ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ସ୍ଵେଚ୍ଛାଵତାରଚରିତୈଃ ଅଚିନ୍ତ୍ଯନିଜମାଯଯା । କରିଷ୍ଯତି ଉତ୍ତମଶ୍ଲୋକଃ ତଦ୍ ଧ୍ଯାଯେଦ୍ ହୃଦଯଙ୍‌ଗମମ୍

ଉତ୍ତମ ଶ୍ଲୋକରେ ଯେଉଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ, ସେ ନିଜ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଲୀଳା ପ୍ରକାଶ କରିବେ; ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଅନୁଭବ କରି ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।

ପରିଚର୍ଯା ଭଗଵତୋ ଯାଵତ୍ଯଃ ପୂର୍ଵସେଵିତାଃ । ତା ମଂତ୍ରହୃଦଯେନୈଵ ପ୍ରଯୁଞ୍ଜ୍ଯାନ୍ ମଂତ୍ରମୂର୍ତଯେ

ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭୁସେବା କରାଯାଇଥିଲା, ସେଗୁଡିକୁ ଏବେ ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ରମୟ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ହୃଦୟର ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂ କାଯେନ ମନସା ଵଚସା ଚ ମନୋଗତମ୍ । ପରିଚର୍ଯମାଣୋ ଭଗଵାନ୍ ଭକ୍ତିମତ୍ପରିଚର୍ଯଯା

ଏଭଳି ଶରୀର, ମନ ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ହୃଦୟର ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସେବା କଲେ, ସେଠି ନିଜର ସତ୍ୟ ପୂଜା ହୁଏ।

ପୁଂସାଂ ଅମାଯିନାଂ ସମ୍ଯକ୍ ଭଜତାଂ ଭାଵଵର୍ଧନଃ । ଶ୍ରେଯୋ ଦିଶତ୍ଯଭିମତଂ ଯଦ୍ଧର୍ମାଦିଷୁ ଦେହିନାମ୍

ଯେଉଁ ଲୋକେ ଚତୁର୍ତ୍ତା ଛାଡ଼ି ଭଲଭାବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭଜନ କରନ୍ତି, ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କର ଭକ୍ତି ବଢ଼ାନ୍ତି ଏବଂ ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲାଭ ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମିଳେନାହିଁ, ସେହି ଲାଭ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଵିରକ୍ତଶ୍ଚେନ୍ଦ୍ରିଯରତୌ ଭକ୍ତିଯୋଗେନ ଭୂଯସା । ତଂ ନିରନ୍ତରଭାଵେନ ଭଜେତାଦ୍ଧା ଵିମୁକ୍ତଯେ

ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି ଦେଇଛି, ସେ ଭକ୍ତିଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିରନ୍ତର ଏବଂ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭଜିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତଂ ପରିକ୍ରମ୍ଯ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ନୃପାର୍ଭକଃ । ଯଯୌ ମଧୁଵନଂ ପୁଣ୍ଯଂ ହରେଶ୍ଚରଣଚର୍ଚିତମ୍

ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ, ରାଜପୁତ୍ର ସେଠାକୁ ପରିକ୍ରମା କରି ଶିର ନମାଇଲେ, ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କର ପଦଚିହ୍ନରେ ପବିତ୍ର ମଧୁବନକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ତପୋଵନଂ ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋଽନ୍ତଃପୁରଂ ମୁନିଃ । ଅର୍ହିତାର୍ହଣକୋ ରାଜ୍ଞା ସୁଖାସୀନ ଉଵାଚ ତମ୍

ସେ ତପୋବନକୁ ଯିବା ପରେ, ମୁନି ରାଜମହଳର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥି ଆଦର ପାଇଲେ, ଏବଂ ସୁବିଧାଜନକ ଆସନରେ ବସି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ନାରଦ ଉଵାଚ - ରାଜନ୍ କିଂ ଧ୍ଯାଯସେ ଦୀର୍ଘଂ ମୁଖେନ ପରିଶୁଷ୍ଯତା । କିଂ ଵା ନ ରିଷ୍ଯତେ କାମୋ ଧର୍ମୋ ଵାର୍ଥେନ ସଂଯୁତଃ

ନାରଦ କହିଲେ: ରାଜା, କାହିଁକି ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନରେ ବସିଛ? ମୁହଁ ମୁଝି ଯାଇଛି। କି ତୁମ ଇଚ୍ଛା କିମ୍ବା ଧର୍ମ, ଧନ ସହିତ ମିଳିଲାନି କି?

ରାଜୋଵାଚ - ସୁତୋ ମେ ବାଲକୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସ୍ତ୍ରୈଣେନା-କରୁଣାତ୍ମନା । ନିର୍ଵାସିତଃ ପଞ୍ଚଵର୍ଷଃ ସହ ମାତ୍ରା ମହାନ୍କଵିଃ

ରାଜା କହିଲେ: ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ପୁଅ ମାତ୍ର ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର ଶିଶୁ, ଏକ କଠୋର ମନର ମହିଳା ତାଙ୍କୁ ମା' ସହିତ ଅନ୍ୟାୟରେ ନିର୍ବାସିତ କରିଛି; ସେ ଏକ ମହାକବି।

ଅପ୍ଯନାଥଂ ଵନେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ମା ସ୍ମାଦନ୍ତ୍ଯର୍ଭକଂ ଵୃକାଃ । ଶ୍ରାନ୍ତଂ ଶଯାନଂ କ୍ଷୁଧିତଂ ପରିମ୍ଲାନମୁଖାମ୍ବୁଜମ୍

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଅନାଥ ଶିଶୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଥିଲେ, ଭେଡ଼ିଆମାନେ ତାଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ନଦିଅନ୍ତୁ। ସେ କ୍ଲାନ୍ତ, ଶୁଅଛନ୍ତି, ଭୁଖା ଓ ମୁହଁ ମୁଝିଯାଇଛି।

ଅହୋ ମେ ବତ ଦୌରାତ୍ମ୍ଯଂ ସ୍ତ୍ରୀଜିତସ୍ଯୋପଧାରଯ । ଯୋଽଙ୍‌କଂ ପ୍ରେମ୍ଣାଽଽରୁରୁକ୍ଷନ୍ତଂ ନାଭ୍ଯନନ୍ଦମସତ୍ତମଃ

ହାଁ, ମୋର ଦୁର୍ଦ୍ଦୈଵ ଦେଖ, ମୁଁ ଜଣେ ମହିଳା ଦ୍ୱାରା ଜିତ ହୋଇଛି! ସେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଶିଶୁ ମୋ ଆଙ୍କରେ ଆସିବାକୁ ଚାହିଲେ, ମୁଁ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲିନି—ମୁଁ କେତେ ନିମ୍ନ।

ନାରଦ ଉଵାଚ - ମା ମା ଶୁଚଃ ସ୍ଵତନଯଂ ଦେଵଗୁପ୍ତଂ ଵିଶାମ୍ପତେ । ତତ୍ପ୍ରଭାଵଂ ଅଵିଜ୍ଞାଯ ପ୍ରାଵୃଙ୍‌କ୍ତେ ଯଦ୍ଯଶୋ ଜଗତ୍

ନାରଦ କହିଲେ: ହେ ରାଜା, ତୁମେ ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ସେ ଦେବତାମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଜାଣିନଥିବାରୁ ତୁମେ ଶୋକ କରୁଛ, ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପ୍ରସାରିତ ହେବ।

ସୁଦୁଷ୍କରଂ କର୍ମ କୃତ୍ଵା ଲୋକପାଲୈରପି ପ୍ରଭୁଃ । ଐଷ୍ଯତ୍ଯଚିରତୋ ରାଜନ୍ ଯଶୋ ଵିପୁଲଯଂସ୍ତଵ

ହେ ରାଜା, ସେ ଯେଉଁ କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଲୋକପାଳମାନେ ମଧ୍ୟ ଅସମର୍ଥ, ଏହି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରି ସେ ଶୀଘ୍ର ତୁମ ପାଇଁ ବିଶାଳ କୀର୍ତ୍ତି ଆଣିଦେବେ।

ମୈତ୍ରେଯ ଉଵାଚ - ଇତି ଦେଵର୍ଷିଣା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵିଶ୍ରୁତ୍ଯ ଜଗତୀପତିଃ । ରାଜଲକ୍ଷ୍ମୀମନାଦୃତ୍ଯ ପୁତ୍ରଂ ଏଵାନ୍ଵଚିନ୍ତଯତ୍

ମୈତ୍ରେୟ କହିଲେ— ଦେବର୍ଷିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପୃଥିବୀର ନାଥ ରାଜସମ୍ପଦକୁ ଅବହେଳା କରି, କେବଳ ପୁଅଙ୍କୁ ନେଇ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ତତ୍ରାଭିଷିକ୍ତଃ ପ୍ରଯତଃ ତାଂ ଉପୋଷ୍ଯ ଵିଭାଵରୀମ୍ । ସମାହିତଃ ପର୍ଯଚର ଦୃଷ୍ଯାଦେଶେନ ପୂରୁଷମ୍

ସେଠାରେ ଅଭିଷେକ ହୋଇ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ରାତିଟିକୁ ଉପବାସରେ କାଟିଲେ ଏବଂ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ଦେଖାଯାଇଥିବା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।

ତ୍ରିରାତ୍ରାନ୍ତେ ତ୍ରିରାତ୍ରାନ୍ତେ କପିତ୍ଥବଦରାଶନଃ । ଆତ୍ମଵୃତ୍ତ୍ଯନୁସାରେଣ ମାସଂ ନିନ୍ଯେଽର୍ଚଯନ୍ ହରିମ୍

ପ୍ରତି ତିନି ରାତି ପରେ ପରେ କପିଥ ଓ ବଦର ଫଳ ଖାଇ, ସେ ଏକ ମାସ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଚ ତଥା ମାସଂ ଷଷ୍ଠେ ଷଷ୍ଠେଽର୍ଭକୋ ଦିନେ । ତୃଣପର୍ଣାଦିଭିଃ ଶୀର୍ଣୈଃ କୃତାନ୍ନୋଽଭ୍ଯର୍ଚଯନ୍ ଵିଭୁମ୍

ଦ୍ୱିତୀୟ ମାସରେ, ପ୍ରତି ଛଅ ଦିନ ପରେ, ସେ ଛୁଆଁ ଝରିପଡ଼ିଥିବା ଘାସ, ପତ୍ର ଓ ଏମିତି ଜିନିଷରେ ଖାଦ୍ୟ ତିଆରି କରି, ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ତୃତୀଯଂ ଚାନଯନ୍ ମାସଂ ନଵମେ ନଵମେଽହନି । ଅବ୍ଭକ୍ଷ ଉତ୍ତମଶ୍ଲୋକଂ ଉପାଧାଵତ୍ସମାଧିନା

ତୃତୀୟ ମାସରେ, ପ୍ରତି ନବମ ଦିନରେ, ସେ କେବଳ ପାଣି ଖାଇ, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ଉତ୍ତମ କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।

ଚତୁର୍ଥମପି ଵୈ ମାସଂ ଦ୍ଵାଦଶେ ଦ୍ଵାଦଶେଽହନି । ଵାଯୁଭକ୍ଷୋ ଜିତଶ୍ଵାସୋ ଧ୍ଯାଯନ୍ ଦେଵମଧାରଯତ୍

ଚତୁର୍ଥ ମାସରେ, ପ୍ରତି ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନରେ, ସେ କେବଳ ବାୟୁ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି, ଶ୍ୱାସକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ରହିଲେ।

ପଞ୍ଚମେ ମାସ୍ଯନୁପ୍ରାପ୍ତେ ଜିତଶ୍ଵାସୋ ନୃପାତ୍ମଜଃ । ଧ୍ଯାଯନ୍ ବ୍ରହ୍ମ ପଦୈକେନ ତସ୍ଥୌ ସ୍ଥାଣୁରିଵାଚଲଃ

ପଞ୍ଚମ ମାସ ଆସିଲାବେଳେ, ରାଜପୁତ୍ର ଶ୍ୱାସକୁ ଜିତ କରି, ଏକ ପାଦରେ ଦଢ଼ ହୋଇ, ଅଚଳ ଥିବା ଦଣ୍ଡ ଭଳି, ପରମବ୍ରହ୍ମକୁ ଧ୍ୟାନ କରି ରହିଲେ।

ସର୍ଵତୋ ମନ ଆକୃଷ୍ଯ ହୃଦି ଭୂତେନ୍ଦ୍ରିଯାଶଯମ୍ । ଧ୍ଯାଯନ୍ ଭଗଵତୋ ରୂପଂ ନାଦ୍ରାକ୍ଷୀତ୍ କିଂଚନାପରମ୍

ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମନକୁ ଆଣି, ହୃଦୟରେ, ଯେଉଁଠି ପଞ୍ଚଭୂତ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ରହିଛି, ସେଠି ନିଶ୍ଚଳ ଭାବେ ଭଗବାନଙ୍କ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖିଲେ ନାହିଁ।

ଆଧାରଂ ମହଦାଦୀନାଂ ପ୍ରଧାନପୁରୁଷେଶ୍ଵରମ୍ । ବ୍ରହ୍ମ ଧାରଯମାଣସ୍ଯ ତ୍ରଯୋ ଲୋକାଶ୍ଚକମ୍ପିରେ

ସେ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ମହାତ୍ତତ୍ତ୍ୱର ଆଧାର, ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରୁଷଙ୍କ ନାଥ, ପରମବ୍ରହ୍ମକୁ ଧ୍ୟାନ କରି ରହିଲେ, ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ କମ୍ପିତ ହେଲା।

ଯଦୈକପାଦେନ ସ ପାର୍ଥିଵାର୍ଭକଃ ତସ୍ଥୌ ତଦଙ୍‌ଗୁଷ୍ଠନିପୀଡିତା ମହୀ । ନନାମ ତତ୍ରାର୍ଧମିଭେନ୍ଦ୍ରଧିଷ୍ଠିତା ତରୀଵ ସଵ୍ଯେତରତଃ ପଦେ ପଦେ

ସେ ରାଜପୁତ୍ର ଏକ ପାଦରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଢ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଆଂଠିରେ ମାଟି ଦବିଯାଇ, ଯେଉଁଠି ଦଢ଼ିଲେ, ସେଠି ମାଟି ହାତୀର ମଞ୍ଚ ଭଳି ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଝୁକିଯାଉଥିଲା।

ତସ୍ମିନ୍ ଅଭିଧ୍ଯାଯତି ଵିଶ୍ଵମାତ୍ମନୋ ଦ୍ଵାରଂ ନିରୁଧ୍ଯାସୁମନନ୍ଯଯା ଧିଯା । ଲୋକା ନିରୁଚ୍ଛ୍ଵାସନିପୀଡିତା ଭୃଶଂ ସଲୋକପାଲାଃ ଶରଣଂ ଯଯୁର୍ହରିମ୍

ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମାକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରି, ଏକାଗ୍ର ମନେ ଲାଗିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକମାନେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ ଶ୍ୱାସରୋଧ ହୋଇ, ହରିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।

ଦେଵା ଊଚୁଃ - ନୈଵଂ ଵିଦାମୋ ଭଗଵନ୍ ପ୍ରାଣରୋଧଂ ଚରାଚରସ୍ଯାଖିଲସତ୍ତ୍ଵଧାମ୍ନଃ । ଵିଧେହି ତନ୍ନୋ ଵୃଜିନାଦ୍ଵିମୋକ୍ଷଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଵଯଂ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ଶରଣ୍ଯମ୍

ଦେବତାମାନେ କହିଲେ— ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ଯେଉଁପରି ଏହି ପ୍ରାଣ ନିରୋଧ ଦେଖୁଛୁ, ଏହା ଚରାଚର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଆମେ କେବେ ଦେଖିନଥିଲୁ। ଦୟାକରି ଆମକୁ ଏହି କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ; ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛୁ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ - ମା ଭୈଷ୍ଟ ବାଲଂ ତପସୋ ଦୁରତ୍ଯଯାନ୍ ନିଵର୍ତଯିଷ୍ଯେ ପ୍ରତିଯାତ ସ୍ଵଧାମ । ଯତୋ ହି ଵଃ ପ୍ରାଣନିରୋଧ ଆସୀତ୍ ଔତ୍ତାନପାଦିର୍ମଯି ସଙ୍‌ଗତାତ୍ମା

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ— ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମୁଁ ସେ ଶିଶୁକୁ ଏହି କଠିନ ତପସ୍ୟାରୁ ଫେରାଇଦେବି। ତମେ ତମ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଯାଅ। ତାଙ୍କର ମୋ ସହିତ ଏକତା ହେବାରୁ ତୁମ ପ୍ରାଣ ରୋଧ ହୋଇଥିଲା, ହେ ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ।

ସୂତ ଉଵାଚ । (ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଇତି ଭୀତଃ ପ୍ରଜାଦ୍ରୋହାତ୍ ସର୍ଵଧର୍ମଵିଵିତ୍ସଯା । ତତୋ ଵିନଶନଂ ପ୍ରାଗାଦ୍ ଯତ୍ର ଦେଵଵ୍ରତୋଽପତତ୍

ସୂତ କହିଲେ— ଏଭଳି, ପ୍ରଜାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବା ଭୟରେ ଓ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜାଣିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ଯେଉଁଠି ଦେବବ୍ରତ ପଡ଼ିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।

ତଦା ତେ ଭ୍ରାତରଃ ସର୍ଵେ ସଦଶ୍ଵୈଃ ସ୍ଵର୍ଣଭୂଷିତୈଃ । ଅନ୍ଵଗଚ୍ଛନ୍ ରଥୈର୍ଵିପ୍ରା ଵ୍ଯାସଧୌମ୍ଯାଦଯସ୍ତଥା

ସେବେଳେ, ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ରଥରେ ଚଢ଼ି ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଲେ; ବ୍ୟାସ, ଧୌମ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଥିଲେ।

ଭଗଵାନପି ଵିପ୍ରର୍ଷେ ରଥେନ ସଧନଞ୍ଜଯଃ । ସ ତୈର୍ଵ୍ଯରୋଚତ ନୃପଃ କୁବେର ଇଵ ଗୁହ୍ଯକୈଃ

ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ, ବିପ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ସହିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା କୁବେରଙ୍କ ଭଳି ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଲାଗୁଥିଲେ।