ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଵସୁଦେଵୋଽଞ୍ଜସୋତ୍ତୀର୍ଯ ମନୋରଥମହାର୍ଣଵମ୍ । ସୁହୃଦ୍‌ଵୃତଃ ପ୍ରୀତମନା ନନ୍ଦମାହ କରେ ସ୍ପୃଶନ୍

ବସୁଦେବ, ନିଜ ମନର ଆକାଂକ୍ଷା ସମୁଦ୍ରକୁ ସହଜରେ ଅଟିକି, ମିତ୍ରମାନେ ଘେରିଥିବା ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ନନ୍ଦଙ୍କ ହାତ ଧରି କହିଲେ।

ଶ୍ରୀଵସୁଦେଵ ଉଵାଚ - ଭ୍ରାତରୀଶକୃତଃ ପାଶୋ ନୃନାଂ ଯଃ ସ୍ନେହସଂଜ୍ଞିତଃ । ତଂ ଦୁସ୍ତ୍ଯଜମହଂ ମନ୍ଯେ ଶୂରାଣାମପି ଯୋଗିନାମ୍

ଶ୍ରୀବସୁଦେବ କହିଲେ: ଭାଇ, ମନୁଷ୍ୟମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭଗବାନ ତିଆରି କରିଥିବା ସ୍ନେହର ବନ୍ଧନ, ଯାହାକୁ ପ୍ରେମ କୁହାଯାଏ, ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହାକୁ ବିର ଓ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଛାଡିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଅସ୍ମାସ୍ଵପ୍ରତିକଲ୍ପେଯଂ ଯତ୍କୃତାଜ୍ଞେଷୁ ସତ୍ତମୈଃ । ମୈତ୍ର୍ଯର୍ପିତାଫଲା ଚାପି ନ ନିଵର୍ତେତ କର୍ହିଚିତ୍

ଯେଉଁ ମିତ୍ରତା ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଉପକାର ନ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ଯାହାର ଫଳ ମିତ୍ରତାରେ ଅର୍ପିତ, ସେଉଁଠି ଏହାକୁ କେବେ ଛାଡିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ପ୍ରାଗକଲ୍ପାଚ୍ଚ କୁଶଲଂ ଭ୍ରାତର୍ଵୋ ନାଚରାମ ହି । ଅଧୁନା ଶ୍ରୀମଦାନ୍ଧାକ୍ଷା ନ ପଶ୍ଯାମଃ ପୁରଃ ସତଃ

ପୂର୍ବେ ଆମେ ଭାଇମାନେ ଏକାପର ଭଲ ଚାହିଲୁ ନାହିଁ; ଏବେ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟର ଅଭିମାନରେ ଆମେ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଥିବା ଆତ୍ମୀୟମାନେକୁ ଦେଖୁନାହୁଁ।

ମା ରାଜ୍ଯଶ୍ରୀରଭୂତ୍ପୁଂସଃ ଶ୍ରେଯସ୍କାମସ୍ଯ ମାନଦ । ସ୍ଵଜନାନୁତ ବନ୍ଧୂନ୍ ଵା ନ ପଶ୍ଯତି ଯଯାନ୍ଧଦୃକ୍

ମାନଦ, ଯିଏ ସତ୍ୟ ମଙ୍ଗଳ ଚାହେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟର ଶ୍ରୀ କେବେ ଆସିନ ହେଉନାହିଁ; କାରଣ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଲୋକ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ବନ୍ଧୁମାନେକୁ ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ, ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧା ହୋଇଯାଏ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଏଵଂ ସୌହୃଦଶୈଥିଲ୍ଯ ଚିତ୍ତ ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭିଃ । ରୁରୋଦ ତତ୍କୃତାଂ ମୈତ୍ରୀଂ ସ୍ମରନ୍ ଅଶ୍ରୁଵିଲୋଚନଃ

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ଏଭଳି ଭାବରେ ସ୍ନେହରେ ହୃଦୟ ଉଦାସିନ ହୋଇ, ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭି ବସୁଦେବ, ଯେଉଁ ମିତ୍ରତା ଦିଆଯାଇଥିଲା ତାହାକୁ ମନେ କରି, ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଆଣି କାନ୍ଦିଲେ।

ନନ୍ଦସ୍ତୁ ସଖ୍ଯୁଃ ପ୍ରିଯକୃତ୍ ପ୍ରେମ୍ଣା ଗୋଵିନ୍ଦରାମଯୋଃ । ଅଦ୍ଯ ଶ୍ଵ ଇତି ମାସାଂସ୍ତ୍ରୀନ୍ ଯଦୁଭିର୍ମାନିତୋଽଵସତ୍

ନନ୍ଦ, ଗୋବିନ୍ଦ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ଯେଉଁ ପ୍ରେମ ଦେଖାଇଥିଲେ, ତାହା ପାଇଁ ଯଦୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ କଲେ; ସେ 'ଆଜି, କାଲି' ଭାବି ତିନି ମାସ ରହିଲେ।

ତତଃ କାମୈଃ ପୂର୍ଯମାଣଃ ସଵ୍ରଜଃ ସହବାନ୍ଧଵଃ । ପରାର୍ଧ୍ଯାଭରଣକ୍ଷୌମ ନାନାନର୍ଘ୍ଯପରିଚ୍ଛଦୈଃ

ତାପରେ, ଇଚ୍ଛାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନନ୍ଦ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ଓ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ସହିତ ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ଗହଣା, ରେଶମ ବସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅମୂଲ୍ୟ ଉପହାରରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।

ଵସୁଦେଵୋଗ୍ରସେନାଭ୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣୋଦ୍ଧଵବଲାଦିଭିଃ । ଦତ୍ତମାଦାଯ ପାରିବର୍ହଂ ଯାପିତୋ ଯଦୁଭିର୍ଯଯୌ

ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, କୃଷ୍ଣ, ଉଦ୍ଧବ, ବଳରାମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ଅନେକ ଉପହାର ଦେଇଥିଲେ, ତାହା ଗ୍ରହଣ କରି, ଯଦୁମାନେ ସହିତ ନନ୍ଦ ନିଜ ପଥେ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ନନ୍ଦୋ ଗୋପାଶ୍ଚ ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ଗୋଵିନ୍ଦଚରଣାମ୍ବୁଜେ । ମନଃ କ୍ଷିପ୍ତଂ ପୁନର୍ହର୍ତୁଂ ଅନୀଶା ମଥୁରାଂ ଯଯୁଃ

ନନ୍ଦ, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ, ତାଙ୍କର ମନ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ଲଗି ରହିଥିଲା, ତାହାକୁ ଫେରାଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନେ ମଥୁରାକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ବନ୍ଧୁଷୁ ପ୍ରତିଯାତେଷୁ ଵୃଷ୍ଣଯଃ କୃଷ୍ଣଦେଵତାଃ । ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରାଵୃଷମାସନ୍ନାଦ୍ ଯଯୁର୍ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ପୁନଃ

ବନ୍ଧୁମାନେ ଯିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେବତା ଭାବିଥିବା ବୃଷ୍ଣିମାନେ ବର୍ଷା ଋତୁ ଆସୁଛି ବୋଲି ଦେଖି, ପୁଣିଥରେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ।

ଜନେଭ୍ଯଃ କଥଯାଂ ଚକ୍ରୁଃ ଯଦୁଦେଵମହୋତ୍ସଵମ୍ । ଯଦାସୀତ୍ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଯାଂ ସୁହୃତ୍ ସଂଦର୍ଶନାଦିକମ୍

ସେମାନେ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଯଦୁମାନଙ୍କ ମହାଉତ୍ସବ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ସମୟରେ ଘଟିଥିବା ମିତ୍ରମିଳନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଘଟଣା ବିଷୟରେ କହିଲେ।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ଉତ୍ତରାର୍ଧେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାନୁଵର୍ଣନଂ ନାମ ଚତୁରଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଉତ୍ତରାର୍ଧର 'ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର ବର୍ଣ୍ଣନା' ନାମକ ଚଉରାଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ସୁଭଦ୍ରାହରଣଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ମିଥିଲାଗମନଂ ତତ୍ର ବହୁଲାଶ୍ଵଶ୍ରୁତଦେଵଯୋଃ ସଦ୍ମନି ସକୃଦେଵ ପ୍ରଵେଶଃ - ଶ୍ରୀରାଜୋଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵେଦିତୁମିଚ୍ଛାମଃ ସ୍ଵସାରଂ ରାମକୃଷ୍ଣଯୋଃ । ଯଥୋପଯେମେ ଵିଜଯୋ ଯା ମମାସୀତ୍ ପିତାମହୀ

ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ପଚାରିଲେ— ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆମେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ବୋନ୍ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଅର୍ଜୁନ କିପରି ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ ଏବଂ ସେ କିପରି ମୋର ପିତାମହୀ ହେଲେ, ତାହା କହ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଅର୍ଜୁନସ୍ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଯାଂ ପର୍ଯଟନ୍ ଅଵନୀଂ ପ୍ରଭୁଃ । ଗତଃ ପ୍ରଭାସମଶ୍ରୃଣୋନ୍ ମାତୁଲେଯୀଂ ସ ଆତ୍ମନଃ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରୁଥିବାବେଳେ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ସେ ପ୍ରଭାସକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ମାମାଘର ପକ୍ଷରୁ ଖବର ଶୁଣିଲେ।

ଦୁର୍ଯୋଧନାଯ ରାମସ୍ତାଂ ଦାସ୍ଯତୀତି ନ ଚାପରେ । ତଲ୍ଲିପ୍ସୁଃ ସ ଯତିର୍ଭୂତ୍ଵା ତ୍ରିଦଣ୍ଡୀ ଦ୍ଵାରକାମଗାତ୍

କିଛି ଲୋକ କହୁଥିଲେ ଯେ, ରାମ ତାଙ୍କୁ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଦେବେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଏହାକୁ ମନୋନୁମୋଦନ କରୁନଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ପାଇବା ଆଶାରେ ଅର୍ଜୁନ ତ୍ରିଦଣ୍ଡୀ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଭାବେ ଡ୍ୱାରକାକୁ ଯାଇଥିଲେ।

ତତ୍ର ଵୈ ଵାର୍ଷିକାନ୍ ମାସାନ୍ ଅଵାତ୍ସୀତ୍ ସ୍ଵାର୍ଥସାଧକଃ । ପୌରୈଃ ସଭାଜିତୋଽଭୀକ୍ଷ୍ଣଂ ରାମେଣାଜାନତା ଚ ସଃ

ସେଠାରେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ଅର୍ଜୁନ କିଛି ମାସ ରହିଲେ। ସେ ସହରବାସୀ ଓ ରାମଙ୍କ ତରଫରୁ ବାରମ୍ବାର ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିଲେ, ଯଦିଓ ରାମ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଏକଦା ଗୃହମାନୀଯ ଆତିଥ୍ଯେନ ନିମଂତ୍ର୍ଯ ତମ୍ । ଶ୍ରଦ୍ଧଯୋପହୃତଂ ଭୈକ୍ଷ୍ଯଂ ବଲେନ ବୁଭୁଜେ କିଲ

ଏକ ଦିନ ରାମ ତାଙ୍କୁ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ, ଅତିଥି ଭାବେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଯାହା ଭିକ୍ଷାରେ ଆଣାଯାଇଥିଲା, ତାହା ଦେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ତାହା ଭୋଜନ କଲେ।

ସୋଽପଶ୍ଯତ୍ତତ୍ର ମହତୀଂ କନ୍ଯାଂ ଵୀରମନୋହରାମ୍ । ପ୍ରୀତ୍ଯୁତ୍ଫୁଲ୍ଲେକ୍ଷଣସ୍ତସ୍ଯାଂ ଭାଵକ୍ଷୁବ୍ଧଂ ମନୋ ଦଧେ

ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ମହାନ୍ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ବୀରମାନଙ୍କୁ ମନୋହର ଲାଗୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ପ୍ରେମରେ ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆକର୍ଷିତ ହେଲା।

ସାପି ତଂ ଚକମେ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ନାରୀଣାଂ ହୃଦଯଂଗମମ୍ । ହସନ୍ତୀ ଵ୍ରୀଡିତାପାଙ୍ଗୀ ତନ୍ନ୍ଯସ୍ତହୃଦଯେକ୍ଷଣା

ସେ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ମନରେ ବାଛିଲେ। ନାରୀମାନେ ଯେପରି ଭାବେ ଆକର୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମିତି ହସୁଥିବା, ଲଜ୍ଜାରେ ଚାହିଁ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଉପରେ ରଖିଲେ।

ତାଂ ପରଂ ସମନୁଧ୍ଯାଯନ୍ ନନ୍ତରଂ ପ୍ରେପ୍ସୁରର୍ଜୁନଃ । ନ ଲେଭେ ଶଂ ଭ୍ରମଚ୍ଚିତ୍ତଃ କାମେନାତିବଲୀଯସା

ଅର୍ଜୁନ ସେଠିଏ ମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭାବିବାରେ ଲାଗିରହିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପାଇବାକୁ ଆଶା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମନ ଅତିଶୟ କାମନାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଶାନ୍ତି ପାଇଲା ନାହିଁ।

ମହତ୍ଯାଂ ଦେଵଯାତ୍ରାଯାଂ ରଥସ୍ଥାଂ ଦୁର୍ଗନିର୍ଗତାଂ । ଜହାରାନୁମତଃ ପିତ୍ରୋଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚ ମହାରଥଃ

ଏକ ବଡ଼ ଦେବଯାତ୍ରାରେ, ସେ କନ୍ୟା ରଥରେ ବସି କିଲ୍ଲାରୁ ବାହାରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପିତାମାତା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, ମହାବୀର ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ନେଇଯାଇଲେ।

ରଥସ୍ଥୋ ଧନୁରାଦାଯ ଶୂରାଂଶ୍ଚାରୁନ୍ଧତୋ ଭଟାନ୍ । ଵିଦ୍ରାଵ୍ଯ କ୍ରୋଶତାଂ ସ୍ଵାନାଂ ସ୍ଵଭାଗଂ ମୃଗରାଡିଵ

ଅର୍ଜୁନ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଧନୁଷ ଧରିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇଥିବା ବୀରମାନେ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି ତାଳିଦେଲେ, ନିଜ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ହରିଣ ମାନେ ଯେପରି ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଚିଥରାଯାନ୍ତି, ସେପରି ପଳାଇଗଲେ।

ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା କ୍ଷୁଭିତୋ ରାମଃ ପର୍ଵଣୀଵ ମହାର୍ଣଵଃ । ଗୃହୀତପାଦଃ କୃଷ୍ଣେନ ସୁହୃଦ୍‌ଭିଶ୍ଚାନୁସାମ୍ଯତ

ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି ବଳରାମ ଚନ୍ଦ୍ରଗ୍ରହଣରେ ସମୁଦ୍ର ଯେପରି ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଏ, ସେପରି କ୍ଷୋଭିତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି ଏବଂ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କଲେ।

ପ୍ରାହିଣୋତ୍ପାରିବର୍ହାଣି ଵରଵଧ୍ଵୋର୍ମୁଦା ବଲଃ । ମହାଧନୋପସ୍କରେଭ ରଥାଶ୍ଵନରଯୋଷିତଃ

ବଳରାମ ବିବାହରେ ଖୁସି ହୋଇ ବହୁତ ଉପହାର ପଠାଇଲେ— ଅନେକ ଧନ-ସମ୍ପତି, ହାତୀ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - କୃଷ୍ଣସ୍ଯାସୀଦ୍ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ଶ୍ରୁତଦେଵ ଇତି ଶ୍ରୁତଃ । କୃଷ୍ଣୈକଭକ୍ତ୍ଯା ପୂର୍ଣାର୍ଥଃ ଶାନ୍ତଃ କଵିରଲମ୍ପଟଃ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ— କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ଥିଲା ଶ୍ରୁତଦେବ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ କାମନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶାନ୍ତ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଅଲୋଭୀ।

ସ ଉଵାସ ଵିଦେହେଷୁ ମିଥିଲାଯାଂ ଗୃହାଶ୍ରମୀ । ଅନୀହଯାଗତାହାର୍ଯ ନିର୍ଵର୍ତିତନିଜକ୍ରିଯଃ

ସେ ମିଥିଲା ନଗରରେ ଗୃହସ୍ଥ ଭାବେ ବସୁଥିଲେ। ଯାହା ଦୈବବଶାତ୍ ମିଳୁଥିଲା, ତାହା ନେଇ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚେଷ୍ଟା କରୁନଥିଲେ।

ଯାତ୍ରାମାତ୍ରଂ ତ୍ଵହରହଃ ଦୈଵାଦ୍ ଉପନମତ୍ଯୁତ । ନାଧିକଂ ତାଵତା ତୁଷ୍ଟଃ କ୍ରିଯା ଚକ୍ରେ ଯଥୋଚିତାଃ

ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଯେତେକି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଦୈବବଶାତ୍ ମିଳୁଥିଲା, ତାହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ। ଏବଂ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଉଚିତ, ତାହା କରୁଥିଲେ।

ତଥା ତଦ୍‌ରାଷ୍ଟ୍ରପାଲୋଽଙ୍ଗ ବହୁଲାଶ୍ଵ ଇତି ଶ୍ରୁତଃ । ମୈଥିଲୋ ନିରହମ୍ମାନ ଉଭାଵପ୍ଯଚ୍ଯୁତପ୍ରିଯୌ

ସେ ଦେଶର ରାଜା ଥିଲେ ବହୁଳାଶ୍ୱ, ମିଥିଲାର ନିବାସୀ ଏବଂ ଅହଂକାର ଶୂନ୍ୟ। ଏହି ଦୁଇଜଣ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ।