ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଦ୍ଵାଦଶ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ ପଶ୍ଚାତ୍ ଭୋଜଯେତ୍ ମଧୁପାଯସୈଃ । ଦଦ୍ଯାତ୍ ସୁଵର୍ଣଂ ଧେନୁଂ ଚ ଵ୍ରତପୂର୍ଣତ୍ଵହେତଵେ

ପରେ ଦ୍ୱାଦଶ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପାୟସ ଓ ମଧୁ ଖୁଆଇବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପାଇଁ ସୁନା ଓ ଗାଈ ଦେବା ଉଚିତ୍।

ଶକ୍ତୌ ପଲତ୍ରଯମିତଂ ସ୍ଵର୍ଣସିଂହଂ ଵିଧାଯ ଚ । ତତ୍ରାସ୍ଯ ପୁସ୍ତକଂ ସ୍ଥାପ୍ଯଂ ଲିଖିତଂ ଲଲିତାକ୍ଷରମ୍

ଯଦି ସମର୍ଥ ଥାଏ, ତେବେ ତିନି ପଳ ଓଜନର ସୁନା ସିଂହ ତିଆରି କରି, ସେଠାରେ ସୁନ୍ଦର ଅକ୍ଷରରେ ଲିଖାଯାଇଥିବା ପୁସ୍ତକ ରଖିବା ଉଚିତ୍।

ସଂପୂଜ୍ଯ ଆଵାହନାଦ୍ଯୈଃ ତଦ୍ ଉପଚାରୈଃ ସଦକ୍ଷିଣମ୍ । ଵସ୍ତ୍ରଭୂଷଣ ଗନ୍ଧାଦ୍ଯୈଃ ପୂଜିତାଯ ଯତାତ୍ମନେ

ସମ୍ମାନ ସହିତ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର, ଦକ୍ଷିଣା, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥିବା ଏହି ପୂଜ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବେ ପୂଜା କରାଗଲା।

ଆଚାର୍ଯାଯ ସୁଧୀର୍ଦତ୍ତ୍ଵା ମୁକ୍ତଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଭଵବଂଧନୈଃ । ଏଵଂ କୃତେ ଵିଧାନେ ଚ ସର୍ଵପାପନିଵାରଣେ

ଏହିପରି ଉପଚାର ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ସଂସାରର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ଏଭଳି ବିଧି ଅନୁସାରେ କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ।

ଫଲଦଂ ସ୍ଯାତ୍ ପୁରାଣଂ ତୁ ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗଵତଂ ଶୁଭମ୍ । ଧର୍ମକାମାର୍ଥମୋକ୍ଷାଣାଂ ସାଧନଂ ସ୍ଯାତ୍ ନ ସଂଶଯଃ

ଏହି ଶୁଭ ପୁରାଣ 'ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ' ଫଳଦାୟକ; ଏହା ଧର୍ମ, କାମ, ଅର୍ଥ ଓ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତିର ଉପାୟ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

କୁମାରା ଊଚୁଃ - ଇତି ତେ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ କିଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି । ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗଵତେନୈଵ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତି କରେ ସ୍ଥିତେ

କୁମାରମାନେ କହିଲେ—ଏଭଳି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କୁହିଦେଲୁ; ଏଠାରୁ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? 'ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ' ଦ୍ୱାରା ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ମିଳେ।

ସୂତ ଉଵାଚ - ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତେ ମହାତ୍ମାନଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ଭାଗଵତୀଂ କଥାମ୍ । ସର୍ଵପାପହରାଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦାଯିନୀମ୍

ସୂତ କହିଲେ—ଏଭଳି କହି, ସେଇ ମହାତ୍ମାମାନେ ଭାଗବତ କଥା କହିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ, ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।

ଶ୍ରୃଣ୍ଵତାଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ସପ୍ତାହଂ ନିଯତାତ୍ମନାମ୍ । ଯଥାଵିଧି ତତୋ ଦେଵଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍

ସପ୍ତାହ ଧରି ନିୟମିତ ମନରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ; ତାପରେ ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ତଦନ୍ତେ ଜ୍ଞାନଵୈରାଗ୍ଯ-ଭକ୍ତୀନାଂ ପୁଷ୍ଟତା ପରା । ତାରୁଣ୍ଯଂ ପରମଂ ଚାଭୂତ୍ ସର୍ଵଭୂତମନୋହରମ୍

ଏହା ପରେ ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତିର ଶକ୍ତି ବେଶି ହେଲା; ଏକ ଯୌବନ ଉତ୍ସାହ ଉପଜିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କଲା।

ନାରଦଶ୍ଚ କୃତାର୍ଥୋଽଭୂତ୍ ସିଦ୍ଧେ ସ୍ଵୀଯେ ମନୋରଥେ । ପୁଲକୀକୃତସର୍ଵାଙ୍‌ଗ ପରମାନନ୍ଦସମ୍ଭୃତଃ

ନାରଦ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ; ସମଗ୍ର ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା।

ଏଵଂ କଥାଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ନାରଦୋ ଭଗଵତ୍ପ୍ରିଯଃ । ପ୍ରେମଗଦ୍‌ଗଦଯା ଵାଚା ତାନୁଵାଚ କୃତାଞଲିଃ

ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ନାରଦ ହାତ ଜୋଡି, ପ୍ରେମରେ କଣ୍ଠ ଭରିଆ, ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।

ନାରଦ ଉଵାଚ - ଧନ୍ଯୋସ୍ମି ଅନୁଗୃହିତୋଽସ୍ମି ଭଵଦ୍‌ଭିଃ କରୁଣାପରୈଃ । ଅଦ୍ଯ ମେ ଭଗଵାନ୍ ଲବ୍ଧଃ ସର୍ଵପାପହରୋ ହରିଃ

ନାରଦ କହିଲେ—ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋତେ ତୁମେ ଅନୁଗ୍ରହ କରିଛ; ଆଜି ମୁଁ ସମସ୍ତ ପାପ ହରଣ କରୁଥିବା ହରି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପାଇଛି।

ଶ୍ରଵଣଂ ସର୍ଵଧର୍ମେଭ୍ଯୋ ଵରଂ ମନ୍ଯେ ତପୋଧନାଃ । ଵୈକୁଣ୍ଠସ୍ଥୋ ଯତଃ କୃଷ୍ଣଃ ଶ୍ରଵଣାଦ୍ ଯସ୍ଯ ଲଭ୍ଯତେ

ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ଶ୍ରବଣକୁ ମୁଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବେ ମନେ କରେ, ହେ ତପସ୍ୱୀମାନେ, କାରଣ ଶୁଣିଲେ ମାତ୍ର ଭାଇକୁଣ୍ଠରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପାଇଯାଏ।

ସୂତ ଉଵାଚ - ଏଵଂ ବ୍ରୁଵତି ଵୈ ତତ୍ର ନାରଦେ ଵୈଷ୍ଣଵୋତ୍ତମେ । ପରିଭ୍ରମନ୍ ସମାଯାତଃ ଶୁକୋ ଯୋଗେଶ୍ଵରାସ୍ତଦା

ସୂତ କହିଲେ—ଏଭଳି ଉତ୍ତମ ବୈଷ୍ଣବ ନାରଦ କଥା କହୁଥିବାବେଳେ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଶୁକ ତାଁଠାରେ ଆସିଲେ।

(ଵଂଶସ୍ଥ) ତତ୍ରାଯଯୌ ଷୋଡଶଵାର୍ଷିକସ୍ତଦା ଵ୍ଯାସାତ୍ମଜୋ ଜ୍ଞାନମହାବ୍ଧିଚନ୍ଦ୍ରମାଃ । କଥାଵସାନେ ନିଜଲାଭପୂର୍ଣଃ ପ୍ରେମ୍ଣା ପଠନ୍ ଭାଗଵତଂ ଶନୈଃ ଶନୈଃ

ସେ ସମୟରେ, ଶୋଳ ବର୍ଷ ବୟସର ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁଅ, ଜ୍ଞାନ ସମୁଦ୍ରର ଚନ୍ଦ୍ର, ଆସିଲେ; କଥାର ଶେଷରେ, ନିଜ ଲାଭରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପ୍ରେମରେ ଭାଗବତକୁ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ପଢିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

(ଇଂଦ୍ରଵଂଶା) ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଦସ୍ଯାଃ ପରମୋରୁତେଜସଂ ସଦ୍ଯଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ଦଦୁର୍ମହାସନମ୍ । ପ୍ରୀତ୍ଯା ସୁରର୍ଷିସ୍ତମପୂଜଯତ୍ ସୁଖଂ ସ୍ଥିତୋଽଵଦତ୍ ସଂଶ୍ରୃଣୁତାମଲାଂ ଗିରମ୍

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ତେଜ ଦେଖି, ସତ୍ୱରେ ଉଠି, ବଡ଼ ଆସନ ଦେଲେ; ଦେବମୁନି ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ପୂଜିଲେ, ସେ ସୁଖରେ ବସି, କହିଲେ—'ମୋର ଶୁଦ୍ଧ କଥା ଶୁଣ।'

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - (ଦ୍ରୁତଵିଲଂବିତ) ନିଗମକଲ୍ପତରୋର୍ଗଲିତଂ ଫଲଂ ଶୁକମୁଖାତ୍ ଅମୃତଦ୍ରଵସଂଯୁତମ୍ । ପିବତ ଭାଗଵତଂ ରସମାଲଯଂ ମୁହୁରକୋ ରସିକା ଭୁଵି ଭାଵୁକାଃ

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ—ବେଦର କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ପକ୍କା ଫଳ, ଶୁକଙ୍କ ମୁଖରୁ ଝରୁଥିବା ଅମୃତରେ ଭିଜିଛି; ହେ ରସିକ ଓ ଭାବୁକ ଲୋକମାନେ, ପୁନିପୁନି ଏହି ଭାଗବତର ରସକୁ ପିଉ।

(ଶାର୍ଦୂଲଵିକ୍ରୀଡିତ) ଧର୍ମପ୍ରୋଜ୍ଝିତକୈତଵୋଽତ୍ର ପରମୋ ନିର୍ମତ୍ସରାଣାଂ ସତାଂ ଵେଦ୍ଯଂ ଵାସ୍ତଵମତ୍ର ଵସ୍ତୁ ଶିଵଦଂ ତାପତ୍ରଯୋନ୍ମୂଲନମ୍ । ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗଵତେ ମହାମୁନିକୃତେ କିଂ ଵା ପରୈରୀଶ୍ଵରଃ ସଦ୍ଯୋ ହୃଦ୍ଯଵରୁଧ୍ଯତେଽତ୍ର କୃତିଭିଃ ଶୁଶ୍ରୂଷୁଭିସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍

ଏଠାରେ, ମହାମୁନିଙ୍କ ରଚିତ 'ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ'ରେ ସମସ୍ତ କୃତ୍ରିମ ଧର୍ମ ଛାଡ଼ାଯାଇଛି; ଏହି କଥା ଇର୍ଷ୍ୟାରହିତ ଶୁଦ୍ଧ ମନ୍ତି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ। ଏଠାରେ ସତ୍ୟ ଓ ଶିବଦାୟକ ବସ୍ତୁ ପ୍ରକାଶିତ, ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ମୂଳସହିତ ଉପଡ଼ାଯାଏ। ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଆବଶ୍ୟକତା କଣ? ଏଠାରେ ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଓ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସତ୍ୱରେ ବନ୍ଧିଯାନ୍ତି।

ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗଵତଂ ପୁରାଣତିଲକଂ ଯଦ୍‌ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ଧନଂ ଯସ୍ମିନ୍ ପାରମହଂସ୍ଯମେଵମମଲଂ ଜ୍ଞାନଂ ପରଂ ଗୀଯତେ । ଯତ୍ର ଜ୍ଞାନଵିରାଗଭକ୍ତିସହିତଂ ନୈଷ୍କର୍ମ୍ଯମାଵିଷ୍କୃତଂ ତତ୍ ଶ୍ରୁଣ୍ଵନ୍ ପ୍ରପଠନ୍ ଵିଚାରଣପରୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିମୁଚ୍ଯେନ୍ନରଃ

ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶିରୋମଣି, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କର ଧନ; ଏଠାରେ ପାରମହଂସମାନଙ୍କର ନିର୍ମଳ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଗାୟନ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ କର୍ମହୀନତା ପ୍ରକାଶିତ; ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣି, ପଢ଼ି, ଚିନ୍ତା କଲେ ମଣିଷ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

(ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ସ୍ଵର୍ଗେ ସତ୍ଯେ ଚ କୈଲାସେ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ନାସ୍ତ୍ଯଯଂ ରସଃ । ଅତଃ ପିବନ୍ତୁ ସଦ୍‌ଭାଗ୍ଯା ମା ମା ମୁଞ୍ଚତ କର୍ହିଚିତ୍

ସ୍ୱର୍ଗ, ସତ୍ୟଲୋକ, କୈଳାସ କିମ୍ବା ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଏହି ରସ ମିଳେନାହିଁ; ତେଣୁ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ସଦା ଏହି ରସ ପିଉ, କେବେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ନି।

ସୂତ ଉଵାଚ - (ଇଂଦ୍ରଵଂଶା) ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣେ ସତି ବାଦରାଯଣୌ ମଧ୍ଯେ ସଭାଯାଂ ହରିରାଵିରାସୀତ୍ । ପ୍ରହ୍ରାଦବଲ୍ଯୁଦ୍ଧଵଫାଲ୍ଗୁନାଦିଭିଃ ଵୃତ୍ତଂ ସୁରର୍ଷିସ୍ତମପୂଜଯଚ୍ଚ ତାନ୍

ସୂତ କହିଲେ — ବାଦରାୟଣ ବସିଥିବା ସମୟରେ, ସଭା ମଧ୍ୟରେ ହରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବଳି, ଉଦ୍ଧବ, ଫାଲ୍ଗୁନ (ଅର୍ଜୁନ) ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଥିଲେ । ଦେବମୁନି (ନାରଦ) ତାଙ୍କୁ ଓ ସେହି ସଙ୍ଗୀମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରସନ୍ନଂ ମହଦାସନେ ହରିଂ ତେ ଚକ୍ରିରେ କୀର୍ତନମଗ୍ରତସ୍ତଦା । ଭଵୋ ଭଵାନ୍ଯା କମଲାସନସ୍ତୁ ତତ୍ରାଗମତ୍ କୀର୍ତନଦର୍ଶନାଯ

ହସୁଥିବା ଓ ଉଚ୍ଚ ଆସନରେ ବସିଥିବା ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ତାଙ୍କର ଗୁଣଗାନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ଏହାପରେ ଭବ (ଶିବ) ପାର୍ବତୀ ସହ ଓ କମଳାସନ (ବ୍ରହ୍ମା) ମଧ୍ୟ ଏହି ଗୁଣଗାନ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ ।

(ସ୍ରଗ୍ଧରା) ପ୍ରହ୍ରାଦସ୍ତାଲଧାରୀ ତରଲଗତିତଯା ଚୋଦ୍ଧଵଃ କାଂସ୍ଯଧାରୀ ଵୀଣାଧାରୀ ସୁରର୍ଷି ସ୍ଵରକୁଶଲତଯା ରାଗକର୍ତାର୍ଜୁନୋଽଭୂତ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରୋଽଵାଦୀନ୍ମୃଦଙ୍‌ଗଂ ଜଯ ଜଯ ସୁକରାଃ କୀର୍ତନେ ତେ କୁମାରା ଯତ୍ରାଗ୍ରେ ଭଵଵକ୍ତା ସରସରଚନଯା ଵ୍ଯାସପୁତ୍ରୋ ବଭୂଵ

ପ୍ରହ୍ଲାଦ ତାଳ ଧରିଥିଲେ, ଉଦ୍ଧବ ଚଞ୍ଚଳ ଚଳନରେ କାଂସ୍ୟ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ, ଦେବମୁନି ବୀଣା ଧରି ଶ୍ରୁତିରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ଅର୍ଜୁନ ରାଗର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର ମୃଦଙ୍ଗ ବଜାଉଥିଲେ ଏବଂ କୁମାରମାନେ କିମ୍ବା ଗୁଣଗାନରେ କିଏ କିଏ କିପରି ଦକ୍ଷ — ବଳିବାକୁ 'ଜୟ ଜୟ' ବୋଲୁଥିଲେ । ସମ୍ମୁଖରେ ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁଅ (ଶୁକ) ସ୍ବଚ୍ଛନ୍ଦ ଶୈଳୀରେ ପାଠ କରୁଥିଲେ ।

(ଉପେଂଦ୍ରଵଜ୍ରା) ନନର୍ତ ମଧ୍ଯେ ତ୍ରିକମେଵ ତତ୍ର ଭକ୍ତ୍ଯାଦିକାନାଂ ନଟଵତ୍ସୁତେଜସାମ୍ । ଅଲୌଲିକଂ କୀର୍ତନମେତଦୀକ୍ଷ୍ଯ ହରିଃ ପ୍ରସନ୍ନୋଽପି ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ତତ୍

ସେଠାରେ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ତିନିଜଣ (ହରି, ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମା) ଏକାସାଥିରେ ନୃତ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନଟମାନେ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ । ଏହି ଅସାଧାରଣ କୀର୍ତ୍ତନ ଦେଖି, ହରି ଖୁସି ହେଲେ ଓ କିଛି କଥା କହିଲେ ।

(ଇଂଦ୍ରଵଜ୍ରା) ମତ୍ତୋ ଵରଂ ଭାଵଵୃତାଦ୍‌ଵୃଣୁଧ୍ଵଂ ପ୍ରୀତଃ କଥାକୀର୍ତନତୋଽସ୍ମି ସାମ୍ପ୍ରତମ୍ । ଶ୍ରୁତ୍ଵେତି ତଦ୍ଵାକ୍ଯମତିପ୍ରସନ୍ନାଃ ପ୍ରେମାର୍ଦ୍ରଚିତ୍ତା ହରିମୂଚିରେ ତେ

ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କର ଭାବ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି; ଏହି କଥା ଓ କୀର୍ତ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଖୁସି ହେଇଛି । ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ପ୍ରେମରେ ଭିଜିଥିବା ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ହରିଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।

(ଉପେଂଦ୍ରଵଜ୍ରା) ନଗାହଗାଥାସୁ ଚ ସର୍ଵଭକ୍ତୈଃ ଏଭିସ୍ତ୍ଵଯା ଭାଵ୍ଯମିତି ପ୍ରଯତ୍ନାତ୍ । ମନୋରଥୋଽଯଂ ପରିପୂରନୀଯଃ ତଥେତି ଚୋକ୍ତ୍ଵାନ୍ତରଧୀଯତାଚ୍ଯୁତଃ

ପାହାଡ଼ ଓ ନାଗମାନଙ୍କର ଗୀତରେ, ସମସ୍ତ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏହିପରି ତୁମେ ସ୍ମରଣ ହେଉ — ଏହି ଆମର ଇଚ୍ଛା, ଯାହା ପୂରଣ ହେବା ଉଚିତ । 'ତଥା ହେଉ' ବୋଲି ଅଚ୍ୟୁତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ।

(ଵଂଶସ୍ଥ) ତତୋଽନମତ୍ତତ୍ ଚରଣେଷୁ ନାରଦଃ ତଥା ଶୁକାଦୀନପି ତାପସାଂଶ୍ଚ । ଅଥ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ ପରିନଷ୍ଟମୋହାଃ ସର୍ଵ ଯଯୁଃ ପୀତକଥାମୃତାସ୍ତେ

ତାପରେ ନାରଦ ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମରେ ଶିର ନମାଇଲେ, ଶୁକ ଓ ଅନ୍ୟ ତାପସମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ । ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ, ମୋହ ହରାଇ, ଦିବ୍ୟ କଥାମୃତ ପାନ କରି, ଚାଲିଗଲେ ।

(ଇଂଦ୍ରଵଜ୍ରା) ଭକ୍ତିଃ ସୁତାଭ୍ଯାଂ ସହ ରକ୍ଷିତା ସା ଶାସ୍ତ୍ରେ ସ୍ଵକୀଯେଽପି ତଦା ଶୁକେନ । ଅତୋ ହରିର୍ଭାଗଵତସ୍ଯ ସେଵନାତ୍ ଚିତ୍ତଂ ସମାଯାତି ହି ଵୈଷ୍ଣଵାନାମ୍

ସେଇ ଭକ୍ତି, ପୁଅମାନଙ୍କ ସହିତ ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲା, ଶୁକ ତାହାକୁ ନିଜ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ରକ୍ଷା କଲେ । ଏହିପରି, ଭାଗବତ ସେବା କଲେ, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ମନ ହରିଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ ।

ଦାରିଦ୍ର୍ଯଦୁଃଖଜ୍ଵରଦାହିତାନାଂ ମାଯାପିଶାଚୀପରିମର୍ଦିତାନାମ୍ ସଂସାରସିନ୍ଧୌ ପରିପାତିତାନାଂ କ୍ଷେମାଯ ଵୈ ଭାଗଵତଂ ପ୍ରଗର୍ଜତି

ଦରିଦ୍ରତା, ଦୁଃଖ ଓ ଜ୍ୱରରେ ପୀଡିତ, ମାୟାର ଭୂତରେ ଦମିତ, ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଭାଗବତ ଗାଁଉଛି ।