ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଃ ଚାରୁଦେଷ୍ଣଶ୍ଚ ସାମ୍ବୋ ଜାମ୍ବଵତୀସୁତଃ । ପ୍ରହର୍ଷଵେଗ ଉଚ୍ଛଶିତ ଶଯନାସନ ଭୋଜନାଃ

ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ସାମ୍ବ ଓ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁଅ, ସମସ୍ତେ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଶୟନ, ଆସନ ଓ ଭୋଜନ ଛାଡି ଦେଲେ।

ଵାରଣେନ୍ଦ୍ରଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସସୁମଙ୍‌ଗଲୈଃ । ଶଙ୍‌ଖତୂର୍ଯ ନିନାଦେନ ବ୍ରହ୍ମଘୋଷେଣ ଚାଦୃତାଃ । ପ୍ରତ୍ଯୁଜ୍ଜଗ୍ମୂ ରଥୈର୍ହୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ରଣଯାଗତ ସାଧ୍ଵସାଃ

ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀକୁ ଆଗରେ ରଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ୁଥିବା, ଶଂଖ ଓ ତୁରୀର ଶବ୍ଦ, ବେଦ ଘୋଷ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ସମସ୍ତେ ରଥରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେମରେ ଆଗକୁ ଗଲେ।

ଵାରମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ଶତଶୋ ଯାନୈଃ ତତ୍ ଦର୍ଶନୋତ୍ସୁକାଃ । ଲସତ୍କୁଣ୍ଡଲ ନିର୍ଭାତ କପୋଲ ଵଦନଶ୍ରିଯଃ

ଶତଶଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀମାନେ, ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗଣ୍ଡ ଓ ମୁହଁ ସହିତ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଲେ।

ନଟନର୍ତକଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସୂତ ମାଗଧ ଵନ୍ଦିନଃ । ଗାଯନ୍ତି ଚୋତ୍ତମଶ୍ଲୋକ ଚରିତାନି ଅଦ୍ଭୁତାନି ଚ

ନଟ, ନୃତ୍ୟଙ୍ଗନା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସୂତ, ମାଗଧ ଓ ବନ୍ଦୀମାନେ, ଉତ୍ତମଶ୍ଲୋକଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଓ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଗାଇଲେ।

ଭଗଵାନ୍ ତତ୍ର ବନ୍ଧୂନାଂ ପୌରାଣାଂ ଅନୁଵର୍ତିନାମ୍ । ଯଥାଵିଧି ଉପସଙ୍‌ଗମ୍ଯ ସର୍ଵେଷାଂ ମାନମାଦଧେ

ଭଗବାନ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ବନ୍ଧବ ଓ ସହରବାସୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ସମ୍ମାନ କଲେ।

ପ୍ରହ୍ଵାଭିଵାଦନ ଆଶ୍ଲେଷ କରସ୍ପର୍ଶ ସ୍ମିତେକ୍ଷଣୈଃ । ଆଶ୍ଵାସ୍ଯ ଚାଶ୍ଵପାକେଭ୍ଯୋ ଵରୈଶ୍ଚ ଅଭିମତୈର୍ଵିଭୁଃ

ନମ୍ର ଶିର ନମସ୍କାର, ଆଲିଙ୍ଗନ, ହାତ ଛୁଆ, ହସୁଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସେ ଦୂରେ ଥିବାମାନେକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଇଚ୍ଛିତ ଦାନ ଦେଲେ।

ସ୍ଵଯଂ ଚ ଗୁରୁଭିର୍ଵିପ୍ରୈଃ ସଦାରୈଃ ସ୍ଥଵିରୈରପି । ଆଶୀର୍ଭିଃ ଯୁଜ୍ଯମାନୋଽନ୍ଯୈଃ ଵନ୍ଦିଭିଶ୍ଚାଵିଶତ୍ ପୁରମ୍

ସେ ନିଜେ, ବୃଦ୍ଧ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପତ୍ନୀ ଓ ବୟସ୍କ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରି, ବନ୍ଦୀମାନେ ସହିତ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ରାଜମାର୍ଗଂ ଗତେ କୃଷ୍ଣେ ଦ୍ଵାରକାଯାଃ କୁଲସ୍ତ୍ରିଯଃ । ହର୍ମ୍ଯାଣ୍ଯାରୁରୁହୁର୍ଵିପ୍ର ତଦୀକ୍ଷଣ ମହୋତ୍ସଵାଃ

କୃଷ୍ଣ ରାଜପଥରେ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଦ୍ୱାରକାର ଉତ୍ତମ କୁଳୀନ ଜଣେ ଜଣେ ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମହୋତ୍ସବ ପାଇଁ ନିଜ ମହଳ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।

