ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ଵ୍ରତଵିଧିଂ ଉଦ୍ଯାପନଂ ଅଥାଚରେତ୍ । ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ ଵ୍ରତମିଵ କର୍ତଵ୍ଯଂ ଫଲକାଂକ୍ଷିଭିଃ

ଏପରି ଭାବେ ବ୍ରତ ନିୟମ ପାଳନ କରି, ଶେଷରେ ତାହାର ଉଦ୍ୟାପନ କରିବା ଉଚିତ୍, ଯେପରି ଫଳ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ ବ୍ରତ କରନ୍ତି।

ଅକିଂଚନେଷୁ ଭକ୍ତେଷୁ ପ୍ରାଯୋ ନୋଦ୍ଯାପନାଗ୍ରହଃ । ଶ୍ରଵଣେନୈଵ ପୂତାସ୍ତେ ନିଷ୍କାମା ଵୈଷ୍ଣଵା ଯତଃ

ଯେଉଁମାନେ ଦରିଦ୍ର କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସାଧାରଣତଃ ଉଦ୍ୟାପନର ଜୋର ନାହିଁ; କାରଣ ସେମାନେ ନିଷ୍କାମ ବୈଷ୍ଣବ ହୋଇଥିବାରୁ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।

ଏଵଂ ନଗାହଯଜ୍ଞେଽସ୍ମିନ୍ ସମାପ୍ତେ ଶ୍ରୋତୃଭିସ୍ତଦା । ପୁସ୍ତକସ୍ଯ ଚ ଵକ୍ତୁଶ୍ଚ ପୂଜା କାର୍ଯାତିଭକ୍ତିତଃ

ଏହି କଥା ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ଶ୍ରୋତାମାନେ ବହୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୁସ୍ତକ ଓ ବକ୍ତାଙ୍କର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍।

ପ୍ରସାଦତୁଲସୀମାଲା ଶ୍ରୋତୃଭ୍ଯଶ୍ଚାଥ ଦୀଯତାମ୍ । ମୃଦଂଗତାଲଲଲିତଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ କୀର୍ତନଂ ତତଃ

ତାପରେ ପ୍ରସାଦ ତୁଳସୀ ମାଳା ଶ୍ରୋତାମାନେ ପାଇଁ ଦେବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଝାଞ୍ଜ ବାଜାଇ ମଧୁର କୀର୍ତ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଜଯଶବ୍ଦଂ ନମଃଶବ୍ଦଂ ଶଂଖଶବ୍ଦଂ ଚ କାରଯେତ୍ । ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ଯାଚକେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵିତ୍ତଂ ଅନ୍ନଂ ଚ ଦୀଯତାମ୍

ଏହାପରେ ଜୟଧ୍ୱନି, ନମସ୍କାର ଶବ୍ଦ ଓ ଶଂଖ ଶବ୍ଦ କରାଯିବା ଉଚିତ୍; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭିକ୍ଷୁମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍।

ଵିରକ୍ତଶ୍ଚେତ୍ ଭଵେତ୍ ଶ୍ରୋତା ଗୀତା ଵାଦ୍ଯା ପରେଽହନି । ଗୃହସ୍ଥଶ୍ଚେତ୍ ତଦା ହୋମଃ କର୍ତଵ୍ଯଃ କର୍ମଶାନ୍ତଯେ

ଯଦି ଶ୍ରୋତା ବିରକ୍ତ ଥାଏ, ତେବେ ପରଦିନ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍; ଯଦି ଗୃହସ୍ଥ, ତେବେ କର୍ମ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ୍।

ପ୍ରତିଶ୍ଲୋକଂ ତୁ ଜୁହୁଯାତ୍ ଵିଧିନା ଦଶମସ୍ଯ ଚ । ପାଯସଂ ମଧୁ ସର୍ପିଶ୍ଚ ତିଲାନ୍ ଆଦିକସଂଯୁତମ୍

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ଲୋକ ପାଇଁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ବିଶେଷକରି ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧ ପାଇଁ, ପାୟସ, ମଧୁ, ଘିଅ ଓ ତିଳ ଆଦି ମିଶ୍ରିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଅଥଵା ହଵନଂ କୁର୍ଯାଦ୍ ଗାଯତ୍ର୍ଯା ସୁସମାହିତଃ । ତନ୍ମଯତ୍ଵାତ୍ ପୁରାଣସ୍ଯ ପରମସ୍ଯ ଚ ତତ୍ତ୍ଵତଃ

ବା ପ୍ରଭୃତି ମନ ଦେଇ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ହବନ କରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ପୁରାଣ ଏହି ପରମତତ୍ତ୍ୱ ସହ ସମାନ।

ହୋମାଶକ୍ତୌ ବୁଧୋ ହୌମ୍ଯଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ ତତ୍ଫଲ ସିଦ୍ଧଯେ । ନାନାଚ୍ଛିଦ୍ରନିରୋଧାର୍ଥଂ ନ୍ଯୂନତାଧିକତାନଯୋଃ

ଯଦି ହୋମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ତାହାର ଫଳ ପାଇଁ ହୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଦେଇଦେବା ଉଚିତ୍, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ବାଧା ଓ ଅଧିକ କିମ୍ବା କମି ଥିବା ଦୋଷ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ।

ଦୋଷଯୋଃ ପ୍ରଶମାର୍ଥଂ ଚ ପଠେତ୍ ନାମସହସ୍ରକମ୍ । ତେନ ସ୍ଯାତ୍ ସଫଲଂ ସର୍ଵଂ ନାସ୍ତ୍ଯସ୍ମାଦଧିକଂ ଯତଃ

ଦୋଷ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଭଗବାନଙ୍କ ହଜାର ନାମ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ୍; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସବୁ କାମ ସଫଳ ହୁଏ, କାରଣ ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ।

ଦ୍ଵାଦଶ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ ପଶ୍ଚାତ୍ ଭୋଜଯେତ୍ ମଧୁପାଯସୈଃ । ଦଦ୍ଯାତ୍ ସୁଵର୍ଣଂ ଧେନୁଂ ଚ ଵ୍ରତପୂର୍ଣତ୍ଵହେତଵେ

ପରେ ଦ୍ୱାଦଶ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପାୟସ ଓ ମଧୁ ଖୁଆଇବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପାଇଁ ସୁନା ଓ ଗାଈ ଦେବା ଉଚିତ୍।

ଶକ୍ତୌ ପଲତ୍ରଯମିତଂ ସ୍ଵର୍ଣସିଂହଂ ଵିଧାଯ ଚ । ତତ୍ରାସ୍ଯ ପୁସ୍ତକଂ ସ୍ଥାପ୍ଯଂ ଲିଖିତଂ ଲଲିତାକ୍ଷରମ୍

ଯଦି ସମର୍ଥ ଥାଏ, ତେବେ ତିନି ପଳ ଓଜନର ସୁନା ସିଂହ ତିଆରି କରି, ସେଠାରେ ସୁନ୍ଦର ଅକ୍ଷରରେ ଲିଖାଯାଇଥିବା ପୁସ୍ତକ ରଖିବା ଉଚିତ୍।

ସଂପୂଜ୍ଯ ଆଵାହନାଦ୍ଯୈଃ ତଦ୍ ଉପଚାରୈଃ ସଦକ୍ଷିଣମ୍ । ଵସ୍ତ୍ରଭୂଷଣ ଗନ୍ଧାଦ୍ଯୈଃ ପୂଜିତାଯ ଯତାତ୍ମନେ

ସମ୍ମାନ ସହିତ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର, ଦକ୍ଷିଣା, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥିବା ଏହି ପୂଜ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବେ ପୂଜା କରାଗଲା।

ଆଚାର୍ଯାଯ ସୁଧୀର୍ଦତ୍ତ୍ଵା ମୁକ୍ତଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଭଵବଂଧନୈଃ । ଏଵଂ କୃତେ ଵିଧାନେ ଚ ସର୍ଵପାପନିଵାରଣେ

ଏହିପରି ଉପଚାର ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ସଂସାରର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ଏଭଳି ବିଧି ଅନୁସାରେ କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ।

ଫଲଦଂ ସ୍ଯାତ୍ ପୁରାଣଂ ତୁ ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗଵତଂ ଶୁଭମ୍ । ଧର୍ମକାମାର୍ଥମୋକ୍ଷାଣାଂ ସାଧନଂ ସ୍ଯାତ୍ ନ ସଂଶଯଃ

ଏହି ଶୁଭ ପୁରାଣ 'ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ' ଫଳଦାୟକ; ଏହା ଧର୍ମ, କାମ, ଅର୍ଥ ଓ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତିର ଉପାୟ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

କୁମାରା ଊଚୁଃ - ଇତି ତେ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ କିଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି । ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗଵତେନୈଵ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତି କରେ ସ୍ଥିତେ

କୁମାରମାନେ କହିଲେ—ଏଭଳି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କୁହିଦେଲୁ; ଏଠାରୁ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? 'ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ' ଦ୍ୱାରା ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ମିଳେ।

ସୂତ ଉଵାଚ - ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତେ ମହାତ୍ମାନଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ଭାଗଵତୀଂ କଥାମ୍ । ସର୍ଵପାପହରାଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦାଯିନୀମ୍

ସୂତ କହିଲେ—ଏଭଳି କହି, ସେଇ ମହାତ୍ମାମାନେ ଭାଗବତ କଥା କହିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ, ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।

ଶ୍ରୃଣ୍ଵତାଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ସପ୍ତାହଂ ନିଯତାତ୍ମନାମ୍ । ଯଥାଵିଧି ତତୋ ଦେଵଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍

ସପ୍ତାହ ଧରି ନିୟମିତ ମନରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ; ତାପରେ ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ତଦନ୍ତେ ଜ୍ଞାନଵୈରାଗ୍ଯ-ଭକ୍ତୀନାଂ ପୁଷ୍ଟତା ପରା । ତାରୁଣ୍ଯଂ ପରମଂ ଚାଭୂତ୍ ସର୍ଵଭୂତମନୋହରମ୍

ଏହା ପରେ ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତିର ଶକ୍ତି ବେଶି ହେଲା; ଏକ ଯୌବନ ଉତ୍ସାହ ଉପଜିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କଲା।

ନାରଦଶ୍ଚ କୃତାର୍ଥୋଽଭୂତ୍ ସିଦ୍ଧେ ସ୍ଵୀଯେ ମନୋରଥେ । ପୁଲକୀକୃତସର୍ଵାଙ୍‌ଗ ପରମାନନ୍ଦସମ୍ଭୃତଃ

ନାରଦ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ; ସମଗ୍ର ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା।

ଏଵଂ କଥାଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ନାରଦୋ ଭଗଵତ୍ପ୍ରିଯଃ । ପ୍ରେମଗଦ୍‌ଗଦଯା ଵାଚା ତାନୁଵାଚ କୃତାଞଲିଃ

ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ନାରଦ ହାତ ଜୋଡି, ପ୍ରେମରେ କଣ୍ଠ ଭରିଆ, ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।

ନାରଦ ଉଵାଚ - ଧନ୍ଯୋସ୍ମି ଅନୁଗୃହିତୋଽସ୍ମି ଭଵଦ୍‌ଭିଃ କରୁଣାପରୈଃ । ଅଦ୍ଯ ମେ ଭଗଵାନ୍ ଲବ୍ଧଃ ସର୍ଵପାପହରୋ ହରିଃ

ନାରଦ କହିଲେ—ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋତେ ତୁମେ ଅନୁଗ୍ରହ କରିଛ; ଆଜି ମୁଁ ସମସ୍ତ ପାପ ହରଣ କରୁଥିବା ହରି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପାଇଛି।

ଶ୍ରଵଣଂ ସର୍ଵଧର୍ମେଭ୍ଯୋ ଵରଂ ମନ୍ଯେ ତପୋଧନାଃ । ଵୈକୁଣ୍ଠସ୍ଥୋ ଯତଃ କୃଷ୍ଣଃ ଶ୍ରଵଣାଦ୍ ଯସ୍ଯ ଲଭ୍ଯତେ

ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ଶ୍ରବଣକୁ ମୁଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବେ ମନେ କରେ, ହେ ତପସ୍ୱୀମାନେ, କାରଣ ଶୁଣିଲେ ମାତ୍ର ଭାଇକୁଣ୍ଠରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପାଇଯାଏ।

ସୂତ ଉଵାଚ - ଏଵଂ ବ୍ରୁଵତି ଵୈ ତତ୍ର ନାରଦେ ଵୈଷ୍ଣଵୋତ୍ତମେ । ପରିଭ୍ରମନ୍ ସମାଯାତଃ ଶୁକୋ ଯୋଗେଶ୍ଵରାସ୍ତଦା

ସୂତ କହିଲେ—ଏଭଳି ଉତ୍ତମ ବୈଷ୍ଣବ ନାରଦ କଥା କହୁଥିବାବେଳେ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଶୁକ ତାଁଠାରେ ଆସିଲେ।

(ଵଂଶସ୍ଥ) ତତ୍ରାଯଯୌ ଷୋଡଶଵାର୍ଷିକସ୍ତଦା ଵ୍ଯାସାତ୍ମଜୋ ଜ୍ଞାନମହାବ୍ଧିଚନ୍ଦ୍ରମାଃ । କଥାଵସାନେ ନିଜଲାଭପୂର୍ଣଃ ପ୍ରେମ୍ଣା ପଠନ୍ ଭାଗଵତଂ ଶନୈଃ ଶନୈଃ

ସେ ସମୟରେ, ଶୋଳ ବର୍ଷ ବୟସର ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁଅ, ଜ୍ଞାନ ସମୁଦ୍ରର ଚନ୍ଦ୍ର, ଆସିଲେ; କଥାର ଶେଷରେ, ନିଜ ଲାଭରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପ୍ରେମରେ ଭାଗବତକୁ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ପଢିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

(ଇଂଦ୍ରଵଂଶା) ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଦସ୍ଯାଃ ପରମୋରୁତେଜସଂ ସଦ୍ଯଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ଦଦୁର୍ମହାସନମ୍ । ପ୍ରୀତ୍ଯା ସୁରର୍ଷିସ୍ତମପୂଜଯତ୍ ସୁଖଂ ସ୍ଥିତୋଽଵଦତ୍ ସଂଶ୍ରୃଣୁତାମଲାଂ ଗିରମ୍

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ତେଜ ଦେଖି, ସତ୍ୱରେ ଉଠି, ବଡ଼ ଆସନ ଦେଲେ; ଦେବମୁନି ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ପୂଜିଲେ, ସେ ସୁଖରେ ବସି, କହିଲେ—'ମୋର ଶୁଦ୍ଧ କଥା ଶୁଣ।'

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - (ଦ୍ରୁତଵିଲଂବିତ) ନିଗମକଲ୍ପତରୋର୍ଗଲିତଂ ଫଲଂ ଶୁକମୁଖାତ୍ ଅମୃତଦ୍ରଵସଂଯୁତମ୍ । ପିବତ ଭାଗଵତଂ ରସମାଲଯଂ ମୁହୁରକୋ ରସିକା ଭୁଵି ଭାଵୁକାଃ

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ—ବେଦର କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ପକ୍କା ଫଳ, ଶୁକଙ୍କ ମୁଖରୁ ଝରୁଥିବା ଅମୃତରେ ଭିଜିଛି; ହେ ରସିକ ଓ ଭାବୁକ ଲୋକମାନେ, ପୁନିପୁନି ଏହି ଭାଗବତର ରସକୁ ପିଉ।

(ଶାର୍ଦୂଲଵିକ୍ରୀଡିତ) ଧର୍ମପ୍ରୋଜ୍ଝିତକୈତଵୋଽତ୍ର ପରମୋ ନିର୍ମତ୍ସରାଣାଂ ସତାଂ ଵେଦ୍ଯଂ ଵାସ୍ତଵମତ୍ର ଵସ୍ତୁ ଶିଵଦଂ ତାପତ୍ରଯୋନ୍ମୂଲନମ୍ । ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗଵତେ ମହାମୁନିକୃତେ କିଂ ଵା ପରୈରୀଶ୍ଵରଃ ସଦ୍ଯୋ ହୃଦ୍ଯଵରୁଧ୍ଯତେଽତ୍ର କୃତିଭିଃ ଶୁଶ୍ରୂଷୁଭିସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍

ଏଠାରେ, ମହାମୁନିଙ୍କ ରଚିତ 'ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ'ରେ ସମସ୍ତ କୃତ୍ରିମ ଧର୍ମ ଛାଡ଼ାଯାଇଛି; ଏହି କଥା ଇର୍ଷ୍ୟାରହିତ ଶୁଦ୍ଧ ମନ୍ତି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ। ଏଠାରେ ସତ୍ୟ ଓ ଶିବଦାୟକ ବସ୍ତୁ ପ୍ରକାଶିତ, ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ମୂଳସହିତ ଉପଡ଼ାଯାଏ। ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଆବଶ୍ୟକତା କଣ? ଏଠାରେ ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଓ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସତ୍ୱରେ ବନ୍ଧିଯାନ୍ତି।

ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗଵତଂ ପୁରାଣତିଲକଂ ଯଦ୍‌ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ଧନଂ ଯସ୍ମିନ୍ ପାରମହଂସ୍ଯମେଵମମଲଂ ଜ୍ଞାନଂ ପରଂ ଗୀଯତେ । ଯତ୍ର ଜ୍ଞାନଵିରାଗଭକ୍ତିସହିତଂ ନୈଷ୍କର୍ମ୍ଯମାଵିଷ୍କୃତଂ ତତ୍ ଶ୍ରୁଣ୍ଵନ୍ ପ୍ରପଠନ୍ ଵିଚାରଣପରୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିମୁଚ୍ଯେନ୍ନରଃ

ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶିରୋମଣି, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କର ଧନ; ଏଠାରେ ପାରମହଂସମାନଙ୍କର ନିର୍ମଳ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଗାୟନ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ କର୍ମହୀନତା ପ୍ରକାଶିତ; ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣି, ପଢ଼ି, ଚିନ୍ତା କଲେ ମଣିଷ ମୁକ୍ତି ପାଏ।