ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ପୁନୀହି ସହଲୋକଂ ମାଂ ଲୋକପାଲାଂଶ୍ଚ ମଦ୍ଗତାନ୍। ପାଦୋଦକେନ ଭଵତସ୍ତୀର୍ଥାନାଂ ତୀର୍ଥକାରିଣା

ହେ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୀର୍ଥ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମ ପାଦଧୂଳିର ଜଳରେ ମୋତେ, ସହ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଓ ମୋର ଭକ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେକୁ ପବିତ୍ର କର।

ଅଦ୍ଯାହଂ ଭଗଵଂଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଆସମେକାନ୍ତଭାଜନମ୍। ଵତ୍ସ୍ଯତ୍ଯୁରସି ମେ ଭୂତିର୍ଭଵତ୍ପାଦହତାଂହସଃ

ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଅନନ୍ୟ କୃପାର ପାତ୍ର ହୋଇଛି; ଆପଣଙ୍କ ପାଦସ୍ପର୍ଶରେ ମୋର ଅନ୍ତରରୁ ପାପ ଦୂର ହୋଇ, ଶ୍ରୀମତି ମୋ ଚେଷ୍ଟରେ ବାସ କରିବେ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣେ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଭୃଗୁସ୍ତନ୍ମନ୍ଦ୍ରଯା ଗିରା। ନିର୍ଵୃତସ୍ତର୍ପିତସ୍ତୂଷ୍ଣୀଂ ଭକ୍ତ୍ଯୁତ୍କଣ୍ଠୋଽଶ୍ରୁଲୋଚନଃ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏଭଳି ମୃଦୁ କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ, ଭୃଗୁ ମହାର୍ଷି ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରିଲେ, ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଗଲେ, ଭକ୍ତିର ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।

ପୁନଶ୍ଚ ସତ୍ରମାଵ୍ରଜ୍ଯ ମୁନୀନାଂ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନାମ୍। ସ୍ଵାନୁଭୂତମଶେଷେଣ ରାଜନ୍ଭୃଗୁରଵର୍ଣଯତ୍

ପୁଣି, ଭୃଗୁ ମହାର୍ଷି ବ୍ରହ୍ମବାଦୀ ମୁନିମାନଙ୍କର ସଭାକୁ ଫେରି, ରାଜନ୍, ନିଜ ଅନୁଭୂତ ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ।

ତନ୍ନିଶମ୍ଯାଥ ମୁନଯୋ ଵିସ୍ମିତା ମୁକ୍ତସଂଶଯାଃ। ଭୂଯାଂସଂ ଶ୍ରଦ୍ଦଧୁର୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ଯତଃ ଶାନ୍ତିର୍ଯତୋଽଭଯମ୍

ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁନିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ସନ୍ଦେହ ଦୂର ହେଲା, ଏବଂ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅଧିକ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଭଜିଲେ, କାରଣ ଶାନ୍ତି ଓ ନିର୍ଭୟତା ତାଙ୍କଠାରୁ ମିଳେ।

ଧର୍ମଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଯତୋ ଜ୍ଞାନଂ ଵୈରାଗ୍ଯଂ ଚ ତଦନ୍ଵିତମ୍। ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ଚାଷ୍ଟଧା ଯସ୍ମାଦ୍ଯଶଶ୍ଚାତ୍ମମଲାପହମ୍

ଯାହାଠାରୁ ନିଜେ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ବିରାଗ୍ୟ ଓ ଏଠି ସହ ଅଷ୍ଟପ୍ରକାର ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆତ୍ମାର ମଳ ଦୂରକରୁଥିବା କୀର୍ତ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।

ମୁନୀନାଂ ନ୍ଯସ୍ତଦଣ୍ଡାନାଂ ଶାନ୍ତାନାଂ ସମଚେତସାମ୍। ଅକିଞ୍ଚନାନାଂ ସାଧୂନାଂ ଯମାହୁଃ ପରମାଂ ଗତିମ୍

ଯେଉଁ ମୁନିମାନେ ଦଣ୍ଡ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ଶାନ୍ତ, ସମବୃତ୍ତି ଧାରଣ କରନ୍ତି, କିଛି ନାହିଁ ଭାବେ ରହନ୍ତି ଓ ନିଷ୍କପଟ ସାଧୁ, ସେମାନଙ୍କର ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମନାଯାଏ।

ସତ୍ତ୍ଵଂ ଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯା ମୂର୍ତିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣାସ୍ତ୍ଵିଷ୍ଟଦେଵତାଃ। ଭଜନ୍ତ୍ଯନାଶିଷଃ ଶାନ୍ତା ଯଂ ଵା ନିପୁଣବୁଦ୍ଧଯଃ

ଯାହାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ରୂପ ସତ୍ତ୍ୱ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଇଷ୍ଟଦେବତା ଭାବେ ଭଜନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଶାନ୍ତ, ଅକାଙ୍କ୍ଷୀ ଓ ନିପୁଣ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଫଳ ଆଶା ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।

ତ୍ରିଵିଧାକୃତଯସ୍ତସ୍ଯ ରାକ୍ଷସା ଅସୁରାଃ ସୁରାଃ। ଗୁଣିନ୍ଯା ମାଯଯା ସୃଷ୍ଟାଃ ସତ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ତୀର୍ଥସାଧନମ୍

ତାଙ୍କର ଗୁଣମୟ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ତିନି ପ୍ରକାର ଜନ୍ତୁ— ରାକ୍ଷସ, ଅସୁର ଓ ସୁରମାନେ ସୃଷ୍ଟି ହୁଅନ୍ତି; ଏହି ପବିତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ସତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ମାର୍ଗ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଇତ୍ଥଂ ସାରସ୍ଵତା ଵିପ୍ରା ନୃଣାମ୍ସଂଶଯନୁତ୍ତଯେ। ପୁରୁଷସ୍ଯ ପଦାମ୍ଭୋଜ ସେଵଯା ତଦ୍ଗତିଂ ଗତାଃ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏଭଳି, ସାରସ୍ୱତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଲୋକଙ୍କ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ସେବା କରି, ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

ଶ୍ରୀସୂତ ଉଵାଚ। ଇତ୍ଯେତନ୍ମୁନିତନଯାସ୍ଯପଦ୍ମଗନ୍ଧ। ପୀଯୂଷଂ ଭଵଭଯଭିତ୍ପରସ୍ଯ ପୁଂସଃ। ସୁଶ୍ଲୋକଂ ଶ୍ରଵଣପୁଟୈଃ ପିବତ୍ଯଭୀକ୍ଷ୍ଣମ୍। ପାନ୍ଥୋଽଧ୍ଵଭ୍ରମଣପରିଶ୍ରମଂ ଜହାତି

ଶ୍ରୀସୂତ କହିଲେ— ଏହି ମୁନିପୁତ୍ରଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ଗନ୍ଧ ଭରା ଅମୃତକୁ, ଯାହା ଭବଭୟ ଦୂର କରେ ଓ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ ବିଷୟରେ, ଯିଏ କାନ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ଶୁଣେ, ସେ ଜୀବନପଥର କ୍ଲାନ୍ତି ଛାଡ଼ିଦେଇଥାଏ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏକଦା ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ ତୁ ଵିପ୍ରପତ୍ନ୍ଯାଃ କୁମାରକଃ। ଜାତମାତ୍ରୋ ଭୁଵଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ମମାର କିଲ ଭାରତ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏକଥର, ଦ୍ୱାରକାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କ ନବଜାତ ଶିଶୁ ଭୂମିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ସହିତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା, ହେ ଭାରତବଂଶୀ।

ଵିପ୍ରୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ମୃତକଂ ରାଜଦ୍ଵାର୍ଯୁପଧାଯ ସଃ। ଇଦଂ ପ୍ରୋଵାଚ ଵିଲପନ୍ନାତୁରୋ ଦୀନମାନସଃ

ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୃତ ଶିଶୁକୁ ନେଇ ରାଜଦ୍ୱାରରେ ରଖି, ଦୁଃଖରେ ବିଳାପ କରି, ମନ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଏପରି କହିଲେ।

ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷଃ ଶଠଧିଯୋ ଲୁବ୍ଧସ୍ଯ ଵିଷଯାତ୍ମନଃ। କ୍ଷତ୍ରବନ୍ଧୋଃ କର୍ମଦୋଷାତ୍ପଞ୍ଚତ୍ଵଂ ମେ ଗତୋଽର୍ଭକଃ

ଯେ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଦ୍ୱେଷୀ, ଧୂର୍ତ୍ତ ମନ, ଲୋଭୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖରେ ଲିନ୍ନ, ସେଠାରୁ ତାଙ୍କର କୁକର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୋ ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛି।

ହିଂସାଵିହାରଂ ନୃପତିଂ ଦୁଃଶୀଲମଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯମ୍। ପ୍ରଜା ଭଜନ୍ତ୍ଯଃ ସୀଦନ୍ତି ଦରିଦ୍ରା ନିତ୍ଯଦୁଃଖିତାଃ

ଯେତେବେଳେ ରାଜା ହିଂସାକୁ ଆନନ୍ଦ ଭାବେ ନେଇଥାଏ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଜାମାନେ ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଦରିଦ୍ର ହୋଇ ପଡ଼ନ୍ତି।

ଏଵଂ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଵିପ୍ରର୍ଷିସ୍ତୃତୀଯଂ ତ୍ଵେଵମେଵ ଚ। ଵିସୃଜ୍ଯ ସ ନୃପଦ୍ଵାରି ତାଂ ଗାଥାଂ ସମଗାଯତ

ଏଭଳି, ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ତୃତୀୟ ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେମାନେ ରାଜଦ୍ୱାରରେ ରଖି, ସେଇ ଦୁଃଖର ଗୀତ ଗାଇଲେ।

ତାମର୍ଜୁନ ଉପଶ୍ରୁତ୍ଯ କର୍ହିଚିତ୍କେଶଵାନ୍ତିକେ। ପରେତେ ନଵମେ ବାଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ସମଭାଷତ

ଏହି କଥା ଶୁଣି, କେଶବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକଥର ଅର୍ଜୁନ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନବମ ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ।

କିଂ ସ୍ଵିଦ୍ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତ୍ଵନ୍ନିଵାସେ ଇହ ନାସ୍ତି ଧନୁର୍ଧରଃ। ରାଜନ୍ଯବନ୍ଧୁରେତେ ଵୈ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସତ୍ରମାସତେ

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ ଘରେ କଣ ଅଭାବ ଅଛି? ଏଠାରେ ଧନୁର୍ଧାରୀ ଅଛନ୍ତି, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି, କ୍ଷତ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି।

ଧନଦାରାତ୍ମଜାପୃକ୍ତା ଯତ୍ର ଶୋଚନ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ। ତେ ଵୈ ରାଜନ୍ଯଵେଷେଣ ନଟା ଜୀଵନ୍ତ୍ଯସୁମ୍ଭରାଃ

ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଧନ, ଜନାନୀ ଓ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଦୁଃଖ କରୁଛନ୍ତି, ସେଠାରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଭେଷ ଧାରଣ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ଏବଂ ଅପମାନରେ ଜୀବନ୍ତି।

ଅହଂ ପ୍ରଜାଃ ଵାଂ ଭଗଵନ୍ରକ୍ଷିଷ୍ଯେ ଦୀନଯୋରିହ। ଅନିସ୍ତୀର୍ଣପ୍ରତିଜ୍ଞୋଽଗ୍ନିଂ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯେ ହତକଲ୍ମଷଃ

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏଠାରେ ଆପଣଙ୍କର ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଅସହାୟ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ମୁଁ ରକ୍ଷା କରିବି। ଯଦି ମୁଁ ମୋ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିପାରିବିନି, ତେବେ ମୁଁ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି।

ଶ୍ରୀବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ। ସଙ୍କର୍ଷଣୋ ଵାସୁଦେଵଃ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ଧନ୍ଵିନାଂ ଵରଃ। ଅନିରୁଦ୍ଧୋଽପ୍ରତିରଥୋ ନ ତ୍ରାତୁଂ ଶକ୍ନୁଵନ୍ତି ଯତ୍

ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ସଙ୍କର୍ଷଣ, ବାସୁଦେବ, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଏବଂ ଅଜୟ ରଥର ଅନିରୁଦ୍ଧ—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ତତ୍କଥଂ ନୁ ଭଵାନ୍କର୍ମ ଦୁଷ୍କରଂ ଜଗଦୀଶ୍ଵରୈଃ। ତ୍ଵଂ ଚିକୀର୍ଷସି ବାଲିଶ୍ଯାତ୍ତନ୍ନ ଶ୍ରଦ୍ଦଧ୍ମହେ ଵଯମ୍

ଏପରି ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ଜଗତର ସ୍ୱାମୀମାନେ ମଧ୍ୟ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ତାହା କିପରି ଆପଣ କେବଳ ଶିଶୁସ୍ୱଭାବରେ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି? ଆମେ ଏହାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହିଁ।

ଶ୍ରୀଅର୍ଜୁନ ଉଵାଚ। ନାହଂ ସଙ୍କର୍ଷଣୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନ କୃଷ୍ଣଃ କାର୍ଷ୍ଣିରେଵ ଚ। ଅହଂ ଵା ଅର୍ଜୁନୋ ନାମ ଗାଣ୍ଡୀଵଂ ଯସ୍ଯ ଵୈ ଧନୁଃ

ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ: ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ସଙ୍କର୍ଷଣ ନୁହେଁ, କୃଷ୍ଣ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ମୋର ନାମ ଅର୍ଜୁନ, ଯାହାର ଧନୁଷ୍ୟ ଗାଣ୍ଡୀବ।

ମାଵମଂସ୍ଥା ମମ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଵୀର୍ଯଂ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକତୋଷଣମ୍। ମୃତ୍ଯୁଂ ଵିଜିତ୍ଯ ପ୍ରଧନେ ଆନେଷ୍ଯେ ତେ ପ୍ରଜାଃ ପ୍ରଭୋ

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ଶକ୍ତିକୁ ଅବହେଳା କରିବେନି, ଏହି ଶକ୍ତି ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଛି। ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜିତି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ଫେରାଇ ଆଣିବି, ହେ ପ୍ରଭୁ।

ଏଵଂ ଵିଶ୍ରମ୍ଭିତୋ ଵିପ୍ରଃ ଫାଲ୍ଗୁନେନ ପରନ୍ତପ। ଜଗାମ ସ୍ଵଗୃହଂ ପ୍ରୀତଃ ପାର୍ଥଵୀର୍ଯଂ ନିଶାମଯନ୍

ଏଭଳି ଫାଲ୍ଗୁନଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ୱାସ ପାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାର୍ଥଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।

ପ୍ରସୂତିକାଲ ଆସନ୍ନେ ଭାର୍ଯାଯା ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ। ପାହି ପାହି ପ୍ରଜାଂ ମୃତ୍ଯୋରିତ୍ଯାହାର୍ଜୁନମାତୁରଃ

ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ପ୍ରସବ ସମୟ ଆସିଲାବେଳେ, ସେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ: 'ମୋ ସନ୍ତାନକୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର!'

ସ ଉପସ୍ପୃଶ୍ଯ ଶୁଚ୍ଯମ୍ଭୋ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରମ୍। ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ସଜ୍ଯଂ ଗାଣ୍ଡୀଵମାଦଦେ

ଅର୍ଜୁନ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରମାନେକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତାଙ୍କର ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।

ନ୍ଯରୁଣତ୍ସୂତିକାଗାରଂ ଶରୈର୍ନାନାସ୍ତ୍ରଯୋଜିତୈଃ। ତିର୍ଯଗୂର୍ଧ୍ଵମଧଃ ପାର୍ଥଶ୍ଚକାର ଶରପଞ୍ଜରମ୍

ପାର୍ଥ ନାନା ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶର ଛାଡି ସୂତିକା ଘରକୁ ଚାରିପଟେ, ଉପରେ ଓ ତଳେ ଶରର ପଞ୍ଜର ତିଆରି କଲେ।

ତତଃ କୁମାରଃ ସଞ୍ଜାତୋ ଵିପ୍ରପତ୍ନ୍ଯା ରୁଦନ୍ମୁହୁଃ। ସଦ୍ଯୋଽଦର୍ଶନମାପେଦେ ସଶରୀରୋ ଵିହାଯସା

ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ଜଣେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ ବାରମ୍ବାର କାନ୍ଦୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସହସା ଶରୀର ସହିତ ଆକାଶକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।