ନିତ୍ଯଂ ନିରୀକ୍ଷମାଣାନାଂ ଯଦପି ଦ୍ଵାରକୌକସାମ୍ । ନ ଵିତୃପ୍ଯନ୍ତି ହି ଦୃଶଃ ଶ୍ରିଯୋ ଧାମାଙ୍‌ଗମଚ୍ଯୁତମ୍

ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ନିତ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି କେବେ ତୃପ୍ତି ହେଉନଥିଲା, କାରଣ ସେ ଶ୍ରୀର ନିବାସ ଓ ସମସ୍ତ ଶୋଭାର ମୂଳ।

ଶ୍ରିଯୋ ନିଵାସୋ ଯସ୍ଯୋରଃ ପାନପାତ୍ରଂ ମୁଖଂ ଦୃଶାମ୍ । ବାହଵୋ ଲୋକପାଲାନାଂ ସାରଙ୍‌ଗାଣାଂ ପଦାମ୍ବୁଜମ୍

ଯାହାଙ୍କ ଛାତି ଶ୍ରୀର ନିବାସ, ମୁହଁ ଦୃଷ୍ଟିମାନେ ପାଇଁ ପାନ ପାତ୍ର, ବାହୁ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ରକ୍ଷାକାରୀ, ଓ ପଦପଦ୍ମ ନୀତିମାନେ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ।

ସିତାତପତ୍ରଵ୍ଯଜନୈଃ ଉପସ୍କୃତଃ ନଵର୍ଷୈଃ ଅଭିଵର୍ଷିତଃ ପଥି । ପିଶଙ୍‌ଗଵାସା ଵନମାଲଯା ବଭୌ ଯଥାର୍କୋଡୁପ ଚାପ ଵୈଦ୍ଯୁତୈଃ

ଧଳା ଛତା ଓ ବେନ୍ତାପଂଖା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ରାସ୍ତାରେ ନୂତନ ଫୁଲରେ ଭିଜାଯାଇ, ପିତାମ୍ବର ଓ ବନମାଳା ପିନ୍ଧି, ସେ ମେଘ, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଓ ବିଜୁଳିରେ ଘେରା ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ପ୍ରଵିଷ୍ଟସ୍ତୁ ଗୃହଂ ପିତ୍ରୋଃ ପରିଷ୍ଵକ୍ତଃ ସ୍ଵମାତୃଭିଃ । ଵଵନ୍ଦେ ଶିରସା ସପ୍ତ ଦେଵକୀପ୍ରମୁଖା ମୁଦା

ପିତାମାତାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମାନେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ସେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦେବକୀ ଓ ଅନ୍ୟ ସାତ ଜଣଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ତାଃ ପୁତ୍ରମଙ୍‌କଂ ଆରୋପ୍ଯ ସ୍ନେହସ୍ନୁତ ପଯୋଧରାଃ । ହର୍ଷଵିହ୍ଵଲିତାତ୍ମାନଃ ସିଷିଚୁଃ ନେତ୍ରଜୈର୍ଜଲୈଃ

ସେମାନେ ସ୍ନେହରେ ଭିଜା ଅଂଚଳରେ ପୁଅକୁ ଝପଟି ଆଉ ଝିଅକୁ ଆଖିର ଲୁହରେ ଭିଜାଇଦେଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ହୃଦୟ ଭରିଯାଇଥିଲା।

ଅଥାଵିଶତ୍ ସ୍ଵଭଵନଂ ସର୍ଵକାମମନୁତ୍ତମମ୍ । ପ୍ରାସାଦା ଯତ୍ର ପତ୍ନୀନାଂ ସହସ୍ରାଣି ଚ ଷୋଡଶ

ତାପରେ ସେ ନିଜ ଅପୂର୍ବ ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେହି ସୋଳେ ହଜାର ପତ୍ନୀଙ୍କର ଅଳଙ୍କୃତ ଗୃହ ଥିଲା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।

ପତ୍ନ୍ଯଃ ପତିଂ ପ୍ରୋଷ୍ଯ ଗୃହାନୁପାଗତଂ କ୍ଯ ସଞ୍ଜାତ ମନୋମହୋତ୍ସଵାଃ । ଉତ୍ତସ୍ଥୁରାରାତ୍ ସହସାସନାଶଯାତ୍ ଵ୍ରତୈଃ ଵ୍ରୀଡିତ ଲୋଚନାନନାଃ

ପତି ଦୀର୍ଘଦିନ ପରେ ଘରକୁ ଫେରିବା ସମୟରେ, ପତ୍ନୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ହୃଦୟ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇ, ତୁରନ୍ତି ଆସନ ଓ ଶଯ୍ୟାରୁ ଉଠିଗଲେ, ନିଜ ନିୟମ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ଓ ଆଖି ନମାଇ ରହିଲେ।

