ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଅମ୍ବା ଚ ହତପୁତ୍ରାଽଽର୍ତା ପିତୃଵ୍ଯଃ କ୍ଵ ଗତଃ ସୁହୃତ୍ । ଅପି ମଯ୍ଯକୃତପ୍ରଜ୍ଞେ ହତବନ୍ଧୁଃ ସ ଭାର୍ଯଯା । ଆଶଂସମାନଃ ଶମଲଂ ଗଙ୍‌ଗାଯାଂ ଦୁଃଖିତୋଽପତତ୍

'ମାଆଁ, ଯିଏ ପୁଅମାନେ ମରିଯିବାର ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛନ୍ତି, ସେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? ଆମ ପିସା, ଯିଏ ଆମର ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ, ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ? ଶାୟଦ, ମୋତେ ଅବିବେକୀ ଭାବି, ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ ହାରାଇ, ସେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଗଙ୍ଗା ନଦୀକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଆଶା କରି।' ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ।

ପିତର୍ଯୁପରତେ ପାଣ୍ଡୌ ସର୍ଵାନ୍ନଃ ସୁହୃଦଃ ଶିଶୂନ୍ । ଅରକ୍ଷତାଂ ଵ୍ଯସନତଃ ପିତୃଵ୍ଯୌ କ୍ଵ ଗତାଵିତଃ

'ଆମ ବାପା ପାଣ୍ଡୁ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଆମ ପିସାମାନେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁ ଓ ଶିଶୁମାନେଙ୍କୁ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଏବେ ସେଇ ରକ୍ଷକମାନେ ଆମକୁ ଛାଡ଼ି କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲେ?'

ସୂତ ଉଵାଚ । କୃପଯା ସ୍ନେହଵୈକ୍ଲଵ୍ଯାତ୍ ସୂତୋ ଵିରହକର୍ଶିତଃ । ଆତ୍ମେଶ୍ଵରମଚକ୍ଷାଣୋ ନ ପ୍ରତ୍ଯାହାତିପୀଡିତଃ

ସୂତ କହିଲେ: ଦୟା ଓ ବିୟୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ, ସୂତ ବିରହରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ନିଜ ମନରେ ଠାକୁରଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏତେ ଦୁଃଖ ପାଇଲେ ଯେ ଉତ୍ତର ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଵିମୃଜ୍ଯାଶ୍ରୂଣି ପାଣିଭ୍ଯାଂ ଵିଷ୍ଟଭ୍ଯାତ୍ମାନମାତ୍ମନା । ଅଜାତଶତ୍ରୁଂ ପ୍ରତ୍ଯୂଚେ ପ୍ରଭୋଃ ପାଦାଵନୁସ୍ମରନ୍

ନିଜ ହାତରେ ଅଶ୍ରୁ ପୁଞ୍ଜି, ମନକୁ ଧାର୍ଯ୍ୟ ଦେଇ, ସଞ୍ଜୟ ଅଜାତଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ଠାକୁରଙ୍କର ପାଦ ସ୍ମରଣ କରି।

ସଞ୍ଜଯ ଉଵାଚ । ନାହଂ ଵେଦ ଵ୍ଯଵସିତଂ ପିତ୍ରୋର୍ଵଃ କୁଲନନ୍ଦନ । ଗାନ୍ଧାର୍ଯା ଵା ମହାବାହୋ ମୁଷିତୋଽସ୍ମି ମହାତ୍ମଭିଃ

ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ: 'ହେ ବଂଶର ଗୌରବ, ମୁଁ ତୁମ ପିତାମାତା କିମ୍ବା ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଣ ହେଲା ଜାଣେନି। ହେ ବଳଶାଳୀ, ଏହି ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ ମୋତେ ଅନ୍ଧାରେ ରଖିଦେଲେ।'

ଅଥାଜଗାମ ଭଗଵାନ୍ ନାରଦଃ ସହତୁମ୍ବୁରୁଃ । ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ଥାଯାଭିଵାଦ୍ଯାହ ସାନୁଜୋଽଭ୍ଯର୍ଚଯନ୍ ମୁନିମ୍

ଏହି ସମୟରେ, ପୂଜ୍ୟ ମହାର୍ଷି ନାରଦ ତୁମ୍ବୁରୁ ସହିତ ଆସିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ତାଙ୍କର ଭାଉଣ୍ଡମାନେ ଉଠି ଉପସ୍ଥାନ କରି, ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ ଓ ପୂଜା କଲେ।

ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉଵାଚ । ନାହଂ ଵେଦ ଗତିଂ ପିତ୍ରୋଃ ଭଗଵନ୍ କ୍ଵ ଗତାଵିତଃ । ଅମ୍ବା ଵା ହତପୁତ୍ରାର୍ତା କ୍ଵ ଗତା ଚ ତପସ୍ଵିନୀ

ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ: 'ହେ ପୂଜ୍ୟ, ମୁଁ ଜାଣେନି ମୋର ପିତାମାତା କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲେ, କିମ୍ବା ମୋର ମାଆଁ, ଯିଏ ପୁଅମାନେ ମରିଯିବାର ଦୁଃଖରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ସେ କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲେ।'

କର୍ଣଧାର ଇଵାପାରେ ଭଗଵାନ୍ ପାରଦର୍ଶକଃ । ଅଥାବଭାଷେ ଭଗଵାନ୍ ନାରଦୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ

ଏବେ, ଯେପରି ନାଉକାର ମାଲିକ ଦୁର୍ଦ୍ଦୁର୍ଗମ ସମୁଦ୍ର ଅଟକାଇ ଦେଖାଏ, ସେପରି ପୂଜ୍ୟ ମୁନି ନାରଦ କଥା କହିଲେ।

ଯଥା ଗାଵୋ ନସି ପ୍ରୋତାଃ ତନ୍ତ୍ଯାଂ ବଦ୍ଧାଃ ସ୍ଵଦାମଭିଃ । ଵାକ୍ତନ୍ତ୍ଯାଂ ନାମଭିର୍ବଦ୍ଧା ଵହନ୍ତି ବଲିମୀଶିତୁଃ

ଯେପରି ଗାଈମାନେ ନିଜ ଦୋରିରେ ଖୁଟିକୁ ବାନ୍ଧି ରଖାଯାନ୍ତି, ସେପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନାମ ଓ ଶବ୍ଦର ଦୋରିରେ ବାନ୍ଧାଯାଇ, ଠାକୁରଙ୍କ ପାଇଁ ବଳି ଉଠାନ୍ତି।

ଯଥା କ୍ରୀଡୋପସ୍କରାଣାଂ ସଂଯୋଗଵିଗମାଵିହ । ଇଚ୍ଛଯା କ୍ରୀଡିତୁଃ ସ୍ଯାତାଂ ତଥୈଵେଶେଚ୍ଛଯା ନୃଣାମ୍

ଯେପରି ଖେଳନାମାନେ ଖେଳୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ଇଚ୍ଛାରେ ଏକଠି ହୁଏ କିମ୍ବା ଅଲଗା ହୁଏ, ସେପରି ଠାକୁରଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଲୋକମାନେ ମିଶନ୍ତି କିମ୍ବା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।

ଯନ୍ମନ୍ଯସେ ଧ୍ରୁଵଂ ଲୋକଂ ଅଧ୍ରୁଵଂ ଵା ନ ଚୋଭଯମ୍ । ସର୍ଵଥା ନ ହି ଶୋଚ୍ଯାସ୍ତେ ସ୍ନେହାତ୍ ଅନ୍ଯତ୍ର ମୋହଜାତ୍

