੋ ਦਰਬਾਨ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਰਬਾਨ ਵਾਪਸ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ।” “ਆਹ! ਯੋਗ ਦੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ, ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।” “ਉਹ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਉਪਾਏ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਓ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ।” “ਭਗਤੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੁਖ ਕਿਵੇਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮੁਨੀ! ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਪਾਏ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।” “ਆਹ, ਨਾਰਦ! ਤੂੰ ਧੰਨ ਹੈਂ, ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਮਾਣਿਕ, ਸਦਾ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ।” “ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਾਸ ਲਈ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਸਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” “ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਰਗ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਔਖੇ ਹਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜਤਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਰਗ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।” “ਪਰ ਜੋ ਮਾਰਗ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਧੀਕ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” “ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਰਮ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸਮਝਾਵਾਂਗੇ; ਅੱਜ ਧੀਰਜ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।” “ਕੁਝ ਲੋਕ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਯੋਗ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਾਠ ਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਹੀ ਹਨ।” “ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਗਿਆਨ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉੱਚਤ ਕਰਮ ਮੰਨਿਆ ਹੈ; ਤੇ ਇਹ ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਕਦੇਵ ਆਦਿ ਨੇ ਗਾਇਆ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਕਿ ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਕਰਨੀ ਹੀ ਉਹ ਗੁਪਤ ਤੇ ਉੱਚਤ ਕਰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਗਤੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਫਿਰ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।