ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରୀସୂତ ଉଵାଚ। ଇତ୍ଯେତନ୍ମୁନିତନଯାସ୍ଯପଦ୍ମଗନ୍ଧ। ପୀଯୂଷଂ ଭଵଭଯଭିତ୍ପରସ୍ଯ ପୁଂସଃ। ସୁଶ୍ଲୋକଂ ଶ୍ରଵଣପୁଟୈଃ ପିବତ୍ଯଭୀକ୍ଷ୍ଣମ୍। ପାନ୍ଥୋଽଧ୍ଵଭ୍ରମଣପରିଶ୍ରମଂ ଜହାତି

ଶ୍ରୀସୂତ କହିଲେ— ଏହି ମୁନିପୁତ୍ରଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ଗନ୍ଧ ଭରା ଅମୃତକୁ, ଯାହା ଭବଭୟ ଦୂର କରେ ଓ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ ବିଷୟରେ, ଯିଏ କାନ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ଶୁଣେ, ସେ ଜୀବନପଥର କ୍ଲାନ୍ତି ଛାଡ଼ିଦେଇଥାଏ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏକଦା ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ ତୁ ଵିପ୍ରପତ୍ନ୍ଯାଃ କୁମାରକଃ। ଜାତମାତ୍ରୋ ଭୁଵଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ମମାର କିଲ ଭାରତ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏକଥର, ଦ୍ୱାରକାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କ ନବଜାତ ଶିଶୁ ଭୂମିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ସହିତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା, ହେ ଭାରତବଂଶୀ।

ଵିପ୍ରୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ମୃତକଂ ରାଜଦ୍ଵାର୍ଯୁପଧାଯ ସଃ। ଇଦଂ ପ୍ରୋଵାଚ ଵିଲପନ୍ନାତୁରୋ ଦୀନମାନସଃ

ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୃତ ଶିଶୁକୁ ନେଇ ରାଜଦ୍ୱାରରେ ରଖି, ଦୁଃଖରେ ବିଳାପ କରି, ମନ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଏପରି କହିଲେ।

ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷଃ ଶଠଧିଯୋ ଲୁବ୍ଧସ୍ଯ ଵିଷଯାତ୍ମନଃ। କ୍ଷତ୍ରବନ୍ଧୋଃ କର୍ମଦୋଷାତ୍ପଞ୍ଚତ୍ଵଂ ମେ ଗତୋଽର୍ଭକଃ

ଯେ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଦ୍ୱେଷୀ, ଧୂର୍ତ୍ତ ମନ, ଲୋଭୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖରେ ଲିନ୍ନ, ସେଠାରୁ ତାଙ୍କର କୁକର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୋ ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛି।

ହିଂସାଵିହାରଂ ନୃପତିଂ ଦୁଃଶୀଲମଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯମ୍। ପ୍ରଜା ଭଜନ୍ତ୍ଯଃ ସୀଦନ୍ତି ଦରିଦ୍ରା ନିତ୍ଯଦୁଃଖିତାଃ

ଯେତେବେଳେ ରାଜା ହିଂସାକୁ ଆନନ୍ଦ ଭାବେ ନେଇଥାଏ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଜାମାନେ ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଦରିଦ୍ର ହୋଇ ପଡ଼ନ୍ତି।

ଏଵଂ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଵିପ୍ରର୍ଷିସ୍ତୃତୀଯଂ ତ୍ଵେଵମେଵ ଚ। ଵିସୃଜ୍ଯ ସ ନୃପଦ୍ଵାରି ତାଂ ଗାଥାଂ ସମଗାଯତ

ଏଭଳି, ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ତୃତୀୟ ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେମାନେ ରାଜଦ୍ୱାରରେ ରଖି, ସେଇ ଦୁଃଖର ଗୀତ ଗାଇଲେ।

ତାମର୍ଜୁନ ଉପଶ୍ରୁତ୍ଯ କର୍ହିଚିତ୍କେଶଵାନ୍ତିକେ। ପରେତେ ନଵମେ ବାଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ସମଭାଷତ

ଏହି କଥା ଶୁଣି, କେଶବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକଥର ଅର୍ଜୁନ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନବମ ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ।

କିଂ ସ୍ଵିଦ୍ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତ୍ଵନ୍ନିଵାସେ ଇହ ନାସ୍ତି ଧନୁର୍ଧରଃ। ରାଜନ୍ଯବନ୍ଧୁରେତେ ଵୈ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସତ୍ରମାସତେ

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ ଘରେ କଣ ଅଭାବ ଅଛି? ଏଠାରେ ଧନୁର୍ଧାରୀ ଅଛନ୍ତି, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି, କ୍ଷତ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି।

ଧନଦାରାତ୍ମଜାପୃକ୍ତା ଯତ୍ର ଶୋଚନ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ। ତେ ଵୈ ରାଜନ୍ଯଵେଷେଣ ନଟା ଜୀଵନ୍ତ୍ଯସୁମ୍ଭରାଃ

ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଧନ, ଜନାନୀ ଓ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଦୁଃଖ କରୁଛନ୍ତି, ସେଠାରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଭେଷ ଧାରଣ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ଏବଂ ଅପମାନରେ ଜୀବନ୍ତି।

ଅହଂ ପ୍ରଜାଃ ଵାଂ ଭଗଵନ୍ରକ୍ଷିଷ୍ଯେ ଦୀନଯୋରିହ। ଅନିସ୍ତୀର୍ଣପ୍ରତିଜ୍ଞୋଽଗ୍ନିଂ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯେ ହତକଲ୍ମଷଃ

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏଠାରେ ଆପଣଙ୍କର ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଅସହାୟ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ମୁଁ ରକ୍ଷା କରିବି। ଯଦି ମୁଁ ମୋ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିପାରିବିନି, ତେବେ ମୁଁ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି।

ଶ୍ରୀବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ। ସଙ୍କର୍ଷଣୋ ଵାସୁଦେଵଃ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ଧନ୍ଵିନାଂ ଵରଃ। ଅନିରୁଦ୍ଧୋଽପ୍ରତିରଥୋ ନ ତ୍ରାତୁଂ ଶକ୍ନୁଵନ୍ତି ଯତ୍

ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ସଙ୍କର୍ଷଣ, ବାସୁଦେବ, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଏବଂ ଅଜୟ ରଥର ଅନିରୁଦ୍ଧ—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ତତ୍କଥଂ ନୁ ଭଵାନ୍କର୍ମ ଦୁଷ୍କରଂ ଜଗଦୀଶ୍ଵରୈଃ। ତ୍ଵଂ ଚିକୀର୍ଷସି ବାଲିଶ୍ଯାତ୍ତନ୍ନ ଶ୍ରଦ୍ଦଧ୍ମହେ ଵଯମ୍

ଏପରି ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ଜଗତର ସ୍ୱାମୀମାନେ ମଧ୍ୟ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ତାହା କିପରି ଆପଣ କେବଳ ଶିଶୁସ୍ୱଭାବରେ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି? ଆମେ ଏହାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହିଁ।

ଶ୍ରୀଅର୍ଜୁନ ଉଵାଚ। ନାହଂ ସଙ୍କର୍ଷଣୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନ କୃଷ୍ଣଃ କାର୍ଷ୍ଣିରେଵ ଚ। ଅହଂ ଵା ଅର୍ଜୁନୋ ନାମ ଗାଣ୍ଡୀଵଂ ଯସ୍ଯ ଵୈ ଧନୁଃ

ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ: ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ସଙ୍କର୍ଷଣ ନୁହେଁ, କୃଷ୍ଣ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ମୋର ନାମ ଅର୍ଜୁନ, ଯାହାର ଧନୁଷ୍ୟ ଗାଣ୍ଡୀବ।

ମାଵମଂସ୍ଥା ମମ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଵୀର୍ଯଂ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକତୋଷଣମ୍। ମୃତ୍ଯୁଂ ଵିଜିତ୍ଯ ପ୍ରଧନେ ଆନେଷ୍ଯେ ତେ ପ୍ରଜାଃ ପ୍ରଭୋ

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ଶକ୍ତିକୁ ଅବହେଳା କରିବେନି, ଏହି ଶକ୍ତି ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଛି। ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜିତି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ଫେରାଇ ଆଣିବି, ହେ ପ୍ରଭୁ।

ଏଵଂ ଵିଶ୍ରମ୍ଭିତୋ ଵିପ୍ରଃ ଫାଲ୍ଗୁନେନ ପରନ୍ତପ। ଜଗାମ ସ୍ଵଗୃହଂ ପ୍ରୀତଃ ପାର୍ଥଵୀର୍ଯଂ ନିଶାମଯନ୍

ଏଭଳି ଫାଲ୍ଗୁନଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ୱାସ ପାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାର୍ଥଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।

ପ୍ରସୂତିକାଲ ଆସନ୍ନେ ଭାର୍ଯାଯା ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ। ପାହି ପାହି ପ୍ରଜାଂ ମୃତ୍ଯୋରିତ୍ଯାହାର୍ଜୁନମାତୁରଃ

ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ପ୍ରସବ ସମୟ ଆସିଲାବେଳେ, ସେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ: 'ମୋ ସନ୍ତାନକୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର!'

ସ ଉପସ୍ପୃଶ୍ଯ ଶୁଚ୍ଯମ୍ଭୋ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରମ୍। ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ସଜ୍ଯଂ ଗାଣ୍ଡୀଵମାଦଦେ

ଅର୍ଜୁନ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରମାନେକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତାଙ୍କର ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।

ନ୍ଯରୁଣତ୍ସୂତିକାଗାରଂ ଶରୈର୍ନାନାସ୍ତ୍ରଯୋଜିତୈଃ। ତିର୍ଯଗୂର୍ଧ୍ଵମଧଃ ପାର୍ଥଶ୍ଚକାର ଶରପଞ୍ଜରମ୍

ପାର୍ଥ ନାନା ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶର ଛାଡି ସୂତିକା ଘରକୁ ଚାରିପଟେ, ଉପରେ ଓ ତଳେ ଶରର ପଞ୍ଜର ତିଆରି କଲେ।

ତତଃ କୁମାରଃ ସଞ୍ଜାତୋ ଵିପ୍ରପତ୍ନ୍ଯା ରୁଦନ୍ମୁହୁଃ। ସଦ୍ଯୋଽଦର୍ଶନମାପେଦେ ସଶରୀରୋ ଵିହାଯସା

ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ଜଣେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ ବାରମ୍ବାର କାନ୍ଦୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସହସା ଶରୀର ସହିତ ଆକାଶକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।

ତଦାହ ଵିପ୍ରୋ ଵିଜଯଂ ଵିନିନ୍ଦନ୍କୃଷ୍ଣସନ୍ନିଧୌ। ମୌଢ୍ଯଂ ପଶ୍ଯତ ମେ ଯୋଽହଂ ଶ୍ରଦ୍ଦଧେ କ୍ଲୀବକତ୍ଥନମ୍

ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସଫଳତାକୁ ନିନ୍ଦା କରି କହିଲେ: 'ମୋର ମୂର୍ଖତା ଦେଖ, ଯେଉଁଥିରେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ଅହଂକାରିକ କଥାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିଥିଲି।'

ନ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ନାନିରୁଦ୍ଧୋ ନ ରାମୋ ନ ଚ କେଶଵଃ। ଯସ୍ଯ ଶେକୁଃ ପରିତ୍ରାତୁଂ କୋଽନ୍ଯସ୍ତଦଵିତେଶ୍ଵରଃ

ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ବଳରାମ କିମ୍ବା କେଶବ—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତେବେ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଅନ୍ୟ କିଏ ଏହା କରିପାରିବ?

ଧିଗର୍ଜୁନଂ ମୃଷାଵାଦଂ ଧିଗାତ୍ମଶ୍ଲାଘିନୋ ଧନୁଃ। ଦୈଵୋପସୃଷ୍ଟଂ ଯୋ ମୌଢ୍ଯାଦାନିନୀଷତି ଦୁର୍ମତିଃ

ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମିଥ୍ୟା କଥା, ତାଙ୍କର ଅତିଶୟ ଆତ୍ମସ୍ତୁତି ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ଉପରେ ଲଜ୍ଜା; ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ହୋଇ, ଯାହା ଦେଉଳ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛି, ସେଥିକୁ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।

ଏଵଂ ଶପତି ଵିପ୍ରର୍ଷୌ ଵିଦ୍ଯାମାସ୍ଥାଯ ଫାଲ୍ଗୁନଃ। ଯଯୌ ସଂଯମନୀମାଶୁ ଯତ୍ରାସ୍ତେ ଭଗଵାନ୍ଯମଃ

ଏଭଳି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିଙ୍କ ଶାପ ପାଇ, ଫାଲ୍ଗୁନ ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ଭରସା କରି, ତୁରନ୍ତ ସଂୟମନୀକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯମରାଜ ବସନ୍ତି।

ଵିପ୍ରାପତ୍ଯମଚକ୍ଷାଣସ୍ତତ ଐନ୍ଦ୍ରୀ ମଗାତ୍ପୁରୀମ୍। ଆଗ୍ନେଯୀଂ ନୈରୃତୀଂ ସୌମ୍ଯାଂ ଵାଯଵ୍ଯାଂ ଵାରୁଣୀମଥ

ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅକୁ ନ ମିଳି, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନଗରକୁ, ତାପରେ ଅଗ୍ନି, ନିରୃତି, ସୋମ, ବାୟୁ ଓ ବରୁଣଙ୍କ ନଗରକୁ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ଗଲେ।

ରସାତଲଂ ନାକପୃଷ୍ଠଂ ଧିଷ୍ଣ୍ଯାନ୍ଯନ୍ଯାନ୍ଯୁଦାଯୁଧଃ। ତତୋଽଲବ୍ଧଦ୍ଵିଜସୁତୋ ହ୍ଯନିସ୍ତୀର୍ଣପ୍ରତିଶ୍ରୁତଃ । ଅଗ୍ନିଂ ଵିଵିକ୍ଷୁଃ କୃଷ୍ଣେନ ପ୍ରତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରତିଷେଧତା

ସେ ରସାତଳ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ନିବାସକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଗଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅକୁ ନ ମିଳି, ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବାଞ୍ଚାଇଲେ।

ଦର୍ଶଯେ ଦ୍ଵିଜସୂନୂଂସ୍ତେ ମାଵଜ୍ଞାତ୍ମାନମାତ୍ମନା। ଯେ ତେ ନଃ କୀର୍ତିଂ ଵିମଲାଂ ମନୁଷ୍ଯାଃ ସ୍ଥାପଯିଷ୍ଯନ୍ତି

କୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଦେଖେଇଦେବି; ନିଜକୁ ଅବମାନ କରନି। ଯେଉଁ ଲୋକେ ଆମର ନିର୍ମଳ କୀର୍ତ୍ତିକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବେ, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ ହେବେ।

ଇତି ସମ୍ଭାଷ୍ଯ ଭଗଵାନର୍ଜୁନେନ ସହେଶ୍ଵରଃ। ଦିଵ୍ଯଂ ସ୍ଵରଥମାସ୍ଥାଯ ପ୍ରତୀଚୀଂ ଦିଶମାଵିଶତ୍

ଏଭଳି ଅର୍ଜୁନ ସହ କଥାହେବା ପରେ, ପ୍ରଭୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି ସହିତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢି, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ସପ୍ତ ଦ୍ଵୀପାନ୍ସସିନ୍ଧୂଂଶ୍ଚ ସପ୍ତ ସପ୍ତ ଗିରୀନଥ। ଲୋକାଲୋକଂ ତଥାତୀତ୍ଯ ଵିଵେଶ ସୁମହତ୍ତମଃ

ସେ ସପ୍ତ ଦ୍ୱୀପ, ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଓ ସପ୍ତ ପର୍ବତ, ଏବଂ ଲୋକାଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁକୁ ଅଟିକି, ଏକ ବିଶାଳ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତତ୍ରାଶ୍ଵାଃ ଶୈବ୍ଯସୁଗ୍ରୀଵ ମେଘପୁଷ୍ପବଲାହକାଃ। ତମସି ଭ୍ରଷ୍ଟଗତଯୋ ବଭୂଵୁର୍ଭରତର୍ଷଭ

ସେଠାରେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ ଓ ବଳାହକ ନାମକ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ରାସ୍ତା ହରାଇ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ।