ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ସ ଉଵାସ ଵିଦେହେଷୁ ମିଥିଲାଯାଂ ଗୃହାଶ୍ରମୀ । ଅନୀହଯାଗତାହାର୍ଯ ନିର୍ଵର୍ତିତନିଜକ୍ରିଯଃ

ସେ ମିଥିଲା ନଗରରେ ଗୃହସ୍ଥ ଭାବେ ବସୁଥିଲେ। ଯାହା ଦୈବବଶାତ୍ ମିଳୁଥିଲା, ତାହା ନେଇ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚେଷ୍ଟା କରୁନଥିଲେ।

ଯାତ୍ରାମାତ୍ରଂ ତ୍ଵହରହଃ ଦୈଵାଦ୍ ଉପନମତ୍ଯୁତ । ନାଧିକଂ ତାଵତା ତୁଷ୍ଟଃ କ୍ରିଯା ଚକ୍ରେ ଯଥୋଚିତାଃ

ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଯେତେକି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଦୈବବଶାତ୍ ମିଳୁଥିଲା, ତାହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ। ଏବଂ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଉଚିତ, ତାହା କରୁଥିଲେ।

ତଥା ତଦ୍‌ରାଷ୍ଟ୍ରପାଲୋଽଙ୍ଗ ବହୁଲାଶ୍ଵ ଇତି ଶ୍ରୁତଃ । ମୈଥିଲୋ ନିରହମ୍ମାନ ଉଭାଵପ୍ଯଚ୍ଯୁତପ୍ରିଯୌ

ସେ ଦେଶର ରାଜା ଥିଲେ ବହୁଳାଶ୍ୱ, ମିଥିଲାର ନିବାସୀ ଏବଂ ଅହଂକାର ଶୂନ୍ୟ। ଏହି ଦୁଇଜଣ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ।

ତଯୋଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ ଦାରୁକେଣାହୃତଂ ରଥମ୍ । ଆରୁହ୍ଯ ସାକଂ ମୁନିଭିଃ ଵିଦେହାନ୍ ପ୍ରଯଯୌ ପ୍ରଭୁଃ

ଏହି ଦୁଇଜଣ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁ ଦାରୁକଙ୍କ ଆଣିଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ମୁନିମାନେ ସହିତ ମିଥିଲା ଦେଶକୁ ଯାଇଲେ।

ନାରଦୋ ଵାମଦେଵୋଽତ୍ରିଃ କୃଷ୍ଣୋ ରାମୋଽସିତୋଽରୁଣିଃ । ଅହଂ ବୃହସ୍ପତିଃ କଣ୍ଵୋ ମୈତ୍ରେଯଶ୍ଚ୍ଯଵନାଦଯଃ

ନାରଦ, ବାମଦେବ, ଅତ୍ରି, କୃଷ୍ଣ, ରାମ, ଅସିତ, ଅରୁଣି, ମୁଁ, ବୃହସ୍ପତି, କଣ୍ବ, ମୈତ୍ରେୟ, ଚ୍ୟବନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାପୁରୁଷମାନେ—

ତତ୍ର ତତ୍ର ତମାଯାନ୍ତଂ ପୌରା ଜାନପଦା ନୃପ । ଉପତସ୍ଥୁଃ ସାର୍ଘ୍ଯହସ୍ତା ଗ୍ରହୈଃ ସୂର୍ଯମିଵୋଦିତମ୍

ହେ ରାଜା, ସେଉଁଠିଏଉଁଠି ସେ ଯାଉଥିଲେ, ସେଠାର ନଗରବାସୀ ଓ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ଆଞ୍ଚଳିକ ଉପହାର ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଆଗ୍ରହରେ ସ୍ୱାଗତ କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ଗ୍ରହମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଉଦୟ ସମୟରେ ଅଭିବାଦନ କରନ୍ତି।

( ଵସଂତତିଲକା ) ଆନର୍ତଧନ୍ଵକୁରୁଜାଙ୍ଗଲକଙ୍କମତ୍ସ୍ଯ ପାଞ୍ଚାଲକୁନ୍ତିମଧୁକେକଯକୋଶଲାର୍ଣାଃ । ଅନ୍ଯେ ଚ ତନ୍ମୁଖସରୋଜମୁଦାରହାସ ସ୍ନିଗ୍ଧେକ୍ଷଣଂ ନୃପ ପପୁର୍ଦୃଶିଭିର୍ନୃନାର୍ଯଃ

ଆନର୍ତ୍ତ, ଧନ୍ୱ, କୁରୁ, ଜାଙ୍ଗଳ, କଙ୍କ, ମତ୍ସ୍ୟ, ପାଞ୍ଚାଳ, କୁନ୍ତି, ମଧୁ, କେକୟ, କୋଶଳ, ଅର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକମାନେ, ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ, ଆନନ୍ଦ ହସରେ ମଧୁର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପ୍ରଭା ମୁହଁକୁ ନଜର ଭରି ଦେଖୁଥିଲେ।

ତେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵଵୀକ୍ଷଣଵିନଷ୍ଟତମିସ୍ରଦୃଗ୍ଭ୍ଯଃ କ୍ଷେମଂ ତ୍ରିଲୋକଗୁରୁରର୍ଥଦୃଶଂ ଚ ଯଚ୍ଛନ୍ । ଶ୍ରୃଣଵନ୍ ଦିଗନ୍ତଧଵଲଂ ସ୍ଵଯଶୋଽଶୁଭଘ୍ନଂ ଗୀତଂ ସୁରୈର୍ନୃଭିରଗାତ୍ ଶନକୈର୍ଵିଦେହାନ୍

ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅନ୍ଧକାର ଦୃଷ୍ଟି ଦୂର ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ, ତିନି ଲୋକର ଗୁରୁ ସୁରକ୍ଷା ଓ ନିଜ ଦେହର ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ, ଯାହା ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଥିଲା, ଯାହା ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ସେହି କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଣି ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଭିଦେହ ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ତେଽଚ୍ଯୁତଂ ପ୍ରାପ୍ତମାକର୍ଣ୍ଯ ପୌରା ଜାନପଦା ନୃପ । ଅଭୀଯୁର୍ମୁଦିତାସ୍ତସ୍ମୈ ଗୃହୀତାର୍ହଣପାଣଯଃ

ଅଚ୍ୟୁତ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ନଗରବାସୀ ଓ ଦେଶବାସୀମାନେ, ହେ ରାଜା, ଆନନ୍ଦରେ ହାତରେ ଉପହାର ନେଇ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବାକୁ ଆସିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ ଉତ୍ତମଃଶ୍ଲୋକଂ ପ୍ରୀତ୍ଯୁତ୍ଫୁଲାନନାଶଯାଃ । କୈର୍ଧୃତାଞ୍ଜଲିଭିର୍ନେମୁଃ ଶ୍ରୁତପୂର୍ଵାନ୍ ତଥା ମୁନୀନ୍

ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଶ୍ରୀମାନ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ମୁହଁ ଖିଲିଯାଇଥିଲା, ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କଲେ; ଏହିପରି ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କ ବିଷୟରେ କେବଳ ଶୁଣିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ନମସ୍କାର କଲେ।

ସ୍ଵାନୁଗ୍ରହାଯ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ମନ୍ଵାନୌ ତଂ ଜଗଦ୍‌ଗୁରୁମ୍ । ମୈଥିଲଃ ଶ୍ରୁତଦେଵଶ୍ଚ ପାଦଯୋଃ ପେତତୁଃ ପ୍ରଭୋଃ

ଜଗତ୍‌ଗୁରୁ ନିଜେ ଆମୋଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବି, ମିଥିଲାର ରାଜା ଓ ଶ୍ରୁତଦେବ, ଦୁଇଜଣେ ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ିଗଲେ।

ନ୍ଯମନ୍ତ୍ରଯେତାଂ ଦାଶାର୍ହଂ ଆତିଥ୍ଯେନ ସହ ଦ୍ଵିଜୈଃ । ମୈଥିଲଃ ଶ୍ରୁତଦେଵଶ୍ଚ ଯୁଗପତ୍ ସଂହତାଞ୍ଜଲୀ

ମିଥିଲାର ରାଜା ଓ ଶ୍ରୁତଦେବ, ଦୁଇଜଣେ ଏକାସାଥି ହାତ ଜୋଡି, ଦାଶାର୍ହଙ୍କୁ ଓ ସହିତ ଆସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଆତିଥ୍ୟ ଦେବାକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ।

ଭଗଵାନ୍ ତଦଭିପ୍ରେତ୍ଯ ଦ୍ଵଯୋଃ ପ୍ରିଯଚିକୀର୍ଷଯା । ଉଭଯୋରାଵିଶଦ୍‌ ଗେହଂ ଉଭାଭ୍ଯାଂ ତଦଲକ୍ଷିତଃ

ଭଗବାନ୍ ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ, ଦୁଇଯଣଙ୍କ ଘରକୁ ଏଭଳି ଯାଇଲେ ଯେ, ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଶ୍ରୋତୁମପ୍ଯସତାଂ ଦୂରାନ୍ ଜନକଃ ସ୍ଵଗୃହାଗତାନ୍ । ଆନୀତେଷ୍ଵାସନାଗ୍ର୍ଯେଷୁ ସୁଖାସୀନାନ୍ ମହାମନାଃ

ଜନକ, ମହାନ ମନସ୍କ, ଦୂରରୁ ଆସିଥିବା ଏବଂ ଭଲ ଚରିତ୍ର ନଥିବା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଆଣି, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ବସାଇ, ସୁଖରେ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ।

ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଭକ୍ତ୍ଯା ଉଦ୍ଧର୍ଷ ହୃଦଯାସ୍ରାଵିଲେକ୍ଷଣଃ । ନତ୍ଵା ତଦଙ୍‌ଘ୍ରୀନ୍ ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ତଦପୋ ଲୋକପାଵନୀଃ

ବଢ଼ିଥିବା ଭକ୍ତି ସହିତ, ହୃଦୟରେ ଉଲ୍ଲାସ ଓ ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ନେଇ, ସେ ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ପାଦ ଧୋଇଲେ, ଏବଂ ସେହି ପବିତ୍ର ପାଦଜଳ ନେଲେ।

ସକୁଟୁମ୍ବୋ ଵହନ୍ମୂର୍ଧ୍ନା ପୂଜଯାଂ ଚକ୍ର ଈଶ୍ଵରାନ୍ । ଗନ୍ଧମାଲ୍ଯାମ୍ବରାକଲ୍ପ ଧୂପଦୀପାର୍ଘ୍ଯଗୋଵୃଷୈଃ

ସମସ୍ତ ପରିବାର ସହିତ, ମୁଣ୍ଡରେ ପବିତ୍ର ପାଦଜଳ ଧରି, ସେ ଭଗବାନ୍ମାନେଙ୍କୁ ଗନ୍ଧ, ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, ଧୂପ, ଦୀପ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ଗାଈ ଓ ବୃଷ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ।

ଵାଚା ମଧୁରଯା ପ୍ରୀଣନ୍ ଇଦମାହାନ୍ନତର୍ପିତାନ୍ । ପାଦାଵଙ୍କଗତୌ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସଂସ୍ପୃଶଞ୍ଛନକୈର୍ମୁଦା

ମଧୁର କଥାରେ ସେମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ଏଉଁଠି ଏଉଁଠି ବସିଥିବା ବେଳେ, ଏଉଁଠି ଏଉଁଠି ତୃପ୍ତି ହୋଇନଥିବା ସମୟରେ, ଆନନ୍ଦରେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମୁଡ଼ି ହୋଇଥିବା ପାଦକୁ ହଳେ ହଳେ ସ୍ପର୍ଶ କରି କଥା କହିଲେ।

ଶ୍ରୀବହୁଲାଶ୍ଵ ଉଵାଚ - ଭଵାନ୍ହି ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଆତ୍ମା ସାକ୍ଷୀ ସ୍ଵଦୃଗ୍ ଵିଭୋ । ଅଥ ନସ୍ତ୍ଵତ୍ପଦାମ୍ଭୋଜଂ ସ୍ମରତାଂ ଦର୍ଶନଂ ଗତଃ

ଶ୍ରୀବହୁଳାଶ୍ୱ କହିଲେ— ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ସାକ୍ଷୀ ଓ ସ୍ୱୟଂ ଦ୍ରଷ୍ଟା। ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କର ପଦ୍ମପଦକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ, ଆଜି ଆପଣ ଆମ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହୋଇଛନ୍ତି।

ସ୍ଵଵଚସ୍ତଦୃତଂ କର୍ତୁଂ ଅସ୍ମଦ୍‌ଦୃଗ୍ଗୋଚରୋ ଭଵାନ୍ । ଯଦାତ୍ଥୈକାନ୍ତଭକ୍ତାନ୍ ମେ ନାନନ୍ତଃ ଶ୍ରୀରଜଃ ପ୍ରିଯଃ

ନିଜ କଥା ସତ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଆପଣ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛନ୍ତି; କାରଣ, ଆପଣ କହିଥିଲେ ଯେ, ଯେଉଁମାନେ ଏକମାତ୍ର ଭକ୍ତି ରେ ଲଗ୍ନ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।

କୋ ନୁ ତ୍ଵଚ୍ଚରଣାମ୍ଭୋଜଂ ଏଵଂଵିଦ୍ ଵିସୃଜେତ୍ ପୁମାନ୍ । ନିଷ୍କିଞ୍ଚନାନାଂ ଶାନ୍ତାନାଂ ମୁନୀନାଂ ଯସ୍ତ୍ଵମାତ୍ମଦଃ

ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତ ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଆପଣ ନିଜ ଆତ୍ମା ଦେଇଥାନ୍ତି; ଏଭଳି ଆପଣଙ୍କ ପଦ୍ମପଦକୁ କିଏ ଛାଡ଼ିପାରିବ?

ଯୋଽଵତୀର୍ଯ ଯଦୋର୍ଵଂଶେ ନୃଣାଂ ସଂସରତାମିହ । ଯଶୋ ଵିତେନେ ତଚ୍ଛାନ୍ତ୍ଯୈ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵୃଜିନାପହମ୍

ଆପଣ ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତରି, ଏହି ସଂସାରରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ନିଜ କୀର୍ତ୍ତି ପ୍ରସାର କଲେ, ତିନି ଲୋକର ଦୁଃଖ ଦୂର କଲେ।

ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଭଗଵତେ କୃଷ୍ଣାଯାକୁଣ୍ଠମେଧସେ । ନାରାଯଣାଯ ଋଷଯେ ସୁଶାନ୍ତଂ ତପ ଈଯୁଷେ

ଅପାର ବୁଦ୍ଧିଶାଳୀ, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ, ନାରାୟଣ, ଶାନ୍ତ ତପସ୍ୟା କରିଥିବା ଋଷି, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ଦିନାନି କତିଚିଦ୍‌ ଭୂମନ୍ ଗୃହାନ୍ ନୋ ନିଵସ ଦ୍ଵିଜୈଃ । ସମେତଃ ପାଦରଜସା ପୁନୀହୀଦଂ ନିମେଃ କୁଲମ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି କିଛି ଦିନ ଆମ ଘରେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ରୁହନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କ ପାଦଧୂଳିରେ ଏହି ନିମି କୁଳକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ।

ଇତ୍ଯୁପାମନ୍ତ୍ରିତୋ ରାଜ୍ଞା ଭଗଵାନ୍ ଲୋକଭାଵନଃ । ଉଵାସ କୁର୍ଵନ୍ କଲ୍ଯାଣଂ ମିଥିଲାନରଯୋଷିତାମ୍

ରାଜାଙ୍କ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଗ୍ରହଣ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଭୁ ମିଥିଲାର ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇ ସେଠାରେ ବସିଲେ।

ଶ୍ରୁତଦେଵୋଽଚ୍ଯୁତଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ସ୍ଵଗୃହାଞ୍ଜନକୋ ଯଥା । ନତ୍ଵା ମୁନୀନ୍ ସୁସଂହୃଷ୍ଟୋ ଧୁନ୍ଵନ୍ ଵାସୋ ନନର୍ତ ହ

ଶ୍ରୁତଦେବ, ଯେପରି ଜନକ ଥିଲେ, ସେପରି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ନିଜ ଘରକୁ ଆଣି, ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ ଓ ଜାମା ହଲାଇଲେ।

ତୃଣପୀଠବୃଷୀଷ୍ଵେତାନ୍ ଆନୀତେଷୂପଵେଶ୍ଯ ସଃ । ସ୍ଵାଗତେନାଭିନନ୍ଦ୍ଯାଙ୍ଘ୍ରୀନ୍ ସଭାର୍ଯୋଽଵନିଜେ ମୁଦା

ସେ ଘାସ ଓ ବଂଶୀର ଚକି ଆଣି, ଅତିଥିମାନେଙ୍କୁ ବସାଇଲେ; ପତ୍ନୀ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରି ଅତିଥି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।

ତଦମ୍ଭସା ମହାଭାଗ ଆତ୍ମାନଂ ସଗୃହାନ୍ଵଯମ୍ । ସ୍ନାପଯାଂ ଚକ୍ର ଉଦ୍ଧର୍ଷୋ ଲବ୍ଧସର୍ଵମନୋରଥଃ

ଏହି ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନର ଜଳରେ ସେ, ତାଙ୍କର ପରିବାର ଓ ଘରବାସୀମାନେ ନିଜେ ଅନ୍ନଦିନ୍ଦିଆ ହୋଇ ସ୍ନାନ କଲେ, କାରଣ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।

( ମିଶ୍ର ) ଫଲାର୍ହଣୋଶୀରଶିଵାମୃତାମ୍ବୁଭିଃ ମୃଦା ସୁରଭ୍ଯା ତୁଲସୀକୁଶାମ୍ବୁଜୈଃ । ଆରାଧଯାମାସ ଯଥୋପପନ୍ନଯା ସପର୍ଯଯା ସତ୍ତ୍ଵଵିଵର୍ଧନାନ୍ଧସା

ଫଳ, ଗନ୍ଧଦାର ମୂଳ, ଶୁଧ୍ଧ ଜଳ, ମାଟି, ଗାଈର ଉତ୍ପାଦ, ତୁଳସୀ, କୁଶ ଓ ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ସେ ଯଥାଯଥ ଉପଚାରରେ ପୂଜା କଲେ, ଯାହା ନିଜର ଭଲ ଅଂଶ ବଢ଼ାଏ ଓ ଅନ୍ଧକାର କୁ ଦୂର କରେ।

ସ ତର୍କଯାମାସ କୁତୋ ମମାନ୍ଵଭୂଦ୍ ଗୃହାନ୍ଧକୁପେ ପତିତସ୍ଯ ସଙ୍ଗମଃ । ଯଃ ସର୍ଵତୀର୍ଥାସ୍ପଦପାଦରେଣୁଭିଃ କୃଷ୍ଣେନ ଚାସ୍ଯାତ୍ମନିକେତଭୂସୁରୈଃ

ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, 'ଏମିତି ଘର ଜୀବନର ଅନ୍ଧକୁପରେ ପଡିଥିବା ମୁଁ କିପରି ଏହି ସଂଗମ ପାଇଲି—ଯାହାଙ୍କ ପାଦଧୂଳି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ଆଧାର, ଏବଂ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିଜ ଘର?'