ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ସୁଭଦ୍ରାହରଣଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ମିଥିଲାଗମନଂ ତତ୍ର ବହୁଲାଶ୍ଵଶ୍ରୁତଦେଵଯୋଃ ସଦ୍ମନି ସକୃଦେଵ ପ୍ରଵେଶଃ - ଶ୍ରୀରାଜୋଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵେଦିତୁମିଚ୍ଛାମଃ ସ୍ଵସାରଂ ରାମକୃଷ୍ଣଯୋଃ । ଯଥୋପଯେମେ ଵିଜଯୋ ଯା ମମାସୀତ୍ ପିତାମହୀ

ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ପଚାରିଲେ— ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆମେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ବୋନ୍ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଅର୍ଜୁନ କିପରି ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ ଏବଂ ସେ କିପରି ମୋର ପିତାମହୀ ହେଲେ, ତାହା କହ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଅର୍ଜୁନସ୍ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଯାଂ ପର୍ଯଟନ୍ ଅଵନୀଂ ପ୍ରଭୁଃ । ଗତଃ ପ୍ରଭାସମଶ୍ରୃଣୋନ୍ ମାତୁଲେଯୀଂ ସ ଆତ୍ମନଃ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରୁଥିବାବେଳେ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ସେ ପ୍ରଭାସକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ମାମାଘର ପକ୍ଷରୁ ଖବର ଶୁଣିଲେ।

ଦୁର୍ଯୋଧନାଯ ରାମସ୍ତାଂ ଦାସ୍ଯତୀତି ନ ଚାପରେ । ତଲ୍ଲିପ୍ସୁଃ ସ ଯତିର୍ଭୂତ୍ଵା ତ୍ରିଦଣ୍ଡୀ ଦ୍ଵାରକାମଗାତ୍

କିଛି ଲୋକ କହୁଥିଲେ ଯେ, ରାମ ତାଙ୍କୁ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଦେବେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଏହାକୁ ମନୋନୁମୋଦନ କରୁନଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ପାଇବା ଆଶାରେ ଅର୍ଜୁନ ତ୍ରିଦଣ୍ଡୀ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଭାବେ ଡ୍ୱାରକାକୁ ଯାଇଥିଲେ।

ତତ୍ର ଵୈ ଵାର୍ଷିକାନ୍ ମାସାନ୍ ଅଵାତ୍ସୀତ୍ ସ୍ଵାର୍ଥସାଧକଃ । ପୌରୈଃ ସଭାଜିତୋଽଭୀକ୍ଷ୍ଣଂ ରାମେଣାଜାନତା ଚ ସଃ

ସେଠାରେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ଅର୍ଜୁନ କିଛି ମାସ ରହିଲେ। ସେ ସହରବାସୀ ଓ ରାମଙ୍କ ତରଫରୁ ବାରମ୍ବାର ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିଲେ, ଯଦିଓ ରାମ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଏକଦା ଗୃହମାନୀଯ ଆତିଥ୍ଯେନ ନିମଂତ୍ର୍ଯ ତମ୍ । ଶ୍ରଦ୍ଧଯୋପହୃତଂ ଭୈକ୍ଷ୍ଯଂ ବଲେନ ବୁଭୁଜେ କିଲ

ଏକ ଦିନ ରାମ ତାଙ୍କୁ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ, ଅତିଥି ଭାବେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଯାହା ଭିକ୍ଷାରେ ଆଣାଯାଇଥିଲା, ତାହା ଦେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ତାହା ଭୋଜନ କଲେ।

ସୋଽପଶ୍ଯତ୍ତତ୍ର ମହତୀଂ କନ୍ଯାଂ ଵୀରମନୋହରାମ୍ । ପ୍ରୀତ୍ଯୁତ୍ଫୁଲ୍ଲେକ୍ଷଣସ୍ତସ୍ଯାଂ ଭାଵକ୍ଷୁବ୍ଧଂ ମନୋ ଦଧେ

ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ମହାନ୍ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ବୀରମାନଙ୍କୁ ମନୋହର ଲାଗୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ପ୍ରେମରେ ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆକର୍ଷିତ ହେଲା।

ସାପି ତଂ ଚକମେ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ନାରୀଣାଂ ହୃଦଯଂଗମମ୍ । ହସନ୍ତୀ ଵ୍ରୀଡିତାପାଙ୍ଗୀ ତନ୍ନ୍ଯସ୍ତହୃଦଯେକ୍ଷଣା

ସେ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ମନରେ ବାଛିଲେ। ନାରୀମାନେ ଯେପରି ଭାବେ ଆକର୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମିତି ହସୁଥିବା, ଲଜ୍ଜାରେ ଚାହିଁ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଉପରେ ରଖିଲେ।

ତାଂ ପରଂ ସମନୁଧ୍ଯାଯନ୍ ନନ୍ତରଂ ପ୍ରେପ୍ସୁରର୍ଜୁନଃ । ନ ଲେଭେ ଶଂ ଭ୍ରମଚ୍ଚିତ୍ତଃ କାମେନାତିବଲୀଯସା

ଅର୍ଜୁନ ସେଠିଏ ମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭାବିବାରେ ଲାଗିରହିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପାଇବାକୁ ଆଶା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମନ ଅତିଶୟ କାମନାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଶାନ୍ତି ପାଇଲା ନାହିଁ।

ମହତ୍ଯାଂ ଦେଵଯାତ୍ରାଯାଂ ରଥସ୍ଥାଂ ଦୁର୍ଗନିର୍ଗତାଂ । ଜହାରାନୁମତଃ ପିତ୍ରୋଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚ ମହାରଥଃ

ଏକ ବଡ଼ ଦେବଯାତ୍ରାରେ, ସେ କନ୍ୟା ରଥରେ ବସି କିଲ୍ଲାରୁ ବାହାରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପିତାମାତା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, ମହାବୀର ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ନେଇଯାଇଲେ।

ରଥସ୍ଥୋ ଧନୁରାଦାଯ ଶୂରାଂଶ୍ଚାରୁନ୍ଧତୋ ଭଟାନ୍ । ଵିଦ୍ରାଵ୍ଯ କ୍ରୋଶତାଂ ସ୍ଵାନାଂ ସ୍ଵଭାଗଂ ମୃଗରାଡିଵ

ଅର୍ଜୁନ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଧନୁଷ ଧରିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇଥିବା ବୀରମାନେ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି ତାଳିଦେଲେ, ନିଜ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ହରିଣ ମାନେ ଯେପରି ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଚିଥରାଯାନ୍ତି, ସେପରି ପଳାଇଗଲେ।

ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା କ୍ଷୁଭିତୋ ରାମଃ ପର୍ଵଣୀଵ ମହାର୍ଣଵଃ । ଗୃହୀତପାଦଃ କୃଷ୍ଣେନ ସୁହୃଦ୍‌ଭିଶ୍ଚାନୁସାମ୍ଯତ

ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି ବଳରାମ ଚନ୍ଦ୍ରଗ୍ରହଣରେ ସମୁଦ୍ର ଯେପରି ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଏ, ସେପରି କ୍ଷୋଭିତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି ଏବଂ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କଲେ।

ପ୍ରାହିଣୋତ୍ପାରିବର୍ହାଣି ଵରଵଧ୍ଵୋର୍ମୁଦା ବଲଃ । ମହାଧନୋପସ୍କରେଭ ରଥାଶ୍ଵନରଯୋଷିତଃ

ବଳରାମ ବିବାହରେ ଖୁସି ହୋଇ ବହୁତ ଉପହାର ପଠାଇଲେ— ଅନେକ ଧନ-ସମ୍ପତି, ହାତୀ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - କୃଷ୍ଣସ୍ଯାସୀଦ୍ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ଶ୍ରୁତଦେଵ ଇତି ଶ୍ରୁତଃ । କୃଷ୍ଣୈକଭକ୍ତ୍ଯା ପୂର୍ଣାର୍ଥଃ ଶାନ୍ତଃ କଵିରଲମ୍ପଟଃ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ— କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ଥିଲା ଶ୍ରୁତଦେବ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ କାମନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶାନ୍ତ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଅଲୋଭୀ।

ସ ଉଵାସ ଵିଦେହେଷୁ ମିଥିଲାଯାଂ ଗୃହାଶ୍ରମୀ । ଅନୀହଯାଗତାହାର୍ଯ ନିର୍ଵର୍ତିତନିଜକ୍ରିଯଃ

ସେ ମିଥିଲା ନଗରରେ ଗୃହସ୍ଥ ଭାବେ ବସୁଥିଲେ। ଯାହା ଦୈବବଶାତ୍ ମିଳୁଥିଲା, ତାହା ନେଇ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚେଷ୍ଟା କରୁନଥିଲେ।

ଯାତ୍ରାମାତ୍ରଂ ତ୍ଵହରହଃ ଦୈଵାଦ୍ ଉପନମତ୍ଯୁତ । ନାଧିକଂ ତାଵତା ତୁଷ୍ଟଃ କ୍ରିଯା ଚକ୍ରେ ଯଥୋଚିତାଃ

ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଯେତେକି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଦୈବବଶାତ୍ ମିଳୁଥିଲା, ତାହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ। ଏବଂ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଉଚିତ, ତାହା କରୁଥିଲେ।

ତଥା ତଦ୍‌ରାଷ୍ଟ୍ରପାଲୋଽଙ୍ଗ ବହୁଲାଶ୍ଵ ଇତି ଶ୍ରୁତଃ । ମୈଥିଲୋ ନିରହମ୍ମାନ ଉଭାଵପ୍ଯଚ୍ଯୁତପ୍ରିଯୌ

ସେ ଦେଶର ରାଜା ଥିଲେ ବହୁଳାଶ୍ୱ, ମିଥିଲାର ନିବାସୀ ଏବଂ ଅହଂକାର ଶୂନ୍ୟ। ଏହି ଦୁଇଜଣ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ।

ତଯୋଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ ଦାରୁକେଣାହୃତଂ ରଥମ୍ । ଆରୁହ୍ଯ ସାକଂ ମୁନିଭିଃ ଵିଦେହାନ୍ ପ୍ରଯଯୌ ପ୍ରଭୁଃ

ଏହି ଦୁଇଜଣ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁ ଦାରୁକଙ୍କ ଆଣିଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ମୁନିମାନେ ସହିତ ମିଥିଲା ଦେଶକୁ ଯାଇଲେ।

ନାରଦୋ ଵାମଦେଵୋଽତ୍ରିଃ କୃଷ୍ଣୋ ରାମୋଽସିତୋଽରୁଣିଃ । ଅହଂ ବୃହସ୍ପତିଃ କଣ୍ଵୋ ମୈତ୍ରେଯଶ୍ଚ୍ଯଵନାଦଯଃ

ନାରଦ, ବାମଦେବ, ଅତ୍ରି, କୃଷ୍ଣ, ରାମ, ଅସିତ, ଅରୁଣି, ମୁଁ, ବୃହସ୍ପତି, କଣ୍ବ, ମୈତ୍ରେୟ, ଚ୍ୟବନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାପୁରୁଷମାନେ—

ତତ୍ର ତତ୍ର ତମାଯାନ୍ତଂ ପୌରା ଜାନପଦା ନୃପ । ଉପତସ୍ଥୁଃ ସାର୍ଘ୍ଯହସ୍ତା ଗ୍ରହୈଃ ସୂର୍ଯମିଵୋଦିତମ୍

ହେ ରାଜା, ସେଉଁଠିଏଉଁଠି ସେ ଯାଉଥିଲେ, ସେଠାର ନଗରବାସୀ ଓ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ଆଞ୍ଚଳିକ ଉପହାର ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଆଗ୍ରହରେ ସ୍ୱାଗତ କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ଗ୍ରହମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଉଦୟ ସମୟରେ ଅଭିବାଦନ କରନ୍ତି।

( ଵସଂତତିଲକା ) ଆନର୍ତଧନ୍ଵକୁରୁଜାଙ୍ଗଲକଙ୍କମତ୍ସ୍ଯ ପାଞ୍ଚାଲକୁନ୍ତିମଧୁକେକଯକୋଶଲାର୍ଣାଃ । ଅନ୍ଯେ ଚ ତନ୍ମୁଖସରୋଜମୁଦାରହାସ ସ୍ନିଗ୍ଧେକ୍ଷଣଂ ନୃପ ପପୁର୍ଦୃଶିଭିର୍ନୃନାର୍ଯଃ

ଆନର୍ତ୍ତ, ଧନ୍ୱ, କୁରୁ, ଜାଙ୍ଗଳ, କଙ୍କ, ମତ୍ସ୍ୟ, ପାଞ୍ଚାଳ, କୁନ୍ତି, ମଧୁ, କେକୟ, କୋଶଳ, ଅର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକମାନେ, ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ, ଆନନ୍ଦ ହସରେ ମଧୁର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପ୍ରଭା ମୁହଁକୁ ନଜର ଭରି ଦେଖୁଥିଲେ।

ତେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵଵୀକ୍ଷଣଵିନଷ୍ଟତମିସ୍ରଦୃଗ୍ଭ୍ଯଃ କ୍ଷେମଂ ତ୍ରିଲୋକଗୁରୁରର୍ଥଦୃଶଂ ଚ ଯଚ୍ଛନ୍ । ଶ୍ରୃଣଵନ୍ ଦିଗନ୍ତଧଵଲଂ ସ୍ଵଯଶୋଽଶୁଭଘ୍ନଂ ଗୀତଂ ସୁରୈର୍ନୃଭିରଗାତ୍ ଶନକୈର୍ଵିଦେହାନ୍

ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅନ୍ଧକାର ଦୃଷ୍ଟି ଦୂର ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ, ତିନି ଲୋକର ଗୁରୁ ସୁରକ୍ଷା ଓ ନିଜ ଦେହର ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ, ଯାହା ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଥିଲା, ଯାହା ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ସେହି କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଣି ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଭିଦେହ ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ତେଽଚ୍ଯୁତଂ ପ୍ରାପ୍ତମାକର୍ଣ୍ଯ ପୌରା ଜାନପଦା ନୃପ । ଅଭୀଯୁର୍ମୁଦିତାସ୍ତସ୍ମୈ ଗୃହୀତାର୍ହଣପାଣଯଃ

ଅଚ୍ୟୁତ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ନଗରବାସୀ ଓ ଦେଶବାସୀମାନେ, ହେ ରାଜା, ଆନନ୍ଦରେ ହାତରେ ଉପହାର ନେଇ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବାକୁ ଆସିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ ଉତ୍ତମଃଶ୍ଲୋକଂ ପ୍ରୀତ୍ଯୁତ୍ଫୁଲାନନାଶଯାଃ । କୈର୍ଧୃତାଞ୍ଜଲିଭିର୍ନେମୁଃ ଶ୍ରୁତପୂର୍ଵାନ୍ ତଥା ମୁନୀନ୍

ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଶ୍ରୀମାନ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ମୁହଁ ଖିଲିଯାଇଥିଲା, ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କଲେ; ଏହିପରି ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କ ବିଷୟରେ କେବଳ ଶୁଣିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ନମସ୍କାର କଲେ।

ସ୍ଵାନୁଗ୍ରହାଯ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ମନ୍ଵାନୌ ତଂ ଜଗଦ୍‌ଗୁରୁମ୍ । ମୈଥିଲଃ ଶ୍ରୁତଦେଵଶ୍ଚ ପାଦଯୋଃ ପେତତୁଃ ପ୍ରଭୋଃ

ଜଗତ୍‌ଗୁରୁ ନିଜେ ଆମୋଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବି, ମିଥିଲାର ରାଜା ଓ ଶ୍ରୁତଦେବ, ଦୁଇଜଣେ ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ିଗଲେ।

ନ୍ଯମନ୍ତ୍ରଯେତାଂ ଦାଶାର୍ହଂ ଆତିଥ୍ଯେନ ସହ ଦ୍ଵିଜୈଃ । ମୈଥିଲଃ ଶ୍ରୁତଦେଵଶ୍ଚ ଯୁଗପତ୍ ସଂହତାଞ୍ଜଲୀ

ମିଥିଲାର ରାଜା ଓ ଶ୍ରୁତଦେବ, ଦୁଇଜଣେ ଏକାସାଥି ହାତ ଜୋଡି, ଦାଶାର୍ହଙ୍କୁ ଓ ସହିତ ଆସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଆତିଥ୍ୟ ଦେବାକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ।

ଭଗଵାନ୍ ତଦଭିପ୍ରେତ୍ଯ ଦ୍ଵଯୋଃ ପ୍ରିଯଚିକୀର୍ଷଯା । ଉଭଯୋରାଵିଶଦ୍‌ ଗେହଂ ଉଭାଭ୍ଯାଂ ତଦଲକ୍ଷିତଃ

ଭଗବାନ୍ ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ, ଦୁଇଯଣଙ୍କ ଘରକୁ ଏଭଳି ଯାଇଲେ ଯେ, ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଶ୍ରୋତୁମପ୍ଯସତାଂ ଦୂରାନ୍ ଜନକଃ ସ୍ଵଗୃହାଗତାନ୍ । ଆନୀତେଷ୍ଵାସନାଗ୍ର୍ଯେଷୁ ସୁଖାସୀନାନ୍ ମହାମନାଃ

ଜନକ, ମହାନ ମନସ୍କ, ଦୂରରୁ ଆସିଥିବା ଏବଂ ଭଲ ଚରିତ୍ର ନଥିବା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଆଣି, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ବସାଇ, ସୁଖରେ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ।

ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଭକ୍ତ୍ଯା ଉଦ୍ଧର୍ଷ ହୃଦଯାସ୍ରାଵିଲେକ୍ଷଣଃ । ନତ୍ଵା ତଦଙ୍‌ଘ୍ରୀନ୍ ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ତଦପୋ ଲୋକପାଵନୀଃ

ବଢ଼ିଥିବା ଭକ୍ତି ସହିତ, ହୃଦୟରେ ଉଲ୍ଲାସ ଓ ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ନେଇ, ସେ ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ପାଦ ଧୋଇଲେ, ଏବଂ ସେହି ପବିତ୍ର ପାଦଜଳ ନେଲେ।

ସକୁଟୁମ୍ବୋ ଵହନ୍ମୂର୍ଧ୍ନା ପୂଜଯାଂ ଚକ୍ର ଈଶ୍ଵରାନ୍ । ଗନ୍ଧମାଲ୍ଯାମ୍ବରାକଲ୍ପ ଧୂପଦୀପାର୍ଘ୍ଯଗୋଵୃଷୈଃ

ସମସ୍ତ ପରିବାର ସହିତ, ମୁଣ୍ଡରେ ପବିତ୍ର ପାଦଜଳ ଧରି, ସେ ଭଗବାନ୍ମାନେଙ୍କୁ ଗନ୍ଧ, ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, ଧୂପ, ଦୀପ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ଗାଈ ଓ ବୃଷ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ।