ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରୀଭଦ୍ରୋଵାଚ। ପିତା ମେ ମାତୁଲେଯାଯ ସ୍ଵଯମାହୂଯ ଦତ୍ତଵାନ୍। କୃଷ୍ଣେ କୃଷ୍ଣାଯ ତଚ୍ଚିତ୍ତାମକ୍ଷୌହିଣ୍ଯା ସଖୀଜନୈଃ

ଶ୍ରୀଭଦ୍ରା କହିଲେ: ମୋ ପିତା, ମୋ ମାମୁଁକୁ ଡାକି, ମୋତେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ମନ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଲଗିଥିଲା, ଏବଂ ଏକ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ଓ ସଖୀମାନେ ସହିତ।

ଅସ୍ଯ ମେ ପାଦସଂସ୍ପର୍ଶୋ ଭଵେଜ୍ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି। କର୍ମଭିର୍ଭ୍ରାମ୍ଯମାଣାଯା ଯେନ ତଚ୍ଛ୍ରେଯ ଆତ୍ମନଃ

ମୋ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ ମିଳୁ। ଯାହା ଜନ୍ମଜନ୍ମାନ୍ତର ତିରିକି ବୁଲୁଛି, ସେହି ପାଦ ସ୍ପର୍ଶରେ ଆତ୍ମାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ।

ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମଣୋଵାଚ। ମମାପି ରାଜ୍ଞ୍ଯଚ୍ଯୁତଜନ୍ମକର୍ମ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁହୁର୍ନାରଦଗୀତମାସ ହ। ଚିତ୍ତଂ ମୁକୁନ୍ଦେ କିଲ ପଦ୍ମହସ୍ତଯା ଵୃତଃ ସୁସମ୍ମୃଶ୍ଯ ଵିହାଯ ଲୋକପାନ୍

ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମଣା କହିଲେ: ନାରଦଙ୍କ ଠାରୁ ରାଜାଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର କଥା ପୁନିପୁନି ଶୁଣି, ମୋ ମନ ମୁକୁନ୍ଦ, ପଦ୍ମହସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ଲୋକପାଳମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡିଦେଲି।

ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମମ ମତଂ ସାଧ୍ଵି ପିତା ଦୁହିତୃଵତ୍ସଲଃ। ବୃହତ୍ସେନ ଇତି ଖ୍ଯାତସ୍ତତ୍ରୋପାଯମଚୀକରତ୍

ମୋ ମନର ଭାବ ଜାଣି, ପିତା, ସ୍ନେହଶୀଳ ବୃହତ୍ସେନ, ମୋ ବିବାହ ପାଇଁ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ଯଥା ସ୍ଵଯଂଵରେ ରାଜ୍ଞି ମତ୍ସ୍ଯଃ ପାର୍ଥେପ୍ସଯା କୃତଃ। ଅଯଂ ତୁ ବହିରାଚ୍ଛନ୍ନୋ ଦୃଶ୍ଯତେ ସ ଜଲେ ପରମ୍

ଯେପରି ସ୍ୱୟଂବରରେ ରାଜକୁମାରୀ ପାଇଁ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଏକ ମାଛ ରଖାଯାଇଥିଲା, ସେଠି ଏଠି ମଧ୍ୟ ଏକ ମାଛ ବାହାରେ ଲୁଚିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଜଳରେ ତାହା ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତତ୍ସର୍ଵତୋ ଭୂପା ଆଯଯୁର୍ମତ୍ପିତୁଃ ପୁରମ୍। ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାଃ ସୋପାଧ୍ଯାଯାଃ ସହସ୍ରଶଃ

ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରାଜାମାନେ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତାଙ୍କ ଗୁରୁମାନେ ସହିତ ହଜାରେ ହଜାରେ, ମୋ ପିତାଙ୍କ ସହରକୁ ଆସିଲେ।

ପିତ୍ରା ସମ୍ପୂଜିତାଃ ସର୍ଵେ ଯଥାଵୀର୍ଯଂ ଯଥାଵଯଃ। ଆଦଦୁଃ ସଶରଂ ଚାପଂ ଵେଦ୍ଧୁଂ ପର୍ଷଦି ମଦ୍ଧିଯଃ

ମୋ ପିତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ବଳ ଓ ବୟସ୍ ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ପାଇବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ, ସେମାନେ ପରିଷଦରେ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରିଲେ।

ଆଦାଯ ଵ୍ଯସୃଜନ୍କେଚିତ୍ସଜ୍ଯଂ କର୍ତୁମନୀଶ୍ଵରାଃ। ଆକୋଷ୍ଠଂ ଜ୍ଯାଂ ସମୁତ୍କୃଷ୍ଯ ପେତୁରେକେଽମୁନାହତାଃ

କିଛି ଧନୁଷ ଧରି ତାହାକୁ ତଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ ନାହିଁ; କିଛି ଜଣେ ଧନୁଷର ତାଣିକୁ ଛାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି, ତାହାର ଘାତରେ ଲୁହେଇ ପଡିଗଲେ।

ସଜ୍ଯଂ କୃତ୍ଵାପରେ ଵୀରା ମାଗଧାମ୍ବଷ୍ଠଚେଦିପାଃ। ଭୀମୋ ଦୁର୍ଯୋଧନଃ କର୍ଣୋ ନାଵିଦଂସ୍ତଦଵସ୍ଥିତିମ୍

ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବୀରମାନେ, ମାଗଧ, ଅମ୍ବଷ୍ଠ, ଚେଦିରାଜା, ଭୀମ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଓ କର୍ଣ୍ଣ, ଧନୁଷକୁ ତଣି ପାରିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତ ପରୀକ୍ଷା ଉପରେ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ମତ୍ସ୍ଯାଭାସଂ ଜଲେ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ତଦଵସ୍ଥିତିମ୍। ପାର୍ଥୋ ଯତ୍ତୋଽସୃଜଦ୍ବାଣଂ ନାଚ୍ଛିନତ୍ପସ୍ପୃଶେ ପରମ୍

ଅର୍ଜୁନ ଜଳରେ ମାଛର ପ୍ରତିଛବି ଦେଖି, ସେଥିରେ ମାଛ କେଉଁଠି ଅଛି ବୁଝି, ବହୁତ ସାବଧାନରେ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ; ତାହା ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ କାଟିନଥିଲା, କେବଳ ଛୁଇଁଥିଲା।

ରାଜନ୍ଯେଷୁ ନିଵୃତ୍ତେଷୁ ଭଗ୍ନମାନେଷୁ ମାନିଷୁ। ଭଗଵାନ୍ଧନୁରାଦାଯ ସଜ୍ଯଂ କୃତ୍ଵାଥ ଲୀଲଯା

ରାଜାମାନେ ହାରି ଯିବା ପରେ, ତାଙ୍କର ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ପ୍ରଭୁ ସହଜରେ ଧନୁଷ ଉଠାଇ, ତାହାକୁ ତଣିଲେ।

ତସ୍ମିନ୍ସନ୍ଧାଯ ଵିଶିଖଂ ମତ୍ସ୍ଯଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସକୃଜ୍ଜଲେ। ଛିତ୍ତ୍ଵେଷୁଣାପାତଯତ୍ତଂ ସୂର୍ଯେ ଚାଭିଜିତି ସ୍ଥିତେ ୨୬ ଅଭିଜିତ୍। ଦିଵି ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ନେଦୁର୍ଜଯଶବ୍ଦଯୁତା ଭୁଵି। ଦେଵାଶ୍ଚ କୁସୁମାସାରାନ୍ମୁମୁଚୁର୍ହର୍ଷଵିହ୍ଵଲାଃ

ସେଠାରେ ତୀର ଧରି, ଜଳରେ ମାଛକୁ ଏକଥର ଦେଖି, ତୀରରେ ମାଛକୁ କାଟି ତଳେ ପକାଇଲେ, ଏବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଭିଜିତ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଥିଲେ। ଆକାଶରେ ଡୁଣ୍ଡୁଭି ଧ୍ୱନି ହେଲା, ଜୟର ଶବ୍ଦ ହେଲା, ଦେବତାମାନେ ଖୁସିରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ।

ତଦ୍ରଙ୍ଗମାଵିଶମହଂ କଲନୂପୁରାଭ୍ଯାଂ। ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ କନକୋଜ୍ଵଲରତ୍ନମାଲାମ୍ । ନୂତ୍ନେ ନିଵୀଯ ପରିଧାଯ ଚ କୌଶିକାଗ୍ର୍ଯେ। ସଵ୍ରୀଡହାସଵଦନା କଵରୀଧୃତସ୍ରକ୍

ତାପରେ ମୁଁ ମଞ୍ଚରେ ପ୍ରବେଶ କଲି, ମୋର ପାଏ ନୂପୁର ଝଙ୍କାରିଲା, ହାତରେ ତେଜମୟ ସୁନାର ରତ୍ନମାଳା ଧରିଥିଲି, ନୂଆ କଉଶ ଶାଢ଼ି ପିନ୍ଧି, ଲଜ୍ଜା ହସରେ ମୁହଁ ଖିଲିଥିଲା, ଚୁଲିରେ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲି।

ଉନ୍ନୀଯ ଵକ୍ତ୍ରମୁରୁକୁନ୍ତଲକୁଣ୍ଡଲତ୍ଵିଡ୍। ଗଣ୍ଡସ୍ଥଲଂ ଶିଶିରହାସକଟାକ୍ଷମୋକ୍ଷୈଃ। ରାଜ୍ଞୋ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ପରିତଃ ଶନକୈର୍ମୁରାରେର୍। ଅଂସେଽନୁରକ୍ତହୃଦଯା ନିଦଧେ ସ୍ଵମାଲାମ୍

ମୁଁ ମୋର ମୁହଁ ଉଠାଇ, ଡେଙ୍କା ଦୁଲିଥିବା କଣ୍ଠା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗଣ୍ଡ ଦେଖାଉଥିଲି, ଶୀତଳ ହସ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଚାରିପାଖରେ ରାଜାମାନେକୁ ଦେଖିଲି, ମୋର ହୃଦୟ ମୁରାରି ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଅଂଶରେ ମୋର ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଲି।

ତାଵନ୍ମୃଦଙ୍ଗପଟହାଃ ଶଙ୍ଖଭେର୍ଯାନକାଦଯଃ। ନିନେଦୁର୍ନଟନର୍ତକ୍ଯୋ ନନୃତୁର୍ଗାଯକା ଜଗୁଃ

ସେ ସମୟରେ ମୃଦଙ୍ଗ, ପଟାହ, ଶଂଖ, ଭେରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଦ୍ୟ ଝଙ୍କାରିଲା; ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ନାଚିଲେ, ଗାୟକମାନେ ଗାଇଲେ।

ଏଵଂ ଵୃତେ ଭଗଵତି ମଯେଶେ ନୃପଯୂଥପାଃ। ନ ସେହିରେ ଯାଜ୍ଞସେନି ସ୍ପର୍ଧନ୍ତୋ ହୃଚ୍ଛଯାତୁରାଃ

ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଏହି ମାୟାଧିଶ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବରିଚି, ରାଜାମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କର ଏହି ବର୍ଚ୍ଛନ୍ତିକୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ମନରେ ଅଭିଲାଷାରେ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ସହିତ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କଲେ।

ମାଂ ତାଵଦ୍ରଥମାରୋପ୍ଯ ହଯରତ୍ନଚତୁଷ୍ଟଯମ୍। ଶାର୍ଙ୍ଗମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ସନ୍ନଦ୍ଧସ୍ତସ୍ଥାଵାଜୌ ଚତୁର୍ଭୁଜଃ

ସେ ମୋତେ ଚାରିଟି ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଯୋଜିଥିବା ରଥରେ ବସାଇଲେ, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ ଉଠାଇ, କବଚ ପିନ୍ଧି, ଚାରିହାତେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।

ଦାରୁକଶ୍ଚୋଦଯାମାସ କାଞ୍ଚନୋପସ୍କରଂ ରଥମ୍। ମିଷତାଂ ଭୂଭୁଜାଂ ରାଜ୍ଞି ମୃଗାଣାଂ ମୃଗରାଡିଵ

ଦାରୁକ ସୁନାର ସଜାଣା ରଥ ଚଳାଇଲେ, ରାଜାମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲର ରାଜା ସବୁ ପଶୁ ମଧ୍ୟରୁ ଶିକାର ନେଇଯାଏ।

ତେଽନ୍ଵସଜ୍ଜନ୍ତ ରାଜନ୍ଯା ନିଷେଦ୍ଧୁଂ ପଥି କେଚନ। ସଂଯତ୍ତା ଉଦ୍ଧୃତେଷ୍ଵାସା ଗ୍ରାମସିଂହା ଯଥା ହରିମ୍

କିଛି ରାଜା ରାସ୍ତାରେ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଧନୁଷ ତଣି, ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଯେପରି ଗ୍ରାମର ସିଂହମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଧାଉଛନ୍ତି।

ତେ ଶାର୍ଙ୍ଗଚ୍ଯୁତବାଣୌଘୈଃ କୃତ୍ତବାହ୍ଵଙ୍ଘ୍ରିକନ୍ଧରାଃ। ନିପେତୁଃ ପ୍ରଧନେ କେଚିଦେକେ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ

ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷର ତୀର ବର୍ଷାରେ ତାଙ୍କର ହାତ, ପାଉଁ, ଗଳା କାଟି ଦିଆଯାଇଲା, କିଛି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ।

ତତଃ ପୁରୀଂ ଯଦୁପତିରତ୍ଯଲଙ୍କୃତାଂ। ରଵିଚ୍ଛଦଧ୍ଵଜପଟଚିତ୍ରତୋରଣାମ୍। କୁଶସ୍ଥଲୀଂ ଦିଵି ଭୁଵି ଚାଭିସଂସ୍ତୁତାଂ। ସମାଵିଶତ୍ତରଣିରିଵ ସ୍ଵକେତନମ୍

ତାପରେ ଯଦୁନାଥ ଅତି ସୁସଜ୍ଜିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଛାୟା ଝଣ୍ଡା ଓ ଚିତ୍ରିତ ଦ୍ୱାର ଥିବା, ଦିବ ଓ ଭୂମିରେ ପ୍ରଶଂସିତ କୁଶସ୍ଥଳୀ ପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ନୌକା ନିଜ ଘାଟକୁ ପହଞ୍ଚେ।

ପିତା ମେ ପୂଜଯାମାସ ସୁହୃତ୍ସମ୍ବନ୍ଧିବାନ୍ଧଵାନ୍। ମହାର୍ହଵାସୋଽଲଙ୍କାରୈଃ ଶଯ୍ଯାସନପରିଚ୍ଛଦୈଃ

ମୋର ବାପା ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ସମ୍ପର୍କୀୟମାନେକୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ଶଯ୍ୟା, ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।

ଦାସୀଭିଃ ସର୍ଵସମ୍ପଦ୍ଭିର୍ଭଟେଭରଥଵାଜିଭିଃ। ଆଯୁଧାନି ମହାର୍ହାଣି ଦଦୌ ପୂର୍ଣସ୍ଯ ଭକ୍ତିତଃ

ଦାସୀମାନେ, ସମସ୍ତ ଧନ-ଦୌଲତ, ସେନା, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୂଲ୍ୟବାନ ଅସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ।

ଆତ୍ମାରାମସ୍ଯ ତସ୍ଯେମା ଵଯଂ ଵୈ ଗୃହଦାସିକାଃ। ସର୍ଵସଙ୍ଗନିଵୃତ୍ତ୍ଯାଦ୍ଧା ତପସା ଚ ବଭୂଵିମ

ସେ ନିଜେ ଆତ୍ମାରାମ, ଆମେ ତାଙ୍କ ଗୃହର ଦାସୀ ହେଲୁ, ସମସ୍ତ ସଂସାର ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି ଏବଂ ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ।

ମହିଷ୍ଯ ଊଚୁଃ। ଭୌମଂ ନିହତ୍ଯ ସଗଣଂ ଯୁଧି ତେନ ରୁଦ୍ଧା। ଜ୍ଞାତ୍ଵାଥ ନଃ କ୍ଷିତିଜଯେ ଜିତରାଜକନ୍ଯାଃ। ନିର୍ମୁଚ୍ଯ ସଂସୃତିଵିମୋକ୍ଷମନୁସ୍ମରନ୍ତୀଃ। ପାଦାମ୍ବୁଜଂ ପରିଣିନାଯ ଯ ଆପ୍ତକାମଃ

ମହିଷୀମାନେ କହିଲେ: ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୌମ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେକୁ ମାରି, ସେ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଜିତା ରାଜକନ୍ୟା ଥିଲୁ, ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ସେ ଆମକୁ ବିବାହ କଲେ, ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ।

ନ ଵଯଂ ସାଧ୍ଵି ସାମ୍ରାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵାରାଜ୍ଯଂ ଭୌଜ୍ଯମପ୍ଯୁତ। ଵୈରାଜ୍ଯଂ ପାରମେଷ୍ଠ୍ଯଂ ଚ ଆନନ୍ତ୍ଯଂ ଵା ହରେଃ ପଦମ୍

ଏ ସାଧ୍ବୀ, ଆମେ ରାଜ୍ୟ, ସ୍ୱାଧୀନତା, ଶାସନ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଦବୀ କିମ୍ବା ହରିଙ୍କର ଅନନ୍ତ ଧାମ କାମନା କରୁନାହିଁ।

କାମଯାମହ ଏତସ୍ଯ ଶ୍ରୀମତ୍ପାଦରଜଃ ଶ୍ରିଯଃ। କୁଚକୁଙ୍କୁମଗନ୍ଧାଢ୍ଯଂ ମୂର୍ଧ୍ନା ଵୋଢୁଂ ଗଦାଭୃତଃ

ଆମେ କେବଳ ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀଚରଣର ଧୂଳି, ଯାହା ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କ ଅଙ୍ଗର ଗନ୍ଧରେ ମଧୁର, ଗଦାଧାରୀଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁ।

ଵ୍ରଜସ୍ତ୍ରିଯୋ ଯଦ୍ଵାଞ୍ଛନ୍ତି ପୁଲିନ୍ଦ୍ଯସ୍ତୃଣଵୀରୁଧଃ। ଗାଵଶ୍ଚାରଯତୋ ଗୋପାଃ ପଦସ୍ପର୍ଶଂ ମହାତ୍ମନଃ

ବ୍ରଜର ଗୋପୀମାନେ, ପୁଲିନ୍ଦା ଜନଜାତିର ମହିଳାମାନେ, ଘାସ ଓ ଉଦ୍ଭିଦ, ଗାଈମାନେ ଏବଂ ଗୋପବାଳକମାନେ—ସମସ୍ତେ ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଗାଈମାନେ ଚରାଉଛନ୍ତି।

ଋଷିଗଣକୃତା ଭଗଵତ୍ସ୍ତୁତିଃ; ଵସୁଦେଵଯଜ୍ଞୋତ୍ସଵଃ; ବନ୍ଧୂନାଂ ପ୍ରସ୍ଥାପନାଦିକଂ ଚ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଵସଂତତିଲକା ) ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୃଥା ସୁବଲପୁତ୍ର୍ଯଥ ଯାଜ୍ଞସେନୀ ମାଧଵ୍ଯଥ କ୍ଷିତିପପତ୍ନ୍ଯ ଉତ ସ୍ଵଗୋପ୍ଯଃ । କୃଷ୍ଣେଽଖିଲାତ୍ମନି ହରୌ ପ୍ରଣଯାନୁବନ୍ଧଂ ସର୍ଵା ଵିସିସ୍ମ୍ଯୁରଲମଶ୍ରୁକଲାକୁଲାକ୍ଷ୍ଯଃ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ—କୁନ୍ତୀ, ସୁଭଦ୍ରା, ଦ୍ରୌପଦୀ, ମାଧବୀ, ରାଜାଙ୍କର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାନୀମାନେ ଓ ନିଜ ଗୋପୀମାନେ ଯେତେବେଳେ ଶୁଣିଲେ ଯେ କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରମାତ୍ମା, ସେମାନଙ୍କୁ କେତେ ଗଭୀର ସ୍ନେହ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଲୁହାରେ ପୁରିଗଲା।