ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ସପଦି ସଖିଵଚୋ ନିଶମ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ନିଜପରଯୋର୍ବଲଯୋ ରଥଂ ନିଵେଶ୍ଯ । ସ୍ଥିତଵତି ପରସୈନିକାଯୁରକ୍ଷ୍ଣା ହୃତଵତି ପାର୍ଥସଖେ ରତିର୍ମମାସ୍ତୁ

ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ସଖାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ନିଜେ ରଥକୁ ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ରଖିଲେ; ଶତ୍ରୁ ସେନାଙ୍କ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବାବେଳେ, ପାର୍ଥଙ୍କ ସଖା ଯିଏ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ନେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ମୋର ପ୍ରେମ ଅଟୁଟ ରହୁ।

ଵ୍ଯଵହିତ ପୃତନାମୁଖଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ସ୍ଵଜନଵଧାତ୍ ଵିମୁଖସ୍ଯ ଦୋଷବୁଦ୍ଧ୍ଯା । କୁମତିମ ଅହରତ୍ ଆତ୍ମଵିଦ୍ଯଯା ଯଃ ଚଶ୍ଚରଣରତିଃ ପରମସ୍ଯ ତସ୍ଯ ମେଽସ୍ତୁ

ସେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଦେଖି, ନିଜ ଜନଙ୍କୁ ମାରିବାର ଦୋଷ ଭାବରେ ମୁହଁ ଫେରାଇଲେ, ତେବେ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଭ୍ରମକୁ ଦୂର କଲେ—ସେ ପରମ ପଦପଦ୍ମରେ ମୋର ପ୍ରେମ ଅଟୁଟ ରହୁ।

ସ୍ଵନିଗମମପହାଯ ମତ୍ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ଋତମଧି କର୍ତୁମଵପ୍ଲୁତୋ ରଥସ୍ଥଃ । ଧୃତରଥ ଚରଣୋଽଭ୍ଯଯାତ୍ ଚଲଦ୍ଗୁଃ ହରିରିଵ ହନ୍ତୁମିଭଂ ଗତୋତ୍ତରୀଯଃ

ନିଜ ନିୟମ ଛାଡ଼ି, ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବାକୁ, ସେ ରଥରୁ ଲାଫି ପଡ଼ିଲେ, ଉପର ଚାଦର ଖସିଗଲା, ହାତରେ କୋଡ଼ା ନେଇ ଦୌଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ହରି ହାତୀକୁ ମାରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ।

ଶିତଵିଶିଖହତୋ ଵିଶୀର୍ଣଦଂଶଃ କ୍ଷତଜପରିପ୍ଲୁତ ଆତତାଯିନୋ ମେ । ପ୍ରସଭଂ ଅଭିସସାର ମଦ୍ଵଧାର୍ଥଂ ସ ଭଵତୁ ମେ ଭଗଵାନ୍ ଗତିର୍ମୁକୁନ୍ଦଃ

ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରରେ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ, ଧନୁଷ ଭାଙ୍ଗିଯିବା, ରକ୍ତରେ ଭିଜା ଦେହ, ଶତ୍ରୁ ମୋତେ ମାରିବାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ—ସେଇ ମୁକୁନ୍ଦ ଭଗବାନ୍ ମୋର ଶରଣ ହେଉନ୍।

ଵିଜଯରଥକୁଟୁମ୍ବ ଆତ୍ତତୋତ୍ରେ ଧୃତହଯରଶ୍ମିନି ତତ୍ ଶ୍ରିଯେକ୍ଷଣୀଯେ । ଭଗଵତି ରତିରସ୍ତୁ ମେ ମୁମୂର୍ଷୋଃ ଯମିହ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ହତା ଗତାଃ ସ୍ଵରୂପମ୍

ବିଜୟରଥରେ ଦଢ଼ିଆ ଅବସ୍ଥାନ କରି, ହାତରେ ରଶି ଓ କୋଡ଼ା ଧରିଥିବା, ଯାହାଙ୍କ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠାରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବାମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖି ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ପାଇଥିଲେ—ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମୋର ଭକ୍ତି ସେଉଁଠି ଅଟୁଟ ରହୁ।

ଲଲିତ ଗତି ଵିଲାସ ଵଲ୍ଗୁହାସ ପ୍ରଣଯ ନିରୀକ୍ଷଣ କଲ୍ପିତୋରୁମାନାଃ । କୃତମନୁକୃତଵତ୍ଯ ଉନ୍ମଦାନ୍ଧାଃ ପ୍ରକୃତିମଗନ୍ କିଲ ଯସ୍ଯ ଗୋପଵଧ୍ଵଃ

ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କର ଲାଜବତୀ ଚାଳ, ମନୋହର ହସ, ପ୍ରେମରେ ଭରିଥିବା ଚାଉଁଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଭଣ୍ଡ ରୁଷା, ତାଙ୍କର ଖେଳ ଅନୁକରଣ କରୁଥିଲେ, ମତିଭ୍ରମ ଓ ଅନ୍ଧତାରେ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ଏମିତି ଲୀନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।

ମୁନିଗଣ ନୃପଵର୍ଯସଙ୍କୁଲେଽନ୍ତଃ ସଦସି ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରାଜସୂଯ ଏଷାମ୍ । ଅର୍ହଣଂ ଉପପେଦ ଈକ୍ଷଣୀଯୋ ମମ ଦୃଶିଗୋଚର ଏଷ ଆଵିରାତ୍ମା

ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ, ଯେଉଁଠି ରାଜାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ, ସେଠାରେ ସେ ଏକମାତ୍ର ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ । ମୋ ଦୃଷ୍ଟିସାମ୍ନାରେ ସେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଦେଖାଇଲେ ।

ତମିମମହମଜଂ ଶରୀରଭାଜାଂ ହୃଦି ହୃଦି ଧିଷ୍ଠିତମାତ୍ମ କଲ୍ପିତାନାମ୍ । ପ୍ରତିଦୃଶମିଵ ନୈକଧାର୍କମେକଂ ସମଧିଗତୋଽସ୍ମି ଵିଧୂତ ଭେଦମୋହଃ

ଏବେ ମୁଁ ଏହି ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା, ମନେ ମନେ ଯେପରି ଭାବିବାଯାଏ, ସେ ଏକା ଭଗବାନ୍କୁ ଜଣାଇପାରିଛି । ଯେପରି ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନେକ ପାଣିରେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ତେଣୁ ମୋର ଭିନ୍ନତାର ମୋହ ଦୂର ହୋଇଗଲା ।

ସୂତ ଉଵାଚ । (ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) କୃଷ୍ଣ ଏଵଂ ଭଗଵତି ମନୋଵାକ୍ ଦୃଷ୍ଟିଵୃତ୍ତିଭିଃ । ଆତ୍ମନି ଆତ୍ମାନମାଵେଶ୍ଯ ସୋଽନ୍ତଃଶ୍ଵାସ ଉପାରମତ୍

ସୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ଏଭଳି ଭାବରେ ଭୀଷ୍ମ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମନ, କଥା ଓ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପରମାତ୍ମାରେ ଏକତା କରି, ଶ୍ୱାସକୁ ଅନ୍ତରେ ଧରି ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲେ ।

ସମ୍ପଦ୍ଯମାନମାଜ୍ଞାଯ ଭୀଷ୍ମଂ ବ୍ରହ୍ମଣି ନିଷ୍କଲେ । ସର୍ଵେ ବଭୂଵୁସ୍ତେ ତୂଷ୍ଣୀଂ ଵଯାଂସୀଵ ଦିନାତ୍ଯଯେ

ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଆତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମରେ ଲୀନ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ନିରବ ହୋଇଗଲେ, ଯେପରି ଦିନ ଶେଷରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି ।

ତତ୍ର ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ନେଦୁଃ ଦେଵମାନଵ ଵାଦିତାଃ । ଶଶଂସୁଃ ସାଧଵୋ ରାଜ୍ଞାଂ ଖାତ୍ପେତୁଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟଯଃ

ସେଇ ସମୟରେ ଦେବତା ଓ ମଣିଷମାନେ ଡ଼଼ଙ୍ଗ ଓ ଡ଼଼ମାମା ବଜାଇଲେ, ସାଧୁମାନେ ଭଲ କଥା କହିଲେ, ଓ ଆକାଶରୁ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା ହେଲା ।

ତସ୍ଯ ନିର୍ହରଣାଦୀନି ସମ୍ପରେତସ୍ଯ ଭାର୍ଗଵ । ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ କାରଯିତ୍ଵା ମୁହୂର୍ତଂ ଦୁଃଖିତୋଽଭଵତ୍

ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଦେହାନ୍ତ ପରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଯଥାଯଥ ଶ୍ରାଦ୍ଧାଦି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଇଲେ, ତଥାପି ସେ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ରହିଲେ ।

ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ମୁନଯୋ ହୃଷ୍ଟାଃ କୃଷ୍ଣଂ ତତ୍ ଗୁହ୍ଯନାମଭିଃ । ତତସ୍ତେ କୃଷ୍ଣହୃଦଯାଃ ସ୍ଵାଶ୍ରମାନ୍ପ୍ରଯଯୁଃ ପୁନଃ

ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ନାମରେ ସ୍ତୁତି କଲେ । ପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ ।

ତତୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଗତ୍ଵା ସହକୃଷ୍ଣୋ ଗଜାହ୍ଵଯମ୍ । ପିତରଂ ସାନ୍ତ୍ଵଯାମାସ ଗାନ୍ଧାରୀଂ ଚ ତପସ୍ଵିନୀମ୍

ତାପରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ, ଗଜାହ୍ୱୟକୁ ଗଲେ ଓ ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ଓ ତପସ୍ୱିନୀ ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ ।

ପିତ୍ରା ଚାନୁମତୋ ରାଜା ଵାସୁଦେଵାନୁମୋଦିତଃ । ଚକାର ରାଜ୍ଯଂ ଧର୍ମେଣ ପିତୃପୈତାମହଂ ଵିଭୁଃ

ବାପାଙ୍କ ଅନୁମତି ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମତି ସହିତ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ନିଜ ବାପା ଓ ପୁରୁବ୍ୱ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟକୁ ଧର୍ମରେ ଶାସନ କଲେ ।

ପଯଃ ସ୍ତନାଭ୍ଯାଂ ସୁସ୍ରାଵ ନେତ୍ରଜୈଃ ସଲିଲୈଃ ଶିଵୈଃ । ତଦାଭିଷିଚ୍ଯମାନାଭ୍ଯାଂ ଵୀର ଵୀରସୁଵୋ ମୁହୁଃ

ସେ ମାଆଁ, ନିଜ ପୁଅଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ଅଭିଷେକ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଅଂଶ ଥରୁ ଦୁଧ ଓ ଚକ୍ଷୁଃ ଥରୁ ଶୁଭ ଲୁହ ଝରିଲା ।

ତାଂ ଶଶଂସୁର୍ଜନା ରାଜ୍ଞୀଂ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ତେ ପୁତ୍ର ଆର୍ତିହା । ପ୍ରତିଲବ୍ଧଶ୍ଚିରଂ ନଷ୍ଟୋ ରକ୍ଷିତା ମଣ୍ଡଲଂ ଭୁଵଃ

ଲୋକମାନେ ରାଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଭଲ ଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମ ପୁଅ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ ସକ୍ଷମ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଫେରିଛନ୍ତି ଓ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ ।'

ଅଭ୍ଯର୍ଚିତସ୍ତ୍ଵଯା ନୂନଂ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରଣତାର୍ତିହା । ଯଦନୁଧ୍ଯାଯିନୋ ଧୀରା ମୃତ୍ଯୁଂ ଜିଗ୍ଯୁଃ ସୁଦୁର୍ଜଯମ୍

ନିଶ୍ଚୟ, ରାଣୀ, ତୁମେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜିଛ, ଯିଏ ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁର୍ଜୟ ମୃତ୍ୟୁକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରନ୍ତି ।

ଲାଲ୍ଯମାନଂ ଜନୈରେଵଂ ଧ୍ରୁଵଂ ସଭ୍ରାତରଂ ନୃପଃ । ଆରୋପ୍ଯ କରିଣୀଂ ହୃଷ୍ଟଃ ସ୍ତୂଯମାନୋଽଵିଶତ୍ପୁରମ୍

ଏଭଳି ଭାବରେ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେକୁ ଆଦର କରୁଥିଲେ । ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ତୁତି ମଧ୍ୟରେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।

ତତ୍ର ତତ୍ରୋପସଙ୍‌କୢପ୍ତୈଃ ଲସନ୍ ମକରତୋରଣୈଃ । ସଵୃନ୍ଦୈଃ କଦଲୀସ୍ତମ୍ଭୈଃ ପୂଗପୋତୈଶ୍ଚ ତଦ୍ଵିଧୈଃ

ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରରେ ଶୋଭାମୟ ମକର ତୋରଣ, କଦଳୀ ଗଛର ଗୁଛ ଓ ପୁଗ ଫଳର ଢେର ଭଲଭାବେ ଶଜ୍ଜିତ ଥିଲା ।

ଚୂତପଲ୍ଲଵଵାସଃସ୍ରଙ୍‌ ମୁକ୍ତାଦାମଵିଲମ୍ବିଭିଃ । ଉପସ୍କୃତଂ ପ୍ରତିଦ୍ଵାରଂ ଅପାଂ କୁମ୍ଭୈଃ ସଦୀପକୈଃ

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରକୁ ଜଳ ଭରା କୁମ୍ଭ, ଦୀପ, ଆମ ପତ୍ରର ମାଳା ଓ ମୁକ୍ତା ମାଳା ଝୁଲିଥିବା ଦ୍ୱାର ଶୋଭାଯାଉଥିଲା ।

ପ୍ରାକାରୈଃ ଗୋପୁରାଗାରୈଃ ଶାତକୁମ୍ଭପରିଚ୍ଛଦୈଃ । ସର୍ଵତୋଽଲଙ୍‌କୃତଂ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଵିମାନଶିଖରଦ୍ଯୁଭିଃ

ସହରଟି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରାଚୀର, ଗୋପୁର ଓ ଘରମାନେ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ମହଳର ଶିଖର ଆଲୋକିତ ହୋଇଥିଲା ।

ମୃଷ୍ଟଚତ୍ଵରରଥ୍ଯାଟ୍ଟ ମାର୍ଗଂ ଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତମ୍ । ଲାଜାକ୍ଷତୈଃ ପୁଷ୍ପଫଲୈଃ ତଣ୍ଡୁଲୈର୍ବଲିଭିର୍ଯୁତମ୍

ଚକଚକିଆ ଚତ୍ୱର, ରାସ୍ତା ଓ ରଥପଥ ସବୁ ସଫା ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପାଯାଇଥିଲା । ଏଠାଏଠି ଲାଜା, ଅକ୍ଷତ, ଫୁଲ, ଫଳ ଓ ଚାଉଳ ଦିଆଯାଇଥିଲା ।

ଧ୍ରୁଵାଯ ପଥି ଦୃଷ୍ଟାଯ ତତ୍ର ତତ୍ର ପୁରସ୍ତ୍ରିଯଃ । ସିଦ୍ଧାର୍ଥାକ୍ଷତଦଧ୍ଯମ୍ବୁ ଦୂର୍ଵାପୁଷ୍ପଫଲାନି ଚ

ସେ ଧୃୱ ରାଜା ରାସ୍ତାରେ ଯିବା ବେଳେ, ସହରର ମହିଳାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ସୁଭଗ ଚିହ୍ନ—ଚାଉଳ, ଅକ୍ଷତ, ଦହି, ପାଣି, ଦୂର୍ବା, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ନେଇ ଆସିଥିଲେ ।

ଉପଜହ୍ରୁଃ ପ୍ରଯୁଞ୍ଜାନା ଵାତ୍ସଲ୍ଯାଦାଶିଷଃ ସତୀଃ । ଶୃଣ୍ଵନ୍ ତଦ୍ଵଲ୍ଗୁଗୀତାନି ପ୍ରାଵିଶଦ୍ଭଵନଂ ପିତୁଃ

ସେ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ରାଜପ୍ରସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଭଲମନେ ଜଣେ ଜଣେ ମହିଳାମାନେ ସ୍ନେହରେ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ମିଠା ଶିଶୁଗୀତ ଶୁଣିବା ସହିତ।

ମହାମଣିଵ୍ରାତମଯେ ସ ତସ୍ମିନ୍ ଭଵନୋତ୍ତମେ । ଲାଲିତୋ ନିତରାଂ ପିତ୍ରା ନ୍ଯଵସଦ୍ ଦିଵି ଦେଵଵତ୍

ବଡ଼ ମଣିମାଳାରେ ଶୋଭିତ ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରାଜପ୍ରସାଦରେ, ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଆଦରରେ ପାଳିତ ହେଇ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ବସନ୍ତି, ସେପରି ରହିଲେ।

ପଯଃଫେନନିଭାଃ ଶଯ୍ଯା ଦାନ୍ତା ରୁକ୍ମପରିଚ୍ଛଦାଃ । ଆସନାନି ମହାର୍ହାଣି ଯତ୍ର ରୌକ୍ମା ଉପସ୍କରାଃ

ସେଠାରେ ଶଯ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ ଦୁଧର ଫେନ ପରି ଧଳା ଏବଂ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା; ଆସନଗୁଡ଼ିକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗୃହସାମଗ୍ରୀ ସୁନାରେ ତିଆରି।

ଯତ୍ର ସ୍ଫଟିକକୁଡ୍ଯେଷୁ ମହାମାରକତେଷୁ ଚ । ମଣିପ୍ରଦୀପା ଆଭାନ୍ତି ଲଲନାରତ୍ନସଂଯୁତାଃ

ସେଠାରେ ହିରା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଦେଉଳ ଓ ବଡ଼ ପନ୍ନା ମଣିରେ, ଜଣେ ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କର ଅଳଙ୍କାର ମଣିରେ ଶୋଭିତ ମଣିଦୀପ ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା।

ଉଦ୍ଯାନାନି ଚ ରମ୍ଯାଣି ଵିଚିତ୍ରୈରମରଦ୍ରୁମୈଃ । କୂଜଦ୍ଵିହଙ୍‌ଗମିଥୁନୈଃ ଗାଯନ୍ମତ୍ତମଧୁଵ୍ରତୈଃ

ସେଠାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେବବୃକ୍ଷରେ ଶୋଭିତ ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଦମ୍ପତି ପକ୍ଷୀମାନେ କୁହୁକୁହୁ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ମଦମସ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ।