ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ନ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ନାନିରୁଦ୍ଧୋ ନ ରାମୋ ନ ଚ କେଶଵଃ। ଯସ୍ଯ ଶେକୁଃ ପରିତ୍ରାତୁଂ କୋଽନ୍ଯସ୍ତଦଵିତେଶ୍ଵରଃ

ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ବଳରାମ କିମ୍ବା କେଶବ—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତେବେ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଅନ୍ୟ କିଏ ଏହା କରିପାରିବ?

ଧିଗର୍ଜୁନଂ ମୃଷାଵାଦଂ ଧିଗାତ୍ମଶ୍ଲାଘିନୋ ଧନୁଃ। ଦୈଵୋପସୃଷ୍ଟଂ ଯୋ ମୌଢ୍ଯାଦାନିନୀଷତି ଦୁର୍ମତିଃ

ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମିଥ୍ୟା କଥା, ତାଙ୍କର ଅତିଶୟ ଆତ୍ମସ୍ତୁତି ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ଉପରେ ଲଜ୍ଜା; ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ହୋଇ, ଯାହା ଦେଉଳ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛି, ସେଥିକୁ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।

ଏଵଂ ଶପତି ଵିପ୍ରର୍ଷୌ ଵିଦ୍ଯାମାସ୍ଥାଯ ଫାଲ୍ଗୁନଃ। ଯଯୌ ସଂଯମନୀମାଶୁ ଯତ୍ରାସ୍ତେ ଭଗଵାନ୍ଯମଃ

ଏଭଳି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିଙ୍କ ଶାପ ପାଇ, ଫାଲ୍ଗୁନ ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ଭରସା କରି, ତୁରନ୍ତ ସଂୟମନୀକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯମରାଜ ବସନ୍ତି।

ଵିପ୍ରାପତ୍ଯମଚକ୍ଷାଣସ୍ତତ ଐନ୍ଦ୍ରୀ ମଗାତ୍ପୁରୀମ୍। ଆଗ୍ନେଯୀଂ ନୈରୃତୀଂ ସୌମ୍ଯାଂ ଵାଯଵ୍ଯାଂ ଵାରୁଣୀମଥ

ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅକୁ ନ ମିଳି, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନଗରକୁ, ତାପରେ ଅଗ୍ନି, ନିରୃତି, ସୋମ, ବାୟୁ ଓ ବରୁଣଙ୍କ ନଗରକୁ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ଗଲେ।

ରସାତଲଂ ନାକପୃଷ୍ଠଂ ଧିଷ୍ଣ୍ଯାନ୍ଯନ୍ଯାନ୍ଯୁଦାଯୁଧଃ। ତତୋଽଲବ୍ଧଦ୍ଵିଜସୁତୋ ହ୍ଯନିସ୍ତୀର୍ଣପ୍ରତିଶ୍ରୁତଃ । ଅଗ୍ନିଂ ଵିଵିକ୍ଷୁଃ କୃଷ୍ଣେନ ପ୍ରତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରତିଷେଧତା

ସେ ରସାତଳ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ନିବାସକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଗଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅକୁ ନ ମିଳି, ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବାଞ୍ଚାଇଲେ।

ଦର୍ଶଯେ ଦ୍ଵିଜସୂନୂଂସ୍ତେ ମାଵଜ୍ଞାତ୍ମାନମାତ୍ମନା। ଯେ ତେ ନଃ କୀର୍ତିଂ ଵିମଲାଂ ମନୁଷ୍ଯାଃ ସ୍ଥାପଯିଷ୍ଯନ୍ତି

କୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଦେଖେଇଦେବି; ନିଜକୁ ଅବମାନ କରନି। ଯେଉଁ ଲୋକେ ଆମର ନିର୍ମଳ କୀର୍ତ୍ତିକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବେ, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ ହେବେ।

ଇତି ସମ୍ଭାଷ୍ଯ ଭଗଵାନର୍ଜୁନେନ ସହେଶ୍ଵରଃ। ଦିଵ୍ଯଂ ସ୍ଵରଥମାସ୍ଥାଯ ପ୍ରତୀଚୀଂ ଦିଶମାଵିଶତ୍

ଏଭଳି ଅର୍ଜୁନ ସହ କଥାହେବା ପରେ, ପ୍ରଭୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି ସହିତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢି, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ସପ୍ତ ଦ୍ଵୀପାନ୍ସସିନ୍ଧୂଂଶ୍ଚ ସପ୍ତ ସପ୍ତ ଗିରୀନଥ। ଲୋକାଲୋକଂ ତଥାତୀତ୍ଯ ଵିଵେଶ ସୁମହତ୍ତମଃ

ସେ ସପ୍ତ ଦ୍ୱୀପ, ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଓ ସପ୍ତ ପର୍ବତ, ଏବଂ ଲୋକାଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁକୁ ଅଟିକି, ଏକ ବିଶାଳ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତତ୍ରାଶ୍ଵାଃ ଶୈବ୍ଯସୁଗ୍ରୀଵ ମେଘପୁଷ୍ପବଲାହକାଃ। ତମସି ଭ୍ରଷ୍ଟଗତଯୋ ବଭୂଵୁର୍ଭରତର୍ଷଭ

ସେଠାରେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ ଓ ବଳାହକ ନାମକ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ରାସ୍ତା ହରାଇ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ।

ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଗଵାନ୍କୃଷ୍ଣୋ ମହାଯୋଗେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରଃ। ସହସ୍ରାଦିତ୍ଯସଙ୍କାଶଂ ସ୍ଵଚକ୍ରଂ ପ୍ରାହିଣୋତ୍ପୁରଃ

ସେ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖି, ମହାଯୋଗେଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ନିଜ ଚକ୍ରକୁ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରି, ସାମ୍ନାକୁ ପଠାଇଲେ।

ତମଃ ସୁଘୋରଂ ଗହନଂ କୃତଂ ମହଦ୍। ଵିଦାରଯଦ୍ଭୂରିତରେଣ ରୋଚିଷା। ମନୋଜଵଂ ନିର୍ଵିଵିଶେ ସୁଦର୍ଶନଂ। ଗୁଣଚ୍ଯୁତୋ ରାମଶରୋ ଯଥା ଚମୂଃ

ମନର ତୁଳନାରେ ତୀବ୍ର ଗତିଥିବା ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଘନ ଅନ୍ଧକାରକୁ ତାହାର ତୀବ୍ର ଆଲୋକରେ ଭେଦି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଯେପରି ରାମଙ୍କ ବାଣ ଏକ ସେନାକୁ ଭେଦିଯାଏ।

ଦ୍ଵାରେଣ ଚକ୍ରାନୁପଥେନ ତତ୍ତମଃ ପରଂ ପରଂ ଜ୍ଯୋତିରନନ୍ତପାରମ୍। ସମଶ୍ନୁଵାନଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଫାଲ୍ଗୁନଃ ପ୍ରତାଡିତାକ୍ଷୋ ପିଦଧେଽକ୍ଷିଣୀ ଉଭେ

ଚକ୍ର ତିଆରି କରିଥିବା ପଥରେ ଅର୍ଜୁନ ଏହି ଅନ୍ଧକାର ପାରେ ଅସୀମ ଏବଂ ଅନନ୍ତ ଆଲୋକକୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ତାହାର ତୀବ୍ର ଚମକରେ ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧା ହୋଇ, ଦୁଇ ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ।

ତତଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ସଲିଲଂ ନଭସ୍ଵତା ବଲୀଯସୈଜଦ୍ବୃହଦୂର୍ମିଭୂଷଣମ୍। ତତ୍ରାଦ୍ଭୁତଂ ଵୈ ଭଵନଂ ଦ୍ଯୁମତ୍ତମଂ ଭ୍ରାଜନ୍ମଣିସ୍ତମ୍ଭସହସ୍ରଶୋଭିତମ୍

ତାପରେ, ପବନ ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ ହୋଇ, ସେ ବଡ଼ ତରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସେଠାରେ ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ମହାଲ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ହଜାର ହଜାର ମଣି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା।

ତସ୍ମିନ୍ମହାଭୋଗମନନ୍ତମଦ୍ଭୁତଂ। ସହସ୍ରମୂର୍ଧନ୍ଯଫଣାମଣିଦ୍ଯୁଭିଃ। ଵିଭ୍ରାଜମାନଂ ଦ୍ଵିଗୁଣେକ୍ଷଣୋଲ୍ବଣଂ। ସିତାଚଲାଭଂ ଶିତିକଣ୍ଠଜିହ୍ଵମ୍

ସେଠାରେ, ଅସୀମ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଏକ ବଡ଼ ସର୍ପ ଥିଲା, ଯାହାର ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଏବଂ ମଣି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଫଣା ଥିଲା, ଦୁଇଟି ଭୟଙ୍କର ଆଖି, ଧଳା ପାହାଡ଼ ପରି ଦେହ ଏବଂ ନୀଳ କଳା ଜିଭ ଥିଲା।

ଦଦର୍ଶ ତଦ୍ଭୋଗସୁଖାସନଂ ଵିଭୁଂ। ମହାନୁଭାଵଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମୋତ୍ତମମ୍। ସାନ୍ଦ୍ରା ମ୍ବୁଦାଭଂ ସୁପିଶଙ୍ଗଵାସସଂ। ପ୍ରସନ୍ନଵକ୍ତ୍ରଂ ରୁଚିରାଯତେକ୍ଷଣମ୍

ସେ ସର୍ପର ଶୁଭ୍ର ଆସନ ଉପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଅତି ମହାନ ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ଘନ ମେଘ ପରି କଳା, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶାନ୍ତ ମୁହଁ ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ ବଡ଼ ଆଖି ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ମହାମଣିଵ୍ରାତକିରୀଟକୁଣ୍ଡଲ। ପ୍ରଭାପରିକ୍ଷିପ୍ତସହସ୍ରକୁନ୍ତଲମ୍। ପ୍ରଲମ୍ବଚାର୍ଵଷ୍ଟଭୁଜଂ ସକୌସ୍ତୁଭଂ। ଶ୍ରୀଵତ୍ସଲକ୍ଷ୍ମଂ ଵନମାଲଯାଵୃତମ୍

ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିର ମୁକୁଟ ଓ କଣ୍ଠା, ତାଙ୍କର ହଜାର ଘୁଞ୍ଚି ଚୁଲି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା, ଲମ୍ବା ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଆଠଟି ବାହୁ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଧାରଣ କରିଥିବା, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଓ ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।

ମହାମଣିଵ୍ରାତକିରୀଟକୁଣ୍ଡଲ। ପ୍ରଭାପରିକ୍ଷିପ୍ତସହସ୍ରକୁନ୍ତଲମ୍। ପ୍ରଲମ୍ବଚାର୍ଵଷ୍ଟଭୁଜଂ ସକୌସ୍ତୁଭଂ। ଶ୍ରୀଵତ୍ସଲକ୍ଷ୍ମଂ ଵନମାଲଯାଵୃତମ୍

ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିର ମୁକୁଟ ଓ କଣ୍ଠା, ତାଙ୍କର ହଜାର ଘୁଞ୍ଚି ଚୁଲି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା, ଲମ୍ବା ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଆଠଟି ବାହୁ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଧାରଣ କରିଥିବା, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଓ ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।

ଵଵନ୍ଦ ଆତ୍ମାନମନନ୍ତମଚ୍ଯୁତୋ ଜିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ତଦ୍ଦର୍ଶନଜାତସାଧ୍ଵସଃ। ତାଵାହ ଭୂମା ପରମେଷ୍ଠିନାଂ ପ୍ରଭୁର୍ବଦ୍ଧାଞ୍ଜଲୀ ସସ୍ମିତମୂର୍ଜଯା ଗିରା

ଅଚ୍ୟୁତ ନିଜ ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମାକୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଅର୍ଜୁନ ମଧ୍ୟ ତାହା ଦେଖି ଭୟଭିତ ହୋଇ ଶିର ନମାଇଲେ। ତାପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହସୁଥିବା ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଣ୍ଠରେ ହାତ ଜୋଡି କଥା କହିଲେ।

ଦ୍ଵିଜାତ୍ମଜା ମେ ଯୁଵଯୋର୍ଦିଦୃକ୍ଷୁଣା ମଯୋପନୀତା ଭୁଵି ଧର୍ମଗୁପ୍ତଯେ। କଲାଵତୀର୍ଣାଵଵନେର୍ଭରାସୁରାନ୍ହତ୍ଵେହ ଭୂଯସ୍ତ୍ଵରଯେତମନ୍ତି ମେ

ମୁଁ ଦୁହେଁକୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଧର୍ମର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଥିଲି। ତୁମେ ମୋର ଅଂଶର ଅବତାର ହେବାରୁ, ପୃଥିବୀର ଦୁଷ୍ଟ ଭାରକୁ ନଶ୍ଟ କରି ଶୀଘ୍ର ଫେରିଯାଅ।

ପୂର୍ଣକାମାଵପି ଯୁଵାଂ ନରନାରାଯଣାଵୃଷୀ। ଧର୍ମମାଚରତାଂ ସ୍ଥିତ୍ଯୈ ଋଷଭୌ ଲୋକସଙ୍ଗ୍ରହମ୍

ତୁମେ ଦୁହେଁ, ନର ଓ ନାରାୟଣ ମହାଋଷି, ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋକର ସ୍ଥିରତା ଓ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଧର୍ମର ଆଚରଣ କର।

ଇତ୍ଯାଦିଷ୍ଟୌ ଭଗଵତା ତୌ କୃଷ୍ଣୌ ପରମେଷ୍ଠିନା। ଓଁ ଇତ୍ଯାନମ୍ଯ ଭୂମାନମାଦାଯ ଦ୍ଵିଜଦାରକାନ୍

ଏପରି ଭାବେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଇ, ସେ ଦୁଇ କୃଷ୍ଣ 'ଓଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଶିର ନମାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।

ନ୍ଯଵର୍ତେତାଂ ସ୍ଵକଂ ଧାମ ସମ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଟୌ ଯଥାଗତମ୍। ଵିପ୍ରାଯ ଦଦତୁଃ ପୁତ୍ରାନ୍ଯଥାରୂପଂ ଯଥାଵଯଃ

ସେମାନେ ଆଗରୁ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଓ ବୟସ ଅନୁଯାୟୀ ଦେଇଦେଲେ।

ନିଶାମ୍ଯ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଧାମ ପାର୍ଥଃ ପରମଵିସ୍ମିତଃ। ଯତ୍କିଞ୍ଚିତ୍ପୌରୁଷଂ ପୁଂସାଂ ମେନେ କୃଷ୍ଣାନୁକମ୍ପିତମ୍

ସେ ବୈଷ୍ଣବ ଧାମ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ପାର୍ଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ; ସେ ଭାବିଲେ, ମଣିଷମାନେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଖାନ୍ତି, ସେସବୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟାର ଫଳ।

ଇତୀଦୃଶାନ୍ଯନେକାନି ଵୀର୍ଯାଣୀହ ପ୍ରଦର୍ଶଯନ୍। ବୁଭୁଜେ ଵିଷଯାନ୍ଗ୍ରାମ୍ଯାନୀଜେ ଚାତ୍ଯୁର୍ଜିତୈର୍ମଖୈଃ

ଏପରି ଅନେକ ଶୌର୍ୟ ଦେଖାଇ, ସେ ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କଲେ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କଲେ।

ପ୍ରଵଵର୍ଷାଖିଲାନ୍କାମାନ୍ପ୍ରଜାସୁ ବ୍ରାହ୍ମଣାଦିଷୁ। ଯଥାକାଲଂ ଯଥୈଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଭଗଵାନ୍ଶ୍ରୈଷ୍ଠ୍ଯମାସ୍ଥିତଃ

ସେ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ଯେପରି ଭଗବାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପାଇ ମେଘ ଧାରା କରନ୍ତି।

ହତ୍ଵା ନୃପାନଧର୍ମିଷ୍ଠାନ୍ଘାଟଯିତ୍ଵାର୍ଜୁନାଦିଭିଃ। ଅଞ୍ଜସା ଵର୍ତଯାମାସ ଧର୍ମଂ ଧର୍ମସୁତାଦିଭିଃ

ଅନ୍ୟାୟ ରାଜାମାନେ ଅର୍ଜୁନ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହେଲାପରେ, ଭଗବାନ ଧର୍ମର ସନ୍ତାନ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଧର୍ମକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିଦେଲେ।

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଲୀଲାନାଂ ସଂକ୍ଷେପତୋଽଵର୍ଣନଂ, ତନ୍ମହିଷୀଣାଂ ତସ୍ମିନ୍ ଅନୁରାଗାଧିକ୍ଯଂ ଯଦୁଵଂଶୀଯାନାମସଖ୍ଯେଯତ୍ଵ ପ୍ରତିପାଦନଂ ଚ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ସୁଖଂ ସ୍ଵପୁର୍ଯାଂ ନିଵସନ୍ ଦ୍ଵାରକାଯାଂ ଶ୍ରିଯଃ ପତିଃ । ସର୍ଵସମ୍ପତ୍ସମୃଦ୍ଧାଯାଂ ଜୁଷ୍ଟାଯାଂ ଵୃଷ୍ଣିପୁଙ୍ଗଵୈଃ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ — ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ନିଜ ସହର ଦ୍ୱାରକାରେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ବୃଷ୍ଣିବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥିଲେ।

ସ୍ତ୍ରୀଭିଶ୍ଚୋତ୍ତମଵେଷାଭିଃ ନଵଯୌଵନକାନ୍ତିଭିଃ । କନ୍ଦୁକାଦିଭିର୍ହର୍ମ୍ଯେଷୁ କ୍ରୀଡନ୍ତୀଭିସ୍ତଡିଦ୍ଦ୍ଯୁଭିଃ

ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୋଷାକ ଓ ନବଯୌବନର ରୂପରେ ଶୋଭିତ ନାରୀମାନେ, ହରମ୍ୟରେ କନ୍ଦୁକ ଓ ଅନ୍ୟ ଖେଳରେ ମଗ୍ନ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଲହରୀ ପରି ଚମକୁଥିଲେ।

ନିତ୍ଯଂ ସଙ୍କୁଲମାର୍ଗାଯାଂ ମଦଚ୍ଯୁଦ୍‌ଭିର୍ମତଙ୍ଗଜୈଃ । ସ୍ଵଲଙ୍କୃତୈର୍ଭଟୈରଶ୍ଵୈ ରଥୈଶ୍ଚ କନକୋଜ୍ଜ୍ଵଲୈଃ

ସଦା ଭିଡ଼ ଭରା ରାସ୍ତାରେ, ମଦ ଭରା ହାତୀ, ସଜିତ ଯୋଦ୍ଧା, ଘୋଡ଼ା ଓ ସୁନାରେ ଚମକୁଥିବା ରଥ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।