ତଂ ଆତ୍ମଜୈଃ ଦୃଷ୍ଟିଭିରନ୍ତରାତ୍ମନା ଦୁରନ୍ତଭାଵାଃ ପରିରେଭିରେ ପତିମ୍ । ନିରୁଦ୍ଧମପ୍ଯାସ୍ରଵଦମ୍ବୁ ନେତ୍ରଯୋଃ ଵିଲଜ୍ଜତୀନାଂ ଭୃଗୁଵର୍ଯ ଵୈକ୍ଲଵାତ୍

ଭୃଗୁବଂଶର ସେଇ ମହିଳାମାନେ, ଅପରିମିତ ଭାବନାକୁ ଦମନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ପତିଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଭିତରୁ ଆଶାର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଚାହିଲେ; ଲଜ୍ଜା ଓ ଭାବନାରେ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିଲା।

ଯଦ୍ଯପ୍ଯସୌ ପାର୍ଶ୍ଵଗତୋ ରହୋଗତଃ ତଥାପି ତସ୍ଯାଙ୍‌ଘ୍ରିଯୁଗଂ ନଵଂ ନଵମ୍ । ପଦେ ପଦେ କା ଵିରମେତ ତତ୍ପଦାତ୍ ଚଲାପି ଯଚ୍ଛ୍ରୀର୍ନ ଜହାତି କର୍ହିଚିତ୍

ସେ ନିଜେ ନିକଟରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରତିଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କର ପାଦ ନୂଆ ଲାଗୁଥିଲା; ଯେଉଁଠାରେ ଚଞ୍ଚଳ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମଧ୍ୟ ସେପାଦକୁ କେବେ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠାରେ କେଉଁ ଜଣେ ନାରୀ ତାହାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବେ?

ଏଵଂ ନୃପାଣାଂ କ୍ଷିତିଭାରଜନ୍ମନାଂ ଅକ୍ଷୌହିଣୀଭିଃ ପରିଵୃତ୍ତତେଜସାମ୍ । ଵିଧାଯ ଵୈରଂ ଶ୍ଵସନୋ ଯଥାନଲଂ ମିଥୋ ଵଧେନୋପରତୋ ନିରାଯୁଧଃ

ଏଭଳିଭାବେ, ପୃଥିବୀର ଭାର ହୋଇ ଜନ୍ମନେଇଥିବା ରାଜାମାନେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଏବଂ ସେନା ସହିତ ପରସ୍ପର ଶତ୍ରୁତା କରି, ସେମାନେ ମିଶିମିଶି ନଶ୍ଟ ହେଲେ; ଯେପରି ହାଉଁ ଆଗୁନିକୁ ନିବାଇଦିଏ, ସେପରି ସେ ନିଜେ ନିରାୟୁଧ ହୋଇ ଅଲଗା ରହିଲେ।

ସ ଏଷ ନରଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ ଅଵତୀର୍ଣଃ ସ୍ଵମାଯଯା । ରେମେ ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନକୂଟସ୍ଥୋ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରାକୃତୋ ଯଥା

ସେ ଭଗବାନ ନିଜ ମାୟାରେ ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ଅବତରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟ ପରି ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ।

ଉଦ୍ଦାମଭାଵ ପିଶୁନାମଲ ଵଲ୍ଗୁହାସ । ଵ୍ରୀଡାଵଲୋକନିହତୋ ମଦନୋଽପି ଯାସାମ୍ ॥ ସମ୍ମୁହ୍ଯ ଚାପମଜହାତ୍ ପ୍ରମଦୋତ୍ତମାସ୍ତା । ଯସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଵିମଥିତୁଂ କୁହକୈର୍ନ ଶେକୁଃ

ଯେଉଁଠାରେ ମହିଳାମାନଙ୍କର ଉତ୍ସାହ ଭରା ଚାହାଣି, ଲଜ୍ଜା ମିଶ୍ରିତ ହାସି ଓ ଭୂକ୍ତି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି ମଧନ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ବାଣ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ସେଠାର ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ କୌଶଳରେ ଉତ୍ତେଜିତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ତମଯଂ ମନ୍ଯତେ ଲୋକୋ ହ୍ଯସଙ୍‌ଗମପି ସଙ୍‌ଗିନମ୍ । ଆତ୍ମୌପମ୍ଯେନ ମନୁଜଂ ଵ୍ଯାପୃଣ୍ଵାନଂ ଯତୋଽବୁଧଃ

ମଣିଷମାନେ ଅବିବେକରେ, ତାଙ୍କୁ ଅସଙ୍ଗ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସଙ୍ଗୀ ଭାବିଥାନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ନିଜ ମାନଦଣ୍ଡରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମାପି, ତାଙ୍କର ସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି।

ଏତତ୍ ଈଶନମୀଶସ୍ଯ ପ୍ରକୃତିସ୍ଥୋଽପି ତଦ୍ଗୁଣୈଃ । ନ ଯୁଜ୍ଯତେ ସଦାଽତ୍ମସ୍ଥୈଃ ଯଥା ବୁଦ୍ଧିସ୍ତଦାଶ୍ରଯା

ଏହା ହେଉଛି ଭଗବାନଙ୍କର ଶକ୍ତି: ସେ ପ୍ରକୃତିରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣରେ ବନ୍ଧି ନହାନ୍ତି; ଯେପରି ଭଗବାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ବୁଦ୍ଧି ସେଇ ଗୁଣରେ ବନ୍ଧି ହୁଏ ନାହିଁ।

ତଂ ମେନିରେଽବଲା ମୂଢାଃ ସ୍ତ୍ରୈଣଂ ଚାନୁଵ୍ରତଂ ରହଃ । ଅପ୍ରମାଣଵିଦୋ ଭର୍ତୁଃ ଈଶ୍ଵରଂ ମତଯୋ ଯଥା

ଅବିବେକି ନାରୀମାନେ, ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ମାନ ଜାଣିନଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବି, ଗୁପ୍ତରେ ନିଜ ପ୍ରତି ଅନୁଗତ ଭାବିଥିଲେ; ଯେପରି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସାଧାରଣ ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି।

ଵୃଷାଯମାଣୌ ନର୍ଦନ୍ତୌ ଯୁଯୁଧାତେ ପରସ୍ପରମ୍ । ଅନୁକୃତ୍ଯ ରୁତୈର୍ଜନ୍ତୂନ୍ ଚେରତୁଃ ପ୍ରାକୃତୌ ଯଥା

ସେ ଦୁଇଜଣ, ମହିଷ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି, ପଶୁମାନଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଅନୁକରଣ କରି, ସାଧାରଣ ଜଣେ ପରି ଖେଳୁଥିଲେ।

କଦାଚିଦ୍ ଯମୁନାତୀରେ ଵତ୍ସାନ୍ ଚାରଯତୋଃ ସ୍ଵକୈଃ । ଵଯସ୍ଯୈଃ କୃଷ୍ଣବଲଯୋଃ ଜିଘାଂସୁର୍ଦୈତ୍ଯ ଆଗମତ୍

ଏକଦିନ, ଯମୁନା ତୀରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ବଛା ଚରାଉଥିବାବେଳେ, ଏକ ଦାନବ ସେମାନଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିଲା।

ତଂ ଵତ୍ସରୂପିଣଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଵତ୍ସଯୂଥଗତଂ ହରିଃ । ଦର୍ଶଯନ୍ ବଲଦେଵାଯ ଶନୈର୍ମୁଗ୍ଧ ଇଵାସଦତ୍

ସେ ଦାନବ ବଛା ରୂପ ଧାରଣ କରି ବଛାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିଶିଗଲା ବୋଲି ଦେଖି, ହରି ଚୁପଚାପ ବସିଲେ ଏବଂ ମୁର୍ଖ ଭାବ ଦେଖାଇ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖେଇଦେଲେ।

ଗୃହୀତ୍ଵା ଅପରପାଦାଭ୍ଯାଂ ସହଲାଙ୍‌ଗୂଲମଚ୍ଯୁତଃ । ଭ୍ରାମଯିତ୍ଵା କପିତ୍ଥାଗ୍ରେ ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ ଗତଜୀଵିତମ୍ । ସ କପିତ୍ଥୈର୍ମହାକାଯଃ ପାତ୍ଯମାନୈଃ ପପାତ ହ

ଏପରେ ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କୁ ଶେଷ ପାଦ ଓ ପୁଛ ସହିତ ଧରି, ଘୁମାଇ ଏକ କପିଥ ଗଛ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ସେ ଦାନବ ଗଛର ଫଳ ପଡ଼ିବାରେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଗଲା।

ତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିସ୍ମିତା ବାଲାଃ ଶଶଂସୁଃ ସାଧୁ ସାଧ୍ଵିତି । ଦେଵାଶ୍ଚ ପରିସନ୍ତୁଷ୍ଟା ବଭୂଵୁଃ ପୁଷ୍ପଵର୍ଷିଣଃ

ଏହା ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ଶିଶୁମାନେ 'ବାହ! ବାହ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ; ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ।

ତୌ ଵତ୍ସପାଲକୌ ଭୂତ୍ଵା ସର୍ଵଲୋକୈକପାଲକୌ । ସପ୍ରାତରାଶୌ ଗୋଵତ୍ସାନ୍ ଚାରଯନ୍ତୌ ଵିଚେରତୁଃ

ସେ ଦୁଇଜଣ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ରକ୍ଷକ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଛାପାଳକ ଭାବେ ରହି, ପ୍ରଭାତରେ ଖାଇ ବଛାମାନେ ଚରାଉଥିଲେ।