ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରୀବହୁଲାଶ୍ଵ ଉଵାଚ - ଭଵାନ୍ହି ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଆତ୍ମା ସାକ୍ଷୀ ସ୍ଵଦୃଗ୍ ଵିଭୋ । ଅଥ ନସ୍ତ୍ଵତ୍ପଦାମ୍ଭୋଜଂ ସ୍ମରତାଂ ଦର୍ଶନଂ ଗତଃ

ଶ୍ରୀବହୁଳାଶ୍ୱ କହିଲେ— ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ସାକ୍ଷୀ ଓ ସ୍ୱୟଂ ଦ୍ରଷ୍ଟା। ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କର ପଦ୍ମପଦକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ, ଆଜି ଆପଣ ଆମ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହୋଇଛନ୍ତି।

ସ୍ଵଵଚସ୍ତଦୃତଂ କର୍ତୁଂ ଅସ୍ମଦ୍‌ଦୃଗ୍ଗୋଚରୋ ଭଵାନ୍ । ଯଦାତ୍ଥୈକାନ୍ତଭକ୍ତାନ୍ ମେ ନାନନ୍ତଃ ଶ୍ରୀରଜଃ ପ୍ରିଯଃ

ନିଜ କଥା ସତ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଆପଣ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛନ୍ତି; କାରଣ, ଆପଣ କହିଥିଲେ ଯେ, ଯେଉଁମାନେ ଏକମାତ୍ର ଭକ୍ତି ରେ ଲଗ୍ନ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।

କୋ ନୁ ତ୍ଵଚ୍ଚରଣାମ୍ଭୋଜଂ ଏଵଂଵିଦ୍ ଵିସୃଜେତ୍ ପୁମାନ୍ । ନିଷ୍କିଞ୍ଚନାନାଂ ଶାନ୍ତାନାଂ ମୁନୀନାଂ ଯସ୍ତ୍ଵମାତ୍ମଦଃ

ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତ ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଆପଣ ନିଜ ଆତ୍ମା ଦେଇଥାନ୍ତି; ଏଭଳି ଆପଣଙ୍କ ପଦ୍ମପଦକୁ କିଏ ଛାଡ଼ିପାରିବ?

ଯୋଽଵତୀର୍ଯ ଯଦୋର୍ଵଂଶେ ନୃଣାଂ ସଂସରତାମିହ । ଯଶୋ ଵିତେନେ ତଚ୍ଛାନ୍ତ୍ଯୈ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵୃଜିନାପହମ୍

ଆପଣ ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତରି, ଏହି ସଂସାରରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ନିଜ କୀର୍ତ୍ତି ପ୍ରସାର କଲେ, ତିନି ଲୋକର ଦୁଃଖ ଦୂର କଲେ।

ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଭଗଵତେ କୃଷ୍ଣାଯାକୁଣ୍ଠମେଧସେ । ନାରାଯଣାଯ ଋଷଯେ ସୁଶାନ୍ତଂ ତପ ଈଯୁଷେ

ଅପାର ବୁଦ୍ଧିଶାଳୀ, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ, ନାରାୟଣ, ଶାନ୍ତ ତପସ୍ୟା କରିଥିବା ଋଷି, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ଦିନାନି କତିଚିଦ୍‌ ଭୂମନ୍ ଗୃହାନ୍ ନୋ ନିଵସ ଦ୍ଵିଜୈଃ । ସମେତଃ ପାଦରଜସା ପୁନୀହୀଦଂ ନିମେଃ କୁଲମ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି କିଛି ଦିନ ଆମ ଘରେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ରୁହନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କ ପାଦଧୂଳିରେ ଏହି ନିମି କୁଳକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ।

ଇତ୍ଯୁପାମନ୍ତ୍ରିତୋ ରାଜ୍ଞା ଭଗଵାନ୍ ଲୋକଭାଵନଃ । ଉଵାସ କୁର୍ଵନ୍ କଲ୍ଯାଣଂ ମିଥିଲାନରଯୋଷିତାମ୍

ରାଜାଙ୍କ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଗ୍ରହଣ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଭୁ ମିଥିଲାର ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇ ସେଠାରେ ବସିଲେ।

ଶ୍ରୁତଦେଵୋଽଚ୍ଯୁତଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ସ୍ଵଗୃହାଞ୍ଜନକୋ ଯଥା । ନତ୍ଵା ମୁନୀନ୍ ସୁସଂହୃଷ୍ଟୋ ଧୁନ୍ଵନ୍ ଵାସୋ ନନର୍ତ ହ

ଶ୍ରୁତଦେବ, ଯେପରି ଜନକ ଥିଲେ, ସେପରି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ନିଜ ଘରକୁ ଆଣି, ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ ଓ ଜାମା ହଲାଇଲେ।

ତୃଣପୀଠବୃଷୀଷ୍ଵେତାନ୍ ଆନୀତେଷୂପଵେଶ୍ଯ ସଃ । ସ୍ଵାଗତେନାଭିନନ୍ଦ୍ଯାଙ୍ଘ୍ରୀନ୍ ସଭାର୍ଯୋଽଵନିଜେ ମୁଦା

ସେ ଘାସ ଓ ବଂଶୀର ଚକି ଆଣି, ଅତିଥିମାନେଙ୍କୁ ବସାଇଲେ; ପତ୍ନୀ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରି ଅତିଥି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।

ତଦମ୍ଭସା ମହାଭାଗ ଆତ୍ମାନଂ ସଗୃହାନ୍ଵଯମ୍ । ସ୍ନାପଯାଂ ଚକ୍ର ଉଦ୍ଧର୍ଷୋ ଲବ୍ଧସର୍ଵମନୋରଥଃ

ଏହି ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନର ଜଳରେ ସେ, ତାଙ୍କର ପରିବାର ଓ ଘରବାସୀମାନେ ନିଜେ ଅନ୍ନଦିନ୍ଦିଆ ହୋଇ ସ୍ନାନ କଲେ, କାରଣ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।

( ମିଶ୍ର ) ଫଲାର୍ହଣୋଶୀରଶିଵାମୃତାମ୍ବୁଭିଃ ମୃଦା ସୁରଭ୍ଯା ତୁଲସୀକୁଶାମ୍ବୁଜୈଃ । ଆରାଧଯାମାସ ଯଥୋପପନ୍ନଯା ସପର୍ଯଯା ସତ୍ତ୍ଵଵିଵର୍ଧନାନ୍ଧସା

ଫଳ, ଗନ୍ଧଦାର ମୂଳ, ଶୁଧ୍ଧ ଜଳ, ମାଟି, ଗାଈର ଉତ୍ପାଦ, ତୁଳସୀ, କୁଶ ଓ ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ସେ ଯଥାଯଥ ଉପଚାରରେ ପୂଜା କଲେ, ଯାହା ନିଜର ଭଲ ଅଂଶ ବଢ଼ାଏ ଓ ଅନ୍ଧକାର କୁ ଦୂର କରେ।

ସ ତର୍କଯାମାସ କୁତୋ ମମାନ୍ଵଭୂଦ୍ ଗୃହାନ୍ଧକୁପେ ପତିତସ୍ଯ ସଙ୍ଗମଃ । ଯଃ ସର୍ଵତୀର୍ଥାସ୍ପଦପାଦରେଣୁଭିଃ କୃଷ୍ଣେନ ଚାସ୍ଯାତ୍ମନିକେତଭୂସୁରୈଃ

ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, 'ଏମିତି ଘର ଜୀବନର ଅନ୍ଧକୁପରେ ପଡିଥିବା ମୁଁ କିପରି ଏହି ସଂଗମ ପାଇଲି—ଯାହାଙ୍କ ପାଦଧୂଳି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ଆଧାର, ଏବଂ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିଜ ଘର?'

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ସୂପଵିଷ୍ଟାନ୍ କୃତାତିଥ୍ଯାନ୍ ଶ୍ରୁତଦେଵ ଉପସ୍ଥିତଃ । ସଭାର୍ଯସ୍ଵଜନାପତ୍ଯ ଉଵାଚାଙ୍‌ଘ୍ର୍ଯଭିମର୍ଶନଃ

ଅତିଥିମାନେ ବସି ଆଦର ପାଇବା ପରେ, ଶ୍ରୁତଦେବ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ସ୍ବଜନ ଓ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ଆଗକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।

ଶ୍ରୁତଦେଵ ଉଵାଚ - ନାଦ୍ଯ ନୋ ଦର୍ଶନଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପରଂ ପରମପୂରୁଷଃ । ଯର୍ହୀଦଂ ଶକ୍ତିଭିଃ ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ହ୍ଯାତ୍ମସତ୍ତଯା

ଶ୍ରୁତଦେବ କହିଲେ—'ଆଜି ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ନୁହେଁ, ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ, ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ସୃଷ୍ଟି କରି, ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଆମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସିଛନ୍ତି।'

ଯଥା ଶଯାନଃ ପୁରୁଷୋ ମନସୈଵାତ୍ମମାଯଯା । ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲୋକଂ ପରଂ ସ୍ଵାପ୍ନଂ ଅନୁଵିଶ୍ଯାଵଭାସତେ

ଯେପରି ଏକ ପୁରୁଷ ଶୋଇଥିବାବେଳେ ନିଜ ମନରେ ସ୍ୱପ୍ନ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରି, ତାହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରେ, ସେଉଁପରି ପ୍ରଭୁ।

ଶ୍ରୃଣ୍ଵତାଂ ଗଦତାଂ ଶଶ୍ଵଦ୍ ଅର୍ଚତାଂ ତ୍ଵାଭିଵନ୍ଦତାମ୍ । ନୃଣାଂ ସଂଵଦତାମନ୍ତଃ ହୃଦି ଭାସ୍ଯମଲାତ୍ମନାମ୍

ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣନ୍ତି, କଥା କରନ୍ତି, ପୂଜା କରନ୍ତି, ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ଏବଂ ସତ୍ୟ ହୃଦୟରେ ସଂଳାପ କରନ୍ତି, ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କର ପବିତ୍ର ହୃଦୟରେ ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।

ହୃଦିସ୍ଥୋଽପ୍ଯତିଦୂରସ୍ଥଃ କର୍ମଵିକ୍ଷିପ୍ତଚେତସାମ୍ । ଆତ୍ମଶକ୍ତିଭିରଗ୍ରାହ୍ଯୋଽପି ଅନ୍ତ୍ଯୁପେତଗୁଣାତ୍ମନାମ୍

ପ୍ରଭୁ ହୃଦୟରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ମନେ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦୂରରେ ରହନ୍ତି; ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପଦାର୍ଥର ଗୁଣରେ ଆସକ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

( ଵଂଶସ୍ଥା ) ନମୋଽସ୍ତୁ ତେଽଧ୍ଯାତ୍ମଵିଦାଂ ପରାତ୍ମନେ ଅନାତ୍ମନେ ସ୍ଵାତ୍ମଵିଭକ୍ତମୃତ୍ଯଵେ । ସକାରଣାକାରଣଲିଙ୍ଗମୀଯୁଷେ ସ୍ଵମାଯଯାସଂଵୃତରୁଦ୍ଧଦୃଷ୍ଟଯେ

ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ, ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ଆତ୍ମାରୁ ଅତୀତ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆତ୍ମାରୁ ଅଲଗା କରୁଥିବା, କାରଣ ଓ ଅକାରଣ ଦୁହିଁ ପ୍ରକାର ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ନିଜ ମାୟାରେ ଦୃଷ୍ଟି ଆବୃତ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ସ ତ୍ଵଂ ଶାଧି ସ୍ଵଭୃତ୍ଯାନ୍ ନଃ କିଂ ଦେଵ କରଵାମହେ । ଏତଦନ୍ତୋ ନୃଣାଂ କ୍ଲେଶୋ ଯଦ୍‌ଭଵାନକ୍ଷିଗୋଚରଃ

ଏହିପରି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଦାସ; ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ—ଆମେ କଣ କରିବା? କାରଣ, ଲୋକମାନଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ହେଉଛି ଆପଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଅପରିଚ୍ଛେଦ୍ୟ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ତଦୁକ୍ତମିତ୍ଯୁପାକର୍ଣ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରଣତାର୍ତିହା । ଗୃହୀତ୍ଵା ପାଣିନା ପାଣିଂ ପ୍ରହସନ୍ ତମୁଵାଚ ହ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି, ହସି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ - ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତେଽନୁଗ୍ରହାର୍ଥାଯ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତାନ୍ ଵିଦ୍ଧ୍ଯମୂନ୍ ମୁନୀନ୍ । ସଞ୍ଚରନ୍ତି ମଯା ଲୋକାନ୍ ପୁନନ୍ତଃ ପାଦରେଣୁଭିଃ

ପ୍ରଭୁ କହିଲେ—'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ମୁନିମାନେ ତୁମ ଉପକାର ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ମୋ ସହିତ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଘୁଞ୍ଚି, ପାଦଧୂଳିରେ ତାହାକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।'

ଦେଵାଃ କ୍ଷେତ୍ରାଣି ତୀର୍ଥାନି ଦର୍ଶନସ୍ପର୍ଶନାର୍ଚନୈଃ । ଶନୈଃ ପୁନନ୍ତି କାଲେନ ତଦପ୍ଯର୍ହତ୍ତମେକ୍ଷଯା

ଦେବତା, ପବିତ୍ର ଭୂମି, ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ସମୟରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।

ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଜନ୍ମନା ଶ୍ରେଯାନ୍ ସର୍ଵେଷାଂ ପ୍ରାଣିନାମିହ । ତପସା ଵିଦ୍ଯଯା ତୁଷ୍ଟ୍ଯା କିମୁ ମତ୍କଲଯା ଯୁତଃ

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନ୍ମରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ; ତାପସ୍ୟା, ଜ୍ଞାନ ଓ ସନ୍ତୋଷ ଥିଲେ ତ ଅଧିକ, ଏବଂ ମୋ ପ୍ରେମରେ ଯୋଗ ଥିଲେ ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ନ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ମେ ଦଯିତଂ ରୂପମେତଚ୍ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍ । ସର୍ଵଵେଦମଯୋ ଵିପ୍ରଃ ସର୍ଵଦେଵମଯୋ ହ୍ଯହମ୍

ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଚତୁର୍ଭୁଜ ରୂପ ତିଅ ଯେତେଷ୍ଟ ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ | ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି ଓ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି |

ଦୁଷ୍ପ୍ରଜ୍ଞା ଅଵିଦିତ୍ଵୈଵଂ ଅଵଜାନନ୍ତ୍ଯସୂଯଵଃ । ଗୁରୁଂ ମାଂ ଵିପ୍ରମାତ୍ମାନଂ ଅର୍ଚାଦାଵିଜ୍ଯଦୃଷ୍ଟଯଃ

ଯେମାନେ ଅବିବେକୀ, ଏହି କଥା ଜାଣନ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ଅସମ୍ମାନ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ, ଗୁରୁଙ୍କୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଓ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପୂଜାବେଳେ କେବଳ ମୂର୍ତ୍ତି ବୋଲି ଦେଖନ୍ତି |

ଚରାଚରମିଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଭାଵା ଯେ ଚାସ୍ଯ ହେତଵଃ । ମଦ୍ ରୂପାଣୀତି ଚେତସ୍ଯ ଆଧତ୍ତେ ଵିପ୍ରୋ ମଦୀକ୍ଷଯା

ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ବିଶ୍ୱ ଓ ଏହାର ସମସ୍ତ କାରଣକୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନିଜ ଚିତ୍ତରେ ମୋର ରୂପ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି |

ତସ୍ମାଦ୍‌ ବ୍ରହ୍ମଋଷୀନେତାନ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ମଚ୍ଛ୍ରଦ୍ଧଯାର୍ଚଯ । ଏଵଂ ଚେଦର୍ଚିତୋଽସ୍ମ୍ଯଦ୍ଧା ନାନ୍ଯଥା ଭୂରିଭୂତିଭିଃ

ତେଣୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କର | ଏଭଳି ପୂଜା କଲେ ମୁଁ ପ୍ରକୃତରେ ପୂଜିତ ହେଉଛି, ଅନ୍ୟଥା ବହୁ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପୂଜା ହୁଏ ନାହିଁ |

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ସ ଇତ୍ଥଂ ପ୍ରଭୁନାଦିଷ୍ଟଃ ସହକୃଷ୍ଣାନ୍ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାନ୍ । ଆରାଧ୍ଯୈକାତ୍ମଭାଵେନ ମୈଥିଲଶ୍ଚାପ ସଦ୍‌ଗତିମ୍

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ — ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଆଜ୍ଞା ମାନି, ମୈଥିଳ ରାଜା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ସମାନ ଭାବି ଭକ୍ତି ସହ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ |

ଏଵଂ ସ୍ଵଭକ୍ତଯୋ ରାଜନ୍ ଭଗଵାନ୍ ଭକ୍ତଭକ୍ତିମାନ୍ । ଉଷିତ୍ଵାଽଽଦିଶ୍ଯ ସନ୍ମାର୍ଗଂ ପୁନର୍ଦ୍ଵାରଵତୀମଗାତ୍

ହେ ରାଜା, ଏଭଳି ଭାବରେ ଭଗବାନ ନିଜ ଭକ୍ତମାନେ ଓ ଭକ୍ତି ପ୍ରତି ଅତି ଆସକ୍ତ, ସେଠାରେ ରହି ସତ୍ମାର୍ଗ ଦେଖାଇ ଆଉଥରେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ |