ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ବ୍ରହ୍ମତେଜୋଵିନିର୍ମୁକ୍ତୈଃ ଆତ୍ମଜୈଃ ସହ କୃଷ୍ଣଯା । ପ୍ରଯାଣାଭିମୁଖଂ କୃଷ୍ଣଂ ଇଦମାହ ପୃଥା ସତୀ

ବ୍ରହ୍ମାର ତେଜ ରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ପୁଅମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ, ସତୀ ପୃଥା ଯିଏ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଯାଉଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।

କୁନ୍ତ୍ଯୁଵାଚ । ନମସ୍ଯେ ପୁରୁଷଂ ତ୍ଵାଽଽଦ୍ଯଂ ଈଶ୍ଵରଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍ । ଅଲକ୍ଷ୍ଯଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଅନ୍ତର୍ବହିରଵସ୍ଥିତମ୍

କୁନ୍ତୀ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ହେ ପ୍ରଥମ ପୁରୁଷ, ହେ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ, ତୁମେ ପ୍ରକୃତିରୁ ପାରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟ ନୁହଁ, କିନ୍ତୁ ସବୁଠାରେ ଓ ସବୁର ଭିତରେ ଅଛ।

ମାଯାଜଵନିକାଚ୍ଛନ୍ନଂ ଅଜ୍ଞାଧୋକ୍ଷଜମଵ୍ଯଯମ୍ । ନ ଲକ୍ଷ୍ଯସେ ମୂଢଦୃଶା ନଟୋ ନାଟ୍ଯଧରୋ ଯଥା

ମାୟାର ପରଦା ତଳେ ଢାକା, ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅଗୋଚର ଓ ଅବିନାଶୀ, ମୂଢ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଲୋକେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ନଟ ତାଙ୍କର ବେଶ ତଳେ ଲୁଚିଯାନ୍ତି।

ତଥା ପରମହଂସାନାଂ ମୁନୀନାଂ ଅମଲାତ୍ମନାମ୍ । ଭକ୍ତିଯୋଗଵିଧାନାର୍ଥଂ କଥଂ ପଶ୍ଯେମ ହି ସ୍ତ୍ରିଯଃ

ଏପରି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଥିବା ପରମହଂସ ଓ ମୁନିମାନେ ପାଇଁ ଭକ୍ତିର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ, ଆମେ ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାଣୀ କିପରି ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବୁ?

କୃଷ୍ଣାଯ ଵାସୁଦେଵାଯ ଦେଵକୀନଂଦନାଯ ଚ । ନଂଦଗୋପକୁମାରାଯ ଗୋଵିଂଦାଯ ନମୋ ନମଃ

କୃଷ୍ଣ, ବାସୁଦେବ, ଦେବକୀର ପୁଅ, ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନେର ଶିଶୁ, ଗୋବିନ୍ଦ—ମୁଁ ପୁନିପୁନି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ନମଃ ପଙ୍କଜନାଭାଯ ନମଃ ପଙ୍କଜମାଲିନେ । ନମଃ ପଙ୍କଜନେତ୍ରାଯ ନମସ୍ତେ ପଙ୍କଜାଙ୍ଘ୍ରଯେ

ପଦ୍ମନାଭ, ପଦ୍ମମାଳାଧାରୀ, ପଦ୍ମନେତ୍ର, ପଦ୍ମପାଦ—ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।

(ଵଂଶସ୍ଥ) ଯଥା ହୃଷୀକେଶ ଖଲେନ ଦେଵକୀ କଂସେନ ରୁଦ୍ଧାତିଚିରଂ ଶୁଚାର୍ପିତା । ଵିମୋଚିତାହଂ ଚ ସହାତ୍ମଜା ଵିଭୋ ତ୍ଵଯୈଵ ନାଥେନ ମୁହୁର୍ଵିପଦ୍ଗଣାତ୍

ଯେପରି ହୃଷୀକେଶ ଦେବକୀଙ୍କୁ ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ଦ୍ୱାରା ବହୁଦିନ ଦୁଃଖ ଭୋଗି ଥିବାବେଳେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେପରି ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ମୋତେ ଓ ମୋ ପୁଅମାନେକୁ ପୁନିପୁନି ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରିଛ।

ଵିଷାନ୍ମହାଗ୍ନେଃ ପୁରୁଷାଦଦର୍ଶନାଦ୍ ଅସତ୍ସଭାଯା ଵନଵାସକୃଚ୍ଛ୍ରତଃ । ମୃଧେ ମୃଧେଽନେକମହାରଥାସ୍ତ୍ରତୋ ଦ୍ରୌଣ୍ଯସ୍ତ୍ରତଶ୍ଚାସ୍ମ ହରେଽଭିରକ୍ଷିତାଃ

ବିଷ, ବଡ଼ ଅଗ୍ନି, ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଦର୍ଶନ, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ, ଅରଣ୍ୟର କଷ୍ଟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବହୁ ବଳବାନ ରଥୀମାନେ, ଓ ଦ୍ରୌଣୀର ଅସ୍ତ୍ର—ଏସବୁ ଠାରୁ ହେ ହରି, ତୁମେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଛ।

(ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଵିପଦଃ ସନ୍ତୁ ତାଃ ଶଶ୍ଵତ୍ ତତ୍ର ତତ୍ର ଜଗଦ୍ଗୁରୋ । ଭଵତୋ ଦର୍ଶନଂ ଯତ୍ସ୍ଯାଦ୍ ଅପୁନର୍ଭଵଦର୍ଶନମ୍

ହେ ଜଗତ୍‌ଗୁରୁ, ସେଇ ବିପଦମାନେ ସଦା ସଦା ଆସୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ପୁନିପୁନି ତୁମ ଦର୍ଶନ ପାଇପାରିବୁ, କାରଣ ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ ଆମେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ।

ଜନ୍ମୈଶ୍ଵର୍ଯଶ୍ରୁତଶ୍ରୀଭିଃ ଏଧମାନମଦଃ ପୁମାନ୍ । ନୈଵାର୍ହତ୍ଯଭିଧାତୁଂ ଵୈ ତ୍ଵାଂ ଅକିଞ୍ଚନଗୋଚରମ୍

ଜନ୍ମ, ଧନ, ଶ୍ରୁତି ଓ ଶ୍ରୀରେ ଅଭିମାନ ଥିବା ଲୋକେ ତୁମକୁ ଠିକ୍‌ଭାବେ ଡାକିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ କେବଳ ନିର୍ମମତା ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ।

ନମୋଽକିଞ୍ଚନଵିତ୍ତାଯ ନିଵୃତ୍ତଗୁଣଵୃତ୍ତଯେ । ଆତ୍ମାରାମାଯ ଶାନ୍ତାଯ କୈଵଲ୍ଯପତଯେ ନମଃ

ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ନିର୍ମମତା ଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଧନ, ଯାହାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଗୁଣରୁ ମୁକ୍ତ, ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଶାନ୍ତ ଓ ମୋକ୍ଷର ନାଥ।

ମନ୍ଯେ ତ୍ଵାଂ କାଲମୀଶାନଂ ଅନାଦିନିଧନଂ ଵିଭୁମ୍ । ସମଂ ଚରନ୍ତଂ ସର୍ଵତ୍ର ଭୂତାନାଂ ଯନ୍ମିଥଃ କଲିଃ

ମୁଁ ତୁମକୁ କାଳ, ନିୟନ୍ତା, ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ନଥିବା, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମଭାବରେ ଚଳିଥିବା, ଯାହାଠାରୁ ପରସ୍ପର ଦ୍ୱେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ବୋଲି ଭାବେ।

(ଵଂଶସ୍ଥ) ନ ଵେଦ କଶ୍ଚିଦ୍ ଭଗଵଂଶ୍ଚିକୀର୍ଷିତଂ ତଵେହମାନସ୍ଯ ନୃଣାଂ ଵିଡମ୍ବନମ୍ । ନ ଯସ୍ଯ କଶ୍ଚିଦ୍ ଦଯିତୋଽସ୍ତି କର୍ହିଚିଦ୍ ଦ୍ଵେଷ୍ଯଶ୍ଚ ଯସ୍ମିନ୍ଵିଷମା ମତିର୍ନୃଣାମ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଜଗତରେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା କି ଅଛି କେହି ଜାଣିନଥିବେ, ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ମଜାକ ଲାଗେ; ତୁମେ କାହାକୁ ଭଲପାଅ ନାହିଁ, କାହାକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଲୋକମାନେ ମନରେ ପ୍ରେମ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

(ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଜନ୍ମ କର୍ମ ଚ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ ଅଜସ୍ଯାକର୍ତୁରାତ୍ମନଃ । ତିର୍ଯଙ୍ ନୃଷିଷୁ ଯାଦଃସୁ ତଦ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଵିଡମ୍ବନମ୍

ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଅଜନ୍ମା ଓ କର୍ମ ନ କରୁଥିବା ଆତ୍ମାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ, ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଜଳଚରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଲୀଳା—ଏହା ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ମଜାକ।

(ଵସଂତତିଲକା) ଗୋପ୍ଯାଦଦେ ତ୍ଵଯି କୃତାଗସି ଦାମ ତାଵଦ୍ ଯା ତେ ଦଶାଶ୍ରୁକଲିଲ ଅଞ୍ଜନ ସଂଭ୍ରମାକ୍ଷମ୍ । ଵକ୍ତ୍ରଂ ନିନୀଯ ଭଯଭାଵନଯା ସ୍ଥିତସ୍ଯ ସା ମାଂ ଵିମୋହଯତି ଭୀରପି ଯଦ୍‌ବିଭେତି

ଗୋପୀ ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟାମି କରିଥିବାବେଳେ ଦାମ ନେଇ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ତୁମ ଆଖିରେ ଲୁହ ଓ ଅଞ୍ଜନ ଲଗି ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିଲା, ତୁମେ ମୁଁହ ନମାଇ ଭୟଭିତ ହୋଇ ଦଢ଼ି ଥିଲ, ଏହା ମୋତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପକାଇ ଦେଉଛି, କାରଣ ଯାହାକୁ ସମସ୍ତେ ଭୟ କରନ୍ତି, ସେ ତୁମେ ଭୟଭିତ ହେଉଛ।

(ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) କେଚିଦ୍ ଆହୁଃ ଅଜଂ ଜାତଂ ପୁଣ୍ଯଶ୍ଲୋକସ୍ଯ କୀର୍ତଯେ । ଯଦୋଃ ପ୍ରିଯସ୍ଯ ଅନ୍ଵଵାଯେ ମଲଯସ୍ଯେଵ ଚନ୍ଦନମ୍

କେହି କହନ୍ତି, ଅଜନ୍ମା ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ ଯଦୁବଂଶର ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଯେପରି ମଲୟ ପାହାଡ଼ରେ ଚନ୍ଦନ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।

ଅପରେ ଵସୁଦେଵସ୍ଯ ଦେଵକ୍ଯାଂ ଯାଚିତୋଽଭ୍ଯଗାତ୍ । ଅଜସ୍ତ୍ଵମସ୍ଯ କ୍ଷେମାଯ ଵଧାଯ ଚ ସୁରଦ୍ଵିଷାମ୍

ଅନେକେ କହନ୍ତି, ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ହେ ଅଜନ୍ମା, ତୁମେ ଏହି ଜଗତର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।

ଭାରାଵତାରଣାଯାନ୍ଯେ ଭୁଵୋ ନାଵ ଇଵୋଦଧୌ । ସୀଦନ୍ତ୍ଯା ଭୂରିଭାରେଣ ଜାତୋ ହ୍ଯାତ୍ମଭୁଵାର୍ଥିତଃ

ଅନ୍ୟମାନେ କହନ୍ତି, ପୃଥିବୀ ଭାରରେ ଦବିଯାଇ ସମୁଦ୍ରରେ ତଳିଯିବା ନୌକା ପରି ହେଉଥିବାବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏହି ଭାର ହ୍ରାସ କରିବା ପାଇଁ।

ଭଵେଽସ୍ମିନ୍ କ୍ଲିଶ୍ଯମାନାନାଂ ଅଵିଦ୍ଯାକାମକର୍ମଭିଃ । ଶ୍ରଵଣ ସ୍ମରଣାର୍ହାଣି କରିଷ୍ଯମ୍ ଇତି କେଚନ

ଅନେକେ ଏହିପରି କହନ୍ତି, ଏହି ସଂସାରରେ ଅଜ୍ଞାନ, ଆସକ୍ତି ଓ କର୍ମରେ ପୀଡିତ ଲୋକମାନେ ଶୁଣିବା ଓ ସ୍ମରଣ କରିବାଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ତୁମେ ଆସିଛ।

(ଵଂଶସ୍ଥ) ଶ୍ରୃଣ୍ଵନ୍ତି ଗାଯନ୍ତି ଗୃଣନ୍ତ୍ଯଭୀକ୍ଷ୍ଣଶଃ ସ୍ମରନ୍ତି ନନ୍ଦନ୍ତି ତଵେହିତଂ ଜନାଃ । ତ ଏଵ ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯଚିରେଣ ତାଵକଂ ଭଵପ୍ରଵାହୋପରମଂ ପଦାମ୍ବୁଜମ୍

ଯେମାନେ ସଦା ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି, ଗାଉନ୍ତି, ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ଦେଖନ୍ତି, ଯାହା ସଂସାର ଦୁଃଖର ସ୍ରୋତକୁ ଶେଷ କରେ।

ଅପ୍ଯଦ୍ଯ ନସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵକୃତେହିତ ପ୍ରଭୋ ଜିହାସସି ସ୍ଵିତ୍ ସୁହୃଦୋଽନୁଜୀଵିନଃ । ଯେଷାଂ ନ ଚାନ୍ଯତ୍ ଭଵତଃ ପଦାମ୍ବୁଜାତ୍ ପରାଯଣଂ ରାଜସୁ ଯୋଜିତାଂହସାମ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ତୁମେ ଆମ ପ୍ରେମପୂର୍ଣ୍ଣ ବନ୍ଧୁ ଓ ନିର୍ଭରଶୀଳ ଦାସମାନେଠାରୁ ଚାଲିଯିବେ କି? ଆମ ପାଇଁ ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ଆମେ ରାଜସିଂହାସନ ଓ ତାହାର ଦୋଷରେ ବନ୍ଧା।

(ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) କେ ଵଯଂ ନାମରୂପାଭ୍ଯାଂ ଯଦୁଭିଃ ସହ ପାଣ୍ଡଵାଃ । ଭଵତୋଽଦର୍ଶନଂ ଯର୍ହି ହୃଷୀକାଣାଂ ଇଵ ଈଶିତୁଃ

ଆମେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ଯଦୁମାନେ କିଏ? ନାମ ଓ ଆକୃତି ଛଡ଼ା କିଛି ନୁହେଁ। ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ନାଥ, ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ନ ହେଲେ, ଆମେ କିଛି ନୁହେଁ।

ନେଯଂ ଶୋଭିଷ୍ଯତେ ତତ୍ର ଯଥେଦାନୀଂ ଗଦାଧର । ତ୍ଵତ୍ପଦୈଃ ଅଙ୍‌କିତା ଭାତି ସ୍ଵଲକ୍ଷଣଵିଲକ୍ଷିତୈଃ

ହେ ଗଦାଧର, ଏହି ପୃଥିବୀ ଏବେ ଯେପରି ତୁମର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଚିହ୍ନ ଥିବା ପଦପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ତେଣୁ ଆଉ ଏପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେବ ନାହିଁ।

ଇମେ ଜନପଦାଃ ସ୍ଵୃଦ୍ଧାଃ ସୁପକ୍ଵୌଷଧିଵୀରୁଧଃ । ଵନାଦ୍ରି ନଦୀ ଉଦନ୍ଵନ୍ତୋ ହ୍ଯେଧନ୍ତେ ତଵ ଵୀକ୍ଷିତୈଃ

ଏହି ଦେଶମାନେ ସମୃଦ୍ଧ, ଔଷଧି ଓ ଗଛପାତ୍ର ଭଲଭାବେ ପକ୍କ, ଜଙ୍ଗଲ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଓ ସମୁଦ୍ରମାନେ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଉନ୍ନତି ପାଇଛନ୍ତି।

ଅଥ ଵିଶ୍ଵେଶ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ ସ୍ଵକେଷୁ ମେ । ସ୍ନେହପାଶଂ ଇମଂ ଛିନ୍ଧି ଦୃଢଂ ପାଣ୍ଡୁଷୁ ଵୃଷ୍ଣିଷୁ

ତେଣୁ, ହେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ବିଶ୍ୱର ଆକୃତି, ମୋର ଯେ ପାଣ୍ଡବ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ସ୍ନେହ ବନ୍ଧନ ଅଛି, ଦୟାକରି ଏହାକୁ କାଟିଦିଅ।

ତ୍ଵଯି ମେଽନନ୍ଯଵିଷଯା ମତିର୍ମଧୁପତେଽସକୃତ୍ । ରତିଂ ଉଦ୍ଵହତାତ୍ ଅଦ୍ଧା ଗଙ୍ଗେଵୌଘଂ ଉଦନ୍ଵତି

ହେ ମଧୁପତି, ମୋର ମନ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବିଷୟକୁ ଧାରଣ କରିନାହିଁ, ସେଇପରି ସଦା ସରଳ ଭାବେ ତୁମ ପ୍ରେମରେ ଲିନ ରହୁ, ଯେପରି ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ଅବିରତ ଭାବେ ସମୁଦ୍ରକୁ ବହେ।

(ଵସଂତତିଲକା) ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣସଖ ଵୃଷ୍ଣି ଋଷଭାଵନିଧ୍ରୁଗ୍ ରାଜନ୍ଯଵଂଶଦହନ ଅନପଵର୍ଗ ଵୀର୍ଯ । ଗୋଵିନ୍ଦ ଗୋଦ୍ଵିଜସୁରାର୍ତିହରାଵତାର ଯୋଗେଶ୍ଵରାଖିଲଗୁରୋ ଭଗଵନ୍ ନମସ୍ତେ

ହେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବନ୍ଧୁ, ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଧର୍ମୀମାନେଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ରାଜବଂଶମାନେ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି, ମୋକ୍ଷଦାୟକ ଶକ୍ତି, ଗୋବିନ୍ଦ, ଗୋମାତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଅବତାର ନେଇଛ, ଯୋଗଶ୍ୱର, ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁ, ଭଗବାନ, ତୁମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ସୂତ ଉଵାଚ । (ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ପୃଥଯେତ୍ଥଂ କଲପଦୈଃ ପରିଣୂତାଖିଲୋଦଯଃ । ମନ୍ଦଂ ଜହାସ ଵୈକୁଣ୍ଠୋ ମୋହଯନ୍ନିଵ ମାଯଯା

ସୂତ କହିଲେ: ପୃଥା ଏପରି ମଧୁର କଥାରେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ ପ୍ରଭୁ ବୈକୁଣ୍ଠଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ସେ ମାୟାରେ ମୁହଁ ଦେଇ ମୃଦୁ ହସିଲେ।

ତାଂ ବାଢଂ ଇତି ଉପାମଂତ୍ର୍ଯ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଗଜସାହ୍ଵଯମ୍ । ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ସ୍ଵପୁରଂ ଯାସ୍ଯନ୍ ପ୍ରେମ୍ଣା ରାଜ୍ଞା ନିଵାରିତଃ

ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଦର ସହ ବିଦାୟ ଦେଇ, ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ନିଜ ନଗରକୁ ଯିବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ରାଜା ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ।