ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ପରୀକ୍ଷିତୋଽଥ ରାଜର୍ଷେଃ ଜନ୍ମକର୍ମଵିଲାପନମ୍ । ସଂସ୍ଥାଂ ଚ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଣାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ କୃଷ୍ଣକଥୋଦଯମ୍

ଏବେ ମୁଁ ପରୀକ୍ଷିତ ରାଜାଙ୍କ ଜନ୍ମ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ବିଦାୟ ଓ କୃଷ୍ଣ କଥାର ଆରମ୍ଭ ବିବରଣ କରିବି।

(ଇଂଦ୍ରଵଜ୍ରା) ଯଦା ମୃଧେ କୌରଵସୃଞ୍ଜଯାନାଂ ଵୀରେଷ୍ଵଥୋ ଵୀରଗତିଂ ଗତେଷୁ । ଵୃକୋଦରାଵିଦ୍ଧଗଦାଭିମର୍ଶ ଭଗ୍ନୋରୁଦଣ୍ଡେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରେ

ଯେତେବେଳେ କୌରବ ଓ ସୃଞ୍ଜୟମାନଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ବୀର ନିଜ ଧର୍ମରେ ପତିତ ହେଲେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଭୀମଙ୍କ ଗଦା ଆଘାତରେ ତାଙ୍କ ଜଂଘା ଭାଙ୍ଗି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିଲେ—

ଭର୍ତୁଃ ପ୍ରିଯଂ ଦ୍ରୌଣିରିତି ସ୍ମ ପଶ୍ଯନ୍ କୃଷ୍ଣାସୁତାନାଂ ସ୍ଵପତାଂ ଶିରାଂସି । ଉପାହରଦ୍ ଵିପ୍ରିଯମେଵ ତସ୍ଯ ଜୁଗୁପ୍ସିତଂ କର୍ମ ଵିଗର୍ହଯନ୍ତି

ଏହା ଦେଖି, ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଶୟନରତ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଦେଇଲେ, ଏହା ଏକ ଘୃଣିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା, ସମସ୍ତେ ଯାହାକୁ ନିନ୍ଦା କଲେ।

ମାତା ଶିଶୂନାଂ ନିଧନଂ ସୁତାନାଂ ନିଶମ୍ଯ ଘୋରଂ ପରିତପ୍ଯମାନା । ତଦାରୁଦଦ୍ ବାଷ୍ପକଲାକୁଲାକ୍ଷୀ ତାଂ ସାଂତ୍ଵଯନ୍ନାହ କିରୀଟମାଲୀ

ପୁଅମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଶୁଣି, ମାଆ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ କାନ୍ଦିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବାକୁ ମୁକୁଟଧାରୀ କଥା କହିଲେ।

ତଦା ଶୁଚସ୍ତେ ପ୍ରମୃଜାମି ଭଦ୍ରେ ଯଦ୍ବ୍ରହ୍ମବଂଧୋଃ ଶିର ଆତତାଯିନଃ । ଗାଣ୍ଡୀଵମୁକ୍ତୈଃ ଵିଶିଖୈରୁପାହରେ ତ୍ଵାକ୍ରମ୍ଯ ଯତ୍ସ୍ନାସ୍ଯସି ଦଗ୍ଧପୁତ୍ରା

ସେ କହିଲେ: ହେ ସୁଭଦ୍ରେ, ମୁଁ ତୁମ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେବି—ଗାଣ୍ଡୀବର ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବନ୍ଧୁ ଅପରାଧୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଆଣିଦେବି, ଯାହା ଦେଖି ତୁମେ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଦାହ କରି ସ୍ନାନ କରିପାରିବ।

(ଉପେଂଦ୍ରଵଜ୍ରା) ଇତି ପ୍ରିଯାଂ ଵଲ୍ଗୁଵିଚିତ୍ରଜଲ୍ପୈଃ ସ ସାନ୍ତ୍ଵଯିତ୍ଵାଚ୍ଯୁତମିତ୍ରସୂତଃ । ଅନ୍ଵାଦ୍ରଵଦ୍ ଦଂଶିତ ଉଗ୍ରଧନ୍ଵା କପିଧ୍ଵଜୋ ଗୁରୁପୁତ୍ରଂ ରଥେନ

ଏହିପରି ମଧୁର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ଅର୍ଜୁନ ଅତି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ହନୁମାନ ଝଣ୍ଡା ଥିବା ରଥରେ ବସି ଗୁରୁପୁତ୍ର ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ।

ତମାପତନ୍ତଂ ସ ଵିଲକ୍ଷ୍ଯ ଦୂରାତ୍ କୁମାରହୋଦ୍ଵିଗ୍ନମନା ରଥେନ । ପରାଦ୍ରଵତ୍ ପ୍ରାଣପରୀପ୍ସୁରୁର୍ଵ୍ଯାଂ ଯାଵଦ୍ଗମଂ ରୁଦ୍ରଭଯାଦ୍ ଯଥାର୍କଃ

ସେ ଦୂରରୁ ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ରାଜକୁମାର ଭୟଭୀତ ହୃଦୟରେ ରଥ ଚଳାଇ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଭୂମିରେ ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ, ଯେପରି ଲୋକେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଠାରୁ ପଳାଯାନ୍ତି।

(ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଯଦାଶରଣମାତ୍ମାନଂ ଐକ୍ଷତ ଶ୍ରାନ୍ତଵାଜିନମ୍ । ଅସ୍ତ୍ରଂ ବ୍ରହ୍ମଶିରୋ ମେନେ ଆତ୍ମତ୍ରାଣଂ ଦ୍ଵିଜାତ୍ମଜଃ

ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱିଜପୁତ୍ର ଦେଖିଲେ ନିଜେ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ଘୋଡ଼ାମାନେ କ୍ଲାନ୍ତ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ନିଜ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ଭାବିଲେ।

ଅଥୋପସ୍ପୃଶ୍ଯ ସଲିଲଂ ସନ୍ଦଧେ ତତ୍ସମାହିତଃ । ଅଜାନନ୍ ଉପସଂହାରଂ ପ୍ରାଣକୃଚ୍ଛ୍ର ଉପସ୍ଥିତେ

ତାପରେ ସେ ପାଣି ଛୁଇଁ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ମନ ଏକାଗ୍ର କରି, ସେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ କେମିତି ଉପସମାହାର କରିବେ ଜାଣିନଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ନିହିତ ହେଲା।

ତତଃ ପ୍ରାଦୁଷ୍କୃତଂ ତେଜଃ ପ୍ରଚଣ୍ଡଂ ସର୍ଵତୋ ଦିଶମ୍ । ପ୍ରାଣାପଦମଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଜିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ହ

ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭୟଙ୍କର ତେଜ ଦେଖାଦେଲା; ଜୀବନର ଭୟ ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଅର୍ଜୁନ ଉଵାଚ । କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣ ମହାବାହୋ ଭକ୍ତାନାମଭଯଙ୍କର । ତ୍ଵମେକୋ ଦହ୍ଯମାନାନାଂ ଅପଵର୍ଗୋଽସି ସଂସୃତେଃ

ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ: ରେ କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାବଳଶାଳୀ, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା ଏକମାତ୍ର ଅଶ୍ରୟ; ଏହି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ଜଳୁଥିବା ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଦେବା ତୁମେ।

ତ୍ଵମାଦ୍ଯଃ ପୁରୁଷଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ ଈଶ୍ଵରଃ ପ୍ରକୃତେଃ ପରଃ । ମାଯାଂ ଵ୍ଯୁଦସ୍ଯ ଚିଚ୍ଛକ୍ତ୍ଯା କୈଵଲ୍ଯେ ସ୍ଥିତ ଆତ୍ମନି

ତୁମେ ଆଦି ପୁରୁଷ, ସାକ୍ଷାତ୍ ସ୍ୱାମୀ, ପ୍ରକୃତିଠାରୁ ଉପରେ; ଚେତନାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମାୟାକୁ ଦୂର କରି, ଏକତାରେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବସିଛ।

ସ ଏଵ ଜୀଵଲୋକସ୍ଯ ମାଯାମୋହିତଚେତସଃ । ଵିଧତ୍ସେ ସ୍ଵେନ ଵୀର୍ଯେଣ ଶ୍ରେଯୋ ଧର୍ମାଦିଲକ୍ଷଣମ୍

ତୁମେ ଏକାକି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ମାୟାରେ ମୁହିଯାଇଥିବା ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଦେଉଛ।

ତଥାଯଂ ଚାଵତାରସ୍ତେ ଭୁଵୋ ଭାରଜିହୀର୍ଷଯା । ସ୍ଵାନାଂ ଚାନନ୍ଯଭାଵାନାଂ ଅନୁଧ୍ଯାନାଯ ଚାସକୃତ୍

ଏହିପରି, ତୁମର ଏହି ଅବତାର ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଆସିଛି, ଏବଂ ନିଜ ଭକ୍ତମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅନନ୍ୟ ଭାବରେ ଚିନ୍ତନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଅବିରତ ଧ୍ୟାନ ପାଇଁ ପୁନିପୁନି ଅବତରଣ କରୁଛ।

କିମିଦଂ ସ୍ଵିତ୍କୁତୋ ଵେତି ଦେଵଦେଵ ନ ଵେଦ୍‌ମ୍ଯହମ୍ । ସର୍ଵତୋ ମୁଖମାଯାତି ତେଜଃ ପରମଦାରୁଣମ୍

ଏହା କଣ, କେଉଁଠୁ ଆସିଛି, ହେ ଦେବଦେବ, ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ତେଜ ଆସୁଛି।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ । ଵେତ୍ଥେଦଂ ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ରସ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମମସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଦର୍ଶିତମ୍ । ନୈଵାସୌ ଵେଦ ସଂହାରଂ ପ୍ରାଣବାଧ ଉପସ୍ଥିତେ

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଏହା ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ବୋଲି ଜାଣ; ସେ ଏହାକୁ ଉପସମାହାର କରିବା ଉପାୟ ଜାଣିନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟରେ ଆସିଛି।

ନ ହ୍ଯସ୍ଯାନ୍ଯତମଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରତ୍ଯଵକର୍ଶନମ୍ । ଜହ୍ଯସ୍ତ୍ରତେଜ ଉନ୍ନଦ୍ଧଂ ଅସ୍ତ୍ରଜ୍ଞୋ ହ୍ଯସ୍ତ୍ରତେଜସା

ଏହାକୁ ପ୍ରତିବାଦ କରିବାକୁ କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ନାହିଁ; ଅସ୍ତ୍ର ଜଣା ଲୋକ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାର ତେଜକୁ ଶାନ୍ତ କରିପାରିବ।

ସୂତ ଉଵାଚ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵତା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଫାଲ୍ଗୁନଃ ପରଵୀରହା । ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵାପସ୍ତଂ ପରିକ୍ରମ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଂ ବ୍ରାହ୍ମାଯ ସଂଦଧେ

ସୂତ କହିଲେ: ଭଗବାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ଅର୍ଜୁନ ପାଣି ଛୁଇଁ, ପରିକ୍ରମା କରି, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିବାଦ କଲେ।

ସଂହତ୍ଯ ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଉଭଯୋଃ ତେଜସୀ ଶରସଂଵୃତେ । ଆଵୃତ୍ଯ ରୋଦସୀ ଖଂ ଚ ଵଵୃଧାତେଽର୍କଵହ୍ନିଵତ୍

ଉଭୟ ଅସ୍ତ୍ରର ତେଜ ଏକଠି ହୋଇ, ବାଣରେ ଢାକାଯାଇ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟାଗ୍ନି ପରି ବଢ଼ିଗଲା।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାସ୍ତ୍ରତେଜସ୍ତୁ ତଯୋଃ ତ୍ରିଁଲ୍ଲୋକାନ୍ ପ୍ରଦହନ୍ମହତ୍ । ଦହ୍ଯମାନାଃ ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵାଃ ସାଂଵର୍ତକମମଂସତ

ସେ ଦୁଇ ଅସ୍ତ୍ରର ତେଜ ତିନି ଲୋକକୁ ପୋଡ଼ୁଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଦହିଯାଉଥିବାରେ, ଏହା ସଂହାର ଅଗ୍ନି ଭାବିଲେ।

ପ୍ରଜୋପପ୍ଲଵମାଲକ୍ଷ୍ଯ ଲୋକଵ୍ଯତିକରଂ ଚ ତମ୍ । ମତଂ ଚ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ସଂଜହାରାର୍ଜୁନୋ ଦ୍ଵଯମ୍

ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଅସ୍ଥିରତା ଓ ଲୋକର ଅଶାନ୍ତି ଦେଖି, ଓ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଉପଦେଶ ମନେପକାଇ, ଅର୍ଜୁନ ଦୁଇଉଟି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଉପସମାହାର କଲେ।

ତତ ଆସାଦ୍ଯ ତରସା ଦାରୁଣଂ ଗୌତମୀସୁତମ୍ । ବବଂଧାମର୍ଷତାମ୍ରାକ୍ଷଃ ପଶୁଂ ରଶନଯା ଯଥା

ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଗୌତମୀପୁତ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ପଶୁକୁ ଯେପରି ରସ୍ସିରେ ବାନ୍ଧନ୍ତି, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।

ଶିବିରାଯ ନିନୀଷନ୍ତଂ ରଜ୍ଜ୍ଵା ବଦ୍ଧ୍ଵା ରିପୁଂ ବଲାତ୍ । ପ୍ରାହାର୍ଜୁନଂ ପ୍ରକୁପିତୋ ଭଗଵାନ୍ ଅଂବୁଜେକ୍ଷଣଃ

ଶତ୍ରୁକୁ ରସ୍ସିରେ ବାନ୍ଧି, ଶିବିରକୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବାବେଳେ, କମଳନୟନ ଭଗବାନ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ।

ମୈନଂ ପାର୍ଥାର୍ହସି ତ୍ରାତୁଂ ବ୍ରହ୍ମବଂଧୁମିମଂ ଜହି । ଯୋ ଅସୌ ଅନାଗସଃ ସୁପ୍ତାନ୍ ଅଵଧୀନ୍ନିଶି ବାଲକାନ୍

ହେ ପାର୍ଥ, ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ! ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣବନ୍ଧୁ, ଯିଏ ଦୋଷହୀନ, ଘୁମାଉଥିବା ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ରାତିରେ ମାରିଦେଲା, ତାକୁ ମାର।

ମତ୍ତଂ ପ୍ରମତ୍ତମୁନ୍ମତ୍ତଂ ସୁପ୍ତଂ ବାଲଂ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଜଡମ୍ । ପ୍ରପନ୍ନଂ ଵିରଥଂ ଭୀତଂ ନ ରିପୁଂ ହନ୍ତି ଧର୍ମଵିତ୍

ଯେଉଁଠି ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା ଲୋକ, ସେ କେବେ ମଦମତ, ଅସାବଧାନ, ପାଗଳ, ଶୁଅଁଥିବା, ଶିଶୁ, ଜଣେ ଜିଅ, ମୂଢ଼, ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା, ଅସ୍ତ୍ରହୀନ, କିମ୍ବା ଭୟଭିତ ଶତ୍ରୁକୁ ମାରେନି।

ସ୍ଵପ୍ରାଣାନ୍ଯଃ ପରପ୍ରାଣୈଃ ପ୍ରପୁଷ୍ଣାତ୍ଯଘୃଣଃ ଖଲଃ । ତଦ୍ ଵଧସ୍ତସ୍ଯ ହି ଶ୍ରେଯୋ ଯଦ୍ ଦୋଷାଦ୍ଯାତ୍ଯଧଃ ପୁମାନ୍

ଯିଏ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ ନଷ୍ଟ କରି ନିଜ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଏ, ତାହାରେ କୌଣସି ଦୟା ନାହିଁ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ। ଏପରି ପାପ କରି ଲୋକ ଅଧୋଗତିକୁ ଯାଏ, ତେଣୁ ତାହାର ମୃତ୍ୟୁ ଭଲ।

ପ୍ରତିଶ୍ରୁତଂ ଚ ଭଵତା ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯୈ ଶ୍ରୃଣ୍ଵତୋ ମମ । ଆହରିଷ୍ଯେ ଶିରସ୍ତସ୍ଯ ଯସ୍ତେ ମାନିନି ପୁତ୍ରହା

ତୁମେ ମୋ ଶୁଣିବା ସମୟରେ ପାଞ୍ଚାଳୀଙ୍କୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲେ, 'ତୁମ ପୁଅମାନେଂକୁ ମାରିଥିବା ଏହି ଅହଂକାରୀର ମୁଣ୍ଡ ଆଣିଦେବି।'

ତଦସୌ ଵଧ୍ଯତାଂ ପାପ ଆତତାଯ୍ଯାତ୍ମବଂଧୁହା । ଭର୍ତୁଶ୍ଚ ଵିପ୍ରିଯଂ ଵୀର କୃତଵାନ୍ କୁଲପାଂସନଃ

ସେଠାରୁ, ଏହି ପାପୀକୁ ମାର, କାରଣ ସେ ଆକ୍ରମଣକାରୀ, ନିଜ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ମାରିଛି, ଭୃତ୍ୟଙ୍କୁ ଅପ୍ରସନ୍ନ କରିଛି ଏବଂ ଘରକୁ କଳଙ୍କ ଲାଗିଛି।

ସୂତ ଉଵାଚ । ଏଵଂ ପରୀକ୍ଷତା ଧର୍ମଂ ପାର୍ଥଃ କୃଷ୍ଣେନ ଚୋଦିତଃ । ନୈଚ୍ଛଦ୍ ହନ୍ତୁଂ ଗୁରୁସୁତଂ ଯଦ୍ଯପ୍ଯାତ୍ମହନଂ ମହାନ୍

ସୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ଏଭଳି ଧର୍ମକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ପାର୍ଥ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ପୁଅକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହିଲେନି, ଯଦିଓ ସେ ବଡ଼ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ।