ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ମଯି ଭକ୍ତିର୍ହି ଭୂତାନାଂ ଅମୃତତ୍ଵାଯ କଲ୍ପତେ । ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଯଦାସୀତ୍ ମତ୍ସ୍ନେହୋ ଭଵତୀନାଂ ମଦାପନଃ

ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଥିଲେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅମୃତତ୍ୱ ପାଉଥିବେ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଯେ ସ୍ନେହ ଦେଖାଇଛ, ତାହା ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଦୂର କରିଦେଇଛି।

ଅହଂ ହି ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଆଦିରନ୍ତୋଽନ୍ତରଂ ବହିଃ । ଭୌତିକାନାଂ ଯଥା ଖଂ ଵାର୍ଭୂର୍ଵାଯୁର୍ଜ୍ଯୋତିରଙ୍ଗନାଃ

ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆରମ୍ଭ, ଶେଷ, ଭିତର ଏବଂ ବାହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ; ଯେପରି ଆକାଶ, ପାଣି, ମାଟି, ବାତାସ, ଆଲୋକ ଭୂତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅବିଭାଜ୍ୟ।

ଏଵଂ ହ୍ଯେତାନି ଭୂତାନି ଭୂତେଷ୍ଵାତ୍ମାଽଽତ୍ମନା ତତଃ । ଉଭଯଂ ମଯ୍ଯଥ ପରେ ପଶ୍ଯତାଭାତମକ୍ଷରେ

ଏପରି, ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆତ୍ମା ଏବଂ ପରମାତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅକ୍ଷୟକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋରେ ଏବଂ ପରେ ଉଭୟକୁ ଦେଖନ୍ତି।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଅଧ୍ଯାତ୍ମଶିକ୍ଷଯା ଗୋପ୍ଯ ଏଵଂ କୃଷ୍ଣେନ ଶିକ୍ଷିତାଃ । ତଦନୁସ୍ମରଣଧ୍ଵସ୍ତ ଜୀଵକୋଶାସ୍ତମଧ୍ଯଗନ୍

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏଭଳି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଉପଦେଶରେ ଶିକ୍ଷିତ ହୋଇ, ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ନିଜ ଜୀବନ ଶକ୍ତିକୁ ହରାଇ, ଆତ୍ମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।

( ଵସଂତତିଲକା ) ଆହୁଶ୍ଚ ତେ ନଲିନନାଭ ପଦାରଵିନ୍ଦଂ ଯୋଗେଶ୍ଵରୈର୍ହୃଦି ଵିଚିନ୍ତ୍ଯମଗାଧବୋଧୈଃ । ସଂସାରକୂପପତିତୋତ୍ତରଣାଵଲମ୍ବଂ ଗେହଂ ଜୁଷାମପି ମନସ୍ଯୁଦିଯାତ୍ ସଦା ନଃ

ସେମାନେ କହିଲେ— ଯେଉଁ ଭଗବାନଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଗଭୀର ଜ୍ଞାନ ଥିବା ଯୋଗୀମାନେ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯିଏ ସଂସାର ରୂପୀ କୂଆଁରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ, ସେ ନଳିନନାଭଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ସଦା ଆମ ମନରେ ଉଦିତ ହେଉ, ଯେପରି ଆମେ ଘରେ ରହୁଛୁ।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ଉତ୍ତରାର୍ଧେ ଵୃଷ୍ଣୀଗୋପସଂଗମୋ ନାମ ଦ୍ଵ୍ଯଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଉତ୍ତରାର୍ଧରେ 'ବୃଷ୍ଣି ଓ ଗୋପମାନଙ୍କ ସମ୍ମିଳନ' ନାମକ ବୟାସୀଠିଏଠି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଦ୍ରୌପଦୀଂ ପ୍ରତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣପତ୍ନୀନାଂ ସ୍ଵସ୍ଵୋଦ୍ଵାହଵୃତ୍ତାଂତଵର୍ଣନମ୍ - ଅଥ ତ୍ର୍ଯଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ। ତଥାନୁଗୃହ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ଗୋପୀନାଂ ସ ଗୁରୁର୍ଗତିଃ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରମଥାପୃଚ୍ଛତ୍ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ସୁହୃଦୋଽଵ୍ଯଯମ୍

ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କର ବିବାହ ଘଟଣାର ବର୍ଣ୍ଣନା— ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏଭଳି ଗୋପୀମାନେ ଉପରେ କୃପା କରି, ଗୁରୁ ଓ ଆଶ୍ରୟ ଭଗବାନ ତାପରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନଙ୍କର କୁଶଳ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

ତ ଏଵଂ ଲୋକନାଥେନ ପରିପୃଷ୍ଟାଃ ସୁସତ୍କୃତାଃ। ପ୍ରତ୍ଯୂଚୁର୍ହୃଷ୍ଟମନସସ୍ତତ୍ପାଦେକ୍ଷାହତାଂହସଃ

ସେମାନେ ଏପରି ଲୋକନାଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ସମ୍ମାନ ପାଇ, ଅନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଦର୍ଶନରେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୋଇ, ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

କୁତୋଽଶିଵଂ ତ୍ଵଚ୍ଚରଣାମ୍ବୁଜାସଵଂ ମହନ୍ମନସ୍ତୋ ମୁଖନିଃସୃତଂ କ୍ଵଚିତ୍। ପିବନ୍ତି ଯେ କର୍ଣପୁଟୈରଲଂ ପ୍ରଭୋ ଦେହଂଭୃତାଂ ଦେହକୃଦସ୍ମୃତିଚ୍ଛିଦମ୍

ହେ ମହାନ, ତୁମର ଚରଣାମୃତ ଯେଉଁଥିରୁ କେବେ କେବେ ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ବାହାରିଯାଏ, ତାହାରୁ କେବେ ଅଶୁଭ କିଛି ହେବ କି? ଯେଉଁମାନେ କାନର ପାତରେ ତାହାକୁ ପିଉଛନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେମାନେ ଦେହଧାରୀଙ୍କ ଦେହ ଓ ଭ୍ରମକୁ କାଟିପାରନ୍ତି।

ହିତ୍ଵାତ୍ମ ଧାମଵିଧୁତାତ୍ମକୃତତ୍ର୍ଯଵସ୍ଥାମ୍। ଆନନ୍ଦସମ୍ପ୍ଲଵମଖଣ୍ଡମକୁଣ୍ଠବୋଧମ୍। କାଲୋପସୃଷ୍ଟନିଗମାଵନ ଆତ୍ତଯୋଗ। ମାଯାକୃତିଂ ପରମହଂସଗତିଂ ନତାଃ ସ୍ମ

ନିଜ ଧାମକୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜ କର୍ମର ତିନି ଅବସ୍ଥାକୁ ଦୂର କରି, ଆମେ ଅଖଣ୍ଡ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅବିରତ ଜ୍ଞାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛୁ। କାଳ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯୋଗରେ ମାୟା ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ପରମହଂସଙ୍କ ପଥକୁ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।

ଶ୍ରୀଋଷିରୁଵାଚ। ଇତ୍ଯୁତ୍ତମଃଶ୍ଲୋକଶିଖାମଣିଂ ଜନେଷ୍ଵ୍। ଅଭିଷ୍ଟୁଵତ୍ସ୍ଵନ୍ଧକକୌରଵସ୍ତ୍ରିଯଃ। ସମେତ୍ଯ ଗୋଵିନ୍ଦକଥା ମିଥୋଽଗୃଣଂସ୍। ତ୍ରିଲୋକଗୀତାଃ ଶୃଣୁ ଵର୍ଣଯାମି ତେ

ଋଷି କହିଲେ— ଏପରି ଉତ୍ତମଶ୍ଲୋକଙ୍କ ମୁକୁଟମଣିକୁ ଆଣ୍ଡକ ଓ କୌରବ ଘରର ମହିଳାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ସେମାନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର କଥାକୁ ପରସ୍ପରେ କହିଲେ, ଯାହା ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରଶଂସିତ। ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି।

ଶ୍ରୀଦ୍ରୌପଦ୍ଯୁଵାଚ। ହେ ଵୈଦର୍ଭ୍ଯଚ୍ଯୁତୋ ଭଦ୍ରେ ହେ ଜାମ୍ବଵତି କୌଶଲେ। ହେ ସତ୍ଯଭାମେ କାଲିନ୍ଦି ଶୈବ୍ଯେ ରୋହିଣି ଲକ୍ଷ୍ମଣେ

ଶ୍ରୀଦ୍ରୌପଦୀ କହିଲେ: ହେ ବୈଦର୍ଭୀ, ହେ ଭଦ୍ରା, ହେ ଜାମ୍ବବତୀ, ହେ କୌଶଳା, ହେ ସତ୍ୟଭାମା, ହେ କାଳିନ୍ଦୀ, ହେ ଶୈବ୍ୟା, ହେ ରୋହିଣୀ, ହେ ଲକ୍ଷ୍ମଣା—

ହେ କୃଷ୍ଣପତ୍ନ୍ଯ ଏତନ୍ନୋ ବ୍ରୂତ ଵୋ ଭଗଵାନ୍ସ୍ଵଯମ୍। ଉପଯେମେ ଯଥା ଲୋକମନୁକୁର୍ଵନ୍ସ୍ଵମାଯଯା

ହେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀମାନେ, ଆମକୁ କହନ୍ତୁ, ଭଗବାନ୍ କିପରି ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ସାଂସାରିକ ରୀତି ଅନୁସରି ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ?

ଶ୍ରୀରୁକ୍ମିଣ୍ଯୁଵାଚ। ଚୈଦ୍ଯାଯ ମାର୍ପଯିତୁମୁଦ୍ଯତକାର୍ମୁକେଷୁ। ରାଜସ୍ଵଜେଯଭଟଶେଖରିତାଙ୍ଘ୍ରିରେଣୁଃ। ନିନ୍ଯେ ମୃଗେନ୍ଦ୍ର ଇଵ ଭାଗମଜାଵିଯୂଥାତ୍। ତଚ୍ଛ୍ରୀନିକେତଚରଣୋଽସ୍ତୁ ମମାର୍ଚନାଯ

ଶ୍ରୀରୁକ୍ମିଣୀ କହିଲେ: ଯେତେବେଳେ ଧନୁଷ ତଣିଥିବା ବୀରମାନେ ମୋତେ ଚେଦିରାଜାଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ସେନାପତିମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଯାହାଙ୍କ ପାଦଧୂଳି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ସେ ମୋତେ ମେଘେର ଝୁଣିରୁ ଶେର ଯେମିତି ତାଙ୍କ ଅଂଶ ନେଇଯାଏ, ସେହିପରି ଆମେ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଶ୍ରୀର ନିବାସ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦ ମୋର ପୂଜା ହେଉ।

ଶ୍ରୀସତ୍ଯଭାମୋଵାଚ। ଯୋ ମେ ସନାଭିଵଧତପ୍ତହୃଦା ତତେନ। ଲିପ୍ତାଭିଶାପମପମାର୍ଷ୍ଟୁମୁପାଜହାର। ଜିତ୍ଵର୍କ୍ଷରାଜମଥ ରତ୍ନମଦାତ୍ସ ତେନ। ଭୀତଃ ପିତାଦିଶତ ମାଂ ପ୍ରଭଵେଽପି ଦତ୍ତାମ୍

ଶ୍ରୀସତ୍ୟଭାମା କହିଲେ: ମୋ ସହଧର୍ମିଣୀଙ୍କ ଶାପର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାକୁ, ଯିଏ ମହୀରାଜାଙ୍କୁ ଜିତି ମଣି ଆଣିଥିଲେ, ଯାହା ଦେଖି ମୋ ପିତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ମୋତେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମୋତେ ନିଜ ଅଂଗୀକାର କରିଥିଲେ।

ଶ୍ରୀଜାମ୍ବଵତ୍ଯୁଵାଚ। ପ୍ରାଜ୍ଞାଯ ଦେହକୃଦମୁଂ ନିଜନାଥଦୈଵଂ। ସୀତାପତିଂ ତ୍ରିନଵହାନ୍ଯମୁନାଭ୍ଯଯୁଧ୍ଯତ୍। ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପରୀକ୍ଷିତ ଉପାହରଦର୍ହଣଂ ମାଂ। ପାଦୌ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ମଣିନାହମମୁଷ୍ଯ ଦାସୀ

ଶ୍ରୀଜାମ୍ବବତୀ କହିଲେ: ଯିଏ ଦେହ ତିଆରି କରୁଥିବା ମୋ ନିଜ ନାଥ ଓ ଦୈବ ଭାବି, ସୀତାପତିଙ୍କ ସହ ମୋ ପିତା ବିଶେଷ ଏକୋଇଶି ଦିନ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ପରୀକ୍ଷା ପରେ, ମୋ ପିତା ମୋତେ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ମଣି ଦେଇ ତାଙ୍କ ପାଦ ଧରି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଦାସୀ ହେଲି।

ଶ୍ରୀକାଲିନ୍ଦ୍ଯୁଵାଚ। ତପଶ୍ଚରନ୍ତୀମାଜ୍ଞାଯ ସ୍ଵପାଦସ୍ପର୍ଶନାଶଯା। ସଖ୍ଯୋପେତ୍ଯାଗ୍ରହୀତ୍ପାଣିଂ ଯୋଽହଂ ତଦ୍ଗୃହମାର୍ଜନୀ

ଶ୍ରୀକାଳିନ୍ଦୀ କହିଲେ: ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇବା ଆଶାରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲି ବୋଲି ଜାଣି, ସେ ମୋ ସଙ୍ଗୀ ଭାବେ ଆସି, ମୋ ହାତ ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଘର ଝାଡୁ ଦେବା ଦାସୀ ହେଲି।

ଶ୍ରୀମିତ୍ରଵିନ୍ଦୋଵାଚ। ଯୋ ମାଂ ସ୍ଵଯଂଵର ଉପେତ୍ଯ ଵିଜିତ୍ଯ ଭୂପାନ୍। ନିନ୍ଯେ ଶ୍ଵଯୂଥଗଂ ଇଵାତ୍ମବଲିଂ ଦ୍ଵିପାରିଃ। ଭ୍ରାତୄଂଶ୍ଚ ମେଽପକୁରୁତଃ ସ୍ଵପୁରଂ ଶ୍ରିଯୌକସ୍। ତସ୍ଯାସ୍ତୁ ମେଽନୁଭଵମଙ୍ଘ୍ର୍ଯଵନେଜନତ୍ଵମ୍

ଶ୍ରୀମିତ୍ରବିନ୍ଦା କହିଲେ: ଯିଏ ମୋ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଆସି, ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଜିତି, ହାତୀ ଯେମିତି ନିଜ ସଙ୍ଗିନୀକୁ ଦଳରୁ ନେଇଯାଏ, ସେହିପରି ମୋତେ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ସେ ମୋ ଭାଇମାନେଙ୍କୁ ଦୂର କରି, ମୋତେ ନିଜ ସମୃଦ୍ଧିର ସହରକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଦ ସେବା ମୋର ଭାଗ୍ୟ ହେଉ।

ଶ୍ରୀସତ୍ଯୋଵାଚ। ସପ୍ତୋକ୍ଷଣୋଽତିବଲଵୀର୍ଯସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଶୃଙ୍ଗାନ୍। ପିତ୍ରା କୃତାନ୍କ୍ଷିତିପଵୀର୍ଯପରୀକ୍ଷଣାଯ। ତାନ୍ଵୀରଦୁର୍ମଦହନସ୍ତରସା ନିଗୃହ୍ଯ। କ୍ରୀଡନ୍ବବନ୍ଧ ହ ଯଥା ଶିଶଵୋଽଜତୋକାନ୍

ଶ୍ରୀସତ୍ୟା କହିଲେ: ମୋ ପିତା ରାଜାମାନେଙ୍କ ପ୍ରତାପ ଓ ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ସାତଟି ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ବଳଦ ରଖିଥିଲେ। ଯିଏ ବୀରମାନେଙ୍କ ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ, ସେ ସହଜରେ ସେମାନେଙ୍କୁ ବଶ କରି, ଶିଶୁ ଯେମିତି ବଛାକୁ ବାନ୍ଧେ, ସେପରି ବାନ୍ଧିଥିଲେ।

ଯ ଇତ୍ଥଂ ଵୀର୍ଯଶୁଲ୍କାଂ ମାଂ। ଦାସୀଭିଶ୍ଚତୁରଙ୍ଗିଣୀମ୍। ପଥି ନିର୍ଜିତ୍ଯ ରାଜନ୍ଯାନ୍। ନିନ୍ଯେ ତଦ୍ଦାସ୍ଯମସ୍ତୁ ମେ

ଯିଏ ଏଭଳି ବୀରତା ଦାମରେ ମୋତେ, ମୋ ଦାସୀମାନେ ଓ ଚତୁରଙ୍ଗିଣୀ ସେନା ସହିତ, ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ରାସ୍ତାରେ ଜିତି ନେଇଯାଇଥିଲେ—ତାଙ୍କ ଦାସୀ ହେବା ମୋର ଭାଗ୍ୟ ହେଉ।

ଶ୍ରୀଭଦ୍ରୋଵାଚ। ପିତା ମେ ମାତୁଲେଯାଯ ସ୍ଵଯମାହୂଯ ଦତ୍ତଵାନ୍। କୃଷ୍ଣେ କୃଷ୍ଣାଯ ତଚ୍ଚିତ୍ତାମକ୍ଷୌହିଣ୍ଯା ସଖୀଜନୈଃ

ଶ୍ରୀଭଦ୍ରା କହିଲେ: ମୋ ପିତା, ମୋ ମାମୁଁକୁ ଡାକି, ମୋତେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ମନ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଲଗିଥିଲା, ଏବଂ ଏକ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ଓ ସଖୀମାନେ ସହିତ।

ଅସ୍ଯ ମେ ପାଦସଂସ୍ପର୍ଶୋ ଭଵେଜ୍ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି। କର୍ମଭିର୍ଭ୍ରାମ୍ଯମାଣାଯା ଯେନ ତଚ୍ଛ୍ରେଯ ଆତ୍ମନଃ

ମୋ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ ମିଳୁ। ଯାହା ଜନ୍ମଜନ୍ମାନ୍ତର ତିରିକି ବୁଲୁଛି, ସେହି ପାଦ ସ୍ପର୍ଶରେ ଆତ୍ମାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ।

ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମଣୋଵାଚ। ମମାପି ରାଜ୍ଞ୍ଯଚ୍ଯୁତଜନ୍ମକର୍ମ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁହୁର୍ନାରଦଗୀତମାସ ହ। ଚିତ୍ତଂ ମୁକୁନ୍ଦେ କିଲ ପଦ୍ମହସ୍ତଯା ଵୃତଃ ସୁସମ୍ମୃଶ୍ଯ ଵିହାଯ ଲୋକପାନ୍

ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମଣା କହିଲେ: ନାରଦଙ୍କ ଠାରୁ ରାଜାଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର କଥା ପୁନିପୁନି ଶୁଣି, ମୋ ମନ ମୁକୁନ୍ଦ, ପଦ୍ମହସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ଲୋକପାଳମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡିଦେଲି।

ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମମ ମତଂ ସାଧ୍ଵି ପିତା ଦୁହିତୃଵତ୍ସଲଃ। ବୃହତ୍ସେନ ଇତି ଖ୍ଯାତସ୍ତତ୍ରୋପାଯମଚୀକରତ୍

ମୋ ମନର ଭାବ ଜାଣି, ପିତା, ସ୍ନେହଶୀଳ ବୃହତ୍ସେନ, ମୋ ବିବାହ ପାଇଁ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ଯଥା ସ୍ଵଯଂଵରେ ରାଜ୍ଞି ମତ୍ସ୍ଯଃ ପାର୍ଥେପ୍ସଯା କୃତଃ। ଅଯଂ ତୁ ବହିରାଚ୍ଛନ୍ନୋ ଦୃଶ୍ଯତେ ସ ଜଲେ ପରମ୍

ଯେପରି ସ୍ୱୟଂବରରେ ରାଜକୁମାରୀ ପାଇଁ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଏକ ମାଛ ରଖାଯାଇଥିଲା, ସେଠି ଏଠି ମଧ୍ୟ ଏକ ମାଛ ବାହାରେ ଲୁଚିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଜଳରେ ତାହା ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତତ୍ସର୍ଵତୋ ଭୂପା ଆଯଯୁର୍ମତ୍ପିତୁଃ ପୁରମ୍। ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାଃ ସୋପାଧ୍ଯାଯାଃ ସହସ୍ରଶଃ

ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରାଜାମାନେ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତାଙ୍କ ଗୁରୁମାନେ ସହିତ ହଜାରେ ହଜାରେ, ମୋ ପିତାଙ୍କ ସହରକୁ ଆସିଲେ।

ପିତ୍ରା ସମ୍ପୂଜିତାଃ ସର୍ଵେ ଯଥାଵୀର୍ଯଂ ଯଥାଵଯଃ। ଆଦଦୁଃ ସଶରଂ ଚାପଂ ଵେଦ୍ଧୁଂ ପର୍ଷଦି ମଦ୍ଧିଯଃ

ମୋ ପିତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ବଳ ଓ ବୟସ୍ ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ପାଇବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ, ସେମାନେ ପରିଷଦରେ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରିଲେ।

ଆଦାଯ ଵ୍ଯସୃଜନ୍କେଚିତ୍ସଜ୍ଯଂ କର୍ତୁମନୀଶ୍ଵରାଃ। ଆକୋଷ୍ଠଂ ଜ୍ଯାଂ ସମୁତ୍କୃଷ୍ଯ ପେତୁରେକେଽମୁନାହତାଃ

କିଛି ଧନୁଷ ଧରି ତାହାକୁ ତଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ ନାହିଁ; କିଛି ଜଣେ ଧନୁଷର ତାଣିକୁ ଛାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି, ତାହାର ଘାତରେ ଲୁହେଇ ପଡିଗଲେ।

ସଜ୍ଯଂ କୃତ୍ଵାପରେ ଵୀରା ମାଗଧାମ୍ବଷ୍ଠଚେଦିପାଃ। ଭୀମୋ ଦୁର୍ଯୋଧନଃ କର୍ଣୋ ନାଵିଦଂସ୍ତଦଵସ୍ଥିତିମ୍

ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବୀରମାନେ, ମାଗଧ, ଅମ୍ବଷ୍ଠ, ଚେଦିରାଜା, ଭୀମ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଓ କର୍ଣ୍ଣ, ଧନୁଷକୁ ତଣି ପାରିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତ ପରୀକ୍ଷା ଉପରେ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ।