ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ସର୍ଵତୋ ମନ ଆକୃଷ୍ଯ ହୃଦି ଭୂତେନ୍ଦ୍ରିଯାଶଯମ୍ । ଧ୍ଯାଯନ୍ ଭଗଵତୋ ରୂପଂ ନାଦ୍ରାକ୍ଷୀତ୍ କିଂଚନାପରମ୍

ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମନକୁ ଆଣି, ହୃଦୟରେ, ଯେଉଁଠି ପଞ୍ଚଭୂତ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ରହିଛି, ସେଠି ନିଶ୍ଚଳ ଭାବେ ଭଗବାନଙ୍କ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖିଲେ ନାହିଁ।

ଆଧାରଂ ମହଦାଦୀନାଂ ପ୍ରଧାନପୁରୁଷେଶ୍ଵରମ୍ । ବ୍ରହ୍ମ ଧାରଯମାଣସ୍ଯ ତ୍ରଯୋ ଲୋକାଶ୍ଚକମ୍ପିରେ

ସେ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ମହାତ୍ତତ୍ତ୍ୱର ଆଧାର, ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରୁଷଙ୍କ ନାଥ, ପରମବ୍ରହ୍ମକୁ ଧ୍ୟାନ କରି ରହିଲେ, ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ କମ୍ପିତ ହେଲା।

ଯଦୈକପାଦେନ ସ ପାର୍ଥିଵାର୍ଭକଃ ତସ୍ଥୌ ତଦଙ୍‌ଗୁଷ୍ଠନିପୀଡିତା ମହୀ । ନନାମ ତତ୍ରାର୍ଧମିଭେନ୍ଦ୍ରଧିଷ୍ଠିତା ତରୀଵ ସଵ୍ଯେତରତଃ ପଦେ ପଦେ

ସେ ରାଜପୁତ୍ର ଏକ ପାଦରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଢ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଆଂଠିରେ ମାଟି ଦବିଯାଇ, ଯେଉଁଠି ଦଢ଼ିଲେ, ସେଠି ମାଟି ହାତୀର ମଞ୍ଚ ଭଳି ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଝୁକିଯାଉଥିଲା।

ତସ୍ମିନ୍ ଅଭିଧ୍ଯାଯତି ଵିଶ୍ଵମାତ୍ମନୋ ଦ୍ଵାରଂ ନିରୁଧ୍ଯାସୁମନନ୍ଯଯା ଧିଯା । ଲୋକା ନିରୁଚ୍ଛ୍ଵାସନିପୀଡିତା ଭୃଶଂ ସଲୋକପାଲାଃ ଶରଣଂ ଯଯୁର୍ହରିମ୍

ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମାକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରି, ଏକାଗ୍ର ମନେ ଲାଗିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକମାନେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ ଶ୍ୱାସରୋଧ ହୋଇ, ହରିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।

ଦେଵା ଊଚୁଃ - ନୈଵଂ ଵିଦାମୋ ଭଗଵନ୍ ପ୍ରାଣରୋଧଂ ଚରାଚରସ୍ଯାଖିଲସତ୍ତ୍ଵଧାମ୍ନଃ । ଵିଧେହି ତନ୍ନୋ ଵୃଜିନାଦ୍ଵିମୋକ୍ଷଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଵଯଂ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ଶରଣ୍ଯମ୍

ଦେବତାମାନେ କହିଲେ— ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ଯେଉଁପରି ଏହି ପ୍ରାଣ ନିରୋଧ ଦେଖୁଛୁ, ଏହା ଚରାଚର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଆମେ କେବେ ଦେଖିନଥିଲୁ। ଦୟାକରି ଆମକୁ ଏହି କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ; ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛୁ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ - ମା ଭୈଷ୍ଟ ବାଲଂ ତପସୋ ଦୁରତ୍ଯଯାନ୍ ନିଵର୍ତଯିଷ୍ଯେ ପ୍ରତିଯାତ ସ୍ଵଧାମ । ଯତୋ ହି ଵଃ ପ୍ରାଣନିରୋଧ ଆସୀତ୍ ଔତ୍ତାନପାଦିର୍ମଯି ସଙ୍‌ଗତାତ୍ମା

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ— ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମୁଁ ସେ ଶିଶୁକୁ ଏହି କଠିନ ତପସ୍ୟାରୁ ଫେରାଇଦେବି। ତମେ ତମ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଯାଅ। ତାଙ୍କର ମୋ ସହିତ ଏକତା ହେବାରୁ ତୁମ ପ୍ରାଣ ରୋଧ ହୋଇଥିଲା, ହେ ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ।

ସୂତ ଉଵାଚ । (ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଇତି ଭୀତଃ ପ୍ରଜାଦ୍ରୋହାତ୍ ସର୍ଵଧର୍ମଵିଵିତ୍ସଯା । ତତୋ ଵିନଶନଂ ପ୍ରାଗାଦ୍ ଯତ୍ର ଦେଵଵ୍ରତୋଽପତତ୍

ସୂତ କହିଲେ— ଏଭଳି, ପ୍ରଜାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବା ଭୟରେ ଓ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜାଣିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ଯେଉଁଠି ଦେବବ୍ରତ ପଡ଼ିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।

ତଦା ତେ ଭ୍ରାତରଃ ସର୍ଵେ ସଦଶ୍ଵୈଃ ସ୍ଵର୍ଣଭୂଷିତୈଃ । ଅନ୍ଵଗଚ୍ଛନ୍ ରଥୈର୍ଵିପ୍ରା ଵ୍ଯାସଧୌମ୍ଯାଦଯସ୍ତଥା

ସେବେଳେ, ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ରଥରେ ଚଢ଼ି ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଲେ; ବ୍ୟାସ, ଧୌମ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଥିଲେ।

ଭଗଵାନପି ଵିପ୍ରର୍ଷେ ରଥେନ ସଧନଞ୍ଜଯଃ । ସ ତୈର୍ଵ୍ଯରୋଚତ ନୃପଃ କୁବେର ଇଵ ଗୁହ୍ଯକୈଃ

ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ, ବିପ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ସହିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା କୁବେରଙ୍କ ଭଳି ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଲାଗୁଥିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିପତିତଂ ଭୂମୌ ଦିଵଶ୍ଚ୍ଯୁତଂ ଇଵାମରମ୍ । ପ୍ରଣେମୁଃ ପାଣ୍ଡଵା ଭୀଷ୍ମଂ ସାନୁଗାଃ ସହ ଚକ୍ରିଣା

ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ, ଯେଉଁଠି ଦେବତା ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି, ସେପରି ଦେଖି, ପାଣ୍ଡବମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ସହ ଅନୁଚରମାନେ ଓ ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ସହିତ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯଃ ସର୍ଵେ ଦେଵର୍ଷଯଶ୍ଚ ସତ୍ତମ । ରାଜର୍ଷଯଶ୍ଚ ତତ୍ରାସନ୍ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଭରତପୁଙ୍ଗଵମ୍

ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିମାନେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ରାଜା ହୋଇଥିବା ଋଷିମାନେ, ସମସ୍ତେ ଭାରତବଂଶୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ।

ପର୍ଵତୋ ନାରଦୋ ଧୌମ୍ଯୋ ଭଗଵାନ୍ ବାଦରାଯଣଃ । ବୃହଦଶ୍ଵୋ ଭରଦ୍ଵାଜଃ ସଶିଷ୍ଯୋ ରେଣୁକାସୁତଃ

ସେଠାରେ ପର୍ବତ, ନାରଦ, ଧୌମ୍ୟ, ପୂଜ୍ୟ ବାଦରାୟଣ, ବୃହଦଶ୍ୱ, ଭରଦ୍ୱାଜ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ଏବଂ ରେଣୁକାଙ୍କ ପୁଅ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।

ଵସିଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରମଦଃ ତ୍ରିତୋ ଗୃତ୍ସମଦୋଽସିତଃ । କକ୍ଷୀଵାନ୍ ଗୌତମୋଽତ୍ରିଶ୍ଚ କୌଶିକୋଽଥ ସୁଦର୍ଶନଃ

ବସିଷ୍ଠ, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରମଦ, ତ୍ରିତ, ଗୃତ୍ସମଦ, ଅସିତ, କକ୍ଷୀବାନ, ଗୌତମ, ଅତ୍ରି, କୌଶିକ ଏବଂ ସୁଦର୍ଶନ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।

ଅନ୍ଯେ ଚ ମୁନଯୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ବ୍ରହ୍ମରାତାଦଯୋଽମଲାଃ । ଶିଷ୍ଯୈରୁପେତା ଆଜଗ୍ମୁଃ କଶ୍ଯପାଙ୍‌ଗିରସାଦଯଃ

ଏହା ସହିତ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ମୁନିମାନେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ବ୍ରହ୍ମରତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ, କଶ୍ୟପ, ଅଙ୍ଗିରାସ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ।

ତାନ୍ ସମେତାନ୍ ମହାଭାଗାନ୍ ଉପଲଭ୍ଯ ଵସୂତ୍ତମଃ । ପୂଜଯାମାସ ଧର୍ମଜ୍ଞୋ ଦେଶକାଲଵିଭାଗଵିତ୍

ଏମିତି ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମାନ୍ୟମାନେ ଏକଠା ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଦେଖି, ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ସମୟ-ଅବସ୍ଥାର ଭେଦ ବୁଝିଥିବା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସୁ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।

କୃଷ୍ଣଂ ଚ ତତ୍ପ୍ରଭାଵଜ୍ଞ ଆସୀନଂ ଜଗଦୀଶ୍ଵରମ୍ । ହୃଦିସ୍ଥଂ ପୂଜଯାମାସ ମାଯଯୋପାତ୍ତ ଵିଗ୍ରହମ୍

ସେ ତାଙ୍କର ମହିମାକୁ ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା ଏବଂ ନିଜ ମାୟାରେ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କଲେ।

ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାନ୍ ଉପାସୀନାନ୍ ପ୍ରଶ୍ରଯପ୍ରେମସଙ୍ଗତାନ୍ । ଅଭ୍ଯାଚଷ୍ଟାନୁରାଗାଶ୍ରୈଃ ଅନ୍ଧୀଭୂତେନ ଚକ୍ଷୁଷା

ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ନମ୍ରତା ଓ ପ୍ରେମରେ ଆସିନ ଥିଲେ, ଗଭୀର ଆସକ୍ତିର ଅଶ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଚକ୍ଷୁ ଅନ୍ଧା ହୋଇଥିଲା, ସେମାନଙ୍କୁ ସେ କଥା କହିଲେ।

ଅହୋ କଷ୍ଟମହୋଽନ୍ଯାଯ୍ଯଂ ଯଦ୍ ଯୂଯଂ ଧର୍ମନନ୍ଦନାଃ । ଜୀଵିତୁଂ ନାର୍ହଥ କ୍ଲିଷ୍ଟଂ ଵିପ୍ରଧର୍ମାଚ୍ଯୁତାଶ୍ରଯାଃ

ହାଁ, କେତେ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଅନ୍ୟାୟ! ଧର୍ମର ପୁଅମାନେ, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଧର୍ମ ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଏପରି ଦୁଃଖ ଭୋଗିବାକୁ କିମ୍ବା କଷ୍ଟରେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ।

ସଂସ୍ଥିତେଽତିରଥେ ପାଣ୍ଡୌ ପୃଥା ବାଲପ୍ରଜା ଵଧୂଃ । ଯୁଷ୍ମତ୍କୃତେ ବହୂନ୍ କ୍ଲେଶାନ୍ ପ୍ରାପ୍ତା ତୋକଵତୀ ମୁହୁଃ

ପାଣ୍ଡୁ ମହାବୀର ଚାଲିଯିବା ପରେ, ପୃଥା ଅପରିପକ୍ୱ ପୁଅମାନେ ସହିତ ବିଧବା ହୋଇ, ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୁଣିପୁଣି ଅନେକ କଷ୍ଟ ଭୋଗିଛନ୍ତି, ଜଣେ ଛୁଆ ମାଆ ପରି।

ସର୍ଵଂ କାଲକୃତଂ ମନ୍ଯେ ଭଵତାଂ ଚ ଯଦପ୍ରିଯମ୍ । ସପାଲୋ ଯଦ୍ଵଶେ ଲୋକୋ ଵାଯୋରିଵ ଘନାଵଲିଃ

ମୁଁ ଭାବୁଛି, ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଅପ୍ରିୟ ଘଟେ, ସେ ସବୁ ସମୟର କାରଣ। ଏହି ସଂସାର ଏବଂ ତାହାର ଶାସକମାନେ ସମୟର ଅଧୀନ, ଯେମିତି ବାତାସରେ ମେଘମାଳା ଚାଲିଯାଏ।

ଯତ୍ର ଧର୍ମସୁତୋ ରାଜା ଗଦାପାଣିର୍ଵୃକୋଦରଃ । କୃଷ୍ଣୋଽସ୍ତ୍ରୀ ଗାଣ୍ଡିଵଂ ଚାପଂ ସୁହୃତ୍ କୃଷ୍ଣଃ ତତୋ ଵିପତ୍

ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମର ପୁଅ ରାଜା, ଭୀମ ଗଦା ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, କୃଷ୍ଣ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ଧରିଛନ୍ତି, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ତୁମେ ମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗ, ସେଠାରେ କିପରି ବିପଦ ଆସିପାରିବ?

ନ ହ୍ଯସ୍ଯ କର୍ହିଚିତ୍ ରାଜନ୍ ପୁମାନ୍ ଵେଦ ଵିଧିତ୍ସିତମ୍ । ଯତ୍ ଵିଜିଜ୍ଞାସଯା ଯୁକ୍ତା ମୁହ୍ଯନ୍ତି କଵଯୋଽପି ହି

ହେ ରାଜା, କେହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାକୁ କେବେ ଜାଣିପାରେନି। ଯେଉଁମାନେ ଜିଜ୍ଞାସାରେ ଲିନ, ସେମାନେ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାହାରେ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି।

ତସ୍ମାତ୍ ଇଦଂ ଦୈଵତଂତ୍ରଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଯ ଭରତର୍ଷଭ । ତସ୍ଯାନୁଵିହିତୋଽନାଥା ନାଥ ପାହି ପ୍ରଜାଃ ପ୍ରଭୋ

ତେଣୁ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହାକୁ ଦେବତାଙ୍କ ଚିତ୍ତରେ ହୋଇଥିବା ବୋଲି ବୁଝ। ଏପରି ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୋଇଥିବାରୁ, ନାଥହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ନାଥ ଭାବେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।

ଏଷ ଵୈ ଭଗଵାନ୍ ସାକ୍ଷାତ୍ ଆଦ୍ଯୋ ନାରାଯଣଃ ପୁମାନ୍ । ମୋହଯନ୍ ମାଯଯା ଲୋକଂ ଗୂଢଶ୍ଚରତି ଵୃଷ୍ଣିଷୁ

ଏହି ଭଗବାନ୍ ସ୍ୱୟଂ, ପ୍ରଥମ ନାରାୟଣ, ଯିଏ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସଂସାରକୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ବିଚରଣ କରୁଛନ୍ତି।

ଅସ୍ଯାନୁଭାଵଂ ଭଗଵାନ୍ ଵେଦ ଗୁହ୍ଯତମଂ ଶିଵଃ । ଦେଵର୍ଷିର୍ନାରଦଃ ସାକ୍ଷାତ୍ ଭଗଵାନ୍ କପିଲୋ ନୃପ

ତାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ଗୁପ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଭଗବାନ୍ ଶିବ, ଦେବ ଋଷି ନାରଦ ଏବଂ ଭଗବାନ୍ କପିଳ ଜାଣନ୍ତି, ହେ ରାଜା।

ଯଂ ମନ୍ଯସେ ମାତୁଲେଯଂ ପ୍ରିଯଂ ମିତ୍ରଂ ସୁହୃତ୍ତମମ୍ । ଅକରୋଃ ସଚିଵଂ ଦୂତଂ ସୌହୃଦାଦଥ ସାରଥିମ୍

ଯାହାକୁ ତୁମେ ମାମାଙ୍କ ପୁଅ, ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ସହଯୋଗୀ ଭାବିଛ, ଯାହାକୁ ତୁମେ ମନ୍ତ୍ରୀ, ଦୂତ ଓ ସାରଥି କରିଥିଲ, ସେ ତାଙ୍କୁ।

ସର୍ଵାତ୍ମନଃ ସମଦୃଶୋ ହ୍ଯଦ୍ଵଯସ୍ଯାନହଙ୍କୃତେଃ । ତତ୍କୃତଂ ମତିଵୈଷମ୍ଯଂ ନିରଵଦ୍ଯସ୍ଯ ନ କ୍ଵଚିତ୍

ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସମଦୃଷ୍ଟି, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଏବଂ ଅହଂକାର ଶୂନ୍ୟ, ସେ ତାଙ୍କର କୃତ ମନର ଭିନ୍ନତାରେ କେବେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ।

ତଥାପ୍ଯେକାନ୍ତଭକ୍ତେଷୁ ପଶ୍ଯ ଭୂପାନୁକମ୍ପିତମ୍ । ଯତ୍ ମେ ଅସୂନ୍ ତ୍ଯଜତଃ ସାକ୍ଷାତ୍ କୃଷ୍ଣୋ ଦର୍ଶନମାଗତଃ

ତଥାପି ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କର କୃପା ଦେଖ, ହେ ରାଜା—ମୁଁ ମୋ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ୁଛି, ସେଇ ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ସ୍ୱୟଂ ମୋ ସମ୍ନାଗରେ ଆସିଛନ୍ତି।

ଭକ୍ତ୍ଯାଵେଶ୍ଯ ମନୋ ଯସ୍ମିନ୍ ଵାଚା ଯନ୍ନାମ କୀର୍ତଯନ୍ । ତ୍ଯଜନ୍ କଲେଵରଂ ଯୋଗୀ ମୁଚ୍ଯତେ କାମକର୍ମଭିଃ

ଯେଉଁ ଯୋଗୀ ଭକ୍ତି ସହିତ ମନକୁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଏକାଗ୍ର କରନ୍ତି ଏବଂ ମୁଁହରେ ତାଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେହ ଛାଡ଼ିବାବେଳେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଓ କର୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।