ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ତ ଏନମୃଷଯୋ ରାଜନ୍ ଵୃତା ଧର୍ମେଣ ଧାର୍ମିକମ୍ । ତସ୍ମିନ୍ ଅଯାଜଯନ୍ କ୍ଷେତ୍ରେ ମଖୈରୁତ୍ତମକଲ୍ପକୈଃ

ହେ ରାଜା, ଧର୍ମରେ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥିବା ସେଇ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେଠାରେ ଉତ୍ତମ ବିଧିରେ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ ।

ତଦ୍ଦୀକ୍ଷାଯାଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତାଯାଂ ଵୃଷ୍ଣଯଃ ପୁଷ୍କରସ୍ରଜଃ । ସ୍ନାତାଃ ସୁଵାସସୋ ରାଜନ୍ ରାଜାନଃ ସୁଷ୍ଠ୍ଵଲଙ୍କୃତାଃ

ଯେତେବେଳେ ଦୀକ୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ପଦ୍ମମାଳା ପିନ୍ଧି, ସ୍ନାନ କରି, ଭଲ ଜମା ପିନ୍ଧିଥିଲେ । ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ଚମକୁଥିଲେ ।

ତନ୍ମହିଷ୍ଯଶ୍ଚ ମୁଦିତା ନିଷ୍କକଣ୍ଠ୍ଯଃ ସୁଵାସସଃ । ଦୀକ୍ଷାଶାଲାମୁପାଜଗ୍ମୁଃ ଆଲିପ୍ତା ଵସ୍ତୁପାଣଯଃ

ତାଙ୍କର ରାନୀମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ଭାବରେ, ଗଳାରେ ଗହଣା ନଥିବା, ଭଲ ଜମା ପିନ୍ଧି, ଅଙ୍ଗରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ହାତରେ ଉପହାର ନେଇ ଦୀକ୍ଷାଶାଳାକୁ ଆସିଥିଲେ ।

ନେଦୁର୍ମୃଦଙ୍ଗପଟହ ଶଙ୍ଖଭେର୍ଯାନକାଦଯଃ । ନନୃତୁର୍ନଟନର୍ତକ୍ଯଃ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସୂତମାଗଧାଃ । ଜଗୁଃ ସୁକଣ୍ଠ୍ଯୋ ଗନ୍ଧର୍ଵ୍ଯଃ ସଂଗୀତଂ ସହଭର୍ତୃକାଃ

ମୃଦଙ୍ଗ, ପଟହ, ଶଂଖ, ଭେରି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଦ୍ୟ ତିବ୍ର ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ । ନଟ ଓ ନାର୍ତ୍ତକୀମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ । ସୂତ ଓ ମାଗଧମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ । ମଧୁର କଣ୍ଠର ଗନ୍ଧର୍ବୀମାନେ ସ୍ୱାମୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସଙ୍ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ ।

ତମଭ୍ଯଷିଞ୍ଚନ୍ ଵିଧିଵଦ୍ ଅକ୍ତଂ ଅଭ୍ଯକ୍ତମୃତ୍ଵିଜଃ । ପତ୍ନୀଭିରଷ୍ଟାଦଶଭିଃ ସୋମରାଜମିଵୋଡୁଭିଃ

ଋତ୍ବିଜମାନେ ବିଧିମତ ଭାବେ, ସ୍ନାନ କରି ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିବା ତାଙ୍କୁ ଅଠାରୋ ଜଣ ରାନୀ ସହିତ ଅଭିଷେକ କଲେ, ଯେପରି ସୋମରାଜାଙ୍କୁ ତାରାମାନେ ଅଭିଷେକ କରନ୍ତି ।

ତାଭିର୍ଦୁକୂଲଵଲଯୈଃ ହାରନୂପୁରକୁଣ୍ଡଲୈଃ । ସ୍ଵଲଙ୍କୃତାଭିର୍ଵିବଭୌ ଦୀକ୍ଷିତୋଽଜିନସଂଵୃତଃ

ସେଇ ରାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ରେଶମ, ବାଲା, ହାର, ନୂପୁର, କୁଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାର କରିଥିଲେ । ଦୀକ୍ଷିତ ଏବଂ ଅଜିନ ପିନ୍ଧିଥିବା ସେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ।

ତସ୍ଯର୍ତ୍ଵିଜୋ ମହାରାଜ ରତ୍ନକୌଶେଯଵାସସଃ । ସସଦସ୍ଯା ଵିରେଜୁସ୍ତେ ଯଥା ଵୃତ୍ରହଣୋଽଧ୍ଵରେ

ତାଙ୍କ ଋତ୍ବିଜମାନେ, ହେ ରାଜା, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ରେଶମ ଜମା ପିନ୍ଧି, ସଭାସଦସ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଏମିତି ଚମକୁଥିଲେ, ଯେପରି ବୃତ୍ରନାଶୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଯଜ୍ଞରେ ଚମକନ୍ତି ।

ତଦା ରାମଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ସ୍ଵୈଃ ସ୍ଵୈଃ ବନ୍ଧୁଭିରନ୍ଵିତୌ । ରେଜତୁଃ ସ୍ଵସୁତୈର୍ଦାରୈଃ ଜୀଵେଶୌ ସ୍ଵଵିଭୂତିଭିଃ

ତାପରେ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ, ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱଜନ, ପୁଅ ଓ ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ, ଜୀବନର ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ନିଜ ତେଜରେ ଚମକୁଥିଲେ ।

ଈଜେଽନୁଯଜ୍ଞଂ ଵିଧିନା ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରାଦିଲକ୍ଷଣୈଃ । ପ୍ରାକୃତୈର୍ଵୈକୃତୈର୍ଯଜ୍ଞୈଃ ଦ୍ରଵ୍ଯଜ୍ଞାନକ୍ରିଯେଶ୍ଵରମ୍

ସେ ବିଧିମତ ଭାବେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ସାଧାରଣ ଓ ବିଶେଷ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ଦ୍ରବ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ ଓ କ୍ରିୟାର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ।

ଅଥର୍ତ୍ଵିଗ୍ଭ୍ଯୋଽଦଦାତ୍କାଲେ ଯଥାମ୍ନାତଂ ସ ଦକ୍ଷିଣାଃ । ସ୍ଵଲଙ୍କୃତେଭ୍ଯୋଽଲଙ୍କୃତ୍ଯ ଗୋଭୂକନ୍ଯା ମହାଧନାଃ

ତାପରେ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ, ନିୟମିତ ଭେଟ ଦେଇ, ଅଲଙ୍କୃତ ଋତ୍ବିଜମାନଙ୍କୁ ଗାଈ, ଜମି, କନ୍ୟା ଓ ବଡ଼ ଧନ ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କଲେ ।

ପତ୍ନୀସଂଯାଜାଵଭୃଥ୍ଯୈଃ ଚରିତ୍ଵା ତେ ମହର୍ଷଯଃ । ସସ୍ନୂ ରାମହ୍ରଦେ ଵିପ୍ରା ଯଜମାନପୁରଃସରାଃ

ପତ୍ନୀସଂଯାଜ ଓ ଅବଭୃଥ୍ୟ ସଂସ୍କାର କରି, ସେଠାରେ ଥିବା ମହାର୍ଷିମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏବଂ ଯଜମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ବଳରାମ ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କଲେ ।

ସ୍ନାତୋଽଲଙ୍କାରଵାସାଂସି ଵନ୍ଦିଭ୍ଯୋଽଦାତ୍ତଥା ସ୍ତ୍ରିଯଃ । ତତଃ ସ୍ଵଲଙ୍କୃତୋ ଵର୍ଣାନ୍ ଆଶ୍ଵଭ୍ଯୋଽନ୍ନେନ ପୂଜଯତ୍

ସ୍ନାନ କରି ସେ ତାଙ୍କର ଗହଣା ଓ ବସ୍ତ୍ର ବାଣ୍ଡିଗା ପୁରୁଷମାନେ ଓ ଜଣେ ଜଣେ ମହିଳାମାନେଙ୍କୁ ଦେଲେ; ତାପରେ ସେ ନିଜେ ଭଲ ଭାବରେ ଶୃଙ୍ଗାର କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।

ବନ୍ଧୂନ୍ ସଦାରାନ୍ ସସୁତାନ୍ ପାରିବର୍ହେଣ ଭୂଯସା । ଵିଦର୍ଭକୋଶଲକୁରୂନ୍ କାଶିକେକଯ ସୃଞ୍ଜଯାନ୍

ସେ ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବାର, ସ୍ତ୍ରୀ-ସନ୍ତାନ ସହିତ, ଏବଂ ବିଦର୍ଭ, କୋଶଳ, କୁରୁ, କାଶୀ, କେକୟ ଓ ସୃଞ୍ଜୟ ଦେଶର ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବରେ ସମ୍ମାନ କଲେ।

ସଦସ୍ଯର୍ତ୍ଵିକ୍ସୁରଗଣାନ୍ ନୃଭୂତପିତୃଚାରଣାନ୍ । ଶ୍ରୀନିକେତମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଶଂସନ୍ତଃ ପ୍ରଯଯୁଃ କ୍ରତୁମ୍

ସେ ସଭ୍ୟମାନେ, ବିଧିପୂର୍ବକ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତ, ଋଷି, ରାଜା, ପୂର୍ବଜ, ପିତୃ ଓ ଚାରଣମାନେଙ୍କୁ ମଧୁର ଭାବରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପରେ ସେମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ଗୃହରୁ ଅନୁମତି ନେଇ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଯଜ୍ଞକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋଽନୁଜଃ ପାର୍ଥା ଭୀଷ୍ମୋ ଦ୍ରୋଣଃ ପୃଥା ଯମୌ । ନାରଦୋ ଭଗଵାନ୍ ଵ୍ଯାସଃ ସୁହୃତ୍ସଂବଂଧିବାଂଧଵାଃ

ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ତାଙ୍କର ଭାଇ, ପୃଥାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ପୃଥା, ଯମର ଦୁଇ ପୁଅ, ନାରଦ, ଦିବ୍ୟ ବ୍ୟାସ ଓ ସମସ୍ତ ମିତ୍ର-ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ—

ବନ୍ଧୂନ୍ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଯଦୂନ୍ ସୌହୃଦାକ୍ଲିନ୍ନଚେତସଃ । ଯଯୁର୍ଵିରହକୃଚ୍ଛ୍ରେଣ ସ୍ଵଦେଶାଂଶ୍ଚାପରେ ଜନାଃ

ସେମାନେ ଯଦୁବଂଶୀ ଆତ୍ମୀୟମାନେଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସ୍ନେହରେ ଭିଜା ହୃଦୟରେ, ବିଦାୟ ଦେଇ, କେହି ନିଜ ଦେଶକୁ ଯାଇଲେ, ବିରହର ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହିଲେ।

ନନ୍ଦସ୍ତୁ ସହ ଗୋପାଲୈଃ ବୃହତ୍ଯା ପୂଜଯାର୍ଚିତଃ । କୃଷ୍ଣରାମୋଗ୍ରସେନାଦ୍ଯୈଃ ନ୍ଯଵାତ୍ସୀଦ୍‌ବନ୍ଧୁଵତ୍ସଲଃ

ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସମ୍ମାନ ଓ ପୂଜା ପାଇଲେ କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ, ଉଗ୍ରସେନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କଠାରୁ; ପରିବାର ପ୍ରେମରେ ଭରିଥିବା ନନ୍ଦ ସେଠାରେ ରହିଲେ।

ଵସୁଦେଵୋଽଞ୍ଜସୋତ୍ତୀର୍ଯ ମନୋରଥମହାର୍ଣଵମ୍ । ସୁହୃଦ୍‌ଵୃତଃ ପ୍ରୀତମନା ନନ୍ଦମାହ କରେ ସ୍ପୃଶନ୍

ବସୁଦେବ, ନିଜ ମନର ଆକାଂକ୍ଷା ସମୁଦ୍ରକୁ ସହଜରେ ଅଟିକି, ମିତ୍ରମାନେ ଘେରିଥିବା ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ନନ୍ଦଙ୍କ ହାତ ଧରି କହିଲେ।

ଶ୍ରୀଵସୁଦେଵ ଉଵାଚ - ଭ୍ରାତରୀଶକୃତଃ ପାଶୋ ନୃନାଂ ଯଃ ସ୍ନେହସଂଜ୍ଞିତଃ । ତଂ ଦୁସ୍ତ୍ଯଜମହଂ ମନ୍ଯେ ଶୂରାଣାମପି ଯୋଗିନାମ୍

ଶ୍ରୀବସୁଦେବ କହିଲେ: ଭାଇ, ମନୁଷ୍ୟମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭଗବାନ ତିଆରି କରିଥିବା ସ୍ନେହର ବନ୍ଧନ, ଯାହାକୁ ପ୍ରେମ କୁହାଯାଏ, ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହାକୁ ବିର ଓ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଛାଡିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଅସ୍ମାସ୍ଵପ୍ରତିକଲ୍ପେଯଂ ଯତ୍କୃତାଜ୍ଞେଷୁ ସତ୍ତମୈଃ । ମୈତ୍ର୍ଯର୍ପିତାଫଲା ଚାପି ନ ନିଵର୍ତେତ କର୍ହିଚିତ୍

ଯେଉଁ ମିତ୍ରତା ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଉପକାର ନ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ଯାହାର ଫଳ ମିତ୍ରତାରେ ଅର୍ପିତ, ସେଉଁଠି ଏହାକୁ କେବେ ଛାଡିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ପ୍ରାଗକଲ୍ପାଚ୍ଚ କୁଶଲଂ ଭ୍ରାତର୍ଵୋ ନାଚରାମ ହି । ଅଧୁନା ଶ୍ରୀମଦାନ୍ଧାକ୍ଷା ନ ପଶ୍ଯାମଃ ପୁରଃ ସତଃ

ପୂର୍ବେ ଆମେ ଭାଇମାନେ ଏକାପର ଭଲ ଚାହିଲୁ ନାହିଁ; ଏବେ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟର ଅଭିମାନରେ ଆମେ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଥିବା ଆତ୍ମୀୟମାନେକୁ ଦେଖୁନାହୁଁ।

ମା ରାଜ୍ଯଶ୍ରୀରଭୂତ୍ପୁଂସଃ ଶ୍ରେଯସ୍କାମସ୍ଯ ମାନଦ । ସ୍ଵଜନାନୁତ ବନ୍ଧୂନ୍ ଵା ନ ପଶ୍ଯତି ଯଯାନ୍ଧଦୃକ୍

ମାନଦ, ଯିଏ ସତ୍ୟ ମଙ୍ଗଳ ଚାହେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟର ଶ୍ରୀ କେବେ ଆସିନ ହେଉନାହିଁ; କାରଣ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଲୋକ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ବନ୍ଧୁମାନେକୁ ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ, ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧା ହୋଇଯାଏ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଏଵଂ ସୌହୃଦଶୈଥିଲ୍ଯ ଚିତ୍ତ ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭିଃ । ରୁରୋଦ ତତ୍କୃତାଂ ମୈତ୍ରୀଂ ସ୍ମରନ୍ ଅଶ୍ରୁଵିଲୋଚନଃ

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ଏଭଳି ଭାବରେ ସ୍ନେହରେ ହୃଦୟ ଉଦାସିନ ହୋଇ, ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭି ବସୁଦେବ, ଯେଉଁ ମିତ୍ରତା ଦିଆଯାଇଥିଲା ତାହାକୁ ମନେ କରି, ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଆଣି କାନ୍ଦିଲେ।

ନନ୍ଦସ୍ତୁ ସଖ୍ଯୁଃ ପ୍ରିଯକୃତ୍ ପ୍ରେମ୍ଣା ଗୋଵିନ୍ଦରାମଯୋଃ । ଅଦ୍ଯ ଶ୍ଵ ଇତି ମାସାଂସ୍ତ୍ରୀନ୍ ଯଦୁଭିର୍ମାନିତୋଽଵସତ୍

ନନ୍ଦ, ଗୋବିନ୍ଦ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ଯେଉଁ ପ୍ରେମ ଦେଖାଇଥିଲେ, ତାହା ପାଇଁ ଯଦୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ କଲେ; ସେ 'ଆଜି, କାଲି' ଭାବି ତିନି ମାସ ରହିଲେ।

ତତଃ କାମୈଃ ପୂର୍ଯମାଣଃ ସଵ୍ରଜଃ ସହବାନ୍ଧଵଃ । ପରାର୍ଧ୍ଯାଭରଣକ୍ଷୌମ ନାନାନର୍ଘ୍ଯପରିଚ୍ଛଦୈଃ

ତାପରେ, ଇଚ୍ଛାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନନ୍ଦ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ଓ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ସହିତ ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ଗହଣା, ରେଶମ ବସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅମୂଲ୍ୟ ଉପହାରରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।

ଵସୁଦେଵୋଗ୍ରସେନାଭ୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣୋଦ୍ଧଵବଲାଦିଭିଃ । ଦତ୍ତମାଦାଯ ପାରିବର୍ହଂ ଯାପିତୋ ଯଦୁଭିର୍ଯଯୌ

ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, କୃଷ୍ଣ, ଉଦ୍ଧବ, ବଳରାମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ଅନେକ ଉପହାର ଦେଇଥିଲେ, ତାହା ଗ୍ରହଣ କରି, ଯଦୁମାନେ ସହିତ ନନ୍ଦ ନିଜ ପଥେ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ନନ୍ଦୋ ଗୋପାଶ୍ଚ ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ଗୋଵିନ୍ଦଚରଣାମ୍ବୁଜେ । ମନଃ କ୍ଷିପ୍ତଂ ପୁନର୍ହର୍ତୁଂ ଅନୀଶା ମଥୁରାଂ ଯଯୁଃ

ନନ୍ଦ, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ, ତାଙ୍କର ମନ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ଲଗି ରହିଥିଲା, ତାହାକୁ ଫେରାଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନେ ମଥୁରାକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ବନ୍ଧୁଷୁ ପ୍ରତିଯାତେଷୁ ଵୃଷ୍ଣଯଃ କୃଷ୍ଣଦେଵତାଃ । ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରାଵୃଷମାସନ୍ନାଦ୍ ଯଯୁର୍ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ପୁନଃ

ବନ୍ଧୁମାନେ ଯିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେବତା ଭାବିଥିବା ବୃଷ୍ଣିମାନେ ବର୍ଷା ଋତୁ ଆସୁଛି ବୋଲି ଦେଖି, ପୁଣିଥରେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ।

ଜନେଭ୍ଯଃ କଥଯାଂ ଚକ୍ରୁଃ ଯଦୁଦେଵମହୋତ୍ସଵମ୍ । ଯଦାସୀତ୍ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଯାଂ ସୁହୃତ୍ ସଂଦର୍ଶନାଦିକମ୍

ସେମାନେ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଯଦୁମାନଙ୍କ ମହାଉତ୍ସବ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ସମୟରେ ଘଟିଥିବା ମିତ୍ରମିଳନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଘଟଣା ବିଷୟରେ କହିଲେ।