ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ସ୍ଵଯଂ ଚ ଗୁରୁଭିର୍ଵିପ୍ରୈଃ ସଦାରୈଃ ସ୍ଥଵିରୈରପି । ଆଶୀର୍ଭିଃ ଯୁଜ୍ଯମାନୋଽନ୍ଯୈଃ ଵନ୍ଦିଭିଶ୍ଚାଵିଶତ୍ ପୁରମ୍

ସେ ନିଜେ, ବୃଦ୍ଧ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପତ୍ନୀ ଓ ବୟସ୍କ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରି, ବନ୍ଦୀମାନେ ସହିତ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ରାଜମାର୍ଗଂ ଗତେ କୃଷ୍ଣେ ଦ୍ଵାରକାଯାଃ କୁଲସ୍ତ୍ରିଯଃ । ହର୍ମ୍ଯାଣ୍ଯାରୁରୁହୁର୍ଵିପ୍ର ତଦୀକ୍ଷଣ ମହୋତ୍ସଵାଃ

କୃଷ୍ଣ ରାଜପଥରେ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଦ୍ୱାରକାର ଉତ୍ତମ କୁଳୀନ ଜଣେ ଜଣେ ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମହୋତ୍ସବ ପାଇଁ ନିଜ ମହଳ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।

ନିତ୍ଯଂ ନିରୀକ୍ଷମାଣାନାଂ ଯଦପି ଦ୍ଵାରକୌକସାମ୍ । ନ ଵିତୃପ୍ଯନ୍ତି ହି ଦୃଶଃ ଶ୍ରିଯୋ ଧାମାଙ୍‌ଗମଚ୍ଯୁତମ୍

ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ନିତ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି କେବେ ତୃପ୍ତି ହେଉନଥିଲା, କାରଣ ସେ ଶ୍ରୀର ନିବାସ ଓ ସମସ୍ତ ଶୋଭାର ମୂଳ।

ଶ୍ରିଯୋ ନିଵାସୋ ଯସ୍ଯୋରଃ ପାନପାତ୍ରଂ ମୁଖଂ ଦୃଶାମ୍ । ବାହଵୋ ଲୋକପାଲାନାଂ ସାରଙ୍‌ଗାଣାଂ ପଦାମ୍ବୁଜମ୍

ଯାହାଙ୍କ ଛାତି ଶ୍ରୀର ନିବାସ, ମୁହଁ ଦୃଷ୍ଟିମାନେ ପାଇଁ ପାନ ପାତ୍ର, ବାହୁ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ରକ୍ଷାକାରୀ, ଓ ପଦପଦ୍ମ ନୀତିମାନେ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ।

ସିତାତପତ୍ରଵ୍ଯଜନୈଃ ଉପସ୍କୃତଃ ନଵର୍ଷୈଃ ଅଭିଵର୍ଷିତଃ ପଥି । ପିଶଙ୍‌ଗଵାସା ଵନମାଲଯା ବଭୌ ଯଥାର୍କୋଡୁପ ଚାପ ଵୈଦ୍ଯୁତୈଃ

ଧଳା ଛତା ଓ ବେନ୍ତାପଂଖା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ରାସ୍ତାରେ ନୂତନ ଫୁଲରେ ଭିଜାଯାଇ, ପିତାମ୍ବର ଓ ବନମାଳା ପିନ୍ଧି, ସେ ମେଘ, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଓ ବିଜୁଳିରେ ଘେରା ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ପ୍ରଵିଷ୍ଟସ୍ତୁ ଗୃହଂ ପିତ୍ରୋଃ ପରିଷ୍ଵକ୍ତଃ ସ୍ଵମାତୃଭିଃ । ଵଵନ୍ଦେ ଶିରସା ସପ୍ତ ଦେଵକୀପ୍ରମୁଖା ମୁଦା

ପିତାମାତାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମାନେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ସେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦେବକୀ ଓ ଅନ୍ୟ ସାତ ଜଣଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ତାଃ ପୁତ୍ରମଙ୍‌କଂ ଆରୋପ୍ଯ ସ୍ନେହସ୍ନୁତ ପଯୋଧରାଃ । ହର୍ଷଵିହ୍ଵଲିତାତ୍ମାନଃ ସିଷିଚୁଃ ନେତ୍ରଜୈର୍ଜଲୈଃ

ସେମାନେ ସ୍ନେହରେ ଭିଜା ଅଂଚଳରେ ପୁଅକୁ ଝପଟି ଆଉ ଝିଅକୁ ଆଖିର ଲୁହରେ ଭିଜାଇଦେଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ହୃଦୟ ଭରିଯାଇଥିଲା।

ଅଥାଵିଶତ୍ ସ୍ଵଭଵନଂ ସର୍ଵକାମମନୁତ୍ତମମ୍ । ପ୍ରାସାଦା ଯତ୍ର ପତ୍ନୀନାଂ ସହସ୍ରାଣି ଚ ଷୋଡଶ

ତାପରେ ସେ ନିଜ ଅପୂର୍ବ ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେହି ସୋଳେ ହଜାର ପତ୍ନୀଙ୍କର ଅଳଙ୍କୃତ ଗୃହ ଥିଲା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।

ପତ୍ନ୍ଯଃ ପତିଂ ପ୍ରୋଷ୍ଯ ଗୃହାନୁପାଗତଂ କ୍ଯ ସଞ୍ଜାତ ମନୋମହୋତ୍ସଵାଃ । ଉତ୍ତସ୍ଥୁରାରାତ୍ ସହସାସନାଶଯାତ୍ ଵ୍ରତୈଃ ଵ୍ରୀଡିତ ଲୋଚନାନନାଃ

ପତି ଦୀର୍ଘଦିନ ପରେ ଘରକୁ ଫେରିବା ସମୟରେ, ପତ୍ନୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ହୃଦୟ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇ, ତୁରନ୍ତି ଆସନ ଓ ଶଯ୍ୟାରୁ ଉଠିଗଲେ, ନିଜ ନିୟମ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ଓ ଆଖି ନମାଇ ରହିଲେ।

ତଂ ଆତ୍ମଜୈଃ ଦୃଷ୍ଟିଭିରନ୍ତରାତ୍ମନା ଦୁରନ୍ତଭାଵାଃ ପରିରେଭିରେ ପତିମ୍ । ନିରୁଦ୍ଧମପ୍ଯାସ୍ରଵଦମ୍ବୁ ନେତ୍ରଯୋଃ ଵିଲଜ୍ଜତୀନାଂ ଭୃଗୁଵର୍ଯ ଵୈକ୍ଲଵାତ୍

ଭୃଗୁବଂଶର ସେଇ ମହିଳାମାନେ, ଅପରିମିତ ଭାବନାକୁ ଦମନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ପତିଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଭିତରୁ ଆଶାର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଚାହିଲେ; ଲଜ୍ଜା ଓ ଭାବନାରେ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିଲା।

ଯଦ୍ଯପ୍ଯସୌ ପାର୍ଶ୍ଵଗତୋ ରହୋଗତଃ ତଥାପି ତସ୍ଯାଙ୍‌ଘ୍ରିଯୁଗଂ ନଵଂ ନଵମ୍ । ପଦେ ପଦେ କା ଵିରମେତ ତତ୍ପଦାତ୍ ଚଲାପି ଯଚ୍ଛ୍ରୀର୍ନ ଜହାତି କର୍ହିଚିତ୍

ସେ ନିଜେ ନିକଟରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରତିଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କର ପାଦ ନୂଆ ଲାଗୁଥିଲା; ଯେଉଁଠାରେ ଚଞ୍ଚଳ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମଧ୍ୟ ସେପାଦକୁ କେବେ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠାରେ କେଉଁ ଜଣେ ନାରୀ ତାହାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବେ?

ଏଵଂ ନୃପାଣାଂ କ୍ଷିତିଭାରଜନ୍ମନାଂ ଅକ୍ଷୌହିଣୀଭିଃ ପରିଵୃତ୍ତତେଜସାମ୍ । ଵିଧାଯ ଵୈରଂ ଶ୍ଵସନୋ ଯଥାନଲଂ ମିଥୋ ଵଧେନୋପରତୋ ନିରାଯୁଧଃ

ଏଭଳିଭାବେ, ପୃଥିବୀର ଭାର ହୋଇ ଜନ୍ମନେଇଥିବା ରାଜାମାନେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଏବଂ ସେନା ସହିତ ପରସ୍ପର ଶତ୍ରୁତା କରି, ସେମାନେ ମିଶିମିଶି ନଶ୍ଟ ହେଲେ; ଯେପରି ହାଉଁ ଆଗୁନିକୁ ନିବାଇଦିଏ, ସେପରି ସେ ନିଜେ ନିରାୟୁଧ ହୋଇ ଅଲଗା ରହିଲେ।

ସ ଏଷ ନରଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ ଅଵତୀର୍ଣଃ ସ୍ଵମାଯଯା । ରେମେ ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନକୂଟସ୍ଥୋ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରାକୃତୋ ଯଥା

ସେ ଭଗବାନ ନିଜ ମାୟାରେ ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ଅବତରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟ ପରି ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ।

ଉଦ୍ଦାମଭାଵ ପିଶୁନାମଲ ଵଲ୍ଗୁହାସ । ଵ୍ରୀଡାଵଲୋକନିହତୋ ମଦନୋଽପି ଯାସାମ୍ ॥ ସମ୍ମୁହ୍ଯ ଚାପମଜହାତ୍ ପ୍ରମଦୋତ୍ତମାସ୍ତା । ଯସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଵିମଥିତୁଂ କୁହକୈର୍ନ ଶେକୁଃ

ଯେଉଁଠାରେ ମହିଳାମାନଙ୍କର ଉତ୍ସାହ ଭରା ଚାହାଣି, ଲଜ୍ଜା ମିଶ୍ରିତ ହାସି ଓ ଭୂକ୍ତି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି ମଧନ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ବାଣ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ସେଠାର ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ କୌଶଳରେ ଉତ୍ତେଜିତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ତମଯଂ ମନ୍ଯତେ ଲୋକୋ ହ୍ଯସଙ୍‌ଗମପି ସଙ୍‌ଗିନମ୍ । ଆତ୍ମୌପମ୍ଯେନ ମନୁଜଂ ଵ୍ଯାପୃଣ୍ଵାନଂ ଯତୋଽବୁଧଃ

ମଣିଷମାନେ ଅବିବେକରେ, ତାଙ୍କୁ ଅସଙ୍ଗ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସଙ୍ଗୀ ଭାବିଥାନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ନିଜ ମାନଦଣ୍ଡରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମାପି, ତାଙ୍କର ସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି।

ଏତତ୍ ଈଶନମୀଶସ୍ଯ ପ୍ରକୃତିସ୍ଥୋଽପି ତଦ୍ଗୁଣୈଃ । ନ ଯୁଜ୍ଯତେ ସଦାଽତ୍ମସ୍ଥୈଃ ଯଥା ବୁଦ୍ଧିସ୍ତଦାଶ୍ରଯା

ଏହା ହେଉଛି ଭଗବାନଙ୍କର ଶକ୍ତି: ସେ ପ୍ରକୃତିରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣରେ ବନ୍ଧି ନହାନ୍ତି; ଯେପରି ଭଗବାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ବୁଦ୍ଧି ସେଇ ଗୁଣରେ ବନ୍ଧି ହୁଏ ନାହିଁ।

ତଂ ମେନିରେଽବଲା ମୂଢାଃ ସ୍ତ୍ରୈଣଂ ଚାନୁଵ୍ରତଂ ରହଃ । ଅପ୍ରମାଣଵିଦୋ ଭର୍ତୁଃ ଈଶ୍ଵରଂ ମତଯୋ ଯଥା

ଅବିବେକି ନାରୀମାନେ, ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ମାନ ଜାଣିନଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବି, ଗୁପ୍ତରେ ନିଜ ପ୍ରତି ଅନୁଗତ ଭାବିଥିଲେ; ଯେପରି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସାଧାରଣ ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି।

ଵୃଷାଯମାଣୌ ନର୍ଦନ୍ତୌ ଯୁଯୁଧାତେ ପରସ୍ପରମ୍ । ଅନୁକୃତ୍ଯ ରୁତୈର୍ଜନ୍ତୂନ୍ ଚେରତୁଃ ପ୍ରାକୃତୌ ଯଥା

ସେ ଦୁଇଜଣ, ମହିଷ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି, ପଶୁମାନଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଅନୁକରଣ କରି, ସାଧାରଣ ଜଣେ ପରି ଖେଳୁଥିଲେ।

କଦାଚିଦ୍ ଯମୁନାତୀରେ ଵତ୍ସାନ୍ ଚାରଯତୋଃ ସ୍ଵକୈଃ । ଵଯସ୍ଯୈଃ କୃଷ୍ଣବଲଯୋଃ ଜିଘାଂସୁର୍ଦୈତ୍ଯ ଆଗମତ୍

ଏକଦିନ, ଯମୁନା ତୀରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ବଛା ଚରାଉଥିବାବେଳେ, ଏକ ଦାନବ ସେମାନଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିଲା।

ତଂ ଵତ୍ସରୂପିଣଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଵତ୍ସଯୂଥଗତଂ ହରିଃ । ଦର୍ଶଯନ୍ ବଲଦେଵାଯ ଶନୈର୍ମୁଗ୍ଧ ଇଵାସଦତ୍

ସେ ଦାନବ ବଛା ରୂପ ଧାରଣ କରି ବଛାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିଶିଗଲା ବୋଲି ଦେଖି, ହରି ଚୁପଚାପ ବସିଲେ ଏବଂ ମୁର୍ଖ ଭାବ ଦେଖାଇ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖେଇଦେଲେ।

ଗୃହୀତ୍ଵା ଅପରପାଦାଭ୍ଯାଂ ସହଲାଙ୍‌ଗୂଲମଚ୍ଯୁତଃ । ଭ୍ରାମଯିତ୍ଵା କପିତ୍ଥାଗ୍ରେ ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ ଗତଜୀଵିତମ୍ । ସ କପିତ୍ଥୈର୍ମହାକାଯଃ ପାତ୍ଯମାନୈଃ ପପାତ ହ

ଏପରେ ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କୁ ଶେଷ ପାଦ ଓ ପୁଛ ସହିତ ଧରି, ଘୁମାଇ ଏକ କପିଥ ଗଛ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ସେ ଦାନବ ଗଛର ଫଳ ପଡ଼ିବାରେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଗଲା।

ତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିସ୍ମିତା ବାଲାଃ ଶଶଂସୁଃ ସାଧୁ ସାଧ୍ଵିତି । ଦେଵାଶ୍ଚ ପରିସନ୍ତୁଷ୍ଟା ବଭୂଵୁଃ ପୁଷ୍ପଵର୍ଷିଣଃ

ଏହା ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ଶିଶୁମାନେ 'ବାହ! ବାହ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ; ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ।

ତୌ ଵତ୍ସପାଲକୌ ଭୂତ୍ଵା ସର୍ଵଲୋକୈକପାଲକୌ । ସପ୍ରାତରାଶୌ ଗୋଵତ୍ସାନ୍ ଚାରଯନ୍ତୌ ଵିଚେରତୁଃ

ସେ ଦୁଇଜଣ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ରକ୍ଷକ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଛାପାଳକ ଭାବେ ରହି, ପ୍ରଭାତରେ ଖାଇ ବଛାମାନେ ଚରାଉଥିଲେ।

ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ଵତ୍ସକୁଲଂ ସର୍ଵେ ପାଯଯିଷ୍ଯନ୍ତ ଏକଦା । ଗତ୍ଵା ଜଲାଶଯାଭ୍ଯାଶଂ ପାଯଯିତ୍ଵା ପପୁର୍ଜଲମ୍

ଏକଦିନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିଶୁ ନିଜ ନିଜ ବଛାମାନେକୁ ପାନିଘାଟରେ ନେଇଗଲେ; ବଛାମାନେ ପାନି ପିଇଲାପରେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପାନି ପିଲେ।

ତେ ତତ୍ର ଦଦୃଶୁର୍ବାଲା ମହାସତ୍ତ୍ଵମଵସ୍ଥିତମ୍ । ତତ୍ରସୁର୍ଵଜ୍ରନିର୍ଭିନ୍ନଂ ଗିରେଃ ଶୃଙ୍‌ଗମିଵ ଚ୍ଯୁତମ୍

ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, କିଛି ଛୁଆମାନେ ଏକ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରାଣୀ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ସ ଵୈ ବକୋ ନାମ ମହାନସୁରୋ ବକରୂପଧୃକ୍ । ଆଗତ୍ଯ ସହସା କୃଷ୍ଣଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣତୁଣ୍ଡୋଽଗ୍ରସଦ୍ବଲୀ

ସେହି ପ୍ରାଣୀ ଥିଲେ ବକାସୁର, ଏକ ବଡ଼ ଦାନବ ଯିଏ ବକ ପରି ଆକୃତି ନେଇଥିଲେ। ସେ ହଠାତ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚୁଞ୍ଚରେ ଧରି ଜୋରରେ ଗିଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।

କୃଷ୍ଣଂ ମହାବକଗ୍ରସ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାମାଦଯୋଽର୍ଭକାଃ । ବଭୂଵୁରିନ୍ଦ୍ରିଯାଣୀଵ ଵିନା ପ୍ରାଣଂ ଵିଚେତସଃ

କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବଡ଼ ବକାସୁର ଗିଳିଯାଇଥିବା ଦେଖି, ବଳରାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଛୁଆମାନେ ମନେ ହେଲେ ଯେଉଁଠି ଜଣେ ପ୍ରାଣ ନଥିବା ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ ପରି ଅବାକ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ତଂ ତାଲୁମୂଲଂ ପ୍ରଦହନ୍ତମଗ୍ନିଵଦ୍ ଗୋପାଲସୂନୁଂ ପିତରଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୋଃ । ଚଚ୍ଛର୍ଦ ସଦ୍ଯୋଽତିରୁଷାକ୍ଷତଂ ବକଃ ତୁଣ୍ଡେନ ହନ୍ତୁଂ ପୁନରଭ୍ଯପଦ୍ଯତ

କିନ୍ତୁ ଗୋପାଳଙ୍କ ପୁଅ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁ, ବକାସୁରଙ୍କ ମୁଁହର ତଳ ମୂଳକୁ ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳାଇଦେଲେ। ବେଶି ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ବକାସୁର ସେଠାରୁ ସତ୍ୱରେ ତାଙ୍କୁ ଉଲ୍ଟାଇଦେଲେ, ଏବଂ ରାଗରେ ପୁଣି ଚୁଞ୍ଚ ଦ୍ୱାରା ମାରିବାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

ତଂ ଆପତନ୍ତଂ ସ ନିଗୃହ୍ଯ ତୁଣ୍ଡଯୋଃ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ବକଂ କଂସସଖଂ ସତାଂ ପତିଃ । ପଶ୍ଯତ୍ସୁ ବାଲେଷୁ ଦଦାର ଲୀଲଯା ମୁଦାଵହୋ ଵୀରଣଵଦ୍ ଦିଵୌକସାମ୍

ସେ ବକାସୁର ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା ବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଦୁଇହାତରେ ବକାସୁରଙ୍କ ଚୁଞ୍ଚକୁ ଧରି, ଛୁଆମାନେ ଦେଖୁଥିବା ସମୟରେ, ଖେଳାଳି ଭାବରେ ସହଜରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ବୀର ଯେପରି ଭାଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁସି ଦେଲେ।