ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରୀଋଷିରୁଵାଚ। ଇତ୍ଯୁତ୍ତମଃଶ୍ଲୋକଶିଖାମଣିଂ ଜନେଷ୍ଵ୍। ଅଭିଷ୍ଟୁଵତ୍ସ୍ଵନ୍ଧକକୌରଵସ୍ତ୍ରିଯଃ। ସମେତ୍ଯ ଗୋଵିନ୍ଦକଥା ମିଥୋଽଗୃଣଂସ୍। ତ୍ରିଲୋକଗୀତାଃ ଶୃଣୁ ଵର୍ଣଯାମି ତେ

ଋଷି କହିଲେ— ଏପରି ଉତ୍ତମଶ୍ଲୋକଙ୍କ ମୁକୁଟମଣିକୁ ଆଣ୍ଡକ ଓ କୌରବ ଘରର ମହିଳାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ସେମାନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର କଥାକୁ ପରସ୍ପରେ କହିଲେ, ଯାହା ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରଶଂସିତ। ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି।

ଶ୍ରୀଦ୍ରୌପଦ୍ଯୁଵାଚ। ହେ ଵୈଦର୍ଭ୍ଯଚ୍ଯୁତୋ ଭଦ୍ରେ ହେ ଜାମ୍ବଵତି କୌଶଲେ। ହେ ସତ୍ଯଭାମେ କାଲିନ୍ଦି ଶୈବ୍ଯେ ରୋହିଣି ଲକ୍ଷ୍ମଣେ

ଶ୍ରୀଦ୍ରୌପଦୀ କହିଲେ: ହେ ବୈଦର୍ଭୀ, ହେ ଭଦ୍ରା, ହେ ଜାମ୍ବବତୀ, ହେ କୌଶଳା, ହେ ସତ୍ୟଭାମା, ହେ କାଳିନ୍ଦୀ, ହେ ଶୈବ୍ୟା, ହେ ରୋହିଣୀ, ହେ ଲକ୍ଷ୍ମଣା—

ହେ କୃଷ୍ଣପତ୍ନ୍ଯ ଏତନ୍ନୋ ବ୍ରୂତ ଵୋ ଭଗଵାନ୍ସ୍ଵଯମ୍। ଉପଯେମେ ଯଥା ଲୋକମନୁକୁର୍ଵନ୍ସ୍ଵମାଯଯା

ହେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀମାନେ, ଆମକୁ କହନ୍ତୁ, ଭଗବାନ୍ କିପରି ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ସାଂସାରିକ ରୀତି ଅନୁସରି ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ?

ଶ୍ରୀରୁକ୍ମିଣ୍ଯୁଵାଚ। ଚୈଦ୍ଯାଯ ମାର୍ପଯିତୁମୁଦ୍ଯତକାର୍ମୁକେଷୁ। ରାଜସ୍ଵଜେଯଭଟଶେଖରିତାଙ୍ଘ୍ରିରେଣୁଃ। ନିନ୍ଯେ ମୃଗେନ୍ଦ୍ର ଇଵ ଭାଗମଜାଵିଯୂଥାତ୍। ତଚ୍ଛ୍ରୀନିକେତଚରଣୋଽସ୍ତୁ ମମାର୍ଚନାଯ

ଶ୍ରୀରୁକ୍ମିଣୀ କହିଲେ: ଯେତେବେଳେ ଧନୁଷ ତଣିଥିବା ବୀରମାନେ ମୋତେ ଚେଦିରାଜାଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ସେନାପତିମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଯାହାଙ୍କ ପାଦଧୂଳି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ସେ ମୋତେ ମେଘେର ଝୁଣିରୁ ଶେର ଯେମିତି ତାଙ୍କ ଅଂଶ ନେଇଯାଏ, ସେହିପରି ଆମେ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଶ୍ରୀର ନିବାସ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦ ମୋର ପୂଜା ହେଉ।

ଶ୍ରୀସତ୍ଯଭାମୋଵାଚ। ଯୋ ମେ ସନାଭିଵଧତପ୍ତହୃଦା ତତେନ। ଲିପ୍ତାଭିଶାପମପମାର୍ଷ୍ଟୁମୁପାଜହାର। ଜିତ୍ଵର୍କ୍ଷରାଜମଥ ରତ୍ନମଦାତ୍ସ ତେନ। ଭୀତଃ ପିତାଦିଶତ ମାଂ ପ୍ରଭଵେଽପି ଦତ୍ତାମ୍

ଶ୍ରୀସତ୍ୟଭାମା କହିଲେ: ମୋ ସହଧର୍ମିଣୀଙ୍କ ଶାପର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାକୁ, ଯିଏ ମହୀରାଜାଙ୍କୁ ଜିତି ମଣି ଆଣିଥିଲେ, ଯାହା ଦେଖି ମୋ ପିତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ମୋତେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମୋତେ ନିଜ ଅଂଗୀକାର କରିଥିଲେ।

ଶ୍ରୀଜାମ୍ବଵତ୍ଯୁଵାଚ। ପ୍ରାଜ୍ଞାଯ ଦେହକୃଦମୁଂ ନିଜନାଥଦୈଵଂ। ସୀତାପତିଂ ତ୍ରିନଵହାନ୍ଯମୁନାଭ୍ଯଯୁଧ୍ଯତ୍। ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପରୀକ୍ଷିତ ଉପାହରଦର୍ହଣଂ ମାଂ। ପାଦୌ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ମଣିନାହମମୁଷ୍ଯ ଦାସୀ

ଶ୍ରୀଜାମ୍ବବତୀ କହିଲେ: ଯିଏ ଦେହ ତିଆରି କରୁଥିବା ମୋ ନିଜ ନାଥ ଓ ଦୈବ ଭାବି, ସୀତାପତିଙ୍କ ସହ ମୋ ପିତା ବିଶେଷ ଏକୋଇଶି ଦିନ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ପରୀକ୍ଷା ପରେ, ମୋ ପିତା ମୋତେ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ମଣି ଦେଇ ତାଙ୍କ ପାଦ ଧରି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଦାସୀ ହେଲି।

ଶ୍ରୀକାଲିନ୍ଦ୍ଯୁଵାଚ। ତପଶ୍ଚରନ୍ତୀମାଜ୍ଞାଯ ସ୍ଵପାଦସ୍ପର୍ଶନାଶଯା। ସଖ୍ଯୋପେତ୍ଯାଗ୍ରହୀତ୍ପାଣିଂ ଯୋଽହଂ ତଦ୍ଗୃହମାର୍ଜନୀ

ଶ୍ରୀକାଳିନ୍ଦୀ କହିଲେ: ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇବା ଆଶାରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲି ବୋଲି ଜାଣି, ସେ ମୋ ସଙ୍ଗୀ ଭାବେ ଆସି, ମୋ ହାତ ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଘର ଝାଡୁ ଦେବା ଦାସୀ ହେଲି।

ଶ୍ରୀମିତ୍ରଵିନ୍ଦୋଵାଚ। ଯୋ ମାଂ ସ୍ଵଯଂଵର ଉପେତ୍ଯ ଵିଜିତ୍ଯ ଭୂପାନ୍। ନିନ୍ଯେ ଶ୍ଵଯୂଥଗଂ ଇଵାତ୍ମବଲିଂ ଦ୍ଵିପାରିଃ। ଭ୍ରାତୄଂଶ୍ଚ ମେଽପକୁରୁତଃ ସ୍ଵପୁରଂ ଶ୍ରିଯୌକସ୍। ତସ୍ଯାସ୍ତୁ ମେଽନୁଭଵମଙ୍ଘ୍ର୍ଯଵନେଜନତ୍ଵମ୍

ଶ୍ରୀମିତ୍ରବିନ୍ଦା କହିଲେ: ଯିଏ ମୋ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଆସି, ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଜିତି, ହାତୀ ଯେମିତି ନିଜ ସଙ୍ଗିନୀକୁ ଦଳରୁ ନେଇଯାଏ, ସେହିପରି ମୋତେ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ସେ ମୋ ଭାଇମାନେଙ୍କୁ ଦୂର କରି, ମୋତେ ନିଜ ସମୃଦ୍ଧିର ସହରକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଦ ସେବା ମୋର ଭାଗ୍ୟ ହେଉ।

ଶ୍ରୀସତ୍ଯୋଵାଚ। ସପ୍ତୋକ୍ଷଣୋଽତିବଲଵୀର୍ଯସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଶୃଙ୍ଗାନ୍। ପିତ୍ରା କୃତାନ୍କ୍ଷିତିପଵୀର୍ଯପରୀକ୍ଷଣାଯ। ତାନ୍ଵୀରଦୁର୍ମଦହନସ୍ତରସା ନିଗୃହ୍ଯ। କ୍ରୀଡନ୍ବବନ୍ଧ ହ ଯଥା ଶିଶଵୋଽଜତୋକାନ୍

ଶ୍ରୀସତ୍ୟା କହିଲେ: ମୋ ପିତା ରାଜାମାନେଙ୍କ ପ୍ରତାପ ଓ ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ସାତଟି ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ବଳଦ ରଖିଥିଲେ। ଯିଏ ବୀରମାନେଙ୍କ ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ, ସେ ସହଜରେ ସେମାନେଙ୍କୁ ବଶ କରି, ଶିଶୁ ଯେମିତି ବଛାକୁ ବାନ୍ଧେ, ସେପରି ବାନ୍ଧିଥିଲେ।

ଯ ଇତ୍ଥଂ ଵୀର୍ଯଶୁଲ୍କାଂ ମାଂ। ଦାସୀଭିଶ୍ଚତୁରଙ୍ଗିଣୀମ୍। ପଥି ନିର୍ଜିତ୍ଯ ରାଜନ୍ଯାନ୍। ନିନ୍ଯେ ତଦ୍ଦାସ୍ଯମସ୍ତୁ ମେ

ଯିଏ ଏଭଳି ବୀରତା ଦାମରେ ମୋତେ, ମୋ ଦାସୀମାନେ ଓ ଚତୁରଙ୍ଗିଣୀ ସେନା ସହିତ, ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ରାସ୍ତାରେ ଜିତି ନେଇଯାଇଥିଲେ—ତାଙ୍କ ଦାସୀ ହେବା ମୋର ଭାଗ୍ୟ ହେଉ।

ଶ୍ରୀଭଦ୍ରୋଵାଚ। ପିତା ମେ ମାତୁଲେଯାଯ ସ୍ଵଯମାହୂଯ ଦତ୍ତଵାନ୍। କୃଷ୍ଣେ କୃଷ୍ଣାଯ ତଚ୍ଚିତ୍ତାମକ୍ଷୌହିଣ୍ଯା ସଖୀଜନୈଃ

ଶ୍ରୀଭଦ୍ରା କହିଲେ: ମୋ ପିତା, ମୋ ମାମୁଁକୁ ଡାକି, ମୋତେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ମନ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଲଗିଥିଲା, ଏବଂ ଏକ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ଓ ସଖୀମାନେ ସହିତ।

ଅସ୍ଯ ମେ ପାଦସଂସ୍ପର୍ଶୋ ଭଵେଜ୍ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି। କର୍ମଭିର୍ଭ୍ରାମ୍ଯମାଣାଯା ଯେନ ତଚ୍ଛ୍ରେଯ ଆତ୍ମନଃ

ମୋ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ ମିଳୁ। ଯାହା ଜନ୍ମଜନ୍ମାନ୍ତର ତିରିକି ବୁଲୁଛି, ସେହି ପାଦ ସ୍ପର୍ଶରେ ଆତ୍ମାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ।

ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମଣୋଵାଚ। ମମାପି ରାଜ୍ଞ୍ଯଚ୍ଯୁତଜନ୍ମକର୍ମ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁହୁର୍ନାରଦଗୀତମାସ ହ। ଚିତ୍ତଂ ମୁକୁନ୍ଦେ କିଲ ପଦ୍ମହସ୍ତଯା ଵୃତଃ ସୁସମ୍ମୃଶ୍ଯ ଵିହାଯ ଲୋକପାନ୍

ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମଣା କହିଲେ: ନାରଦଙ୍କ ଠାରୁ ରାଜାଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର କଥା ପୁନିପୁନି ଶୁଣି, ମୋ ମନ ମୁକୁନ୍ଦ, ପଦ୍ମହସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ଲୋକପାଳମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡିଦେଲି।

ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମମ ମତଂ ସାଧ୍ଵି ପିତା ଦୁହିତୃଵତ୍ସଲଃ। ବୃହତ୍ସେନ ଇତି ଖ୍ଯାତସ୍ତତ୍ରୋପାଯମଚୀକରତ୍

ମୋ ମନର ଭାବ ଜାଣି, ପିତା, ସ୍ନେହଶୀଳ ବୃହତ୍ସେନ, ମୋ ବିବାହ ପାଇଁ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ଯଥା ସ୍ଵଯଂଵରେ ରାଜ୍ଞି ମତ୍ସ୍ଯଃ ପାର୍ଥେପ୍ସଯା କୃତଃ। ଅଯଂ ତୁ ବହିରାଚ୍ଛନ୍ନୋ ଦୃଶ୍ଯତେ ସ ଜଲେ ପରମ୍

ଯେପରି ସ୍ୱୟଂବରରେ ରାଜକୁମାରୀ ପାଇଁ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଏକ ମାଛ ରଖାଯାଇଥିଲା, ସେଠି ଏଠି ମଧ୍ୟ ଏକ ମାଛ ବାହାରେ ଲୁଚିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଜଳରେ ତାହା ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତତ୍ସର୍ଵତୋ ଭୂପା ଆଯଯୁର୍ମତ୍ପିତୁଃ ପୁରମ୍। ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାଃ ସୋପାଧ୍ଯାଯାଃ ସହସ୍ରଶଃ

ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରାଜାମାନେ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତାଙ୍କ ଗୁରୁମାନେ ସହିତ ହଜାରେ ହଜାରେ, ମୋ ପିତାଙ୍କ ସହରକୁ ଆସିଲେ।

ପିତ୍ରା ସମ୍ପୂଜିତାଃ ସର୍ଵେ ଯଥାଵୀର୍ଯଂ ଯଥାଵଯଃ। ଆଦଦୁଃ ସଶରଂ ଚାପଂ ଵେଦ୍ଧୁଂ ପର୍ଷଦି ମଦ୍ଧିଯଃ

ମୋ ପିତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ବଳ ଓ ବୟସ୍ ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ପାଇବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ, ସେମାନେ ପରିଷଦରେ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରିଲେ।

ଆଦାଯ ଵ୍ଯସୃଜନ୍କେଚିତ୍ସଜ୍ଯଂ କର୍ତୁମନୀଶ୍ଵରାଃ। ଆକୋଷ୍ଠଂ ଜ୍ଯାଂ ସମୁତ୍କୃଷ୍ଯ ପେତୁରେକେଽମୁନାହତାଃ

କିଛି ଧନୁଷ ଧରି ତାହାକୁ ତଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ ନାହିଁ; କିଛି ଜଣେ ଧନୁଷର ତାଣିକୁ ଛାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି, ତାହାର ଘାତରେ ଲୁହେଇ ପଡିଗଲେ।

ସଜ୍ଯଂ କୃତ୍ଵାପରେ ଵୀରା ମାଗଧାମ୍ବଷ୍ଠଚେଦିପାଃ। ଭୀମୋ ଦୁର୍ଯୋଧନଃ କର୍ଣୋ ନାଵିଦଂସ୍ତଦଵସ୍ଥିତିମ୍

ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବୀରମାନେ, ମାଗଧ, ଅମ୍ବଷ୍ଠ, ଚେଦିରାଜା, ଭୀମ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଓ କର୍ଣ୍ଣ, ଧନୁଷକୁ ତଣି ପାରିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତ ପରୀକ୍ଷା ଉପରେ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ମତ୍ସ୍ଯାଭାସଂ ଜଲେ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ତଦଵସ୍ଥିତିମ୍। ପାର୍ଥୋ ଯତ୍ତୋଽସୃଜଦ୍ବାଣଂ ନାଚ୍ଛିନତ୍ପସ୍ପୃଶେ ପରମ୍

ଅର୍ଜୁନ ଜଳରେ ମାଛର ପ୍ରତିଛବି ଦେଖି, ସେଥିରେ ମାଛ କେଉଁଠି ଅଛି ବୁଝି, ବହୁତ ସାବଧାନରେ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ; ତାହା ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ କାଟିନଥିଲା, କେବଳ ଛୁଇଁଥିଲା।

ରାଜନ୍ଯେଷୁ ନିଵୃତ୍ତେଷୁ ଭଗ୍ନମାନେଷୁ ମାନିଷୁ। ଭଗଵାନ୍ଧନୁରାଦାଯ ସଜ୍ଯଂ କୃତ୍ଵାଥ ଲୀଲଯା

ରାଜାମାନେ ହାରି ଯିବା ପରେ, ତାଙ୍କର ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ପ୍ରଭୁ ସହଜରେ ଧନୁଷ ଉଠାଇ, ତାହାକୁ ତଣିଲେ।

ତସ୍ମିନ୍ସନ୍ଧାଯ ଵିଶିଖଂ ମତ୍ସ୍ଯଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସକୃଜ୍ଜଲେ। ଛିତ୍ତ୍ଵେଷୁଣାପାତଯତ୍ତଂ ସୂର୍ଯେ ଚାଭିଜିତି ସ୍ଥିତେ ୨୬ ଅଭିଜିତ୍। ଦିଵି ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ନେଦୁର୍ଜଯଶବ୍ଦଯୁତା ଭୁଵି। ଦେଵାଶ୍ଚ କୁସୁମାସାରାନ୍ମୁମୁଚୁର୍ହର୍ଷଵିହ୍ଵଲାଃ

ସେଠାରେ ତୀର ଧରି, ଜଳରେ ମାଛକୁ ଏକଥର ଦେଖି, ତୀରରେ ମାଛକୁ କାଟି ତଳେ ପକାଇଲେ, ଏବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଭିଜିତ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଥିଲେ। ଆକାଶରେ ଡୁଣ୍ଡୁଭି ଧ୍ୱନି ହେଲା, ଜୟର ଶବ୍ଦ ହେଲା, ଦେବତାମାନେ ଖୁସିରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ।

ତଦ୍ରଙ୍ଗମାଵିଶମହଂ କଲନୂପୁରାଭ୍ଯାଂ। ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ କନକୋଜ୍ଵଲରତ୍ନମାଲାମ୍ । ନୂତ୍ନେ ନିଵୀଯ ପରିଧାଯ ଚ କୌଶିକାଗ୍ର୍ଯେ। ସଵ୍ରୀଡହାସଵଦନା କଵରୀଧୃତସ୍ରକ୍

ତାପରେ ମୁଁ ମଞ୍ଚରେ ପ୍ରବେଶ କଲି, ମୋର ପାଏ ନୂପୁର ଝଙ୍କାରିଲା, ହାତରେ ତେଜମୟ ସୁନାର ରତ୍ନମାଳା ଧରିଥିଲି, ନୂଆ କଉଶ ଶାଢ଼ି ପିନ୍ଧି, ଲଜ୍ଜା ହସରେ ମୁହଁ ଖିଲିଥିଲା, ଚୁଲିରେ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲି।

ଉନ୍ନୀଯ ଵକ୍ତ୍ରମୁରୁକୁନ୍ତଲକୁଣ୍ଡଲତ୍ଵିଡ୍। ଗଣ୍ଡସ୍ଥଲଂ ଶିଶିରହାସକଟାକ୍ଷମୋକ୍ଷୈଃ। ରାଜ୍ଞୋ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ପରିତଃ ଶନକୈର୍ମୁରାରେର୍। ଅଂସେଽନୁରକ୍ତହୃଦଯା ନିଦଧେ ସ୍ଵମାଲାମ୍

ମୁଁ ମୋର ମୁହଁ ଉଠାଇ, ଡେଙ୍କା ଦୁଲିଥିବା କଣ୍ଠା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗଣ୍ଡ ଦେଖାଉଥିଲି, ଶୀତଳ ହସ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଚାରିପାଖରେ ରାଜାମାନେକୁ ଦେଖିଲି, ମୋର ହୃଦୟ ମୁରାରି ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଅଂଶରେ ମୋର ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଲି।

ତାଵନ୍ମୃଦଙ୍ଗପଟହାଃ ଶଙ୍ଖଭେର୍ଯାନକାଦଯଃ। ନିନେଦୁର୍ନଟନର୍ତକ୍ଯୋ ନନୃତୁର୍ଗାଯକା ଜଗୁଃ

ସେ ସମୟରେ ମୃଦଙ୍ଗ, ପଟାହ, ଶଂଖ, ଭେରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଦ୍ୟ ଝଙ୍କାରିଲା; ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ନାଚିଲେ, ଗାୟକମାନେ ଗାଇଲେ।

ଏଵଂ ଵୃତେ ଭଗଵତି ମଯେଶେ ନୃପଯୂଥପାଃ। ନ ସେହିରେ ଯାଜ୍ଞସେନି ସ୍ପର୍ଧନ୍ତୋ ହୃଚ୍ଛଯାତୁରାଃ

ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଏହି ମାୟାଧିଶ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବରିଚି, ରାଜାମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କର ଏହି ବର୍ଚ୍ଛନ୍ତିକୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ମନରେ ଅଭିଲାଷାରେ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ସହିତ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କଲେ।

ମାଂ ତାଵଦ୍ରଥମାରୋପ୍ଯ ହଯରତ୍ନଚତୁଷ୍ଟଯମ୍। ଶାର୍ଙ୍ଗମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ସନ୍ନଦ୍ଧସ୍ତସ୍ଥାଵାଜୌ ଚତୁର୍ଭୁଜଃ

ସେ ମୋତେ ଚାରିଟି ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଯୋଜିଥିବା ରଥରେ ବସାଇଲେ, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ ଉଠାଇ, କବଚ ପିନ୍ଧି, ଚାରିହାତେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।

ଦାରୁକଶ୍ଚୋଦଯାମାସ କାଞ୍ଚନୋପସ୍କରଂ ରଥମ୍। ମିଷତାଂ ଭୂଭୁଜାଂ ରାଜ୍ଞି ମୃଗାଣାଂ ମୃଗରାଡିଵ

ଦାରୁକ ସୁନାର ସଜାଣା ରଥ ଚଳାଇଲେ, ରାଜାମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲର ରାଜା ସବୁ ପଶୁ ମଧ୍ୟରୁ ଶିକାର ନେଇଯାଏ।

ତେଽନ୍ଵସଜ୍ଜନ୍ତ ରାଜନ୍ଯା ନିଷେଦ୍ଧୁଂ ପଥି କେଚନ। ସଂଯତ୍ତା ଉଦ୍ଧୃତେଷ୍ଵାସା ଗ୍ରାମସିଂହା ଯଥା ହରିମ୍

କିଛି ରାଜା ରାସ୍ତାରେ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଧନୁଷ ତଣି, ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଯେପରି ଗ୍ରାମର ସିଂହମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଧାଉଛନ୍ତି।