ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ତଂ ମେନିରେଽବଲା ମୂଢାଃ ସ୍ତ୍ରୈଣଂ ଚାନୁଵ୍ରତଂ ରହଃ । ଅପ୍ରମାଣଵିଦୋ ଭର୍ତୁଃ ଈଶ୍ଵରଂ ମତଯୋ ଯଥା

ଅବିବେକି ନାରୀମାନେ, ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ମାନ ଜାଣିନଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବି, ଗୁପ୍ତରେ ନିଜ ପ୍ରତି ଅନୁଗତ ଭାବିଥିଲେ; ଯେପରି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସାଧାରଣ ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି।

ଵୃଷାଯମାଣୌ ନର୍ଦନ୍ତୌ ଯୁଯୁଧାତେ ପରସ୍ପରମ୍ । ଅନୁକୃତ୍ଯ ରୁତୈର୍ଜନ୍ତୂନ୍ ଚେରତୁଃ ପ୍ରାକୃତୌ ଯଥା

ସେ ଦୁଇଜଣ, ମହିଷ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି, ପଶୁମାନଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଅନୁକରଣ କରି, ସାଧାରଣ ଜଣେ ପରି ଖେଳୁଥିଲେ।

କଦାଚିଦ୍ ଯମୁନାତୀରେ ଵତ୍ସାନ୍ ଚାରଯତୋଃ ସ୍ଵକୈଃ । ଵଯସ୍ଯୈଃ କୃଷ୍ଣବଲଯୋଃ ଜିଘାଂସୁର୍ଦୈତ୍ଯ ଆଗମତ୍

ଏକଦିନ, ଯମୁନା ତୀରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ବଛା ଚରାଉଥିବାବେଳେ, ଏକ ଦାନବ ସେମାନଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିଲା।

ତଂ ଵତ୍ସରୂପିଣଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଵତ୍ସଯୂଥଗତଂ ହରିଃ । ଦର୍ଶଯନ୍ ବଲଦେଵାଯ ଶନୈର୍ମୁଗ୍ଧ ଇଵାସଦତ୍

ସେ ଦାନବ ବଛା ରୂପ ଧାରଣ କରି ବଛାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିଶିଗଲା ବୋଲି ଦେଖି, ହରି ଚୁପଚାପ ବସିଲେ ଏବଂ ମୁର୍ଖ ଭାବ ଦେଖାଇ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖେଇଦେଲେ।

ଗୃହୀତ୍ଵା ଅପରପାଦାଭ୍ଯାଂ ସହଲାଙ୍‌ଗୂଲମଚ୍ଯୁତଃ । ଭ୍ରାମଯିତ୍ଵା କପିତ୍ଥାଗ୍ରେ ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ ଗତଜୀଵିତମ୍ । ସ କପିତ୍ଥୈର୍ମହାକାଯଃ ପାତ୍ଯମାନୈଃ ପପାତ ହ

ଏପରେ ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କୁ ଶେଷ ପାଦ ଓ ପୁଛ ସହିତ ଧରି, ଘୁମାଇ ଏକ କପିଥ ଗଛ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ସେ ଦାନବ ଗଛର ଫଳ ପଡ଼ିବାରେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଗଲା।

ତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିସ୍ମିତା ବାଲାଃ ଶଶଂସୁଃ ସାଧୁ ସାଧ୍ଵିତି । ଦେଵାଶ୍ଚ ପରିସନ୍ତୁଷ୍ଟା ବଭୂଵୁଃ ପୁଷ୍ପଵର୍ଷିଣଃ

ଏହା ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ଶିଶୁମାନେ 'ବାହ! ବାହ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ; ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ।

ତୌ ଵତ୍ସପାଲକୌ ଭୂତ୍ଵା ସର୍ଵଲୋକୈକପାଲକୌ । ସପ୍ରାତରାଶୌ ଗୋଵତ୍ସାନ୍ ଚାରଯନ୍ତୌ ଵିଚେରତୁଃ

ସେ ଦୁଇଜଣ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ରକ୍ଷକ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଛାପାଳକ ଭାବେ ରହି, ପ୍ରଭାତରେ ଖାଇ ବଛାମାନେ ଚରାଉଥିଲେ।

ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ଵତ୍ସକୁଲଂ ସର୍ଵେ ପାଯଯିଷ୍ଯନ୍ତ ଏକଦା । ଗତ୍ଵା ଜଲାଶଯାଭ୍ଯାଶଂ ପାଯଯିତ୍ଵା ପପୁର୍ଜଲମ୍

ଏକଦିନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିଶୁ ନିଜ ନିଜ ବଛାମାନେକୁ ପାନିଘାଟରେ ନେଇଗଲେ; ବଛାମାନେ ପାନି ପିଇଲାପରେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପାନି ପିଲେ।

ତେ ତତ୍ର ଦଦୃଶୁର୍ବାଲା ମହାସତ୍ତ୍ଵମଵସ୍ଥିତମ୍ । ତତ୍ରସୁର୍ଵଜ୍ରନିର୍ଭିନ୍ନଂ ଗିରେଃ ଶୃଙ୍‌ଗମିଵ ଚ୍ଯୁତମ୍

ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, କିଛି ଛୁଆମାନେ ଏକ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରାଣୀ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ସ ଵୈ ବକୋ ନାମ ମହାନସୁରୋ ବକରୂପଧୃକ୍ । ଆଗତ୍ଯ ସହସା କୃଷ୍ଣଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣତୁଣ୍ଡୋଽଗ୍ରସଦ୍ବଲୀ

ସେହି ପ୍ରାଣୀ ଥିଲେ ବକାସୁର, ଏକ ବଡ଼ ଦାନବ ଯିଏ ବକ ପରି ଆକୃତି ନେଇଥିଲେ। ସେ ହଠାତ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚୁଞ୍ଚରେ ଧରି ଜୋରରେ ଗିଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।

କୃଷ୍ଣଂ ମହାବକଗ୍ରସ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାମାଦଯୋଽର୍ଭକାଃ । ବଭୂଵୁରିନ୍ଦ୍ରିଯାଣୀଵ ଵିନା ପ୍ରାଣଂ ଵିଚେତସଃ

କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବଡ଼ ବକାସୁର ଗିଳିଯାଇଥିବା ଦେଖି, ବଳରାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଛୁଆମାନେ ମନେ ହେଲେ ଯେଉଁଠି ଜଣେ ପ୍ରାଣ ନଥିବା ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ ପରି ଅବାକ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ତଂ ତାଲୁମୂଲଂ ପ୍ରଦହନ୍ତମଗ୍ନିଵଦ୍ ଗୋପାଲସୂନୁଂ ପିତରଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୋଃ । ଚଚ୍ଛର୍ଦ ସଦ୍ଯୋଽତିରୁଷାକ୍ଷତଂ ବକଃ ତୁଣ୍ଡେନ ହନ୍ତୁଂ ପୁନରଭ୍ଯପଦ୍ଯତ

କିନ୍ତୁ ଗୋପାଳଙ୍କ ପୁଅ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁ, ବକାସୁରଙ୍କ ମୁଁହର ତଳ ମୂଳକୁ ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳାଇଦେଲେ। ବେଶି ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ବକାସୁର ସେଠାରୁ ସତ୍ୱରେ ତାଙ୍କୁ ଉଲ୍ଟାଇଦେଲେ, ଏବଂ ରାଗରେ ପୁଣି ଚୁଞ୍ଚ ଦ୍ୱାରା ମାରିବାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

ତଂ ଆପତନ୍ତଂ ସ ନିଗୃହ୍ଯ ତୁଣ୍ଡଯୋଃ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ବକଂ କଂସସଖଂ ସତାଂ ପତିଃ । ପଶ୍ଯତ୍ସୁ ବାଲେଷୁ ଦଦାର ଲୀଲଯା ମୁଦାଵହୋ ଵୀରଣଵଦ୍ ଦିଵୌକସାମ୍

ସେ ବକାସୁର ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା ବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଦୁଇହାତରେ ବକାସୁରଙ୍କ ଚୁଞ୍ଚକୁ ଧରି, ଛୁଆମାନେ ଦେଖୁଥିବା ସମୟରେ, ଖେଳାଳି ଭାବରେ ସହଜରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ବୀର ଯେପରି ଭାଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁସି ଦେଲେ।

ତଦା ବକାରିଂ ସୁରଲୋକଵାସିନଃ ସମାକିରନ୍ ନନ୍ଦନମଲ୍ଲିକାଦିଭିଃ । ସମୀଡିରେ ଚାନକଶଙ୍‌ଖସଂସ୍ତଵୈଃ ତଦ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଗୋପାଲସୁତା ଵିସିସ୍ମିରେ

ତାପରେ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ବକାସୁରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନନ୍ଦନ ମାଲ୍ଲିକା ଓ ଅନ୍ୟ ଫୁଲରେ ବର୍ଷା କଲେ, ଡ଼଼ମ୍ରୁ, ଶଂଖ ଓ ସ୍ତୁତିରେ ପୂଜିଲେ। ଏହା ଦେଖି ଗୋପାଳଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇଗଲେ।

ମୁକ୍ତଂ ବକାସ୍ଯାଦ୍ ଉପଲଭ୍ଯ ବାଲକା ରାମାଦଯଃ ପ୍ରାଣମିଵେନ୍ଦ୍ରିଯୋ ଗଣଃ । ସ୍ଥାନାଗତଂ ତଂ ପରିରଭ୍ଯ ନିର୍ଵୃତାଃ ପ୍ରଣୀଯ ଵତ୍ସାନ୍ ଵ୍ରଜମେତ୍ଯ ତଜ୍ଜଗୁଃ

ବକାସୁରଙ୍କ ମୁଁହରୁ କୃଷ୍ଣ ମୁକ୍ତ ହେବା ପରେ, ବଳରାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଛୁଆମାନେ ମନେ କଲେ ଯେଉଁଠି ପୁଣି ପ୍ରାଣ ଫେରିଲା। ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ବଢ଼ିଆ ଭାବରେ ବଛାମାନେକୁ ଏକଠା କରି, ଗାଁକୁ ଫେରି ଏହି ଘଟଣା ଗାଇଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦ୍ ଵିସ୍ମିତା ଗୋପା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚାତିପ୍ରିଯାଦୃତାଃ । ପ୍ରେତ୍ଯ ଆଗତମିଵୋତ୍ସୁକ୍ଯାଦ୍ ଐକ୍ଷନ୍ତ ତୃଷିତେକ୍ଷଣାଃ

ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗୋପା ଓ ତାଙ୍କର ଜଣାଣିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତୃଷ୍ଣା ଦୃଷ୍ଟିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମନେ ହେଲା ସେ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଫେରିଆସିଛନ୍ତି।

ଅହୋ ବତାସ୍ଯ ବାଲସ୍ଯ ବହଵୋ ମୃତ୍ଯଵୋଽଭଵନ୍ । ଅପ୍ଯାସୀଦ୍ ଵିପ୍ରିଯଂ ତେଷାଂ କୃତଂ ପୂର୍ଵଂ ଯତୋ ଭଯମ୍

ହାୟ, ଏହି ଛୁଆ କେତେ ବଡ଼ ବଡ଼ ବିପଦ ଦେଖିଛି! ଶାୟଦ୍ ଆମେ କିଛି ପୂର୍ବ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିଲୁ, ତାହାର ଫଳରେ ଏହି ଭୟ ଆସିଛି।

ଅଥାପି ଅଭିଭଵନ୍ତ୍ଯେନଂ ନୈଵ ତେ ଘୋରଦର୍ଶନାଃ । ଜିଘାଂସଯୈନମାସାଦ୍ଯ ନଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯଗ୍ନୌ ପତଙ୍‌ଗଵତ୍

ତଥାପି, ସେମାନେ ଯେତେ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯିଉନ୍ତି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କେବେ ମାରିପାରନ୍ତିନାହିଁ। ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୋକା ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ି ମରିଯାଏ ପରି, ସେମାନେ ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଅହୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂ ଵାଚୋ ନାସତ୍ଯାଃ ସନ୍ତି କର୍ହିଚିତ୍ । ଗର୍ଗୋ ଯଦାହ ଭଗଵାନ୍ ଅନ୍ଵଭାଵି ତଥୈଵ ତତ୍

ନିଶ୍ଚୟ, ଯେମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀ, ସେମାନଙ୍କ କଥା କେବେ ମିଥ୍ୟା ହୁଏନାହିଁ। ଗର୍ଗ ଋଷି ଯାହା କହିଥିଲେ, ଠିକ୍ ସେହିପରି ଘଟିଛି।

ଇତି ନନ୍ଦାଦଯୋ ଗୋପାଃ କୃଷ୍ଣରାମକଥାଂ ମୁଦା । କୁର୍ଵନ୍ତୋ ରମମାଣାଶ୍ଚ ନାଵିନ୍ଦନ୍ ଭଵଵେଦନାମ୍

ଏଭଳି ଭାବେ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପାମାନେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ କଥାରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ମଜାରେ ଦିନ କଟାଇଲେ, ସଂସାର ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କଲେନାହିଁ।

ଏଵଂ ଵିହାରୈଃ କୌମାରୈଃ କୌମାରଂ ଜହତୁର୍ଵ୍ରଜେ । ନିଲାଯନୈଃ ସେତୁବନ୍ଧୈଃ ମର୍କଟୋତ୍ପ୍ଲଵନାଦିଭିଃ

ଏଭଳି ଖେଳ, ଲୁକାଚୁରି, ଛୋଟ ନଦୀ ଆଟକାଇବା, ମାଙ୍କଡ଼ ପରି ଦୌଡ଼ିବା ଓ ଅନ୍ୟ ଶିଶୁ ଖେଳରେ, ସେମାନେ ବ୍ରଜରେ ନିଜ ଶିଶୁ ଦିନ କଟାଇଲେ।

ଶୌନକ ଉଵାଚ । ଅଶ୍ଵତ୍ଥାମ୍ନୋପସୃଷ୍ଟେନ ବ୍ରହ୍ମଶୀର୍ଷ୍ଣୋରୁତେଜସା । ଉତ୍ତରାଯା ହତୋ ଗର୍ଭ ଈଶେନାଜୀଵିତଃ ପୁନଃ

ଶୌନକ ପଚାରିଲେ: ଅଶ୍ୱଥାମାଙ୍କ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ତରାଙ୍କ ଗର୍ଭର ଶିଶୁ ମରିଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ପୁଣି ଜୀବନ ପାଇଲେ।

ତସ୍ଯ ଜନ୍ମ ମହାବୁଦ୍ଧେଃ କର୍ମାଣି ଚ ମହାତ୍ମନଃ । ନିଧନଂ ଚ ଯଥୈଵାସୀତ୍ ସ ପ୍ରେତ୍ଯ ଗତଵାନ୍ ଯଥା

ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ, ଏହି ମହାନ ଆତ୍ମାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ କିପରି ହେଲା, ଏବଂ ସେ ପରେ କେଉଁଠି ଗଲେ, ଏ ସବୁ ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।

ତଦିଦଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମୋ ଗଦିତୁଂ ଯଦି ମନ୍ଯସେ । ବ୍ରୂହି ନଃ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନାନାଂ ଯସ୍ଯ ଜ୍ଞାନମଦାଚ୍ଛୁକଃ

ଯଦି ଆପଣ ଭଲ ଭାବନ୍ତି, ଦୟାକରି ଆମକୁ ଏହି କଥା କହନ୍ତୁ। ଆମେ ଆଗ୍ରହରେ ଶୁଣୁଛୁ, ଯାହା ଶୁକଦେବ ଆମକୁ ଶିଖାଇଥିଲେ।

ସୂତ ଉଵାଚ । ଅପୀପଲଦ୍ଧର୍ମରାଜଃ ପିତୃଵଦ୍ ରଞ୍ଜଯନ୍ ପ୍ରଜାଃ । ନିଃସ୍ପୃହଃ ସର୍ଵକାମେଭ୍ଯଃ କୃଷ୍ଣପାଦାନୁସେଵଯା

ସୂତ କହିଲେ: ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ପିତା ପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଖୁସି କରୁଥିଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦସେବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାରୁ ନିର୍ଲିପ୍ତ ଥିଲେ।

ସମ୍ପଦଃ କ୍ରତଵୋ ଲୋକା ମହିଷୀ ଭ୍ରାତରୋ ମହୀ । ଜମ୍ବୂଦ୍ଵୀପାଧିପତ୍ଯଂ ଚ ଯଶଶ୍ଚ ତ୍ରିଦିଵଂ ଗତମ୍

ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଧନ, ଯଜ୍ଞ, ରାଜ୍ୟ, ରାଣୀ, ଭାଇ, ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପର ଶାସନ ଓ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଥିବା କୀର୍ତ୍ତି ଥିଲା।

କିଂ ତେ କାମାଃ ସୁରସ୍ପାର୍ହା ମୁକୁନ୍ଦମନସୋ ଦ୍ଵିଜାଃ । ଅଧିଜହ୍ରୁର୍ମୁଦଂ ରାଜ୍ଞଃ କ୍ଷୁଧିତସ୍ଯ ଯଥେତରେ

ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ମନ ମୁକୁନ୍ଦରେ ଲଗିଛି, ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶା କରୁଥିବା ଇଚ୍ଛାମାନେ କଣ କାମର? ଯେପରି ଭୁଖା ରାଜାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖିଲେ ଖୁସି ମିଳେ, ସେପରି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହେଲେ।

ମାତୁର୍ଗର୍ଭଗତୋ ଵୀରଃ ସ ତଦା ଭୃଗୁନନ୍ଦନ । ଦଦର୍ଶ ପୁରୁଷଂ କଞ୍ଚିଦ୍ ଦହ୍ଯମାନୋଽସ୍ତ୍ରତେଜସା

ହେ ଭୃଗୁବଂଶୀ, ସେ ସମୟରେ ମାଆଁର ଗର୍ଭରେ ଥିବା ସେ ଶୂରବୀର ଶିଶୁ, ଅସ୍ତ୍ରର ତାପରେ ଦହିଯାଉଥିବା ବେଳେ, କିଛି ଅଦ୍ଭୁତ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ।

ଅଙ୍‌ଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରମମଲଂ ସ୍ଫୁରତ୍ ପୁରଟ ମୌଲିନମ୍ । ଅପୀଵ୍ଯଦର୍ଶନଂ ଶ୍ଯାମଂ ତଡିଦ୍ ଵାସସମଚ୍ଯୁତମ୍

ସେ ଅମଳ ଆକୃତି, ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ, ସୁନା ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ।