ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଯ ଏଵମଵ୍ଯାକୃତଶକ୍ତ୍ଯୁଦନ୍ଵତଃ ପରସ୍ଯ ସାକ୍ଷାତ୍ପରମାତ୍ମନୋ ହରେଃ। ଗିରିତ୍ରମୋକ୍ଷଂ କଥଯେଚ୍ଛୃଣୋତି ଵା ଵିମୁଚ୍ଯତେ ସଂସୃତିଭିସ୍ତଥାରିଭିଃ

ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପରମାତ୍ମା ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗିରିଶଙ୍କ ମୁକ୍ତିର ଗଥା କହନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।

ଅଥୈକୋନନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ସରସ୍ଵତ୍ଯାସ୍ତଟେ ରାଜନ୍ନୃଷଯଃ ସତ୍ରମାସତ। ଵିତର୍କଃ ସମଭୂତ୍ତେଷାଂ ତ୍ରିଷ୍ଵଧୀଶେଷୁ କୋ ମହାନ୍

ଏବେ ଉନାନବତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ହେ ରାଜା, ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀର କୂଳରେ ଋଷିମାନେ ଏକ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ; ସେଠାରେ ଏକ ଆଲୋଚନା ଆରମ୍ଭ ହେଲା—'ତିନି ଠାରୁ କିଏ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ?'

ତସ୍ଯ ଜିଜ୍ଞାସଯା ତେ ଵୈ ଭୃଗୁଂ ବ୍ରହ୍ମସୁତଂ ନୃପ। ତଜ୍ଜ୍ଞପ୍ତ୍ଯୈ ପ୍ରେଷଯାମାସୁଃ ସୋଽଭ୍ଯଗାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସଭାମ୍

ଏହି ଜିଜ୍ଞାସାରେ, ହେ ରାଜା, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ଜାଣିବା ପାଇଁ ପଠାଇଲେ; ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସଭାକୁ ଗଲେ।

ନ ତସ୍ମୈ ପ୍ରହ୍ଵଣଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚକ୍ରେ ସତ୍ତ୍ଵପରୀକ୍ଷଯା। ତସ୍ମୈ ଚୁକ୍ରୋଧ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ସ୍ଵେନ ତେଜସା

ସେ ତାଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ କୌଣସି ନମସ୍କାର କିମ୍ବା ସ୍ତୁତି କଲେ ନାହିଁ; ଏହା ଦେଖି ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।

ସ ଆତ୍ମନ୍ଯୁତ୍ଥିତମ୍ମନ୍ଯୁମାତ୍ମଜାଯାତ୍ମନା ପ୍ରଭୁଃ। ଅଶୀଶମଦ୍ଯଥା ଵହ୍ନିଂ ସ୍ଵଯୋନ୍ଯା ଵାରିଣାତ୍ମଭୂଃ

କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ ନିଜକୁ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, ମନରେ ଉଠିଥିବା କ୍ରୋଧକୁ ଦମନ କଲେ; ଯେପରି ନିଜ ଉତ୍ସର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିକୁ ନିବାଇଦିଅନ୍ତି।

ତତଃ କୈଲାସମଗମତ୍ସ ତଂ ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ। ପରିରବ୍ଧୁଂ ସମାରେଭେ ଉତ୍ଥାଯ ଭ୍ରାତରଂ ମୁଦା

ତାପରେ ସେ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ, ସେଠାରେ ଦେବ ମହେଶ୍ୱର ଆନନ୍ଦରେ ଉଠି ଭାଇକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।

ନୈଚ୍ଛତ୍ତ୍ଵମସ୍ଯୁତ୍ପଥଗ ଇତି ଦେଵଶ୍ଚୁକୋପ ହ। ଶୂଲମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ତଂ ହନ୍ତୁମାରେଭେ ତିଗ୍ମଲୋଚନଃ

କିନ୍ତୁ ସେ ଭାବିଲେ ଏହି ଭାଇ ମୋତେ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ତେଣୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ନାହିଁ; ଦେବତା ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇଲେ।

ପତିତ୍ଵା ପାଦଯୋର୍ଦେଵୀ ସାନ୍ତ୍ଵଯାମାସ ତଂ ଗିରା। ଅଥୋ ଜଗାମ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଯତ୍ର ଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ

ଦେବୀ ତାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ି ମୃଦୁ କଥାରେ ଶାନ୍ତ କଲେ; ତାପରେ ସେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଅଛନ୍ତି।

ଶଯାନଂ ଶ୍ରିଯ ଉତ୍ସଙ୍ଗେ ପଦା ଵକ୍ଷସ୍ଯତାଡଯତ୍। ତତ ଉତ୍ଥାଯ ଭଗଵାନ୍ସହ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ସତାଂ ଗତିଃ

ସେଠାରେ ଶ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କ ଛାତିରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଛାତିରେ ପାଦ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ; ଏହା ଦେଖି ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଭଗବାନ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ସ୍ଵତଲ୍ପାଦଵରୁହ୍ଯାଥ ନନାମ ଶିରସା ମୁନିମ୍। ଆହ ତେ ସ୍ଵାଗତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନିଷୀଦାତ୍ରାସନେ କ୍ଷଣମ୍। ଅଜାନତାମାଗତାନ୍ଵଃ କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହଥ ନଃ ପ୍ରଭୋ

ତାପରେ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଶୟନାସନରୁ ଅବତରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, କହିଲେ: 'ସ୍ୱାଗତ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୟାକରି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆସନରେ ବସ; ଆମେ ତୁମ ଆଗମନ ଜାଣିନଥିଲୁ, ଦୟାକରି ଆମକୁ କ୍ଷମା କର।'

ପୁନୀହି ସହଲୋକଂ ମାଂ ଲୋକପାଲାଂଶ୍ଚ ମଦ୍ଗତାନ୍। ପାଦୋଦକେନ ଭଵତସ୍ତୀର୍ଥାନାଂ ତୀର୍ଥକାରିଣା

ହେ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୀର୍ଥ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମ ପାଦଧୂଳିର ଜଳରେ ମୋତେ, ସହ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଓ ମୋର ଭକ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେକୁ ପବିତ୍ର କର।

ଅଦ୍ଯାହଂ ଭଗଵଂଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଆସମେକାନ୍ତଭାଜନମ୍। ଵତ୍ସ୍ଯତ୍ଯୁରସି ମେ ଭୂତିର୍ଭଵତ୍ପାଦହତାଂହସଃ

ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଅନନ୍ୟ କୃପାର ପାତ୍ର ହୋଇଛି; ଆପଣଙ୍କ ପାଦସ୍ପର୍ଶରେ ମୋର ଅନ୍ତରରୁ ପାପ ଦୂର ହୋଇ, ଶ୍ରୀମତି ମୋ ଚେଷ୍ଟରେ ବାସ କରିବେ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣେ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଭୃଗୁସ୍ତନ୍ମନ୍ଦ୍ରଯା ଗିରା। ନିର୍ଵୃତସ୍ତର୍ପିତସ୍ତୂଷ୍ଣୀଂ ଭକ୍ତ୍ଯୁତ୍କଣ୍ଠୋଽଶ୍ରୁଲୋଚନଃ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏଭଳି ମୃଦୁ କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ, ଭୃଗୁ ମହାର୍ଷି ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରିଲେ, ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଗଲେ, ଭକ୍ତିର ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।

ପୁନଶ୍ଚ ସତ୍ରମାଵ୍ରଜ୍ଯ ମୁନୀନାଂ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନାମ୍। ସ୍ଵାନୁଭୂତମଶେଷେଣ ରାଜନ୍ଭୃଗୁରଵର୍ଣଯତ୍

ପୁଣି, ଭୃଗୁ ମହାର୍ଷି ବ୍ରହ୍ମବାଦୀ ମୁନିମାନଙ୍କର ସଭାକୁ ଫେରି, ରାଜନ୍, ନିଜ ଅନୁଭୂତ ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ।

ତନ୍ନିଶମ୍ଯାଥ ମୁନଯୋ ଵିସ୍ମିତା ମୁକ୍ତସଂଶଯାଃ। ଭୂଯାଂସଂ ଶ୍ରଦ୍ଦଧୁର୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ଯତଃ ଶାନ୍ତିର୍ଯତୋଽଭଯମ୍

ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁନିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ସନ୍ଦେହ ଦୂର ହେଲା, ଏବଂ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅଧିକ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଭଜିଲେ, କାରଣ ଶାନ୍ତି ଓ ନିର୍ଭୟତା ତାଙ୍କଠାରୁ ମିଳେ।

ଧର୍ମଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଯତୋ ଜ୍ଞାନଂ ଵୈରାଗ୍ଯଂ ଚ ତଦନ୍ଵିତମ୍। ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ଚାଷ୍ଟଧା ଯସ୍ମାଦ୍ଯଶଶ୍ଚାତ୍ମମଲାପହମ୍

ଯାହାଠାରୁ ନିଜେ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ବିରାଗ୍ୟ ଓ ଏଠି ସହ ଅଷ୍ଟପ୍ରକାର ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆତ୍ମାର ମଳ ଦୂରକରୁଥିବା କୀର୍ତ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।

ମୁନୀନାଂ ନ୍ଯସ୍ତଦଣ୍ଡାନାଂ ଶାନ୍ତାନାଂ ସମଚେତସାମ୍। ଅକିଞ୍ଚନାନାଂ ସାଧୂନାଂ ଯମାହୁଃ ପରମାଂ ଗତିମ୍

ଯେଉଁ ମୁନିମାନେ ଦଣ୍ଡ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ଶାନ୍ତ, ସମବୃତ୍ତି ଧାରଣ କରନ୍ତି, କିଛି ନାହିଁ ଭାବେ ରହନ୍ତି ଓ ନିଷ୍କପଟ ସାଧୁ, ସେମାନଙ୍କର ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମନାଯାଏ।

ସତ୍ତ୍ଵଂ ଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯା ମୂର୍ତିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣାସ୍ତ୍ଵିଷ୍ଟଦେଵତାଃ। ଭଜନ୍ତ୍ଯନାଶିଷଃ ଶାନ୍ତା ଯଂ ଵା ନିପୁଣବୁଦ୍ଧଯଃ

ଯାହାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ରୂପ ସତ୍ତ୍ୱ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଇଷ୍ଟଦେବତା ଭାବେ ଭଜନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଶାନ୍ତ, ଅକାଙ୍କ୍ଷୀ ଓ ନିପୁଣ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଫଳ ଆଶା ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।

ତ୍ରିଵିଧାକୃତଯସ୍ତସ୍ଯ ରାକ୍ଷସା ଅସୁରାଃ ସୁରାଃ। ଗୁଣିନ୍ଯା ମାଯଯା ସୃଷ୍ଟାଃ ସତ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ତୀର୍ଥସାଧନମ୍

ତାଙ୍କର ଗୁଣମୟ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ତିନି ପ୍ରକାର ଜନ୍ତୁ— ରାକ୍ଷସ, ଅସୁର ଓ ସୁରମାନେ ସୃଷ୍ଟି ହୁଅନ୍ତି; ଏହି ପବିତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ସତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ମାର୍ଗ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଇତ୍ଥଂ ସାରସ୍ଵତା ଵିପ୍ରା ନୃଣାମ୍ସଂଶଯନୁତ୍ତଯେ। ପୁରୁଷସ୍ଯ ପଦାମ୍ଭୋଜ ସେଵଯା ତଦ୍ଗତିଂ ଗତାଃ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏଭଳି, ସାରସ୍ୱତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଲୋକଙ୍କ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ସେବା କରି, ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

ଶ୍ରୀସୂତ ଉଵାଚ। ଇତ୍ଯେତନ୍ମୁନିତନଯାସ୍ଯପଦ୍ମଗନ୍ଧ। ପୀଯୂଷଂ ଭଵଭଯଭିତ୍ପରସ୍ଯ ପୁଂସଃ। ସୁଶ୍ଲୋକଂ ଶ୍ରଵଣପୁଟୈଃ ପିବତ୍ଯଭୀକ୍ଷ୍ଣମ୍। ପାନ୍ଥୋଽଧ୍ଵଭ୍ରମଣପରିଶ୍ରମଂ ଜହାତି

ଶ୍ରୀସୂତ କହିଲେ— ଏହି ମୁନିପୁତ୍ରଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ଗନ୍ଧ ଭରା ଅମୃତକୁ, ଯାହା ଭବଭୟ ଦୂର କରେ ଓ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ ବିଷୟରେ, ଯିଏ କାନ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ଶୁଣେ, ସେ ଜୀବନପଥର କ୍ଲାନ୍ତି ଛାଡ଼ିଦେଇଥାଏ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏକଦା ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ ତୁ ଵିପ୍ରପତ୍ନ୍ଯାଃ କୁମାରକଃ। ଜାତମାତ୍ରୋ ଭୁଵଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ମମାର କିଲ ଭାରତ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏକଥର, ଦ୍ୱାରକାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କ ନବଜାତ ଶିଶୁ ଭୂମିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ସହିତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା, ହେ ଭାରତବଂଶୀ।

ଵିପ୍ରୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ମୃତକଂ ରାଜଦ୍ଵାର୍ଯୁପଧାଯ ସଃ। ଇଦଂ ପ୍ରୋଵାଚ ଵିଲପନ୍ନାତୁରୋ ଦୀନମାନସଃ

ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୃତ ଶିଶୁକୁ ନେଇ ରାଜଦ୍ୱାରରେ ରଖି, ଦୁଃଖରେ ବିଳାପ କରି, ମନ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଏପରି କହିଲେ।

ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷଃ ଶଠଧିଯୋ ଲୁବ୍ଧସ୍ଯ ଵିଷଯାତ୍ମନଃ। କ୍ଷତ୍ରବନ୍ଧୋଃ କର୍ମଦୋଷାତ୍ପଞ୍ଚତ୍ଵଂ ମେ ଗତୋଽର୍ଭକଃ

ଯେ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଦ୍ୱେଷୀ, ଧୂର୍ତ୍ତ ମନ, ଲୋଭୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖରେ ଲିନ୍ନ, ସେଠାରୁ ତାଙ୍କର କୁକର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୋ ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛି।

ହିଂସାଵିହାରଂ ନୃପତିଂ ଦୁଃଶୀଲମଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯମ୍। ପ୍ରଜା ଭଜନ୍ତ୍ଯଃ ସୀଦନ୍ତି ଦରିଦ୍ରା ନିତ୍ଯଦୁଃଖିତାଃ

ଯେତେବେଳେ ରାଜା ହିଂସାକୁ ଆନନ୍ଦ ଭାବେ ନେଇଥାଏ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଜାମାନେ ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଦରିଦ୍ର ହୋଇ ପଡ଼ନ୍ତି।

ଏଵଂ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଵିପ୍ରର୍ଷିସ୍ତୃତୀଯଂ ତ୍ଵେଵମେଵ ଚ। ଵିସୃଜ୍ଯ ସ ନୃପଦ୍ଵାରି ତାଂ ଗାଥାଂ ସମଗାଯତ

ଏଭଳି, ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ତୃତୀୟ ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେମାନେ ରାଜଦ୍ୱାରରେ ରଖି, ସେଇ ଦୁଃଖର ଗୀତ ଗାଇଲେ।

ତାମର୍ଜୁନ ଉପଶ୍ରୁତ୍ଯ କର୍ହିଚିତ୍କେଶଵାନ୍ତିକେ। ପରେତେ ନଵମେ ବାଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ସମଭାଷତ

ଏହି କଥା ଶୁଣି, କେଶବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକଥର ଅର୍ଜୁନ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନବମ ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ।

କିଂ ସ୍ଵିଦ୍ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତ୍ଵନ୍ନିଵାସେ ଇହ ନାସ୍ତି ଧନୁର୍ଧରଃ। ରାଜନ୍ଯବନ୍ଧୁରେତେ ଵୈ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସତ୍ରମାସତେ

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ ଘରେ କଣ ଅଭାବ ଅଛି? ଏଠାରେ ଧନୁର୍ଧାରୀ ଅଛନ୍ତି, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି, କ୍ଷତ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି।

ଧନଦାରାତ୍ମଜାପୃକ୍ତା ଯତ୍ର ଶୋଚନ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ। ତେ ଵୈ ରାଜନ୍ଯଵେଷେଣ ନଟା ଜୀଵନ୍ତ୍ଯସୁମ୍ଭରାଃ

ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଧନ, ଜନାନୀ ଓ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଦୁଃଖ କରୁଛନ୍ତି, ସେଠାରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଭେଷ ଧାରଣ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ଏବଂ ଅପମାନରେ ଜୀବନ୍ତି।