ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଯଦି ନଃ ଶ୍ରଵଣାଯାଲଂ ଯୁଷ୍ମଦ୍ଵ୍ଯଵସିତଂ ଵିଭୋ। ଭଣ୍ଯତାଂ ପ୍ରାଯଶଃ ପୁମ୍ଭିର୍ଧୃତୈଃ ସ୍ଵାର୍ଥାନ୍ସମୀହତେ

'ଯଦି ତୁମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଆମେ ଶୁଣିପାରିବା ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ, ଓ ବଳବାନ, ଦୟାକରି କହ; କାରଣ ପ୍ରାୟତଃ ଲୋକେ ନିଜ କାମ ପୂରଣ ପାଇଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି।'

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏଵଂ ଭଗଵତା ପୃଷ୍ଟୋ ଵଚସାମୃତଵର୍ଷିଣା। ଗତକ୍ଲମୋଽବ୍ରଵୀତ୍ତସ୍ମୈ ଯଥାପୂର୍ଵମନୁଷ୍ଠିତମ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ଏପରି ଭଗବାନଙ୍କ ଅମୃତମୟ କଥାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯିବା ପରେ, ତାଙ୍କ ଥକାନି ହରାଗଲା ଏବଂ ସେ ଯେପରି ଘଟିଥିଲା ସେଇପରି ସବୁ କଥା କହିଦେଲେ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। ଏଵଂ ଚେତ୍ତର୍ହି ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ନ ଵଯଂ ଶ୍ରଦ୍ଦଧୀମହି। ଯୋ ଦକ୍ଷଶାପାତ୍ପୈଶାଚ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପ୍ରେତପିଶାଚରାଟ୍

ଭଗବାନ କହିଲେ: 'ଯଦି ଏହିପରି ଅଟୁଟ ତ, ତେବେ ଡକ୍ଷଙ୍କ ଶାପରେ ଯିଏ ପିଶାଚ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି ଓ ଭୂତପିଶାଚଙ୍କ ରାଜା, ତାଙ୍କ କଥା ଉପରେ ଆମେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବୁନାହିଁ।'

ଯଦି ଵସ୍ତତ୍ର ଵିଶ୍ରମ୍ଭୋ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ର ଜଗଦ୍ଗୁରୌ। ତର୍ହ୍ଯଙ୍ଗାଶୁ ସ୍ଵଶିରସି ହସ୍ତଂ ନ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରତୀଯତାମ୍

ହେ ଦାନବମାନ୍ୟ, ଯଦି ତୁମେ ସତ୍ୟସତ୍ ଜଗତ୍‌ର ଗୁରୁଙ୍କ ଉପରେ ଆସ୍ଥା ରଖ, ତେବେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମ ହାତ ତୁମ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟ କି ନୁହେଁ ତାହା ପ୍ରମାଣିତ ହେଉ।

ଯଦ୍ଯସତ୍ଯଂ ଵଚଃ ଶମ୍ଭୋଃ କଥଞ୍ଚିଦ୍ଦାନଵର୍ଷଭ। ତଦୈନଂ ଜହ୍ଯସଦ୍ଵାଚଂ ନ ଯଦ୍ଵକ୍ତାନୃତଂ ପୁନଃ

ହେ ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ କଥା କିଛି ଭଳି ଅସତ୍ୟ ହୁଏ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡିଦିଅ, କାରଣ ଅସତ୍ୟ କହୁଥିବାକୁ ପୁଣି କେବେ ମାନିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଇତ୍ଥଂ ଭଗଵତଶ୍ଚିତ୍ରୈର୍ଵଚୋଭିଃ ସ ସୁପେଶଲୈଃ। ଭିନ୍ନଧୀର୍ଵିସ୍ମୃତଃ ଶୀର୍ଷ୍ଣି ସ୍ଵହସ୍ତଂ କୁମତିର୍ନ୍ଯଧାତ୍

ଏପରି ଭାବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚତୁର୍ ଓ ମଧୁର କଥାରେ ତାଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଲା; ସ୍ୱୟଂକୁ ଭୁଲି, ସେ ମୂର୍ଖ ନିଜ ହାତ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଦେଲା।

ଅଥାପତଦ୍ଭିନ୍ନଶିରାଃ ଵ୍ରଜାହତ ଇଵ କ୍ଷଣାତ୍। ଜଯଶବ୍ଦୋ ନମଃଶବ୍ଦଃ ସାଧୁଶବ୍ଦୋଽଭଵଦ୍ଦିଵି

ଏହିପରେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଫାଟିଗଲା ଏବଂ ସେ ବଢ଼ିଆ ଗାଈ ପଡ଼ିଯିବା ପରି ମାଟିକୁ ଢଳିପଡ଼ିଲେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦିଗନ୍ତରେ 'ଜୟ', 'ନମସ୍କାର', 'ଭଲ କଲେ' ଭାବର ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା।

ମୁମୁଚୁଃ ପୁଷ୍ପଵର୍ଷାଣି ହତେ ପାପେ ଵୃକାସୁରେ। ଦେଵର୍ଷିପିତୃଗନ୍ଧର୍ଵା ମୋଚିତଃ ସଙ୍କଟାଚ୍ଛିଵଃ

ଯେତେବେଳେ ଦୁଷ୍ଟ ବୃକାସୁର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ; ଶିବ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ।

ମୁକ୍ତଂ ଗିରିଶମଭ୍ଯାହ ଭଗଵାନ୍ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ। ଅହୋ ଦେଵ ମହାଦେଵ ପାପୋଽଯଂ ସ୍ଵେନ ପାପ୍ମନା

ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଗିରିଶଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱର କହିଲେ: 'ହେ ଦେବ, ହେ ମହାଦେବ, ଏହି ପାପୀ ନିଜ ପାପରେ ନିଜେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା।'

ହତଃ କୋ ନୁ ମହତ୍ସ୍ଵୀଶ ଜନ୍ତୁର୍ଵୈ କୃତକିଲ୍ବିଷଃ। କ୍ଷେମୀ ସ୍ଯାତ୍କିମୁ ଵିଶ୍ଵେଶେ କୃତାଗସ୍କୋ ଜଗଦ୍ଗୁରୌ

ହେ ଈଶ୍ୱର, ବଡ଼ ଜୀବମାନେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଅପରାଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିପାରିବେ? ଏହି ଜଗତ୍‌ର ଗୁରୁଙ୍କୁ ଯଦି କେହି ଅପମାନ କରେ, ତେବେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କ'ଣ ଅବସ୍ଥା ହେବ?

ଯ ଏଵମଵ୍ଯାକୃତଶକ୍ତ୍ଯୁଦନ୍ଵତଃ ପରସ୍ଯ ସାକ୍ଷାତ୍ପରମାତ୍ମନୋ ହରେଃ। ଗିରିତ୍ରମୋକ୍ଷଂ କଥଯେଚ୍ଛୃଣୋତି ଵା ଵିମୁଚ୍ଯତେ ସଂସୃତିଭିସ୍ତଥାରିଭିଃ

ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପରମାତ୍ମା ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗିରିଶଙ୍କ ମୁକ୍ତିର ଗଥା କହନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।

ଅଥୈକୋନନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ସରସ୍ଵତ୍ଯାସ୍ତଟେ ରାଜନ୍ନୃଷଯଃ ସତ୍ରମାସତ। ଵିତର୍କଃ ସମଭୂତ୍ତେଷାଂ ତ୍ରିଷ୍ଵଧୀଶେଷୁ କୋ ମହାନ୍

ଏବେ ଉନାନବତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ହେ ରାଜା, ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀର କୂଳରେ ଋଷିମାନେ ଏକ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ; ସେଠାରେ ଏକ ଆଲୋଚନା ଆରମ୍ଭ ହେଲା—'ତିନି ଠାରୁ କିଏ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ?'

ତସ୍ଯ ଜିଜ୍ଞାସଯା ତେ ଵୈ ଭୃଗୁଂ ବ୍ରହ୍ମସୁତଂ ନୃପ। ତଜ୍ଜ୍ଞପ୍ତ୍ଯୈ ପ୍ରେଷଯାମାସୁଃ ସୋଽଭ୍ଯଗାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସଭାମ୍

ଏହି ଜିଜ୍ଞାସାରେ, ହେ ରାଜା, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ଜାଣିବା ପାଇଁ ପଠାଇଲେ; ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସଭାକୁ ଗଲେ।

ନ ତସ୍ମୈ ପ୍ରହ୍ଵଣଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚକ୍ରେ ସତ୍ତ୍ଵପରୀକ୍ଷଯା। ତସ୍ମୈ ଚୁକ୍ରୋଧ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ସ୍ଵେନ ତେଜସା

ସେ ତାଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ କୌଣସି ନମସ୍କାର କିମ୍ବା ସ୍ତୁତି କଲେ ନାହିଁ; ଏହା ଦେଖି ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।

ସ ଆତ୍ମନ୍ଯୁତ୍ଥିତମ୍ମନ୍ଯୁମାତ୍ମଜାଯାତ୍ମନା ପ୍ରଭୁଃ। ଅଶୀଶମଦ୍ଯଥା ଵହ୍ନିଂ ସ୍ଵଯୋନ୍ଯା ଵାରିଣାତ୍ମଭୂଃ

କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ ନିଜକୁ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, ମନରେ ଉଠିଥିବା କ୍ରୋଧକୁ ଦମନ କଲେ; ଯେପରି ନିଜ ଉତ୍ସର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିକୁ ନିବାଇଦିଅନ୍ତି।

ତତଃ କୈଲାସମଗମତ୍ସ ତଂ ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ। ପରିରବ୍ଧୁଂ ସମାରେଭେ ଉତ୍ଥାଯ ଭ୍ରାତରଂ ମୁଦା

ତାପରେ ସେ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ, ସେଠାରେ ଦେବ ମହେଶ୍ୱର ଆନନ୍ଦରେ ଉଠି ଭାଇକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।

ନୈଚ୍ଛତ୍ତ୍ଵମସ୍ଯୁତ୍ପଥଗ ଇତି ଦେଵଶ୍ଚୁକୋପ ହ। ଶୂଲମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ତଂ ହନ୍ତୁମାରେଭେ ତିଗ୍ମଲୋଚନଃ

କିନ୍ତୁ ସେ ଭାବିଲେ ଏହି ଭାଇ ମୋତେ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ତେଣୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ନାହିଁ; ଦେବତା ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇଲେ।

ପତିତ୍ଵା ପାଦଯୋର୍ଦେଵୀ ସାନ୍ତ୍ଵଯାମାସ ତଂ ଗିରା। ଅଥୋ ଜଗାମ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଯତ୍ର ଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ

ଦେବୀ ତାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ି ମୃଦୁ କଥାରେ ଶାନ୍ତ କଲେ; ତାପରେ ସେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଅଛନ୍ତି।

ଶଯାନଂ ଶ୍ରିଯ ଉତ୍ସଙ୍ଗେ ପଦା ଵକ୍ଷସ୍ଯତାଡଯତ୍। ତତ ଉତ୍ଥାଯ ଭଗଵାନ୍ସହ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ସତାଂ ଗତିଃ

ସେଠାରେ ଶ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କ ଛାତିରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଛାତିରେ ପାଦ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ; ଏହା ଦେଖି ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଭଗବାନ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ସ୍ଵତଲ୍ପାଦଵରୁହ୍ଯାଥ ନନାମ ଶିରସା ମୁନିମ୍। ଆହ ତେ ସ୍ଵାଗତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନିଷୀଦାତ୍ରାସନେ କ୍ଷଣମ୍। ଅଜାନତାମାଗତାନ୍ଵଃ କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହଥ ନଃ ପ୍ରଭୋ

ତାପରେ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଶୟନାସନରୁ ଅବତରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, କହିଲେ: 'ସ୍ୱାଗତ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୟାକରି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆସନରେ ବସ; ଆମେ ତୁମ ଆଗମନ ଜାଣିନଥିଲୁ, ଦୟାକରି ଆମକୁ କ୍ଷମା କର।'

ପୁନୀହି ସହଲୋକଂ ମାଂ ଲୋକପାଲାଂଶ୍ଚ ମଦ୍ଗତାନ୍। ପାଦୋଦକେନ ଭଵତସ୍ତୀର୍ଥାନାଂ ତୀର୍ଥକାରିଣା

ହେ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୀର୍ଥ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମ ପାଦଧୂଳିର ଜଳରେ ମୋତେ, ସହ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଓ ମୋର ଭକ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେକୁ ପବିତ୍ର କର।

ଅଦ୍ଯାହଂ ଭଗଵଂଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଆସମେକାନ୍ତଭାଜନମ୍। ଵତ୍ସ୍ଯତ୍ଯୁରସି ମେ ଭୂତିର୍ଭଵତ୍ପାଦହତାଂହସଃ

ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଅନନ୍ୟ କୃପାର ପାତ୍ର ହୋଇଛି; ଆପଣଙ୍କ ପାଦସ୍ପର୍ଶରେ ମୋର ଅନ୍ତରରୁ ପାପ ଦୂର ହୋଇ, ଶ୍ରୀମତି ମୋ ଚେଷ୍ଟରେ ବାସ କରିବେ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣେ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଭୃଗୁସ୍ତନ୍ମନ୍ଦ୍ରଯା ଗିରା। ନିର୍ଵୃତସ୍ତର୍ପିତସ୍ତୂଷ୍ଣୀଂ ଭକ୍ତ୍ଯୁତ୍କଣ୍ଠୋଽଶ୍ରୁଲୋଚନଃ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏଭଳି ମୃଦୁ କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ, ଭୃଗୁ ମହାର୍ଷି ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରିଲେ, ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଗଲେ, ଭକ୍ତିର ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।

ପୁନଶ୍ଚ ସତ୍ରମାଵ୍ରଜ୍ଯ ମୁନୀନାଂ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନାମ୍। ସ୍ଵାନୁଭୂତମଶେଷେଣ ରାଜନ୍ଭୃଗୁରଵର୍ଣଯତ୍

ପୁଣି, ଭୃଗୁ ମହାର୍ଷି ବ୍ରହ୍ମବାଦୀ ମୁନିମାନଙ୍କର ସଭାକୁ ଫେରି, ରାଜନ୍, ନିଜ ଅନୁଭୂତ ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ।

ତନ୍ନିଶମ୍ଯାଥ ମୁନଯୋ ଵିସ୍ମିତା ମୁକ୍ତସଂଶଯାଃ। ଭୂଯାଂସଂ ଶ୍ରଦ୍ଦଧୁର୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ଯତଃ ଶାନ୍ତିର୍ଯତୋଽଭଯମ୍

ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁନିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ସନ୍ଦେହ ଦୂର ହେଲା, ଏବଂ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅଧିକ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଭଜିଲେ, କାରଣ ଶାନ୍ତି ଓ ନିର୍ଭୟତା ତାଙ୍କଠାରୁ ମିଳେ।

ଧର୍ମଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଯତୋ ଜ୍ଞାନଂ ଵୈରାଗ୍ଯଂ ଚ ତଦନ୍ଵିତମ୍। ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ଚାଷ୍ଟଧା ଯସ୍ମାଦ୍ଯଶଶ୍ଚାତ୍ମମଲାପହମ୍

ଯାହାଠାରୁ ନିଜେ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ବିରାଗ୍ୟ ଓ ଏଠି ସହ ଅଷ୍ଟପ୍ରକାର ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆତ୍ମାର ମଳ ଦୂରକରୁଥିବା କୀର୍ତ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।

ମୁନୀନାଂ ନ୍ଯସ୍ତଦଣ୍ଡାନାଂ ଶାନ୍ତାନାଂ ସମଚେତସାମ୍। ଅକିଞ୍ଚନାନାଂ ସାଧୂନାଂ ଯମାହୁଃ ପରମାଂ ଗତିମ୍

ଯେଉଁ ମୁନିମାନେ ଦଣ୍ଡ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ଶାନ୍ତ, ସମବୃତ୍ତି ଧାରଣ କରନ୍ତି, କିଛି ନାହିଁ ଭାବେ ରହନ୍ତି ଓ ନିଷ୍କପଟ ସାଧୁ, ସେମାନଙ୍କର ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମନାଯାଏ।

ସତ୍ତ୍ଵଂ ଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯା ମୂର୍ତିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣାସ୍ତ୍ଵିଷ୍ଟଦେଵତାଃ। ଭଜନ୍ତ୍ଯନାଶିଷଃ ଶାନ୍ତା ଯଂ ଵା ନିପୁଣବୁଦ୍ଧଯଃ

ଯାହାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ରୂପ ସତ୍ତ୍ୱ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଇଷ୍ଟଦେବତା ଭାବେ ଭଜନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଶାନ୍ତ, ଅକାଙ୍କ୍ଷୀ ଓ ନିପୁଣ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଫଳ ଆଶା ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।

ତ୍ରିଵିଧାକୃତଯସ୍ତସ୍ଯ ରାକ୍ଷସା ଅସୁରାଃ ସୁରାଃ। ଗୁଣିନ୍ଯା ମାଯଯା ସୃଷ୍ଟାଃ ସତ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ତୀର୍ଥସାଧନମ୍

ତାଙ୍କର ଗୁଣମୟ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ତିନି ପ୍ରକାର ଜନ୍ତୁ— ରାକ୍ଷସ, ଅସୁର ଓ ସୁରମାନେ ସୃଷ୍ଟି ହୁଅନ୍ତି; ଏହି ପବିତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ସତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ମାର୍ଗ।