ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଭଵାଯ ନସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵ ଵିଶ୍ଵଭାଵନ ତ୍ଵମେଵ ମାତାଥ ସୁହୃତ୍ପତିଃ ପିତା । ତ୍ଵଂ ସଦ୍ଗୁରୁର୍ନଃ ପରମଂ ଚ ଦୈଵତଂ ଯସ୍ଯାନୁଵୃତ୍ତ୍ଯା କୃତିନୋ ବଭୂଵିମ

ଆମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ସଂରକ୍ଷକ; ତୁମେ ଆମର ମାଆ, ବନ୍ଧୁ, ପତି ଓ ପିତା; ତୁମେ ଆମର ସତ୍ୟ ଗୁରୁ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା—ତୁମ ପଥ ଅନୁସରି ଆମେ ସଫଳ ହୋଇଛୁ।

ଅହୋ ସନାଥା ଭଵତା ସ୍ମ ଯଦ୍ଵଯଂ ତ୍ରୈଵିଷ୍ଟପାନାମପି ଦୂରଦର୍ଶନମ୍ । ପ୍ରେମସ୍ମିତ ସ୍ନିଗ୍ଧ ନିରୀକ୍ଷଣାନନଂ ପଶ୍ଯେମ ରୂପଂ ତଵ ସର୍ଵସୌଭଗମ୍

ହେ ନାଥ, ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ଧନ୍ୟ ହେଲୁ; କାରଣ, ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହାକୁ ଦୁରରୁ ଦେଖନ୍ତି, ଆମେ ସେଇ ପ୍ରେମ ହସ ଓ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭରିଥିବା ତୁମ ମୁହଁ ଓ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ ତୁମ ରୂପକୁ ଦେଖୁଛୁ।

ଯର୍ହ୍ଯମ୍ବୁଜାକ୍ଷାପସସାର ଭୋ ଭଵାନ୍ କୁରୂନ୍ ମଧୂନ୍ ଵାଥ ସୁହୃଦ୍ ଦିଦୃକ୍ଷଯା । ତତ୍ରାବ୍ଦକୋଟିପ୍ରତିମଃ କ୍ଷଣୋ ଭଵେଦ୍ ରଵିଂ ଵିନାକ୍ଷ୍ଣୋରିଵ ନସ୍ତଵାଚ୍ଯୁତ

ହେ କମଳନୟନ, ଯେତେବେଳେ ଆପଣ କୁରୁ କିମ୍ବା ମଧୁବଂଶୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ବନ୍ଧୁମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆମ ପାଇଁ କୋଟିଏ ବର୍ଷ ପରି ଲାଗେ, ଯେପରି ଆଖିରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଇତି ଚୋଦୀରିତା ଵାଚଃ ପ୍ରଜାନାଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ । ଶୃଣ୍ଵାନୋଽନୁଗ୍ରହଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଵିତନ୍ଵନ୍ ପ୍ରାଵିଶତ୍ପୁରମ୍

ଏଭଳି ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ କଥା କହିଲେ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି ଓ ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ମଧୁଭୋଜଦଶାର୍ହାର୍ହ କୁକୁରାନ୍ଧକ ଵୃଷ୍ଣିଭିଃ । ଆତ୍ମତୁଲ୍ଯ ବଲୈର୍ଗୁପ୍ତାଂ ନାଗୈର୍ଭୋଗଵତୀମିଵ

ମଧୁ, ଭୋଜ, ଦଶାର୍ହ, କୁକୁର, ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ପରି ସମାନ, ସେମାନେ ଏହି ସହରକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ; ଯେପରି ନାଗମାନେ ଭୋଗବତୀକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

ସର୍ଵର୍ତୁ ସର୍ଵଵିଭଵ ପୁଣ୍ଯଵୃକ୍ଷଲତାଶ୍ରମୈଃ । ଉଦ୍ଯାନୋପଵନାରାମୈଃ ଵୃତ ପଦ୍ମାକର ଶ୍ରିଯମ୍

ସମସ୍ତ ଋତୁରେ, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ, ଶୁଭ ଗଛ, ଲତା ଓ ଆଶ୍ରମ, ଉଦ୍ୟାନ, ବଗିଚା ଓ ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ସହର ଅପୂର୍ବ ଶ୍ରୀରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।

ଗୋପୁରଦ୍ଵାରମାର୍ଗେଷୁ କୃତକୌତୁକ ତୋରଣାମ୍ । ଚିତ୍ରଧ୍ଵଜପତାକାଗ୍ରୈଃ ଅନ୍ତଃ ପ୍ରତିହତାତପାମ୍

ଗୋପୁର, ଦ୍ୱାର ଓ ରାସ୍ତାରେ ଉତ୍ସବ ତୋରଣ ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା, ରଙ୍ଗିନ ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜରେ ଶୋଭିତ, ଭିତରେ ତାପ ରୋଧ କରାଯାଇଥିଲା।

ସମ୍ମାର୍ଜିତ ମହାମାର୍ଗ ରଥ୍ଯାପଣକ ଚତ୍ଵରାମ୍ । ସିକ୍ତାଂ ଗନ୍ଧଜଲୈରୁପ୍ତାଂ ଫଲପୁଷ୍ପାକ୍ଷତାଙ୍‌କୁରୈଃ

ମହାନ ରାସ୍ତା, ଗଲି, ବଜାର ଓ ଚକରୁ ସୁଖଳ ହୋଇଥିଲା, ସୁଗନ୍ଧି ଜଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ଫଳ, ଫୁଲ ଓ ଅକ୍ଷତ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।

ଦ୍ଵାରି ଦ୍ଵାରି ଗୃହାଣାଂ ଚ ଦଧ୍ଯକ୍ଷତ ଫଲେକ୍ଷୁଭିଃ । ଅଲଙ୍‌କୃତାଂ ପୂର୍ଣକୁମ୍ଭୈଃ ବଲିଭିଃ ଧୂପଦୀପକୈଃ

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରର ଦ୍ୱାରେ ଦହି, ଅକ୍ଷତ, ଫଳ ଓ ଇଖ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁମ୍ଭ, ବଳି, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ରଖାଯାଇଥିଲା।

ନିଶମ୍ଯ ପ୍ରେଷ୍ଠମାଯାନ୍ତଂ ଵସୁଦେଵୋ ମହାମନାଃ । ଅକ୍ରୂରଶ୍ଚୋଗ୍ରସେନଶ୍ଚ ରାମଶ୍ଚାଦ୍ଭୁତଵିକ୍ରମଃ

ପ୍ରିୟଜନ ଆସୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଉଚ୍ଚ ମନବଳ ଥିବା ବସୁଦେବ, ଅକୃର, ଉଗ୍ରସେନ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବଳରାମ ଖୁସି ହେଲେ।

ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଃ ଚାରୁଦେଷ୍ଣଶ୍ଚ ସାମ୍ବୋ ଜାମ୍ବଵତୀସୁତଃ । ପ୍ରହର୍ଷଵେଗ ଉଚ୍ଛଶିତ ଶଯନାସନ ଭୋଜନାଃ

ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ସାମ୍ବ ଓ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁଅ, ସମସ୍ତେ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଶୟନ, ଆସନ ଓ ଭୋଜନ ଛାଡି ଦେଲେ।

ଵାରଣେନ୍ଦ୍ରଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସସୁମଙ୍‌ଗଲୈଃ । ଶଙ୍‌ଖତୂର୍ଯ ନିନାଦେନ ବ୍ରହ୍ମଘୋଷେଣ ଚାଦୃତାଃ । ପ୍ରତ୍ଯୁଜ୍ଜଗ୍ମୂ ରଥୈର୍ହୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ରଣଯାଗତ ସାଧ୍ଵସାଃ

ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀକୁ ଆଗରେ ରଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ୁଥିବା, ଶଂଖ ଓ ତୁରୀର ଶବ୍ଦ, ବେଦ ଘୋଷ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ସମସ୍ତେ ରଥରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେମରେ ଆଗକୁ ଗଲେ।

ଵାରମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ଶତଶୋ ଯାନୈଃ ତତ୍ ଦର୍ଶନୋତ୍ସୁକାଃ । ଲସତ୍କୁଣ୍ଡଲ ନିର୍ଭାତ କପୋଲ ଵଦନଶ୍ରିଯଃ

ଶତଶଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀମାନେ, ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗଣ୍ଡ ଓ ମୁହଁ ସହିତ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଲେ।

ନଟନର୍ତକଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସୂତ ମାଗଧ ଵନ୍ଦିନଃ । ଗାଯନ୍ତି ଚୋତ୍ତମଶ୍ଲୋକ ଚରିତାନି ଅଦ୍ଭୁତାନି ଚ

ନଟ, ନୃତ୍ୟଙ୍ଗନା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସୂତ, ମାଗଧ ଓ ବନ୍ଦୀମାନେ, ଉତ୍ତମଶ୍ଲୋକଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଓ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଗାଇଲେ।

ଭଗଵାନ୍ ତତ୍ର ବନ୍ଧୂନାଂ ପୌରାଣାଂ ଅନୁଵର୍ତିନାମ୍ । ଯଥାଵିଧି ଉପସଙ୍‌ଗମ୍ଯ ସର୍ଵେଷାଂ ମାନମାଦଧେ

ଭଗବାନ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ବନ୍ଧବ ଓ ସହରବାସୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ସମ୍ମାନ କଲେ।

ପ୍ରହ୍ଵାଭିଵାଦନ ଆଶ୍ଲେଷ କରସ୍ପର୍ଶ ସ୍ମିତେକ୍ଷଣୈଃ । ଆଶ୍ଵାସ୍ଯ ଚାଶ୍ଵପାକେଭ୍ଯୋ ଵରୈଶ୍ଚ ଅଭିମତୈର୍ଵିଭୁଃ

ନମ୍ର ଶିର ନମସ୍କାର, ଆଲିଙ୍ଗନ, ହାତ ଛୁଆ, ହସୁଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସେ ଦୂରେ ଥିବାମାନେକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଇଚ୍ଛିତ ଦାନ ଦେଲେ।

ସ୍ଵଯଂ ଚ ଗୁରୁଭିର୍ଵିପ୍ରୈଃ ସଦାରୈଃ ସ୍ଥଵିରୈରପି । ଆଶୀର୍ଭିଃ ଯୁଜ୍ଯମାନୋଽନ୍ଯୈଃ ଵନ୍ଦିଭିଶ୍ଚାଵିଶତ୍ ପୁରମ୍

ସେ ନିଜେ, ବୃଦ୍ଧ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପତ୍ନୀ ଓ ବୟସ୍କ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରି, ବନ୍ଦୀମାନେ ସହିତ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ରାଜମାର୍ଗଂ ଗତେ କୃଷ୍ଣେ ଦ୍ଵାରକାଯାଃ କୁଲସ୍ତ୍ରିଯଃ । ହର୍ମ୍ଯାଣ୍ଯାରୁରୁହୁର୍ଵିପ୍ର ତଦୀକ୍ଷଣ ମହୋତ୍ସଵାଃ

କୃଷ୍ଣ ରାଜପଥରେ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଦ୍ୱାରକାର ଉତ୍ତମ କୁଳୀନ ଜଣେ ଜଣେ ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମହୋତ୍ସବ ପାଇଁ ନିଜ ମହଳ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।

ନିତ୍ଯଂ ନିରୀକ୍ଷମାଣାନାଂ ଯଦପି ଦ୍ଵାରକୌକସାମ୍ । ନ ଵିତୃପ୍ଯନ୍ତି ହି ଦୃଶଃ ଶ୍ରିଯୋ ଧାମାଙ୍‌ଗମଚ୍ଯୁତମ୍

ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ନିତ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି କେବେ ତୃପ୍ତି ହେଉନଥିଲା, କାରଣ ସେ ଶ୍ରୀର ନିବାସ ଓ ସମସ୍ତ ଶୋଭାର ମୂଳ।

ଶ୍ରିଯୋ ନିଵାସୋ ଯସ୍ଯୋରଃ ପାନପାତ୍ରଂ ମୁଖଂ ଦୃଶାମ୍ । ବାହଵୋ ଲୋକପାଲାନାଂ ସାରଙ୍‌ଗାଣାଂ ପଦାମ୍ବୁଜମ୍

ଯାହାଙ୍କ ଛାତି ଶ୍ରୀର ନିବାସ, ମୁହଁ ଦୃଷ୍ଟିମାନେ ପାଇଁ ପାନ ପାତ୍ର, ବାହୁ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ରକ୍ଷାକାରୀ, ଓ ପଦପଦ୍ମ ନୀତିମାନେ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ।

ସିତାତପତ୍ରଵ୍ଯଜନୈଃ ଉପସ୍କୃତଃ ନଵର୍ଷୈଃ ଅଭିଵର୍ଷିତଃ ପଥି । ପିଶଙ୍‌ଗଵାସା ଵନମାଲଯା ବଭୌ ଯଥାର୍କୋଡୁପ ଚାପ ଵୈଦ୍ଯୁତୈଃ

ଧଳା ଛତା ଓ ବେନ୍ତାପଂଖା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ରାସ୍ତାରେ ନୂତନ ଫୁଲରେ ଭିଜାଯାଇ, ପିତାମ୍ବର ଓ ବନମାଳା ପିନ୍ଧି, ସେ ମେଘ, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଓ ବିଜୁଳିରେ ଘେରା ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ପ୍ରଵିଷ୍ଟସ୍ତୁ ଗୃହଂ ପିତ୍ରୋଃ ପରିଷ୍ଵକ୍ତଃ ସ୍ଵମାତୃଭିଃ । ଵଵନ୍ଦେ ଶିରସା ସପ୍ତ ଦେଵକୀପ୍ରମୁଖା ମୁଦା

ପିତାମାତାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମାନେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ସେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦେବକୀ ଓ ଅନ୍ୟ ସାତ ଜଣଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ତାଃ ପୁତ୍ରମଙ୍‌କଂ ଆରୋପ୍ଯ ସ୍ନେହସ୍ନୁତ ପଯୋଧରାଃ । ହର୍ଷଵିହ୍ଵଲିତାତ୍ମାନଃ ସିଷିଚୁଃ ନେତ୍ରଜୈର୍ଜଲୈଃ

ସେମାନେ ସ୍ନେହରେ ଭିଜା ଅଂଚଳରେ ପୁଅକୁ ଝପଟି ଆଉ ଝିଅକୁ ଆଖିର ଲୁହରେ ଭିଜାଇଦେଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ହୃଦୟ ଭରିଯାଇଥିଲା।

ଅଥାଵିଶତ୍ ସ୍ଵଭଵନଂ ସର୍ଵକାମମନୁତ୍ତମମ୍ । ପ୍ରାସାଦା ଯତ୍ର ପତ୍ନୀନାଂ ସହସ୍ରାଣି ଚ ଷୋଡଶ

ତାପରେ ସେ ନିଜ ଅପୂର୍ବ ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେହି ସୋଳେ ହଜାର ପତ୍ନୀଙ୍କର ଅଳଙ୍କୃତ ଗୃହ ଥିଲା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।

ପତ୍ନ୍ଯଃ ପତିଂ ପ୍ରୋଷ୍ଯ ଗୃହାନୁପାଗତଂ କ୍ଯ ସଞ୍ଜାତ ମନୋମହୋତ୍ସଵାଃ । ଉତ୍ତସ୍ଥୁରାରାତ୍ ସହସାସନାଶଯାତ୍ ଵ୍ରତୈଃ ଵ୍ରୀଡିତ ଲୋଚନାନନାଃ

ପତି ଦୀର୍ଘଦିନ ପରେ ଘରକୁ ଫେରିବା ସମୟରେ, ପତ୍ନୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ହୃଦୟ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇ, ତୁରନ୍ତି ଆସନ ଓ ଶଯ୍ୟାରୁ ଉଠିଗଲେ, ନିଜ ନିୟମ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ଓ ଆଖି ନମାଇ ରହିଲେ।

ତଂ ଆତ୍ମଜୈଃ ଦୃଷ୍ଟିଭିରନ୍ତରାତ୍ମନା ଦୁରନ୍ତଭାଵାଃ ପରିରେଭିରେ ପତିମ୍ । ନିରୁଦ୍ଧମପ୍ଯାସ୍ରଵଦମ୍ବୁ ନେତ୍ରଯୋଃ ଵିଲଜ୍ଜତୀନାଂ ଭୃଗୁଵର୍ଯ ଵୈକ୍ଲଵାତ୍

ଭୃଗୁବଂଶର ସେଇ ମହିଳାମାନେ, ଅପରିମିତ ଭାବନାକୁ ଦମନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ପତିଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଭିତରୁ ଆଶାର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଚାହିଲେ; ଲଜ୍ଜା ଓ ଭାବନାରେ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିଲା।

ଯଦ୍ଯପ୍ଯସୌ ପାର୍ଶ୍ଵଗତୋ ରହୋଗତଃ ତଥାପି ତସ୍ଯାଙ୍‌ଘ୍ରିଯୁଗଂ ନଵଂ ନଵମ୍ । ପଦେ ପଦେ କା ଵିରମେତ ତତ୍ପଦାତ୍ ଚଲାପି ଯଚ୍ଛ୍ରୀର୍ନ ଜହାତି କର୍ହିଚିତ୍

ସେ ନିଜେ ନିକଟରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରତିଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କର ପାଦ ନୂଆ ଲାଗୁଥିଲା; ଯେଉଁଠାରେ ଚଞ୍ଚଳ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମଧ୍ୟ ସେପାଦକୁ କେବେ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠାରେ କେଉଁ ଜଣେ ନାରୀ ତାହାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବେ?

ଏଵଂ ନୃପାଣାଂ କ୍ଷିତିଭାରଜନ୍ମନାଂ ଅକ୍ଷୌହିଣୀଭିଃ ପରିଵୃତ୍ତତେଜସାମ୍ । ଵିଧାଯ ଵୈରଂ ଶ୍ଵସନୋ ଯଥାନଲଂ ମିଥୋ ଵଧେନୋପରତୋ ନିରାଯୁଧଃ

ଏଭଳିଭାବେ, ପୃଥିବୀର ଭାର ହୋଇ ଜନ୍ମନେଇଥିବା ରାଜାମାନେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଏବଂ ସେନା ସହିତ ପରସ୍ପର ଶତ୍ରୁତା କରି, ସେମାନେ ମିଶିମିଶି ନଶ୍ଟ ହେଲେ; ଯେପରି ହାଉଁ ଆଗୁନିକୁ ନିବାଇଦିଏ, ସେପରି ସେ ନିଜେ ନିରାୟୁଧ ହୋଇ ଅଲଗା ରହିଲେ।

ସ ଏଷ ନରଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ ଅଵତୀର୍ଣଃ ସ୍ଵମାଯଯା । ରେମେ ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନକୂଟସ୍ଥୋ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରାକୃତୋ ଯଥା

ସେ ଭଗବାନ ନିଜ ମାୟାରେ ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ଅବତରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟ ପରି ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ।