ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଆମଂତ୍ର୍ଯ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ଶୈନେଯୋଦ୍ଧଵସଂଯୁତଃ । ଦ୍ଵୈପାଯନାଦିଭିର୍ଵିପ୍ରୈଃ ପୂଜିତୈଃ ପ୍ରତିପୂଜିତଃ

ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଶାଇନେୟ, ଉଦ୍ଧବ ସହିତ, ଦ୍ୱୈପାୟନ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ।

ଗନ୍ତୁଂ କୃତମତିର୍ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଦ୍ଵାରକାଂ ରଥମାସ୍ଥିତଃ । ଉପଲେଭେଽଭିଧାଵନ୍ତୀଂ ଉତ୍ତରାଂ ଭଯଵିହ୍ଵଲାମ୍

ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ରଥରେ ଚଢ଼ିଥିବା ବେଳେ, ସେ ଭୟରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଆସୁଥିବା ଉତ୍ତରାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ଉତ୍ତରୋଵାଚ ପାହି ପାହି ମହାଯୋଗିନ୍ ଦେଵଦେଵ ଜଗତ୍ପତେ । ନାନ୍ଯଂ ତ୍ଵଦଭଯଂ ପଶ୍ଯେ ଯତ୍ର ମୃତ୍ଯୁଃ ପରସ୍ପରମ୍

ଉତ୍ତରା କହିଲେ: ମହାଯୋଗୀ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର! ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତଦିଗରୁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସୁଛି, ତୁମ୍ଭିନା ଆଉ କେହି ଆଶ୍ରୟ ଦେଖୁନାହିଁ।

ଅଭିଦ୍ରଵତି ମାମୀଶ ଶରସ୍ତପ୍ତାଯସୋ ଵିଭୋ । କାମଂ ଦହତୁ ମାଂ ନାଥ ମା ମେ ଗର୍ଭୋ ନିପାତ୍ଯତାମ୍

ପ୍ରଭୁ, ଏକ ତାପିତ ଲୋହାର ତୀର ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁଛି! ଯଦି ମୋତେ ଦହିଦେଉ, ତେବେ ଦେଉ, କିନ୍ତୁ ନାଥ, ମୋ ଗର୍ଭକୁ କେବେ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଦିଅନାହିଁ।

ସୂତ ଉଵାଚ । ଉପଧାର୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯା ଭଗଵାନ୍ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ । ଅପାଣ୍ଡଵମିଦଂ କର୍ତୁଂ ଦ୍ରୌଣେରସ୍ତ୍ରମବୁଧ୍ଯତ

ସୂତ କହିଲେ: ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ଥିବାରୁ ବୁଝିଲେ ଯେ ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ପାଣ୍ଡବ ବଂଶକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଥିଲା।

ତର୍ହ୍ଯେଵାଥ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାଣ୍ଡଵାଃ ପଞ୍ଚ ସାଯକାନ୍ । ଆତ୍ମନୋଽଭିମୁଖାନ୍ ଦୀପ୍ତାନ୍ ଆଲକ୍ଷ୍ଯାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯୁପାଦଦୁଃ

ତାହାପରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତୀରମାନେ ନିଜପାଖକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ।

ଵ୍ଯସନଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତତ୍ତେଷାଂ ଅନନ୍ଯଵିଷଯାତ୍ମନାମ୍ । ସୁଦର୍ଶନେନ ସ୍ଵାସ୍ତ୍ରେଣ ସ୍ଵାନାଂ ରକ୍ଷାଂ ଵ୍ଯଧାଦ୍ଵିଭୁଃ

ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କରେ ଏକାଗ୍ର ମନ ରଖିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଏହି ବିପଦ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ।

ଅନ୍ତଃସ୍ଥଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଆତ୍ମା ଯୋଗେଶ୍ଵରୋ ହରିଃ । ସ୍ଵମାଯଯାଽଽଵୃଣୋଦ୍ଗର୍ଭଂ ଵୈରାଟ୍ଯାଃ କୁରୁତନ୍ତଵେ

ସମସ୍ତ ଜୀବର ମନରେ ଥିବା, ଯୋଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରି, ନିଜ ମାୟା ଦ୍ୱାରା କୁରୁ ବଂଶର ଉତ୍ତରାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ଆବୃତ କଲେ।

ଯଦ୍ଯପ୍ଯସ୍ତ୍ରଂ ବ୍ରହ୍ମଶିରଃ ତ୍ଵମୋଘଂ ଚାପ୍ରତିକ୍ରିଯମ୍ । ଵୈଷ୍ଣଵଂ ତେଜ ଆସାଦ୍ଯ ସମଶାମ୍ଯଦ୍ ଭୃଗୂଦ୍ଵହ

ଓ ଭୃଗୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମାଶିର ଅସ୍ତ୍ର ଅପରାଜେୟ ଓ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ଭଗବତ୍ତେଜ ଆସି ଏହା ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା।

ମା ମଂସ୍ଥା ହ୍ଯେତଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ସର୍ଵାଶ୍ଚର୍ଯମଯେଽଚ୍ଯୁତେ । ଯ ଇଦଂ ମାଯଯା ଦେଵ୍ଯା ସୃଜତ୍ଯଵତି ହନ୍ତ୍ଯଜଃ

ଏହାକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବିବା ଦରକାର ନାହିଁ, କାରଣ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଚ୍ୟୁତ ଭଗବାନ ତାଙ୍କର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କରନ୍ତି।

ବ୍ରହ୍ମତେଜୋଵିନିର୍ମୁକ୍ତୈଃ ଆତ୍ମଜୈଃ ସହ କୃଷ୍ଣଯା । ପ୍ରଯାଣାଭିମୁଖଂ କୃଷ୍ଣଂ ଇଦମାହ ପୃଥା ସତୀ

ବ୍ରହ୍ମାର ତେଜ ରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ପୁଅମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ, ସତୀ ପୃଥା ଯିଏ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଯାଉଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।

କୁନ୍ତ୍ଯୁଵାଚ । ନମସ୍ଯେ ପୁରୁଷଂ ତ୍ଵାଽଽଦ୍ଯଂ ଈଶ୍ଵରଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍ । ଅଲକ୍ଷ୍ଯଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଅନ୍ତର୍ବହିରଵସ୍ଥିତମ୍

କୁନ୍ତୀ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ହେ ପ୍ରଥମ ପୁରୁଷ, ହେ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ, ତୁମେ ପ୍ରକୃତିରୁ ପାରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟ ନୁହଁ, କିନ୍ତୁ ସବୁଠାରେ ଓ ସବୁର ଭିତରେ ଅଛ।

ମାଯାଜଵନିକାଚ୍ଛନ୍ନଂ ଅଜ୍ଞାଧୋକ୍ଷଜମଵ୍ଯଯମ୍ । ନ ଲକ୍ଷ୍ଯସେ ମୂଢଦୃଶା ନଟୋ ନାଟ୍ଯଧରୋ ଯଥା

ମାୟାର ପରଦା ତଳେ ଢାକା, ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅଗୋଚର ଓ ଅବିନାଶୀ, ମୂଢ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଲୋକେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ନଟ ତାଙ୍କର ବେଶ ତଳେ ଲୁଚିଯାନ୍ତି।

ତଥା ପରମହଂସାନାଂ ମୁନୀନାଂ ଅମଲାତ୍ମନାମ୍ । ଭକ୍ତିଯୋଗଵିଧାନାର୍ଥଂ କଥଂ ପଶ୍ଯେମ ହି ସ୍ତ୍ରିଯଃ

ଏପରି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଥିବା ପରମହଂସ ଓ ମୁନିମାନେ ପାଇଁ ଭକ୍ତିର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ, ଆମେ ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାଣୀ କିପରି ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବୁ?

କୃଷ୍ଣାଯ ଵାସୁଦେଵାଯ ଦେଵକୀନଂଦନାଯ ଚ । ନଂଦଗୋପକୁମାରାଯ ଗୋଵିଂଦାଯ ନମୋ ନମଃ

କୃଷ୍ଣ, ବାସୁଦେବ, ଦେବକୀର ପୁଅ, ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନେର ଶିଶୁ, ଗୋବିନ୍ଦ—ମୁଁ ପୁନିପୁନି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ନମଃ ପଙ୍କଜନାଭାଯ ନମଃ ପଙ୍କଜମାଲିନେ । ନମଃ ପଙ୍କଜନେତ୍ରାଯ ନମସ୍ତେ ପଙ୍କଜାଙ୍ଘ୍ରଯେ

ପଦ୍ମନାଭ, ପଦ୍ମମାଳାଧାରୀ, ପଦ୍ମନେତ୍ର, ପଦ୍ମପାଦ—ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।

(ଵଂଶସ୍ଥ) ଯଥା ହୃଷୀକେଶ ଖଲେନ ଦେଵକୀ କଂସେନ ରୁଦ୍ଧାତିଚିରଂ ଶୁଚାର୍ପିତା । ଵିମୋଚିତାହଂ ଚ ସହାତ୍ମଜା ଵିଭୋ ତ୍ଵଯୈଵ ନାଥେନ ମୁହୁର୍ଵିପଦ୍ଗଣାତ୍

ଯେପରି ହୃଷୀକେଶ ଦେବକୀଙ୍କୁ ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ଦ୍ୱାରା ବହୁଦିନ ଦୁଃଖ ଭୋଗି ଥିବାବେଳେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେପରି ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ମୋତେ ଓ ମୋ ପୁଅମାନେକୁ ପୁନିପୁନି ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରିଛ।

ଵିଷାନ୍ମହାଗ୍ନେଃ ପୁରୁଷାଦଦର୍ଶନାଦ୍ ଅସତ୍ସଭାଯା ଵନଵାସକୃଚ୍ଛ୍ରତଃ । ମୃଧେ ମୃଧେଽନେକମହାରଥାସ୍ତ୍ରତୋ ଦ୍ରୌଣ୍ଯସ୍ତ୍ରତଶ୍ଚାସ୍ମ ହରେଽଭିରକ୍ଷିତାଃ

ବିଷ, ବଡ଼ ଅଗ୍ନି, ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଦର୍ଶନ, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ, ଅରଣ୍ୟର କଷ୍ଟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବହୁ ବଳବାନ ରଥୀମାନେ, ଓ ଦ୍ରୌଣୀର ଅସ୍ତ୍ର—ଏସବୁ ଠାରୁ ହେ ହରି, ତୁମେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଛ।

(ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଵିପଦଃ ସନ୍ତୁ ତାଃ ଶଶ୍ଵତ୍ ତତ୍ର ତତ୍ର ଜଗଦ୍ଗୁରୋ । ଭଵତୋ ଦର୍ଶନଂ ଯତ୍ସ୍ଯାଦ୍ ଅପୁନର୍ଭଵଦର୍ଶନମ୍

ହେ ଜଗତ୍‌ଗୁରୁ, ସେଇ ବିପଦମାନେ ସଦା ସଦା ଆସୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ପୁନିପୁନି ତୁମ ଦର୍ଶନ ପାଇପାରିବୁ, କାରଣ ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ ଆମେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ।

ଜନ୍ମୈଶ୍ଵର୍ଯଶ୍ରୁତଶ୍ରୀଭିଃ ଏଧମାନମଦଃ ପୁମାନ୍ । ନୈଵାର୍ହତ୍ଯଭିଧାତୁଂ ଵୈ ତ୍ଵାଂ ଅକିଞ୍ଚନଗୋଚରମ୍

ଜନ୍ମ, ଧନ, ଶ୍ରୁତି ଓ ଶ୍ରୀରେ ଅଭିମାନ ଥିବା ଲୋକେ ତୁମକୁ ଠିକ୍‌ଭାବେ ଡାକିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ କେବଳ ନିର୍ମମତା ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ।

ନମୋଽକିଞ୍ଚନଵିତ୍ତାଯ ନିଵୃତ୍ତଗୁଣଵୃତ୍ତଯେ । ଆତ୍ମାରାମାଯ ଶାନ୍ତାଯ କୈଵଲ୍ଯପତଯେ ନମଃ

ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ନିର୍ମମତା ଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଧନ, ଯାହାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଗୁଣରୁ ମୁକ୍ତ, ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଶାନ୍ତ ଓ ମୋକ୍ଷର ନାଥ।

ମନ୍ଯେ ତ୍ଵାଂ କାଲମୀଶାନଂ ଅନାଦିନିଧନଂ ଵିଭୁମ୍ । ସମଂ ଚରନ୍ତଂ ସର୍ଵତ୍ର ଭୂତାନାଂ ଯନ୍ମିଥଃ କଲିଃ

ମୁଁ ତୁମକୁ କାଳ, ନିୟନ୍ତା, ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ନଥିବା, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମଭାବରେ ଚଳିଥିବା, ଯାହାଠାରୁ ପରସ୍ପର ଦ୍ୱେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ବୋଲି ଭାବେ।

(ଵଂଶସ୍ଥ) ନ ଵେଦ କଶ୍ଚିଦ୍ ଭଗଵଂଶ୍ଚିକୀର୍ଷିତଂ ତଵେହମାନସ୍ଯ ନୃଣାଂ ଵିଡମ୍ବନମ୍ । ନ ଯସ୍ଯ କଶ୍ଚିଦ୍ ଦଯିତୋଽସ୍ତି କର୍ହିଚିଦ୍ ଦ୍ଵେଷ୍ଯଶ୍ଚ ଯସ୍ମିନ୍ଵିଷମା ମତିର୍ନୃଣାମ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଜଗତରେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା କି ଅଛି କେହି ଜାଣିନଥିବେ, ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ମଜାକ ଲାଗେ; ତୁମେ କାହାକୁ ଭଲପାଅ ନାହିଁ, କାହାକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଲୋକମାନେ ମନରେ ପ୍ରେମ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

(ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଜନ୍ମ କର୍ମ ଚ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ ଅଜସ୍ଯାକର୍ତୁରାତ୍ମନଃ । ତିର୍ଯଙ୍ ନୃଷିଷୁ ଯାଦଃସୁ ତଦ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଵିଡମ୍ବନମ୍

ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଅଜନ୍ମା ଓ କର୍ମ ନ କରୁଥିବା ଆତ୍ମାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ, ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଜଳଚରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଲୀଳା—ଏହା ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ମଜାକ।

(ଵସଂତତିଲକା) ଗୋପ୍ଯାଦଦେ ତ୍ଵଯି କୃତାଗସି ଦାମ ତାଵଦ୍ ଯା ତେ ଦଶାଶ୍ରୁକଲିଲ ଅଞ୍ଜନ ସଂଭ୍ରମାକ୍ଷମ୍ । ଵକ୍ତ୍ରଂ ନିନୀଯ ଭଯଭାଵନଯା ସ୍ଥିତସ୍ଯ ସା ମାଂ ଵିମୋହଯତି ଭୀରପି ଯଦ୍‌ବିଭେତି

ଗୋପୀ ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟାମି କରିଥିବାବେଳେ ଦାମ ନେଇ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ତୁମ ଆଖିରେ ଲୁହ ଓ ଅଞ୍ଜନ ଲଗି ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିଲା, ତୁମେ ମୁଁହ ନମାଇ ଭୟଭିତ ହୋଇ ଦଢ଼ି ଥିଲ, ଏହା ମୋତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପକାଇ ଦେଉଛି, କାରଣ ଯାହାକୁ ସମସ୍ତେ ଭୟ କରନ୍ତି, ସେ ତୁମେ ଭୟଭିତ ହେଉଛ।

(ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) କେଚିଦ୍ ଆହୁଃ ଅଜଂ ଜାତଂ ପୁଣ୍ଯଶ୍ଲୋକସ୍ଯ କୀର୍ତଯେ । ଯଦୋଃ ପ୍ରିଯସ୍ଯ ଅନ୍ଵଵାଯେ ମଲଯସ୍ଯେଵ ଚନ୍ଦନମ୍

କେହି କହନ୍ତି, ଅଜନ୍ମା ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ ଯଦୁବଂଶର ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଯେପରି ମଲୟ ପାହାଡ଼ରେ ଚନ୍ଦନ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।

ଅପରେ ଵସୁଦେଵସ୍ଯ ଦେଵକ୍ଯାଂ ଯାଚିତୋଽଭ୍ଯଗାତ୍ । ଅଜସ୍ତ୍ଵମସ୍ଯ କ୍ଷେମାଯ ଵଧାଯ ଚ ସୁରଦ୍ଵିଷାମ୍

ଅନେକେ କହନ୍ତି, ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ହେ ଅଜନ୍ମା, ତୁମେ ଏହି ଜଗତର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।

ଭାରାଵତାରଣାଯାନ୍ଯେ ଭୁଵୋ ନାଵ ଇଵୋଦଧୌ । ସୀଦନ୍ତ୍ଯା ଭୂରିଭାରେଣ ଜାତୋ ହ୍ଯାତ୍ମଭୁଵାର୍ଥିତଃ

ଅନ୍ୟମାନେ କହନ୍ତି, ପୃଥିବୀ ଭାରରେ ଦବିଯାଇ ସମୁଦ୍ରରେ ତଳିଯିବା ନୌକା ପରି ହେଉଥିବାବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏହି ଭାର ହ୍ରାସ କରିବା ପାଇଁ।

ଭଵେଽସ୍ମିନ୍ କ୍ଲିଶ୍ଯମାନାନାଂ ଅଵିଦ୍ଯାକାମକର୍ମଭିଃ । ଶ୍ରଵଣ ସ୍ମରଣାର୍ହାଣି କରିଷ୍ଯମ୍ ଇତି କେଚନ

ଅନେକେ ଏହିପରି କହନ୍ତି, ଏହି ସଂସାରରେ ଅଜ୍ଞାନ, ଆସକ୍ତି ଓ କର୍ମରେ ପୀଡିତ ଲୋକମାନେ ଶୁଣିବା ଓ ସ୍ମରଣ କରିବାଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ତୁମେ ଆସିଛ।