ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ସ ଆହ ଭଗଵାଂସ୍ତସ୍ମୈ ପ୍ରୀତଃ ଶୁଶ୍ରୂଷଵେ ପ୍ରଭୁଃ। ନୃଣାଂ ନିଃଶ୍ରେଯସାର୍ଥାଯ ଯୋଽଵତୀର୍ଣୋ ଯଦୋଃ କୁଲେ

ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ସେବାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଯେଉଁଠି ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତରଣ କରିଥିଲେ, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। ଯସ୍ଯାହମନୁଗୃହ୍ଣାମି ହରିଷ୍ଯେ ତଦ୍ଧନଂ ଶନୈଃ। ତତୋଽଧନଂ ତ୍ଯଜନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ଵଜନା ଦୁଃଖଦୁଃଖିତମ୍

ଭଗବାନ କହିଲେ: ଯେଉଁଠି ମୁଁ କାହାରି ଉପରେ ବିଶେଷ କୃପା କରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଧନ ଦୀରେ-ଦୀରେ ନେଇ ନେଉଛି; ତାପରେ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡିଯାଆନ୍ତି, ଓ ସେ ଦୁଃଖରେ ପଡି ଆଉ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି।

ସ ଯଦା ଵିତଥୋଦ୍ଯୋଗୋ ନିର୍ଵିଣ୍ଣଃ ସ୍ଯାଦ୍ଧନେହଯା। ମତ୍ପରୈଃ କୃତମୈତ୍ରସ୍ଯ କରିଷ୍ଯେ ମଦନୁଗ୍ରହମ୍

ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜ ଚେଷ୍ଟାରେ ବିଫଳ ହୋଇ ଧନ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିରୁ ବିରକ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ମୋର ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା କରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋର କୃପା ଦେଉଛି।

ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ପରମଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ସଦନନ୍ତକମ୍। ଵିଜ୍ଞାଯାତ୍ମତଯା ଧୀରଃ ସଂସାରାତ୍ପରିମୁଚ୍ଯତେ

ସେ ପରମ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଚେତନାମୟ, ଚିରନ୍ତନ ଓ ଅନନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମ; ଏହାକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ବୋଲି ଜାଣିଲେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ମଣିଷ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

ଅତୋ ମାଂ ସୁଦୁରାରାଧ୍ଯଂ ହିତ୍ଵାନ୍ଯାନ୍ଭଜତେ ଜନଃ। ତତସ୍ତ ଆଶୁତୋଷେଭ୍ଯୋ ଲବ୍ଧରାଜ୍ଯଶ୍ରିଯୋଦ୍ଧତାଃ। ମତ୍ତାଃ ପ୍ରମତ୍ତା ଵରଦାନ୍ଵିସ୍ମଯନ୍ତ୍ଯଵଜାନତେ

ଏହିପରି, ମୋତେ ସହଜରେ ପୂଜିବା ଦୁର୍ଲଭ ବୋଲି ଲୋକମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି; ତାପରେ ତାରାତାରି ଦିଆଯାଉଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦରୁ ରାଜ୍ୟ ଓ ଶ୍ରୀମତି ଲାଭ କରି, ସେମାନେ ଅହଂକାରୀ ଓ ଅବିବେକୀ ହୁଅନ୍ତି, ଆଉ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁ ମୋତେ ଅବହେଳା କରନ୍ତି।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଶାପପ୍ରସାଦଯୋରୀଶା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦଯଃ। ସଦ୍ଯଃ ଶାପପ୍ରସାଦୋଽଙ୍ଗ ଶିଵୋ ବ୍ରହ୍ମା ନ ଚାଚ୍ଯୁତଃ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଶାପ ଓ କୃପା ଦେବାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରଭୁ; ଏମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶିବ ତୁରନ୍ତ ଶାପ କିମ୍ବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଦିଅନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମା ଦେଇନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତ କେବେ ତୁରନ୍ତ ଦେଇନାହାନ୍ତି।

ଅତ୍ର ଚୋଦାହରନ୍ତୀମମିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍। ଵୃକାସୁରାଯ ଗିରିଶୋ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵାପ ସଙ୍କଟମ୍

ଏଠାରେ ପୁରାତନ ଏକ କଥା କୁହାଯାଏ: ଗିରିଶ ଭଗବାନ ବୃକାସୁରଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଦୁଃଖରେ ପଡିଥିଲେ।

ଵୃକୋ ନାମାସୁରଃ ପୁତ୍ରଃ ଶକୁନେଃ ପଥି ନାରଦମ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଶୁତୋଷଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଦେଵେଷୁ ତ୍ରିଷୁ ଦୁର୍ମତିଃ

ବୃକ ନାମକ ଏକ ଅସୁର, ଶକୁନିଙ୍କ ପୁଅ; ସେ ରାସ୍ତାରେ ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ ତିନି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ତୁରନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ତାହା ପଚାରିଲା।

ସ ଆହ ଦେଵଂ ଗିରିଶମୁପାଧାଵାଶୁ ସିଦ୍ଧ୍ଯସି। ଯୋଽଲ୍ପାଭ୍ଯାଂ ଗୁଣଦୋଷାଭ୍ଯାମାଶୁ ତୁଷ୍ଯତି କୁପ୍ଯତି

ସେ ଦେବତା ଗିରିଶଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଗଲା, କାରଣ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳ ହେବ। ସେ ଅତି ସାଧାରଣ ଗୁଣ କିମ୍ବା ଦୋଷରେ ବି ଖୁସି କିମ୍ବା କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଦଶାସ୍ଯବାଣଯୋସ୍ତୁଷ୍ଟଃ ସ୍ତୁଵତୋର୍ଵନ୍ଦିନୋରିଵ। ଐଶ୍ଵର୍ଯମତୁଲଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତତ ଆପ ସୁସଙ୍କଟମ୍

ଯେପରି ଦଶମୁଖ ରାବଣ ଓ ବାଣଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାରେ ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପରେ ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ସମସ୍ୟାରେ ପଡ଼ିଥିଲେ।

ଇତ୍ଯାଦିଷ୍ଟସ୍ତମସୁର ଉପାଧାଵତ୍ସ୍ଵଗାତ୍ରତଃ। କେଦାର ଆତ୍ମକ୍ରଵ୍ଯେଣ ଜୁହ୍ଵାନୋ ଗ୍ନିମୁଖଂ ହରମ୍

ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ ସେ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲା, ନିଜ ଶରୀରର ମାଂସ ଆହୁତି ଭାବେ ହରଙ୍କ ଅଗ୍ନିମୁଖରେ ଦେଇଲା।

ଦେଵୋପଲବ୍ଧିମପ୍ରାପ୍ଯ ନିର୍ଵେଦାତ୍ସପ୍ତମେଽହନି। ଶିରୋଽଵୃଶ୍ଚତ୍ସୁଧିତିନା ତତ୍ତୀର୍ଥକ୍ଲିନ୍ନମୂର୍ଧଜମ୍

ସପ୍ତମ ଦିନରେ, ଦେବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ନ ମିଳିବାରୁ ନିରାଶାରେ, ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧାର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲା, ତାଙ୍କ ଚୁଲି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଜଳରେ ଭିଜିଥିଲା।

ତଦା ମହାକାରୁଣିକୋ ସ ଧୂର୍ଜଟିର୍ଯଥା ଵଯଂ ଚାଗ୍ନିରିଵୋତ୍ଥିତୋଽନଲାତ୍। ନିଗୃହ୍ଯ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ଭୁଜଯୋର୍ନ୍ଯଵାରଯତ୍ତତ୍ସ୍ପର୍ଶନାଦ୍ଭୂଯ ଉପସ୍କୃତାକୃତିଃ

ତେବେ, ମହାଦୟାଳୁ ଧୂର୍ଜଟି, ଆମେ ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଅନଳରୁ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ, ସେପରି ଦୁଇହାତରେ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ଛୁଅିବାରୁ ରୋକିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆକୃତିକୁ ଆଉ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଦେଲେ।

ତମାହ ଚାଙ୍ଗାଲମଲଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ମେ ଯଥାଭିକାମଂ ଵିତରାମି ତେ ଵରମ୍। ପ୍ରୀଯେଯ ତୋଯେନ ନୃଣାଂ ପ୍ରପଦ୍ଯତାମହୋ ତ୍ଵଯାତ୍ମା ଭୃଶମର୍ଦ୍ଯତେ ଵୃଥା

ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଅଙ୍ଗାଳ, ଏତେ ହେଲା, ମୋଠାରୁ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କର, ସେଇ ଦାୟିକ ମାଗ। ଯେଉଁମାନେ ଶରଣ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଦିଆ ପାଣିରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଅତ୍ୟଧିକ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଲା।'

ଦେଵଂ ସ ଵଵ୍ରେ ପାପୀଯାନ୍ଵରଂ ଭୂତଭଯାଵହମ୍। ଯସ୍ଯ ଯସ୍ଯ କରଂ ଶୀର୍ଷ୍ଣି ଧାସ୍ଯେ ସ ମ୍ରିଯତାମିତି

ସେ ଅପରାଧୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦାୟିକ ମାଗିଲା—'ଯାହାର ମୁଣ୍ଡରେ ମୁଁ ମୋ ହାତ ରଖିବି, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁ।'

ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ରୁଦ୍ରୋ ଦୁର୍ମନା ଇଵ ଭାରତ। ଓଁ ଇତି ପ୍ରହସଂସ୍ତସ୍ମୈ ଦଦେଽହେରମୃତଂ ଯଥା

ଏହା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର ମନରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ହସି 'ଓଁ' ବୋଲି, ସେଠି ଦାୟିକ ଦେଲେ, ଯେପରି ସାପକୁ ଅମୃତ ଦିଆଯାଏ।

ସ ତଦ୍ଵରପରୀକ୍ଷାର୍ଥଂ ଶମ୍ଭୋର୍ମୂର୍ଧ୍ନି କିଲାସୁରଃ। ସ୍ଵହସ୍ତଂ ଧାତୁମାରେଭେ ସୋଽବିଭ୍ଯତ୍ସ୍ଵକୃତାଚ୍ଛିଵଃ

ତାପରେ, ସେ ଦାନବ ଦାୟିକ ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ନିଜ ହାତ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା, କିନ୍ତୁ ଶିବ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଭୟ କରି, ପଛକୁ ହଟିଗଲେ।

ତେନୋପସୃଷ୍ଟଃ ସନ୍ତ୍ରସ୍ତଃ ପରାଧାଵନ୍ସଵେପଥୁଃ। ଯାଵଦନ୍ତଂ ଦିଵୋ ଭୂମେଃ କଷ୍ଠାନାମୁଦଗାଦୁଦକ୍

ସେ ତାଙ୍କୁ ଧାଉଥିବାରୁ, ଶିବ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ଓ ଜଳର ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।

ଅଜାନନ୍ତଃ ପ୍ରତିଵିଧିଂ ତୂଷ୍ଣୀମାସନ୍ସୁରେଶ୍ଵରାଃ। ତତୋ ଵୈକୁଣ୍ଠମଗମଦ୍ଭାସ୍ଵରଂ ତମସଃ ପରମ୍

ଦେବତାମାନେ କୌଣସି ଉପାୟ ଜାଣିନଥିଲେ, ଶାନ୍ତ ହୋଇ ବସିଥିଲେ; ତାପରେ ସେ ତମସା ଉପରେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ।

ଯତ୍ର ନାରାଯଣଃ ସାକ୍ଷାନ୍ନ୍ଯାସିନାଂ ପରମୋ ଗତିଃ। ଶାନ୍ତାନାଂ ନ୍ଯସ୍ତଦଣ୍ଡାନାଂ ଯତୋ ନାଵର୍ତତେ ଗତଃ

ଯେଉଁଠାରେ ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ବସନ୍ତି, ଯିଏ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଶାନ୍ତ ଓ ଦଣ୍ଡ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବାମାନେ, ଯେଉଁଠାରୁ କେହି ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ।

ତଂ ତଥା ଵ୍ଯସନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ଵୃଜିନାର୍ଦନଃ। ଦୂରାତ୍ପ୍ରତ୍ଯୁଦିଯାଦ୍ଭୂତ୍ଵା ବଟୁକୋ ଯୋଗମାଯଯା

ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଦେଖି, ଭଗବାନ ଦୁଷ୍ଟତା ନାଶକ, ଦୂରରୁ ଯୋଗମାୟାରେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଛୁଆ ଆକାର ଧାରଣ କରି ଆସିଲେ।

ମେଖଲାଜିନଦଣ୍ଡାକ୍ଷୈସ୍ତେଜସାଗ୍ନିରିଵ ଜ୍ଵଲନ୍। ଅଭିଵାଦଯାମାସ ଚ ତଂ କୁଶପାଣିର୍ଵିନୀତଵତ୍

ମେଖଳା, ମୃଗଚର୍ମ ଓ ଦଣ୍ଡ ପିନ୍ଧି, ତାଙ୍କ ତେଜରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳୁଥିଲେ, କୁଶ ହାତରେ ଧରି, ବିନୟରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। ଶାକୁନେଯ ଭଵାନ୍ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଶ୍ରାନ୍ତଃ କିଂ ଦୂରମାଗତଃ। କ୍ଷଣଂ ଵିଶ୍ରମ୍ଯତାଂ ପୁଂସ ଆତ୍ମାଯଂ ସର୍ଵକାମଧୁକ୍

ଭଗବାନ କହିଲେ: 'ଶାକୁନେୟ, ତୁମେ ଦେଖିବାକୁ ଥକି ଲାଗୁଛ; ତୁମେ ଦୂରରୁ ଆସିଛ? ଏକ କ୍ଷଣ ବିଶ୍ରାମ କର, କାରଣ ଏହି ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।'

ଯଦି ନଃ ଶ୍ରଵଣାଯାଲଂ ଯୁଷ୍ମଦ୍ଵ୍ଯଵସିତଂ ଵିଭୋ। ଭଣ୍ଯତାଂ ପ୍ରାଯଶଃ ପୁମ୍ଭିର୍ଧୃତୈଃ ସ୍ଵାର୍ଥାନ୍ସମୀହତେ

'ଯଦି ତୁମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଆମେ ଶୁଣିପାରିବା ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ, ଓ ବଳବାନ, ଦୟାକରି କହ; କାରଣ ପ୍ରାୟତଃ ଲୋକେ ନିଜ କାମ ପୂରଣ ପାଇଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି।'

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ଏଵଂ ଭଗଵତା ପୃଷ୍ଟୋ ଵଚସାମୃତଵର୍ଷିଣା। ଗତକ୍ଲମୋଽବ୍ରଵୀତ୍ତସ୍ମୈ ଯଥାପୂର୍ଵମନୁଷ୍ଠିତମ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ଏପରି ଭଗବାନଙ୍କ ଅମୃତମୟ କଥାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯିବା ପରେ, ତାଙ୍କ ଥକାନି ହରାଗଲା ଏବଂ ସେ ଯେପରି ଘଟିଥିଲା ସେଇପରି ସବୁ କଥା କହିଦେଲେ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ। ଏଵଂ ଚେତ୍ତର୍ହି ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ନ ଵଯଂ ଶ୍ରଦ୍ଦଧୀମହି। ଯୋ ଦକ୍ଷଶାପାତ୍ପୈଶାଚ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପ୍ରେତପିଶାଚରାଟ୍

ଭଗବାନ କହିଲେ: 'ଯଦି ଏହିପରି ଅଟୁଟ ତ, ତେବେ ଡକ୍ଷଙ୍କ ଶାପରେ ଯିଏ ପିଶାଚ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି ଓ ଭୂତପିଶାଚଙ୍କ ରାଜା, ତାଙ୍କ କଥା ଉପରେ ଆମେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବୁନାହିଁ।'

ଯଦି ଵସ୍ତତ୍ର ଵିଶ୍ରମ୍ଭୋ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ର ଜଗଦ୍ଗୁରୌ। ତର୍ହ୍ଯଙ୍ଗାଶୁ ସ୍ଵଶିରସି ହସ୍ତଂ ନ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରତୀଯତାମ୍

ହେ ଦାନବମାନ୍ୟ, ଯଦି ତୁମେ ସତ୍ୟସତ୍ ଜଗତ୍‌ର ଗୁରୁଙ୍କ ଉପରେ ଆସ୍ଥା ରଖ, ତେବେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମ ହାତ ତୁମ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟ କି ନୁହେଁ ତାହା ପ୍ରମାଣିତ ହେଉ।

ଯଦ୍ଯସତ୍ଯଂ ଵଚଃ ଶମ୍ଭୋଃ କଥଞ୍ଚିଦ୍ଦାନଵର୍ଷଭ। ତଦୈନଂ ଜହ୍ଯସଦ୍ଵାଚଂ ନ ଯଦ୍ଵକ୍ତାନୃତଂ ପୁନଃ

ହେ ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ କଥା କିଛି ଭଳି ଅସତ୍ୟ ହୁଏ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡିଦିଅ, କାରଣ ଅସତ୍ୟ କହୁଥିବାକୁ ପୁଣି କେବେ ମାନିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଇତ୍ଥଂ ଭଗଵତଶ୍ଚିତ୍ରୈର୍ଵଚୋଭିଃ ସ ସୁପେଶଲୈଃ। ଭିନ୍ନଧୀର୍ଵିସ୍ମୃତଃ ଶୀର୍ଷ୍ଣି ସ୍ଵହସ୍ତଂ କୁମତିର୍ନ୍ଯଧାତ୍

ଏପରି ଭାବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚତୁର୍ ଓ ମଧୁର କଥାରେ ତାଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଲା; ସ୍ୱୟଂକୁ ଭୁଲି, ସେ ମୂର୍ଖ ନିଜ ହାତ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଦେଲା।