ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ମହତ୍ଯାଂ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଯାଂ ତତ୍ରାଗନ୍ଭାରତୀଃ ପ୍ରଜାଃ । ଵୃଷ୍ଣଯଶ୍ଚ ତଥାକ୍ରୂର ଵସୁଦେଵାହୁକାଦଯଃ

ସେ ବଡ଼ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାରେ ଭାରତର ଲୋକମାନେ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ, ଏବଂ ଅକୃର, ବସୁଦେବ, ଅହୁକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିଥିଲେ।

ଯଯୁର୍ଭାରତ ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ସ୍ଵମଘଂ କ୍ଷପଯିଷ୍ଣଵଃ । ଗଦପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସାମ୍ବାଦ୍ଯାଃ ସୁଚନ୍ଦ୍ରଶୁକସାରଣୈଃ

ସେ ଭାରତବଂଶୀମାନେ, ନିଜ ଦୋଷ ଦୂର କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ଗଦ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସୁଚନ୍ଦ୍ର, ଶୁକ, ସାରଣଙ୍କ ସହିତ ସେ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ।

ଆସ୍ତେଽନିରୁଦ୍ଧୋ ରକ୍ଷାଯାଂ କୃତଵର୍ମା ଚ ଯୂଥପଃ । ତେ ରଥୈର୍ଦେଵଧିଷ୍ଣ୍ଯାଭୈଃ ହଯୈଶ୍ଚ ତରଲପ୍ଲଵୈଃ

ଅନିରୁଦ୍ଧ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ରହିଲେ, ଏବଂ ଯୁଥପତି କୃତବର୍ମା ମଧ୍ୟ; ସେମାନେ ଦେବଚିହ୍ନ ଲାଗିଥିବା ରଥ ଓ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି ଦେଉଳି ହେଉଥିଲେ।

ଗଜୈର୍ନଦଦ୍‌ଭିରଭ୍ରାଭୈଃ ନୃଭିର୍ଵିଦ୍ଯାଧରଦ୍ଯୁଭିଃ । ଵ୍ଯରୋଚନ୍ତ ମହାତେଜାଃ ପଥି କାଞ୍ଚନମାଲିନଃ

ମେଘ ଭଳି ଗଜମାନେ ଗଜ୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଦେବମାନେଙ୍କ ସହିତ, ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ମହାତେଜସ୍ବୀମାନେ ପଥରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦେଉଳି ହେଉଥିଲେ।

ଦିଵ୍ଯସ୍ରଗ୍ଵସ୍ତ୍ରସନ୍ନାହାଃ କଲତ୍ରୈଃ ଖେଚରା ଇଵ । ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ମହାଭାଗା ଉପୋଷ୍ଯ ସୁସମାହିତାଃ

ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର ଓ କବଚ ପିନ୍ଧି, ନିଜ ଜଣାନୀମାନେ ସହିତ, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଦେବମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଉପବାସ ରହି, ମନ ଏକାଗ୍ର କଲେ।

ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଦଦୁର୍ଧେନୂଃ ଵାସଃସ୍ରଗ୍‌ରୁକ୍ମମାଲିନୀଃ । ରାମହ୍ରଦେଷୁ ଵିଧିଵତ୍ ପୁନରାପ୍ଲୁତ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣଯଃ

ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଗାଈ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ସୁନା ଗହଣା ଦେଲେ; ପରେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ରାମଙ୍କ ଝିଅଁରେ ପୁନି ସ୍ନାନ କଲେ।

ଦଦୁଃ ସ୍ଵନ୍ନଂ ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯେଭ୍ଯଃ କୃଷ୍ଣେ ନୋ ଭକ୍ତିରସ୍ତ୍ଵିତି । ସ୍ଵଯଂ ଚ ତଦନୁଜ୍ଞାତା ଵୃଷ୍ଣଯଃ କୃଷ୍ଣଦେଵତାଃ

ସେମାନେ ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଇ, 'କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆମେ ଭକ୍ତି ପାଉ' ବୋଲି କହିଲେ; ପରେ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ବୃଷ୍ଣିମାନେ ନିଜେ ଭୋଜନ କଲେ।

ଭୁକ୍ତ୍ଵୋପଵିଵିଶୁଃ କାମଂ ସ୍ନିଗ୍ଧଚ୍ଛାଯାଙ୍‌ଘ୍ରିପାଙ୍‌ଘ୍ରିଷୁ । ତତ୍ରାଗତାଂସ୍ତେ ଦଦୃଶୁଃ ସୁହୃତ୍ସଂବନ୍ଧିନୋ ନୃପାନ୍

ଭୋଜନ କରି, ସେମାନେ ମନ ମতো ସ୍ନିଗ୍ଧ ଛାୟା ଗଛ ତଳେ ବସିଲେ; ସେଠାରେ ଆସିଥିବା ବନ୍ଧୁ-ଆତ୍ମୀୟ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ମତ୍ସ୍ଯୋଶୀନରକୌଶଲ୍ଯ ଵିଦର୍ଭକୁରୁସୃଞ୍ଜଯାନ୍ । କାମ୍ବୋଜକୈକଯାନ୍ ମଦ୍ରାନ୍ କୁନ୍ତୀନାନର୍ତକେରଲାନ୍

ସେମାନେ ମତ୍ସ୍ୟ, ଶୀନ, କୌଶଳ୍ୟ, ବିଦର୍ଭ, କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କାମ୍ବୋଜ, କୈକୟ, ମଦ୍ର, କୁନ୍ତି, ଅନର୍ତ୍ତ, କେରଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ଅନ୍ଯାଂଶ୍ଚୈଵାତ୍ମପକ୍ଷୀଯାନ୍ ପରାଂଶ୍ଚ ଶତଶୋ ନୃପ । ନନ୍ଦାଦୀନ୍ ସୁହୃଦୋ ଗୋପାନ୍ ଗୋପୀଶ୍ଚୋତ୍କଣ୍ଠିତାଶ୍ଚିରମ୍

ହେ ରାଜା, ଶତଶଃ ନିଜ ପକ୍ଷୀୟ ଓ ବିପକ୍ଷୀୟ ଅନ୍ୟମାନେ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ବନ୍ଧୁ, ଗୋପ, ଓ ଦୀର୍ଘଦିନ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ଅନ୍ଯୋନ୍ଯସନ୍ଦର୍ଶନହର୍ଷରଂହସା ପ୍ରୋତ୍ଫୁଲ୍ଲହୃଦ୍ଵକ୍ତ୍ରସରୋରୁହଶ୍ରିଯଃ । ଆଶ୍ଲିଷ୍ଯ ଗାଢଂ ନଯନୈଃ ସ୍ରଵଜ୍ଜଲା ହୃଷ୍ଯତ୍ତ୍ଵଚୋ ରୁଦ୍ଧଗିରୋ ଯଯୁର୍ମୁଦମ୍

ପରସ୍ପର ଦେଖା ହେବାର ଅତିଆନନ୍ଦରେ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଓ ମୁହଁ ପଦ୍ମପରି ଖିଳିଉଠିଲା; ଗାଢ଼ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଚକ୍ଷୁରୁ ଜଳ ବହି, ଚର୍ମ ରୋମାଞ୍ଚିତ, କଣ୍ଠ ଅଟକି ଗଲା, ସେମାନେ ଶୁଭ ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ହେଲେ।

ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମିଥୋଽତିସୌହୃଦ ସ୍ମିତାମଲାପାଙ୍ଗଦୃଶୋଽଭିରେଭିରେ । ସ୍ତନୈଃ ସ୍ତନାନ୍ କୁଙ୍କୁମପଙ୍କରୂଷିତାନ୍ ନିହତ୍ଯ ଦୋର୍ଭିଃ ପ୍ରଣଯାଶ୍ରୁଲୋଚନାଃ

ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ, ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି, ଶୁଦ୍ଧ ହାସ୍ୟ ଓ ନେତ୍ରକୋଣର ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; କୁଙ୍କୁମ ଲାଗିଥିବା ସ୍ନାନ ଦେଇ, ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଚାପି, ପ୍ରେମାଶ୍ରୁ ଭରା ନୟନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ତତୋଽଭିଵାଦ୍ଯ ତେ ଵୃଦ୍ଧାନ୍ ଯଵିଷ୍ଠୈରଭିଵାଦିତାଃ । ସ୍ଵାଗତଂ କୁଶଲଂ ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚକ୍ରୁଃ କୃଷ୍ଣକଥା ମିଥଃ

ତାପରେ ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଛୋଟମାନେଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ ମିଳି, ସ୍ବାଗତ ଓ କୁଶଳ ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ପରସ୍ପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା କହିଲେ।

ପୃଥା ଭ୍ରାତୄନ୍ ସ୍ଵସୄର୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତତ୍ପୁତ୍ରାନ୍ ପିତରାଵପି । ଭ୍ରାତୃପତ୍ନୀର୍ମୁକୁନ୍ଦଂ ଚ ଜହୌ ସଙ୍କଥଯା ଶୁଚଃ

ପୃଥା, ନିଜ ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ସେମାନଙ୍କ ପୁଅ, ପିତାମାତା, ଭାଉଣୀମାନେ ଓ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି, କଥା ହେବାରେ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ।

କୁନ୍ତ୍ଯୁଵାଚ - ଆର୍ଯ ଭ୍ରାତରହଂ ମନ୍ଯେ ଆତ୍ମାନମକୃତାଶିଷମ୍ । ଯଦ୍ଵା ଆପତ୍ସୁ ମଦ୍ଵାର୍ତାଂ ନାନୁସ୍ମରଥ ସତ୍ତମାଃ

କୁନ୍ତୀ କହିଲେ: 'ଆପଣମାନେ ମୋ ଆଦର୍ଶ ଭାଇମାନେ, ମୁଁ ମୋତେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଭାବୁଛି, କାରଣ ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଆପଦରେ ମୋ ଦୁଃଖ ଆପଣମାନେ ମନେ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ।'

ସୁହୃଦୋ ଜ୍ଞାତଯଃ ପୁତ୍ରା ଭ୍ରାତରଃ ପିତରାଵପି । ନାନୁସ୍ମରନ୍ତି ସ୍ଵଜନଂ ଯସ୍ଯ ଦୈଵମଦକ୍ଷିଣମ୍

ଯେଉଁଠାରେ ଭାଗ୍ୟ ଦୁର୍ଗତି ହୋଇଯାଏ, ସେଠାରେ ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମୀୟ, ପୁଅ, ଭାଇ ଏବଂ ମାତାପିତା ମଧ୍ୟ ନିଜ ଜଣକୁ ମନେ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ।

ଶ୍ରୀଵସୁଦେଵ ଉଵାଚ - ଅମ୍ବ ମାସ୍ମାନସୂଯେଥା ଦୈଵକ୍ରୀଡନକାନ୍ ନରାନ୍ । ଈଶସ୍ଯ ହି ଵଶେ ଲୋକଃ କୁରୁତେ କାର୍ଯତେଽଥ ଵା

ଶ୍ରୀବସୁଦେବ କହିଲେ — ମା, ଏହି ଲୋକମାନେ ଭାଗ୍ୟର ଖେଳଣା, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୁଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତୁ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭଗବାନଙ୍କ ଆଧିନ, ସେଉଁଠି ସବୁ କାମ କରାଯାଏ ଓ ହେଉଛି।

କଂସପ୍ରତାପିତାଃ ସର୍ଵେ ଵଯଂ ଯାତା ଦିଶଂ ଦିଶମ୍ । ଏତର୍ହ୍ଯେଵ ପୁନଃ ସ୍ଥାନଂ ଦୈଵେନାସାଦିତାଃ ସ୍ଵସଃ

କଂସଙ୍କ ଅତ୍ୟାଚାରରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠୁ ସେଠୁ ଚାଲିଯାଇଥିଲୁ, କିନ୍ତୁ ଏବେ, ଭଉଣୀ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ପୁଣି ଆମେ ନିଜ ଠାରେ ଆସିପାରିଛୁ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଵସୁଦେଵୋଗ୍ରସେନାଦ୍ଯୈଃ ଯଦୁଭିସ୍ତେଽର୍ଚିତା ନୃପାଃ । ଆସନ୍ ଅଚ୍ଯୁତସନ୍ଦର୍ଶ ପରମାନନ୍ଦନିର୍ଵୃତାଃ

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ — ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ ଓ ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଲେ।

ଭୀଷ୍ମୋ ଦ୍ରୋଣୋଽମ୍ବିକାପୁତ୍ରୋ ଗାନ୍ଧାରୀ ସସୁତା ତଥା । ସଦାରାଃ ପାଣ୍ଡଵାଃ କୁନ୍ତୀ ସଞ୍ଜଯୋ ଵିଦୁରଃ କୃପଃ

ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଅମ୍ବିକାର ପୁଅ, ଗାନ୍ଧାରୀ ସେମାନଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, କୁନ୍ତୀ, ସଞ୍ଜୟ, ବିଦୁର ଓ କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ—

କୁନ୍ତୀଭୋଜୋ ଵିରାଟଶ୍ଚ ଭୀଷ୍ମକୋ ନଗ୍ନଜିନ୍ମହାନ୍ । ପୁରୁଜିଦ୍ ଦ୍ରୁପଦଃ ଶଲ୍ଯୋ ଧୃଷ୍ଟକେତୁଃ ସକାଶିରାଟ୍

କୁନ୍ତୀଭୋଜ, ବିରାଟ, ଭୀଷ୍ମକ, ବଡ଼ ନଗ୍ନଜିତ୍, ପୁରୁଜିତ୍, ଦ୍ରୁପଦ, ଶଲ୍ୟ, ଧୃଷ୍ଟକେତୁ ଓ କାଶୀରାଜ—

ଦମଘୋଷୋ ଵିଶାଲାକ୍ଷୋ ମୈଥିଲୋ ମଦ୍ରକେକଯୌ । ଯୁଧାମନ୍ଯୁଃ ସୁଶର୍ମା ଚ ସସୁତା ବାହ୍ଲିକାଦଯଃ

ଦମଘୋଷ, ବିଶାଳାକ୍ଷ, ମିଥିଲାର ରାଜା, ମଦ୍ର ଓ କେକୟ ରାଜାମାନେ, ଯୁଧାମନ୍ୟୁ, ସୁଶର୍ମା ଓ ବାହ୍ଲିକଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—

ରାଜାନୋ ଯେ ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରମନୁଵ୍ରତାଃ । ଶ୍ରୀନିକେତଂ ଵପୁଃ ଶୌରେଃ ସସ୍ତ୍ରୀକଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିସ୍ମିତାଃ

ହେ ରାଜା, ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଶ୍ରୀର ନିବାସ ଶୌରିଙ୍କ ଦେହ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।

ଅଥ ତେ ରାମକୃଷ୍ଣାଭ୍ଯାଂ ସମ୍ଯକ୍ ପ୍ରାପ୍ତସମର୍ହଣାଃ । ପ୍ରଶଶଂସୁର୍ମୁଦା ଯୁକ୍ତା ଵୃଷ୍ଣୀନ୍ କୃଷ୍ଣପରିଗ୍ରହାନ୍

ତାପରେ, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଠାରୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ପାଇ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।

ଅହୋ ଭୋଜପତେ ଯୂଯଂ ଜନ୍ମଭାଜୋ ନୃଣାମିହ । ଯତ୍ ପଶ୍ଯଥାସକୃତ୍ କୃଷ୍ଣଂ ଦୁର୍ଦର୍ଶମପି ଯୋଗିନାମ୍

ହେ ଭୋଜପତି, ତୁମେ ଏଠିରେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ତୁମେ ପୁନିପୁନି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁଛ, ଯିଏକି ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି।

( ଵସଂତତିଲକା ) ଯଦ୍ଵିଶ୍ରୁତିଃ ଶ୍ରୁତିନୁତେଦମଲଂ ପୁନାତି ପାଦାଵନେଜନପଯଶ୍ଚ ଵଚଶ୍ଚ ଶାସ୍ତ୍ରମ୍ । ଭୂଃ କାଲଭର୍ଜିତଭଗାପି ଯଦଙ୍‌ଘ୍ରିପଦ୍ମ ସ୍ପର୍ଶୋତ୍ଥଶକ୍ତିରଭିଵର୍ଷତି ନୋଽଖିଲାର୍ଥାନ୍

ଯାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ବେଦମାନେ ଗାଉଛନ୍ତି, ଯାଙ୍କର ପବିତ୍ର ମହିମା ଶୁଣିଲେ ପବିତ୍ରତା ମିଳେ, ଯାଙ୍କର ପାଦଧୋଇ ଜଳ, ଉପଦେଶ ଓ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ଏହି ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ, ସମୟରେ ଭାଗ୍ୟ ହରାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ସ୍ପର୍ଶର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଫଳ ପାଉଛି।

ତଦ୍ଦର୍ଶନସ୍ପର୍ଶନାନୁପଥପ୍ରଜଲ୍ପ ଶଯ୍ଯାସନାଶନସଯୌନସପିଣ୍ଡବନ୍ଧଃ । ଯେଷାଂ ଗୃହେ ନିରଯଵର୍ତ୍ମନି ଵର୍ତତାଂ ଵଃ ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗଵିରମଃ ସ୍ଵଯମାସ ଵିଷ୍ଣୁଃ

ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଲେ, କଥା ହେଲେ, ଏକଠି ଶୋଇଲେ, ବସିଲେ, ଖାଇଲେ, ନିଜ ପରିବାର ଓ ଆତ୍ମୀୟତା ରଖିଲେ—ସେମାନେ ଯଦି ନରକର ପଥରେ ଘରେ ରହୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦାତା ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ସେମାନଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀ ହୋଇଛନ୍ତି।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ନନ୍ଦସ୍ତତ୍ର ଯଦୂନ୍ ପ୍ରାପ୍ତାନ୍ ଜ୍ଞାତ୍ଵା କୃଷ୍ଣପୁରୋଗମାନ୍ । ତତ୍ରାଗମଦ୍ଵୃତୋ ଗୋପୈଃ ଅନଃ ସ୍ଥାର୍ଥୈଃ ଦିଦୃକ୍ଷଯା

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ — ନନ୍ଦ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଯଦୁମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ଗୋପମାନେ ସହିତ ଉପହାର ନେଇ ସେଠାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଲେ।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୃଷ୍ଣଯୋ ହୃଷ୍ଟାଃ ତନ୍ଵଃ ପ୍ରାଣମିଵୋତ୍ଥିତାଃ । ପରିଷସ୍ଵଜିରେ ଗାଢଂ ଚିରଦର୍ଶନକାତରାଃ

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ, ମନେ ହେଲା ଯେଉଁଠି ଜୀବନ ଦେହକୁ ଫେରିଆସିଛି; ଦୀର୍ଘଦିନର ପରେ ମିଳିବାର ଆଶାରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।