ତୁମେ ଏହି ସଂସାରକୁ ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ କିମ୍ବା ଅନିଶ୍ଚିତ ଭାବୁଛ, ସେ କିଛି ନୁହେଁ। ଯେପରି ହେଉ, ମୋହରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ମମତା ଛାଡ଼ି, ଏମାନେ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ତସ୍ମାଜ୍ଜହ୍ଯଙ୍‌ଗ ଵୈକ୍ଲଵ୍ଯଂ ଅଜ୍ଞାନକୃତମାତ୍ମନଃ । କଥଂ ତ୍ଵନାଥାଃ କୃପଣା ଵର୍ତେରଂସ୍ତେ ଚ ମାଂ ଵିନା

ତେଣୁ, ହେ ପ୍ରିୟ, ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମନର ଦୁର୍ବଳତା ଛାଡ଼। ମୁଁ ନଥିଲେ, ସେଇ ଅସହାୟ ଓ ଦୁଃଖିତମାନେ କିପରି ବଞ୍ଚିପାରିବେ?

କାଲକର୍ମ ଗୁଣାଧୀନୋ ଦେହୋଽଯଂ ପାଞ୍ଚଭୌତିକଃ । କଥମନ୍ଯାଂସ୍ତୁ ଗୋପାଯେତ୍ ସର୍ପଗ୍ରସ୍ତୋ ଯଥା ପରମ୍

ଏହି ଦେହ ପାଞ୍ଚ ଭୂତରେ ଗଠିତ, ସମୟ, କର୍ମ ଓ ଗୁଣରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ। ଯେପରି ସାପ ଧରିଥିବା ଲୋକ ଅନ୍ୟକୁ ବଞ୍ଚାଇପାରେନି, ସେପରି ଜଣେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କିପରି ରକ୍ଷା କରିପାରିବ?

ଅହସ୍ତାନି ସହସ୍ତାନାଂ ଅପଦାନି ଚତୁଷ୍ପଦାମ୍ । ଫଲ୍ଗୂନି ତତ୍ର ମହତାଂ ଜୀଵୋ ଜୀଵସ୍ଯ ଜୀଵନମ୍

ଯେଉଁମାନେ ହାତ ନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ହାତ ଥିବାମାନଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ; ପାଦ ନଥିବାମାନେ, ଚାରିପାଏଁ ଥିବାମାନଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ; ଏହି ପ୍ରକୃତିରେ ଦୁର୍ବଳମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ—ଏଠାରେ ଜୀବ ଜୀବକୁ ଖାଇ ଚାଲିଥାଏ।

ତଦିଦଂ ଭଗଵାନ୍ ରାଜନ୍ ଏକ ଆତ୍ମାତ୍ମନାଂ ସ୍ଵଦୃକ୍ । ଅନ୍ତରୋଽନନ୍ତରୋ ଭାତି ପଶ୍ଯ ତଂ ମାଯଯୋରୁଧା

ହେ ରାଜା, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱର ଏକମାତ୍ର ସ୍ୱୟଂ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କର ଆତ୍ମା ହେବା ସତ୍ୱେ, ସ୍ୱୟଂ ନିଜକୁ ଜାଣନ୍ତି। ସେ ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ସମାନଭାବରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖ, ଯିଏ ନିଜ ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ଠାରେ ପ୍ରକାଶିତ।

ସୋଽଯମଦ୍ଯ ମହାରାଜ ଭଗଵାନ୍ ଭୂତଭାଵନଃ । କାଲରୂପୋଽଵତୀର୍ଣୋଽସ୍ଯାଂ ଅଭାଵାଯ ସୁରଦ୍ଵିଷାମ୍

ହେ ମହାରାଜ, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ପାଳକ, ବର୍ତ୍ତମାନ କାଳର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ନାଶ ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି।

ନିଷ୍ପାଦିତଂ ଦେଵକୃତ୍ଯଂ ଅଵଶେଷଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷତେ । ତାଵଦ୍ ଯୂଯଂ ଅଵେକ୍ଷଧ୍ଵଂ ଭଵେଦ୍ ଯାଵଦିହେଶ୍ଵରଃ

ଦେବତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି; ବର୍ତ୍ତମାନ ସେ ଅବଶିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭୁ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେମାନେ ଶାନ୍ତିରେ ଦେଖି ରୁହ।

ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଃ ସହ ଭ୍ରାତ୍ରା ଗାନ୍ଧାର୍ଯା ଚ ସ୍ଵଭାର୍ଯଯା । ଦକ୍ଷିଣେନ ହିମଵତ ଋଷୀଣାଂ ଆଶ୍ରମଂ ଗତଃ

ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ତାଙ୍କର ଭାଇ ଓ ଗାନ୍ଧାରୀ ସହିତ, ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ, ହିମାଲୟ ପର୍ବତର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଋଷିମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇଛନ୍ତି।

ସ୍ରୋତୋଭିଃ ସପ୍ତଭିର୍ଯା ଵୈ ସ୍ଵର୍ଧୁନୀ ସପ୍ତଧା ଵ୍ଯଧାତ୍ । ସପ୍ତାନାଂ ପ୍ରୀତଯେ ନାନା ସପ୍ତସ୍ରୋତଃ ପ୍ରଚକ୍ଷତେ

ସେଇ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଗଙ୍ଗା ନଦୀ, ସାତଟି ଧାରାରେ ବିଭାଜିତ ହୋଇ, ସାତି ଋଷିଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ସାତଟି ମୁଖରେ ବହିଥିଲେ। ଏହିପରି ତାକୁ 'ସପ୍ତସ୍ରୋତା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ସ୍ନାତ୍ଵାନୁସଵନଂ ତସ୍ମିନ୍ ହୁତ୍ଵା ଚାଗ୍ନୀନ୍ଯଥାଵିଧି । ଅବ୍ଭକ୍ଷ ଉପଶାନ୍ତାତ୍ମା ସ ଆସ୍ତେ ଵିଗତୈଷଣଃ

ସେଠାରେ, ନିୟମିତ ସମୟରେ ସ୍ନାନ କରି, ବିଧିମତ ଭାବେ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରି, ଜଳ ଖାଇ ଏବଂ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସିଛନ୍ତି।

ଜିତାସନୋ ଜିତଶ୍ଵାସଃ ପ୍ରତ୍ଯାହୃତଷଡିନ୍ଦ୍ରିଯଃ । ହରିଭାଵନଯା ଧ୍ଵସ୍ତଃ ଅଜଃସତ୍ତ୍ଵତମୋମଲଃ

ଯୋଗାସନ ଓ ଶ୍ୱାସକୁ ଜୟ କରି, ଛଅଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ହରିଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ରାଗ ଓ ଅଜ୍ଞାନର ମଳକୁ ଦୂର କରି, ସେ ସତ୍ତ୍ୱଗୁଣରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି।

ଵିଜ୍ଞାନାତ୍ମନି ସଂଯୋଜ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞେ ପ୍ରଵିଲାପ୍ଯ ତମ୍ । ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯାତ୍ମାନମାଧାରେ ଘଟାମ୍ବରମିଵାମ୍ବରେ

ବୁଦ୍ଧିକୁ ଜ୍ଞାନରେ ଏକତ୍ର କରି, ଶରୀରର ଜ୍ଞାତାକୁ ଆତ୍ମାରେ ଲୟ କରି, ଏବଂ ଆତ୍ମାକୁ ବ୍ରହ୍ମରେ ବିଲିନ କରି, ମଟିର ଭିତର ଆକାଶ ଯେପରି ଆକାଶରେ ଲୟ ହୁଏ, ସେପରି ଅବସ୍ଥାନ କରୁଛନ୍ତି।

ଧ୍ଵସ୍ତମାଯାଗୁଣୋଦର୍କୋ ନିରୁଦ୍ଧକରଣାଶଯଃ । ନିଵର୍ତିତାଖିଲାହାର ଆସ୍ତେ ସ୍ଥାଣୁରିଵାଚଲଃ । ତସ୍ଯାନ୍ତରାଯୋ ମୈଵାଭୂଃ ସନ୍ନ୍ଯସ୍ତାଖିଲକର୍ମଣଃ

ମାୟା ଓ ତାହାର ଗୁଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଶ୍ଟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ଅଚଳ ଦ୍ୱାରା ଥିବା ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଅଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ବାଧା ନ ଆସୁ।

ସ ଵା ଅଦ୍ଯତନାଦ୍ ରାଜନ୍ ପରତଃ ପଞ୍ଚମେଽହନି । କଲେଵରଂ ହାସ୍ଯତି ସ୍ଵଂ ତଚ୍ଚ ଭସ୍ମୀଭଵିଷ୍ଯତି

ହେ ରାଜା, ଆଜିଠୁ ଗଣିଲେ, ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ସେ ନିଜ ଶରୀରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବେ ଏବଂ ସେ ଶରୀର ରାଖା ହୋଇଯିବ।

ଦହ୍ଯମାନେଽଗ୍ନିଭିର୍ଦେହେ ପତ୍ଯୁଃ ପତ୍ନୀ ସହୋଟଜେ । ବହିଃ ସ୍ଥିତା ପତିଂ ସାଧ୍ଵୀ ତମଗ୍ନିମନୁ ଵେକ୍ଷ୍ଯତି

ପତିଙ୍କର ଶରୀର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ୁଥିବାବେଳେ, ସେଇ ସତୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ଭାଉଜ ଦୁଇଜଣେ ବାହାରେ ଦଢ଼ି ରହି, ପତିଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିକୁ ଯିବା ଦେଖିବେ।

ଵିଦୁରସ୍ତୁ ତଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ନିଶାମ୍ଯ କୁରୁନନ୍ଦନ । ହର୍ଷଶୋକଯୁତସ୍ତସ୍ମାଦ୍ ଗନ୍ତା ତୀର୍ଥନିଷେଵକଃ

ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଖବର ଶୁଣି, ହେ କୁରୁବଂଶୀ, ବିଦୁର ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ସେଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରି ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନକୁ ଯିବେ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଥାରୁହତ୍ ସ୍ଵର୍ଗଂ ନାରଦଃ ସହତୁମ୍ବୁରୁଃ । ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ହୃଦି କୃତ୍ଵାଜହାଚ୍ଛୁଚଃ

ଏପରି କହି, ନାରଦ ତୁମ୍ବୁରୁ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କର କଥାକୁ ହୃଦୟରେ ଧରି, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।

କିମେତଦ୍ ଅଦ୍ଭୁତମିଵ ଵାସୁଦେଵେଽଖିଲାତ୍ମନି । ଵ୍ରଜସ୍ଯ ସାତ୍ମନସ୍ତୋକେଷୁ ଅପୂର୍ଵଂ ପ୍ରେମ ଵର୍ଧତେ

ଏହା କଣ ଅଦ୍ଭୁତ? ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାଙ୍କର ଆତ୍ମା ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନେଇ, ବ୍ରଜ ଓ ସେଠାର ଶିଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ, ଅପୂର୍ବ ପ୍ରେମରେ ଭରିଯାଉଛନ୍ତି।

ଯତ୍ର ନୈସର୍ଗଦୁର୍ଵୈରାଃ ସହାସନ୍ ନୃମୃଗାଦଯଃ । ମିତ୍ରାଣୀଵାଜିତାଵାସ ଦ୍ରୁତରୁଟ୍ତର୍ଷକାଦିକମ୍

ଯେଉଁଠାରେ ଅଜୟ ପ୍ରଭୁ ବସୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ପ୍ରାକୃତିକ ଶତ୍ରୁମାନେ — ମଣିଷ, ପଶୁ, ହରିଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ — ସମସ୍ତେ ମିତ୍ର ଭଳି ଏକଠି ରହୁଥିଲେ।