ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ତେଽସୁରା ହ୍ଯପି ପଶ୍ଯନ୍ତୋ ନ ନ୍ଯଷେଧନ୍ଵିମୋହିତାଃ। ତଦ୍ଵିଜ୍ଞାଯ ମହାଯୋଗୀ ରସପାଲାନିଦଂ ଜଗୌ

ଦାନବମାନେ ଏହା ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଏହା ବୁଝି, ମହାଯୋଗୀ ମାୟା ରସର ରକ୍ଷକମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ ।

ସ୍ମଯନ୍ଵିଶୋକଃ ଶୋକାର୍ତାନ୍ସ୍ମରନ୍ଦୈଵଗତିଂ ଚ ତାମ୍। ଦେଵୋଽସୁରୋ ନରୋଽନ୍ଯୋ ଵା ନେଶ୍ଵରୋଽସ୍ତୀହ କଶ୍ଚନ

ସେ ହସୁଥିଲେ ଏବଂ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ଥିଲେ, ଦୁଃଖିତମାନେଙ୍କୁ ଓ ଭାଗ୍ୟର ଚାଳିଚଳିକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ; ଦେବ, ଦାନବ, ମଣିଷ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ହେଉନାହିଁ—ଏଠାରେ କେହି ମଧ୍ୟ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହେଁ।

ଆତ୍ମନୋଽନ୍ଯସ୍ଯ ଵା ଦିଷ୍ଟଂ ଦୈଵେନାପୋହିତୁଂ ଦ୍ଵଯୋଃ। ଅଥାସୌ ଶକ୍ତିଭିଃ ସ୍ଵାଭିଃ ଶମ୍ଭୋଃ ପ୍ରାଧାନିକଂ ଵ୍ଯଧାତ୍

ନିଜ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ଯାହା ଭାଗ୍ୟରେ ଲିଖାଯାଇଛି, ତାହା କେହି ମଧ୍ୟ ବଦଳାଇପାରେନି; ଏହିପରେ, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କର ପ୍ରଧାନ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କଲେ।

ଧର୍ମଜ୍ଞାନଵିରକ୍ତ୍ଯୃଦ୍ଧି ତପୋଵିଦ୍ଯାକ୍ରିଯାଦିଭିଃ। ରଥଂ ସୂତଂ ଧ୍ଵଜଂ ଵାହାନ୍ଧନୁର୍ଵର୍ମଶରାଦି ଯତ୍

ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ବିରାଗ, ଶ୍ରୀ, ତପ, ବିଦ୍ୟା ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ରଥ, ସାରଥି, ପତାକା, ଘୋଡ଼ା, ଧନୁଷ, କବଚ, ବାଣ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ପ୍ରକଟ କଲେ।

ସନ୍ନଦ୍ଧୋ ରଥମାସ୍ଥାଯ ଶରଂ ଧନୁରୁପାଦଦେ। ଶରଂ ଧନୁଷି ସନ୍ଧାଯ ମୁହୂର୍ତେଽଭିଜିତୀଶ୍ଵରଃ

ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ରଥରେ ବସିଲେ, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରିଲେ; ବାଣକୁ ଧନୁଷରେ ଲଗାଇ, କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ବିଜୟର ନାଥ ସଜ୍ଜ ହେଲେ।

ଦଦାହ ତେନ ଦୁର୍ଭେଦ୍ଯା ହରୋଽଥ ତ୍ରିପୁରୋ ନୃପ। ଦିଵି ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ନେଦୁର୍ଵିମାନଶତସଙ୍କୁଲାଃ

ହେ ରାଜା, ସେଇ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ହରା ତିନିଟି ଅଭେଦ୍ୟ ପୁରକୁ ଦହିଦେଲେ; ଆକାଶରେ ଡ଼ଙ୍ଗ ମାଡ଼ିଲା ଓ ଶତଶଃ ଦେବଯାନ ଭିଡ଼ିଗଲା।

ଦେଵର୍ଷିପିତୃସିଦ୍ଧେଶା ଜଯେତି କୁସୁମୋତ୍କରୈଃ। ଅଵାକିରନ୍ଜଗୁର୍ହୃଷ୍ଟା ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ

ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଜୟ ଧ୍ୱନି କରି ଫୁଲ ବିଛାଇଲେ; ଅପ୍ସରାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।

ଏଵଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ପୁରସ୍ତିସ୍ରୋ ଭଗଵାନ୍ପୁରହା ନୃପ। ବ୍ରହ୍ମାଦିଭିଃ ସ୍ତୂଯମାନଃ ସ୍ଵଂ ଧାମ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ

ଏଭଳି ଭାବେ ତିନିଟି ପୁରକୁ ଦହି, ପୁରଭଞ୍ଜନ ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ସ୍ତୁତି ପାଇ ନିଜ ଧାମକୁ ଫେରିଗଲେ।

ଏଵଂ ଵିଧାନ୍ଯସ୍ଯ ହରେଃ ସ୍ଵମାଯଯା ଵିଡମ୍ବମାନସ୍ଯ ନୃଲୋକମାତ୍ମନଃ। ଵୀର୍ଯାଣି ଗୀତାନ୍ଯୃଷିଭିର୍ଜଗଦ୍ଗୁରୋର୍ଲୋକଂ ପୁନାନାନ୍ଯପରଂ ଵଦାମି କିମ୍

ଏଭଳି ଭାବେ, ନିଜ ମାୟାରେ ମଣିଷ ଭଳି ଲୀଳା କରୁଥିବା ହରିଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଗାଇଛନ୍ତି; ଏହି କଥାମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ—ମୁଁ ଆଉ କଣ କହିବି?

ସୂତ ଉଵାଚ । ଆନର୍ତାନ୍ ସ ଉପଵ୍ରଜ୍ଯ ସ୍ଵୃଦ୍ଧାଞ୍ଜନପଦାନ୍ ସ୍ଵକାନ୍ । ଦଧ୍ମୌ ଦରଵରଂ ତେଷାଂ ଵିଷାଦଂ ଶମଯନ୍ନିଵ

ସୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ସେ ଆନର୍ତ୍ତ ଓ ନିଜ ସମୃଦ୍ଧ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚି, ତାଙ୍କ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସଙ୍ଖ ଧ୍ୱନି କଲେ।

ସ ଉଚ୍ଚକାଶେ ଧଵଲୋଦରୋ ଦରୋଽପି ଉରୁକ୍ରମସ୍ଯ ଅଧରଶୋଣ ଶୋଣିମା । ଦାଧ୍ମାଯମାନଃ କରକଞ୍ଜସମ୍ପୁଟେ ଯଥାବ୍ଜଖଣ୍ଡେ କଲହଂସ ଉତ୍ସ୍ଵନଃ

ସେଇ ସଙ୍ଖ, ଧଳା ଗଭାର ଓ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର, ଭଗବାନଙ୍କ ରକ୍ତିମ ତଳ ଓଠରେ ଛୁଇଁ, କମଳ ମୁଡ଼ିରେ ରହିଥିବା ହଂସର ଡାକ ଭଳି ଶୁଣାଗଲା।

ତମୁପଶ୍ରୁତ୍ଯ ନିନଦଂ ଜଗଦ୍ଭଯଭଯାଵହମ୍ । ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଯଯୁଃ ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵା ଭର୍ତୃଦର୍ଶନଲାଲସାଃ

ସେଇ ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା ଗଞ୍ଜନ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ବାହାରିଆସିଲେ।

ତତ୍ରୋପନୀତବଲଯୋ ରଵେର୍ଦୀପମିଵାଦୃତାଃ । ଆତ୍ମାରାମଂ ପୂର୍ଣକାମଂ ନିଜଲାଭେନ ନିତ୍ଯଦା

ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଶକ୍ତି ନେଇ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଦୀପକୁ ଯେପରି ଆଦର କରାଯାଏ, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ; ତାଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିଲେ।

ପ୍ରୀତ୍ଯୁତ୍ଫୁଲ୍ଲମୁଖାଃ ପ୍ରୋଚୁଃ ହର୍ଷଗଦ୍ଗଦଯା ଗିରା । ପିତରଂ ସର୍ଵସୁହୃଦଂ ଅଵିତାରଂ ଇଵାର୍ଭକାଃ

ଆନନ୍ଦରେ ମୁହଁ ଖିଲିଯାଇଥିବା ସେମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ କନ୍ପଥଳିତ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, ଯେପରି ଛୁଆଁମାନେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି।

ନତାଃ ସ୍ମ ତେ ନାଥ ସଦାଙ୍‌ଘ୍ରିପଙ୍‌କଜଂ ଵିରିଞ୍ଚଵୈରିଞ୍ଚ୍ଯ ସୁରେନ୍ଦ୍ର ଵନ୍ଦିତମ୍ । ପରାଯଣଂ କ୍ଷେମମିହେଚ୍ଛତାଂ ପରଂ ନ ଯତ୍ର କାଲଃ ପ୍ରଭଵେତ୍ପରଃ ପ୍ରଭୁଃ

ନାଥ, ଆମେ ତୁମ ଚରଣକମଳକୁ ସଦା ନମସ୍କାର କରୁଛୁ; ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଯାହାକୁ ପୂଜନ୍ତି, ତୁମେ ହେଉଛ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ, ଯେଉଁଠାରେ ସମୟ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରେନି।

ଭଵାଯ ନସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵ ଵିଶ୍ଵଭାଵନ ତ୍ଵମେଵ ମାତାଥ ସୁହୃତ୍ପତିଃ ପିତା । ତ୍ଵଂ ସଦ୍ଗୁରୁର୍ନଃ ପରମଂ ଚ ଦୈଵତଂ ଯସ୍ଯାନୁଵୃତ୍ତ୍ଯା କୃତିନୋ ବଭୂଵିମ

ଆମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ସଂରକ୍ଷକ; ତୁମେ ଆମର ମାଆ, ବନ୍ଧୁ, ପତି ଓ ପିତା; ତୁମେ ଆମର ସତ୍ୟ ଗୁରୁ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା—ତୁମ ପଥ ଅନୁସରି ଆମେ ସଫଳ ହୋଇଛୁ।

ଅହୋ ସନାଥା ଭଵତା ସ୍ମ ଯଦ୍ଵଯଂ ତ୍ରୈଵିଷ୍ଟପାନାମପି ଦୂରଦର୍ଶନମ୍ । ପ୍ରେମସ୍ମିତ ସ୍ନିଗ୍ଧ ନିରୀକ୍ଷଣାନନଂ ପଶ୍ଯେମ ରୂପଂ ତଵ ସର୍ଵସୌଭଗମ୍

ହେ ନାଥ, ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ଧନ୍ୟ ହେଲୁ; କାରଣ, ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହାକୁ ଦୁରରୁ ଦେଖନ୍ତି, ଆମେ ସେଇ ପ୍ରେମ ହସ ଓ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭରିଥିବା ତୁମ ମୁହଁ ଓ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ ତୁମ ରୂପକୁ ଦେଖୁଛୁ।

ଯର୍ହ୍ଯମ୍ବୁଜାକ୍ଷାପସସାର ଭୋ ଭଵାନ୍ କୁରୂନ୍ ମଧୂନ୍ ଵାଥ ସୁହୃଦ୍ ଦିଦୃକ୍ଷଯା । ତତ୍ରାବ୍ଦକୋଟିପ୍ରତିମଃ କ୍ଷଣୋ ଭଵେଦ୍ ରଵିଂ ଵିନାକ୍ଷ୍ଣୋରିଵ ନସ୍ତଵାଚ୍ଯୁତ

ହେ କମଳନୟନ, ଯେତେବେଳେ ଆପଣ କୁରୁ କିମ୍ବା ମଧୁବଂଶୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ବନ୍ଧୁମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆମ ପାଇଁ କୋଟିଏ ବର୍ଷ ପରି ଲାଗେ, ଯେପରି ଆଖିରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଇତି ଚୋଦୀରିତା ଵାଚଃ ପ୍ରଜାନାଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ । ଶୃଣ୍ଵାନୋଽନୁଗ୍ରହଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଵିତନ୍ଵନ୍ ପ୍ରାଵିଶତ୍ପୁରମ୍

ଏଭଳି ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ କଥା କହିଲେ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି ଓ ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ମଧୁଭୋଜଦଶାର୍ହାର୍ହ କୁକୁରାନ୍ଧକ ଵୃଷ୍ଣିଭିଃ । ଆତ୍ମତୁଲ୍ଯ ବଲୈର୍ଗୁପ୍ତାଂ ନାଗୈର୍ଭୋଗଵତୀମିଵ

ମଧୁ, ଭୋଜ, ଦଶାର୍ହ, କୁକୁର, ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ପରି ସମାନ, ସେମାନେ ଏହି ସହରକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ; ଯେପରି ନାଗମାନେ ଭୋଗବତୀକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

ସର୍ଵର୍ତୁ ସର୍ଵଵିଭଵ ପୁଣ୍ଯଵୃକ୍ଷଲତାଶ୍ରମୈଃ । ଉଦ୍ଯାନୋପଵନାରାମୈଃ ଵୃତ ପଦ୍ମାକର ଶ୍ରିଯମ୍

ସମସ୍ତ ଋତୁରେ, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ, ଶୁଭ ଗଛ, ଲତା ଓ ଆଶ୍ରମ, ଉଦ୍ୟାନ, ବଗିଚା ଓ ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ସହର ଅପୂର୍ବ ଶ୍ରୀରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।

ଗୋପୁରଦ୍ଵାରମାର୍ଗେଷୁ କୃତକୌତୁକ ତୋରଣାମ୍ । ଚିତ୍ରଧ୍ଵଜପତାକାଗ୍ରୈଃ ଅନ୍ତଃ ପ୍ରତିହତାତପାମ୍

ଗୋପୁର, ଦ୍ୱାର ଓ ରାସ୍ତାରେ ଉତ୍ସବ ତୋରଣ ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା, ରଙ୍ଗିନ ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜରେ ଶୋଭିତ, ଭିତରେ ତାପ ରୋଧ କରାଯାଇଥିଲା।

ସମ୍ମାର୍ଜିତ ମହାମାର୍ଗ ରଥ୍ଯାପଣକ ଚତ୍ଵରାମ୍ । ସିକ୍ତାଂ ଗନ୍ଧଜଲୈରୁପ୍ତାଂ ଫଲପୁଷ୍ପାକ୍ଷତାଙ୍‌କୁରୈଃ

ମହାନ ରାସ୍ତା, ଗଲି, ବଜାର ଓ ଚକରୁ ସୁଖଳ ହୋଇଥିଲା, ସୁଗନ୍ଧି ଜଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ଫଳ, ଫୁଲ ଓ ଅକ୍ଷତ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।

ଦ୍ଵାରି ଦ୍ଵାରି ଗୃହାଣାଂ ଚ ଦଧ୍ଯକ୍ଷତ ଫଲେକ୍ଷୁଭିଃ । ଅଲଙ୍‌କୃତାଂ ପୂର୍ଣକୁମ୍ଭୈଃ ବଲିଭିଃ ଧୂପଦୀପକୈଃ

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରର ଦ୍ୱାରେ ଦହି, ଅକ୍ଷତ, ଫଳ ଓ ଇଖ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁମ୍ଭ, ବଳି, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ରଖାଯାଇଥିଲା।

ନିଶମ୍ଯ ପ୍ରେଷ୍ଠମାଯାନ୍ତଂ ଵସୁଦେଵୋ ମହାମନାଃ । ଅକ୍ରୂରଶ୍ଚୋଗ୍ରସେନଶ୍ଚ ରାମଶ୍ଚାଦ୍ଭୁତଵିକ୍ରମଃ

ପ୍ରିୟଜନ ଆସୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଉଚ୍ଚ ମନବଳ ଥିବା ବସୁଦେବ, ଅକୃର, ଉଗ୍ରସେନ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବଳରାମ ଖୁସି ହେଲେ।

ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଃ ଚାରୁଦେଷ୍ଣଶ୍ଚ ସାମ୍ବୋ ଜାମ୍ବଵତୀସୁତଃ । ପ୍ରହର୍ଷଵେଗ ଉଚ୍ଛଶିତ ଶଯନାସନ ଭୋଜନାଃ

ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ସାମ୍ବ ଓ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁଅ, ସମସ୍ତେ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଶୟନ, ଆସନ ଓ ଭୋଜନ ଛାଡି ଦେଲେ।

ଵାରଣେନ୍ଦ୍ରଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସସୁମଙ୍‌ଗଲୈଃ । ଶଙ୍‌ଖତୂର୍ଯ ନିନାଦେନ ବ୍ରହ୍ମଘୋଷେଣ ଚାଦୃତାଃ । ପ୍ରତ୍ଯୁଜ୍ଜଗ୍ମୂ ରଥୈର୍ହୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ରଣଯାଗତ ସାଧ୍ଵସାଃ

ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀକୁ ଆଗରେ ରଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ୁଥିବା, ଶଂଖ ଓ ତୁରୀର ଶବ୍ଦ, ବେଦ ଘୋଷ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ସମସ୍ତେ ରଥରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେମରେ ଆଗକୁ ଗଲେ।

ଵାରମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ଶତଶୋ ଯାନୈଃ ତତ୍ ଦର୍ଶନୋତ୍ସୁକାଃ । ଲସତ୍କୁଣ୍ଡଲ ନିର୍ଭାତ କପୋଲ ଵଦନଶ୍ରିଯଃ

ଶତଶଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀମାନେ, ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗଣ୍ଡ ଓ ମୁହଁ ସହିତ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଲେ।

ନଟନର୍ତକଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସୂତ ମାଗଧ ଵନ୍ଦିନଃ । ଗାଯନ୍ତି ଚୋତ୍ତମଶ୍ଲୋକ ଚରିତାନି ଅଦ୍ଭୁତାନି ଚ

ନଟ, ନୃତ୍ୟଙ୍ଗନା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସୂତ, ମାଗଧ ଓ ବନ୍ଦୀମାନେ, ଉତ୍ତମଶ୍ଲୋକଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଓ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଗାଇଲେ।