ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଏଷ ଦାତା ଶରଣ୍ଯଶ୍ଚ ଯଥା ହ୍ଯୌଶୀନରଃ ଶିବିଃ । ଯଶୋ ଵିତନିତା ସ୍ଵାନାଂ ଦୌଷ୍ଯନ୍ତିରିଵ ଯଜ୍ଵନାମ୍

'ସେ ଦାନଶୀଳ ଓ ଆଶ୍ରୟଦାତା ହେବେ, ଯେପରି ଔଶୀନର ଶିବି; ତାଙ୍କ ବଂଶର ମହିମା ସାରା ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୌଷ୍ୟନ୍ତିଙ୍କ ପରି ପ୍ରସାରିତ କରିବେ।'

ଧନ୍ଵିନାମଗ୍ରଣୀରେଷ ତୁଲ୍ଯଶ୍ଚାର୍ଜୁନଯୋର୍ଦ୍ଵଯୋଃ । ହୁତାଶ ଇଵ ଦୁର୍ଧର୍ଷଃ ସମୁଦ୍ର ଇଵ ଦୁସ୍ତରଃ

'ସେ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସମାନ; ଅଗ୍ନି ପରି ଅଜୟ୍ୟ, ସମୁଦ୍ର ପରି ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ କଠିନ।'

ମୃଗେନ୍ଦ୍ର ଇଵ ଵିକ୍ରାନ୍ତୋ ନିଷେଵ୍ଯୋ ହିମଵାନିଵ । ତିତିକ୍ଷୁର୍ଵସୁଧେଵାସୌ ସହିଷ୍ଣୁଃ ପିତରାଵିଵ

'ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ପରି ପ୍ରବଳ, ହିମାଳୟ ପରି ଦୃଢ଼, ଭୂମି ପରି ସହନଶୀଳ, ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ପରି ସହିଷ୍ଣୁ।'

ପିତାମହସମଃ ସାମ୍ଯେ ପ୍ରସାଦେ ଗିରିଶୋପମଃ । ଆଶ୍ରଯଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଯଥା ଦେଵୋ ରମାଶ୍ରଯଃ

'ସମତାରେ ପିତାମହଙ୍କ ସମାନ, କୃପାରେ ଶିବଙ୍କ ପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ, ଯେପରି ଦେବତା ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ।'

ସର୍ଵସଦ୍ଗୁଣମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଏଷ କୃଷ୍ଣମନୁଵ୍ରତଃ । ରନ୍ତିଦେଵ ଇଵୋଦାରୋ ଯଯାତିରିଵ ଧାର୍ମିକଃ

ଏହି ପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସେ ରନ୍ତିଦେବଙ୍କ ପରି ଦାନଶୀଳ ଓ ଯୟାତିଙ୍କ ପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ।

ଧୃତ୍ଯା ବଲିସମଃ କୃଷ୍ଣେ ପ୍ରହ୍ରାଦ ଇଵ ସଦ୍ଗ୍ରହଃ । ଆହର୍ତୈଷୋଽଶ୍ଵମେଧାନାଂ ଵୃଦ୍ଧାନାଂ ପର୍ଯୁପାସକଃ

ଧୃତିରେ ସେ ବଳିଙ୍କ ପରି, କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ପରି ଅଟୁଟ। ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିବେ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ସେବା କରିବେ।

ରାଜର୍ଷୀଣାଂ ଜନଯିତା ଶାସ୍ତା ଚୋତ୍ପଥଗାମିନାମ୍ । ନିଗ୍ରହୀତା କଲେରେଷ ଭୁଵୋ ଧର୍ମସ୍ଯ କାରଣାତ୍

ସେ ରାଜା ଋଷିମାନେଙ୍କର ପିତା ହେବେ, ଓ ଯେମାନେ ମାର୍ଗ ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଶାସନ କରିବେ। ଧର୍ମ ପାଇଁ ସେ ଏହି ଭୂମିରେ କଳିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବେ।

ତକ୍ଷକାଦାତ୍ମନୋ ମୃତ୍ଯୁଂ ଦ୍ଵିଜପୁତ୍ରୋପସର୍ଜିତାତ୍ । ପ୍ରପତ୍ସ୍ଯତ ଉପଶ୍ରୁତ୍ଯ ମୁକ୍ତସଙ୍‌ଗଃ ପଦଂ ହରେଃ

ତକ୍ଷକ ନାଗ ଦ୍ୱାରା, ଋଷିପୁତ୍ରଙ୍କ ପଠାଇଥିବା ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ସେ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି ହରିଙ୍କ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ।

ଜିଜ୍ଞାସିତାତ୍ମ ଯାଥାର୍ଥ୍ଯୋ ମୁନେର୍ଵ୍ଯାସସୁତାଦସୌ । ହିତ୍ଵେଦଂ ନୃପ ଗଙ୍‌ଗାଯାଂ ଯାସ୍ଯତ୍ଯଦ୍ଧା ଅକୁତୋଭଯମ୍

ଆତ୍ମାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁତ୍ର ମୁନିଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିବେ। ଏହି ଦେହ ଛାଡ଼ି ଗଙ୍ଗା ତଟରେ, ରାଜା, ସେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ସିଧା ଗତି ଲାଭ କରିବେ।

ଇତି ରାଜ୍ଞ ଉପାଦିଶ୍ଯ ଵିପ୍ରା ଜାତକକୋଵିଦାଃ । ଲବ୍ଧାପଚିତଯଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରତିଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵକାନ୍ ଗୃହାନ୍

ଏପରି ଭାବେ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ପଣ୍ଡିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମ୍ମାନ ପାଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।

ସ ଏଷ ଲୋକେ ଵିଖ୍ଯାତଃ ପରୀକ୍ଷିଦିତି ଯତ୍ପ୍ରଭୁଃ । ପୂର୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟମନୁଧ୍ଯାଯନ୍ ପରୀକ୍ଷେତ ନରେଷ୍ଵିହ

ସେ ଏହି ଲୋକରେ ପରୀକ୍ଷିତ୍ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, କାରଣ ସେ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିବା କଥାକୁ ମନେ ରଖି ଏଠାରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବେ।

ସ ରାଜପୁତ୍ରୋ ଵଵୃଧେ ଆଶୁ ଶୁକ୍ଲ ଇଵୋଡୁପଃ । ଆପୂର୍ଯମାଣଃ ପିତୃଭିଃ କାଷ୍ଠାଭିରିଵ ସୋଽନ୍ଵହମ୍

ସେ ରାଜପୁତ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଶୀଘ୍ର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ, ପିତାମାନେ ପ୍ରତିଦିନ କାଠି ଦେଇ ଅଗ୍ନିକୁ ଯେପରି ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ପୋଷିଲେ।

ଯକ୍ଷ୍ଯମାଣୋଽଶ୍ଵମେଧେନ ଜ୍ଞାତିଦ୍ରୋହଜିହାସଯା । ରାଜା ଲବ୍ଧଧନୋ ଦଧ୍ଯୌ ଅନ୍ଯତ୍ର କରଦଣ୍ଡଯୋଃ

ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, ରାଜା ଧନ ଲାଭ କରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ଭାବିଲେ, କର ବା ଦଣ୍ଡ ଛାଡ଼ି।

ତଦଭିପ୍ରେତମାଲକ୍ଷ୍ଯ ଭ୍ରାତରୋଽଚ୍ଯୁତଚୋଦିତାଃ । ଧନଂ ପ୍ରହୀଣମାଜହ୍ରୁଃ ଉଦୀଚ୍ଯାଂ ଦିଶି ଭୂରିଶଃ

ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଭାଇମାନେ ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ବହୁତ ଧନ ଆଣିଲେ।

ତେନ ସମ୍ଭୃତସମ୍ଭାରୋ ଧର୍ମପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ । ଵାଜିମେଧୈଃ ତ୍ରିଭିର୍ଭୀତୋ ଯଜ୍ଞୈଃ ସମଯଜତ୍ ହରିମ୍

ଏଭଳି ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରି, ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତିନିଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ ଓ ଭୟଭିତ ଭାବେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।

ଆହୂତୋ ଭଗଵାନ୍ ରାଜ୍ଞା ଯାଜଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜୈର୍ନୃପମ୍ । ଉଵାସ କତିଚିତ୍ ମାସାନ୍ ସୁହୃଦାଂ ପ୍ରିଯକାମ୍ଯଯା

ରାଜାଙ୍କ ଆମନ୍ତ୍ରଣରେ, ଭଗବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ରାଜାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କରାଇ, ମିତ୍ରମାନେ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିରୁ କିଛି ମାସ ରହିଲେ।

ତତୋ ରାଜ୍ଞାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତଃ କୃଷ୍ଣଯା ସହବନ୍ଧୁଭିଃ । ଯଯୌ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସାର୍ଜୁନୋ ଯଦୁଭିର୍ଵୃତଃ

ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, କୃଷ୍ଣ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଯାଦବମାନେ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯାଇଲେ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ।

ଏତତ୍କୌମାରଜଂ କର୍ମ ହରେରାତ୍ମାହିମୋକ୍ଷଣମ୍ । ମୃତ୍ଯୋଃ ପୌଗଣ୍ଡକେ ବାଲା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୋଚୁର୍ଵିସ୍ମିତା ଵ୍ରଜେ

ହରିଙ୍କ ଏହି ଶିଶୁବେଳର କାର୍ଯ୍ୟ, ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା, ବ୍ରଜର ଛୁଆମାନେ ତାଙ୍କର ପୌଗଣ୍ଡ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ କଥାହେଉଥିଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ନୈତଦ୍ ଵିଚିତ୍ରଂ ମନୁଜାର୍ଭମାଯିନଃ ପରାଵରାଣାଂ ପରମସ୍ଯ ଵେଧସଃ । ଅଘୋଽପି ଯତ୍ସ୍ପର୍ଶନଧୌତପାତକଃ ପ୍ରାପାତ୍ମସାମ୍ଯଂ ତ୍ଵସତାଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍

ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଲୀଳା କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ଅଘାସୁରଙ୍କ ପାପ ଧୋଇଗଲା ଓ ସେ ଦୁର୍ଲଭ ଆତ୍ମସାମ୍ୟ ପାଇଲେ।

( ଵଂଶସ୍ଥା ) ସକୃଦ୍ଯଦଙ୍‌ଗପ୍ରତିମାନ୍ତରାହିତା ମନୋମଯୀ ଭାଗଵତୀଂ ଦଦୌ ଗତିମ୍ । ସ ଏଵ ନିତ୍ଯାତ୍ମସୁଖାନୁଭୂତ୍ଯଭି ଵ୍ଯୁଦସ୍ତମାଯୋଽନ୍ତର୍ଗତୋ ହି କିଂ ପୁନଃ

ଯିଏ କେବଳ ଏକଥର ଭଗବାନଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ମନରେ ଧାରଣ କଲେ, ସେ ଭକ୍ତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ପାଇଲେ। ତେବେ ଯିଏ ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ନିତ୍ୟ ଆତ୍ମାନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେତେ ଉଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା ପାଇବେ!

ଶ୍ରୀସୂତ ଉଵାଚ । ( ଇଂଦ୍ରଵଜ୍ରା ) ଇତ୍ଥଂ ଦ୍ଵିଜା ଯାଦଵଦେଵଦତ୍ତଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ଵରାତୁଶ୍ଚରିତଂ ଵିଚିତ୍ରମ୍ । ପପ୍ରଚ୍ଛ ଭୂଯୋଽପି ତଦେଵ ପୁଣ୍ଯଂ ଵୈଯାସକିଂ ଯନ୍ନିଗୃହୀତଚେତାଃ

ଶୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ଏପରିଭାବେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି, ମନ ଏହି ପୁଣ୍ୟ କଥାରେ ଲଗାଇ, ପୁନିଥରେ ବ୍ୟାସପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।

ଶ୍ରୀରାଜୋଵାଚ । ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ବ୍ରହ୍ମନ୍ କାଲାନ୍ତରକୃତଂ ତତ୍କାଲୀନଂ କଥଂ ଭଵେତ୍ । ଯତ୍କୌମାରେ ହରିକୃତଂ ଜଗୁଃ ପୌଗଣ୍ଡକେଽର୍ଭକାଃ

ରାଜା ପଚାରିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯାହା କାଳ ଭିନ୍ନରେ ହୋଇଥିଲା, ହରିଙ୍କ ଶିଶୁବେଳର କାର୍ଯ୍ୟ, ସେହି କଥା କିପରି ପୌଗଣ୍ଡ ଅବସ୍ଥାରେ ଛୁଆମାନେ ଗାଇଥିଲେ?

ତଦ୍ ବ୍ରୂହି ମେ ମହାଯୋଗିନ୍ ପରଂ କୌତୂହଲଂ ଗୁରୋ । ନୂନମେତଦ୍ଧରେରେଵ ମାଯା ଭଵତି ନାନ୍ଯଥା

ହେ ମହାଯୋଗୀ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ସମ୍ପର୍କରେ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ । ନିଶ୍ଚୟ, ଏହା ହରିଙ୍କର ମାୟା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ ।

ଵଯଂ ଧନ୍ଯତମା ଲୋକେ ଗୁରୋଽପି କ୍ଷତ୍ରବନ୍ଧଵଃ । ଯତ୍ ପିବାମୋ ମୁହୁସ୍ତ୍ଵତ୍ତଃ ପୁଣ୍ଯଂ କୃଷ୍ଣକଥାମୃତମ୍

ହେ ଗୁରୁଦେବ, ଆମେ ଏହି ସଂସାରରେ ସବୁଠାରୁ ଧନ୍ୟ, ଯଦିଓ ଆମେ କେବଳ ନାମମାତ୍ର କ୍ଷତ୍ରିୟ; କାରଣ, ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ଆମେ ସଦା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପବିତ୍ର କଥାମୃତ ପାନ କରୁଛୁ ।

ଶ୍ରୀସୂତ ଉଵାଚ । ( ଇଂଦ୍ରଵଂଶା ) ଇତ୍ଥଂ ସ୍ମ ପୃଷ୍ଟଃ ସ ତୁ ବାଦରାଯଣିଃ ତତ୍ସ୍ମାରିତାନନ୍ତହୃତାଖିଲେନ୍ଦ୍ରିଯଃ । କୃଚ୍ଛ୍ରାତ୍ ପୁନର୍ଲବ୍ଧବହିର୍ଦୃଶିଃ ଶନୈଃ ପ୍ରତ୍ଯାହ ତଂ ଭାଗଵତୋତ୍ତମୋତ୍ତମ

ଶ୍ରୀ ସୂତ କହିଲେ: ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯିବା ପରେ, ବାଦରାୟଣଙ୍କ ପୁଅ ଯିଏ ଅନନ୍ତ ହୃଦୟରେ ଲୀନ ହୋଇଥିଲେ, ସେ ମନେପକାଇଲେ; ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ବାହ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ପୁନି ପାଇ, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗବତକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।

ଇତି ଚୋକ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା ଯତ୍ପୃଷ୍ଟୋଽହଂ ଇହାସ୍ମି ଵଃ । ଲୀଲାଵତାରକର୍ମାଣି କୀର୍ତିତାନୀହ ସର୍ଵଶଃ

ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଆପଣମାନେ ଯେପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ, ମୁଁ ଏଠାରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଲୀଳା ଅବତାର ଓ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିସାରିଛି ।

ପତିତଃ ସ୍ଖଲିତଶ୍ଚାର୍ତଃ କ୍ଷୁତ୍ତ୍ଵା ଵା ଵିଵଶୋ ବ୍ରୁଵନ୍ । ହରଯେ ନମ ଇତ୍ଯୁଚ୍ଚୈଃ ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାତକାତ୍

ଯେଉଁଠି ଲୋକ ତଳିପଡ଼ିଛି, ଠୋକର ଖାଇଛି, ଦୁଃଖିତ, କିମ୍ବା ଅସହାୟ ଅବସ୍ଥାରେ ଥାଏ, ଯେଉଁଠି ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ 'ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' ବୋଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ ।

(ଉପେଂଦ୍ରଵଜ୍ରା) ସଙ୍‌କୀର୍ତ୍ଯମାନୋ ଭଗଵାନ୍ ଅନନ୍ତଃ ଶ୍ରୁତାନୁଭାଵୋ ଵ୍ଯସନଂ ହି ପୁଂସାମ୍ । ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚିତ୍ତଂ ଵିଧୁନୋତ୍ଯଶେଷଂ ଯଥା ତମୋଽର୍କୋଽଭ୍ରମିଵାତିଵାତଃ

ଯେତେବେଳେ ଅନନ୍ତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଗାଇଯାଏ, ଯାହାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେ ଲୋକଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ଯେପରି ରବି ଓ ତୀବ୍ର ପବନ ଅନ୍ଧକାର ଓ ମେଘକୁ ହଟାଏ ।

(ମିଶ୍ର-୧୨) ମୃଷା ଗିରସ୍ତା ହ୍ଯସତୀରସତ୍କଥା ନ କଥ୍ଯତେ ଯଦ୍‌ଭଗଵାନଧୋକ୍ଷଜଃ । ତଦେଵ ସତ୍ଯଂ ତଦୁହୈଵ ମଙ୍‌ଗଲଂ ତଦେଵ ପୁଣ୍ଯଂ ଭଗଵଦ୍‌ଗୁଣୋଦଯମ୍

ଯେଉଁ କଥାରେ ପ୍ରଭୁ ଅଧୋକ୍ଷଜଙ୍କ ବିଷୟରେ କୁହାଯାଏ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଶବ୍ଦ ଓ କଥା ସବୁ ଅସାର ଓ ମିଥ୍ୟା; କେବଳ ସେଇ କଥା ସତ୍ୟ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ପବିତ୍ର, ଯେଉଁଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଗୁଣ ଉଦୟ ହୁଏ ।