ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

( ଇଂଦ୍ରଵଂଶା ) ଭକ୍ତାଯ ଚିତ୍ରା ଭଗଵାନ୍ ହି ସମ୍ପଦୋ ରାଜ୍ଯଂ ଵିଭୂତୀର୍ନ ସମର୍ଥଯତ୍ଯଜଃ । ଅଦୀର୍ଘବୋଧାଯ ଵିଚକ୍ଷଣଃ ସ୍ଵଯଂ ପଶ୍ଯନ୍ ନିପାତଂ ଧନିନାଂ ମଦୋଦ୍‌ଭଵମ୍

ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଭଗବାନ୍ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ପାଇଁ ଅଜନ୍ମା ଦେଇନଥାନ୍ତି, କାରଣ ସେ ନିଜେ ଧନୀମାନେ ଅହଂକାରରେ ଆସି ଅବନତି ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଇତ୍ଥଂ ଵ୍ଯଵସିତୋ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଭକ୍ତୋଽତୀଵ ଜନାର୍ଦନେ । ଵିଷଯାନ୍ଜାଯଯା ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯନ୍ ବୁଭୁଜେ ନାତିଲମ୍ପଟଃ

ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ଭକ୍ତ, ଅନେକ ଭୋଗ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅତିରିକ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି ଉପଭୋଗ କଲେ।

ତସ୍ଯ ଵୈ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ହରେର୍ଯଜ୍ଞପତେଃ ପ୍ରଭୋଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ପ୍ରଭଵୋ ଦୈଵଂ ନ ତେଭ୍ଯୋ ଵିଦ୍ଯତେ ପରମ୍

ଏହି ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା, ଯଜ୍ଞପତି ହରିଙ୍କ ପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୂଳ; ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ।

ଏଵଂ ସ ଵିପ୍ରୋ ଭଗଵତ୍ସୁହୃତ୍ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଭୃତ୍ଯୈରଜିତଂ ପରାଜିତମ୍ । ତଦ୍ଧ୍ଯାନଵେଗୋଦ୍‌ଗ୍ରଥିତାତ୍ମବନ୍ଧନଃ ତଦ୍ଧାମ ଲେଭେଽଚିରତଃ ସତାଂ ଗତିମ୍

ଏଭଳି, ଭଗବାନଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ହୋଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନିଜ ଭୃତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟଙ୍କୁ ପରାଜିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ମନ ଲଗାଇ, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ତାଙ୍କ ଧାମକୁ, ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

ଏତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯଦେଵସ୍ଯ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯତାଂ ନରଃ । ଲବ୍ଧଭାଵୋ ଭଗଵତି କର୍ମବନ୍ଧାଦ୍ ଵିମୁଚ୍ଯତେ

ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ୟଦେବତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଯେଉଁ ଲୋକ ଭଗବାନ୍ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଲାଭ କରେ, ସେ କର୍ମର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ଉତ୍ତରାର୍ଧେ ପୃଥୁକୋପାଖ୍ଯାନଂ ନାମ ଏକଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପାରମହଂସ ସଂହିତାର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଉତ୍ତରାର୍ଧରେ 'ପୃଥୁଙ୍କ କ୍ରୋଧ କଥା' ନାମକ ଏକାଶୀତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ସୂର୍ଯୋପରାଗପର୍ଵଣି ଯଦୁଭିଃ ସହ କୁରୂଣାଂ ନନ୍ଦାଦିଗୋପାନାଂ ଚ ସମାଗମଃ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଅଥୈକଦା ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ ଵସତୋ ରାମକୃଷ୍ଣଯୋଃ । ସୂର୍ଯୋପରାଗଃ ସୁମହାନାସୀତ୍କଲ୍ପକ୍ଷଯେ ଯଥା

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏକ ଦିନ ଦ୍ୱାରକାରେ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ବସିଥିବା ବେଳେ, ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟଗ୍ରହଣ ଘଟିଲା, ଯେପରି କଳ୍ପ ଶେଷରେ ହୁଏ।

ତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମନୁଜା ରାଜନ୍ପୁରସ୍ତାଦେଵ ସର୍ଵତଃ । ସମନ୍ତପଞ୍ଚକଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଯଯୁଃ ଶ୍ରେଯୋଵିଧିତ୍ସଯା

ହେ ରାଜା, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସି, ଶୁଭ ଲାଭ ପାଇବା ଆଶାରେ ସମନ୍ତପଞ୍ଚକ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ।

ନିଃକ୍ଷତ୍ରିଯାଂ ମହୀଂ କୁର୍ଵନ୍ରାମଃ ଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଵରଃ । ନୃପାଣାଂ ରୁଧିରୌଘେଣ ଯତ୍ର ଚକ୍ରେ ମହାହ୍ରଦାନ୍

ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ, ରାଜାମାନଙ୍କ ରକ୍ତର ଧାରାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଝିଅଁ ତିଆରି କରି, ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟଶୂନ୍ୟ କରିଦେଲେ।

ଈଜେ ଚ ଭଗଵାନ୍ରାମୋ ଯତ୍ରାସ୍ପୃଷ୍ଟୋଽପି କର୍ମଣା । ଲୋକଂ ସଙ୍ଗ୍ରାହଯନ୍ନୀଶୋ ଯଥାନ୍ଯୋଽଘାପନୁତ୍ତଯେ

ସେଠାରେ ଭଗବାନ୍ ରାମ, କର୍ମରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋକଙ୍କୁ ଏକଠା କରି, ଅନ୍ୟମାନେ ଯେପରି ସଂସାରର ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ କରେ, ସେପରି ଯଜ୍ଞ କଲେ।

ମହତ୍ଯାଂ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଯାଂ ତତ୍ରାଗନ୍ଭାରତୀଃ ପ୍ରଜାଃ । ଵୃଷ୍ଣଯଶ୍ଚ ତଥାକ୍ରୂର ଵସୁଦେଵାହୁକାଦଯଃ

ସେ ବଡ଼ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାରେ ଭାରତର ଲୋକମାନେ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ, ଏବଂ ଅକୃର, ବସୁଦେବ, ଅହୁକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିଥିଲେ।

ଯଯୁର୍ଭାରତ ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ସ୍ଵମଘଂ କ୍ଷପଯିଷ୍ଣଵଃ । ଗଦପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସାମ୍ବାଦ୍ଯାଃ ସୁଚନ୍ଦ୍ରଶୁକସାରଣୈଃ

ସେ ଭାରତବଂଶୀମାନେ, ନିଜ ଦୋଷ ଦୂର କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ଗଦ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସୁଚନ୍ଦ୍ର, ଶୁକ, ସାରଣଙ୍କ ସହିତ ସେ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ।

ଆସ୍ତେଽନିରୁଦ୍ଧୋ ରକ୍ଷାଯାଂ କୃତଵର୍ମା ଚ ଯୂଥପଃ । ତେ ରଥୈର୍ଦେଵଧିଷ୍ଣ୍ଯାଭୈଃ ହଯୈଶ୍ଚ ତରଲପ୍ଲଵୈଃ

ଅନିରୁଦ୍ଧ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ରହିଲେ, ଏବଂ ଯୁଥପତି କୃତବର୍ମା ମଧ୍ୟ; ସେମାନେ ଦେବଚିହ୍ନ ଲାଗିଥିବା ରଥ ଓ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି ଦେଉଳି ହେଉଥିଲେ।

ଗଜୈର୍ନଦଦ୍‌ଭିରଭ୍ରାଭୈଃ ନୃଭିର୍ଵିଦ୍ଯାଧରଦ୍ଯୁଭିଃ । ଵ୍ଯରୋଚନ୍ତ ମହାତେଜାଃ ପଥି କାଞ୍ଚନମାଲିନଃ

ମେଘ ଭଳି ଗଜମାନେ ଗଜ୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଦେବମାନେଙ୍କ ସହିତ, ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ମହାତେଜସ୍ବୀମାନେ ପଥରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦେଉଳି ହେଉଥିଲେ।

ଦିଵ୍ଯସ୍ରଗ୍ଵସ୍ତ୍ରସନ୍ନାହାଃ କଲତ୍ରୈଃ ଖେଚରା ଇଵ । ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ମହାଭାଗା ଉପୋଷ୍ଯ ସୁସମାହିତାଃ

ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର ଓ କବଚ ପିନ୍ଧି, ନିଜ ଜଣାନୀମାନେ ସହିତ, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଦେବମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଉପବାସ ରହି, ମନ ଏକାଗ୍ର କଲେ।

ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଦଦୁର୍ଧେନୂଃ ଵାସଃସ୍ରଗ୍‌ରୁକ୍ମମାଲିନୀଃ । ରାମହ୍ରଦେଷୁ ଵିଧିଵତ୍ ପୁନରାପ୍ଲୁତ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣଯଃ

ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଗାଈ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ସୁନା ଗହଣା ଦେଲେ; ପରେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ରାମଙ୍କ ଝିଅଁରେ ପୁନି ସ୍ନାନ କଲେ।

ଦଦୁଃ ସ୍ଵନ୍ନଂ ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯେଭ୍ଯଃ କୃଷ୍ଣେ ନୋ ଭକ୍ତିରସ୍ତ୍ଵିତି । ସ୍ଵଯଂ ଚ ତଦନୁଜ୍ଞାତା ଵୃଷ୍ଣଯଃ କୃଷ୍ଣଦେଵତାଃ

ସେମାନେ ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଇ, 'କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆମେ ଭକ୍ତି ପାଉ' ବୋଲି କହିଲେ; ପରେ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ବୃଷ୍ଣିମାନେ ନିଜେ ଭୋଜନ କଲେ।

ଭୁକ୍ତ୍ଵୋପଵିଵିଶୁଃ କାମଂ ସ୍ନିଗ୍ଧଚ୍ଛାଯାଙ୍‌ଘ୍ରିପାଙ୍‌ଘ୍ରିଷୁ । ତତ୍ରାଗତାଂସ୍ତେ ଦଦୃଶୁଃ ସୁହୃତ୍ସଂବନ୍ଧିନୋ ନୃପାନ୍

ଭୋଜନ କରି, ସେମାନେ ମନ ମতো ସ୍ନିଗ୍ଧ ଛାୟା ଗଛ ତଳେ ବସିଲେ; ସେଠାରେ ଆସିଥିବା ବନ୍ଧୁ-ଆତ୍ମୀୟ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ମତ୍ସ୍ଯୋଶୀନରକୌଶଲ୍ଯ ଵିଦର୍ଭକୁରୁସୃଞ୍ଜଯାନ୍ । କାମ୍ବୋଜକୈକଯାନ୍ ମଦ୍ରାନ୍ କୁନ୍ତୀନାନର୍ତକେରଲାନ୍

ସେମାନେ ମତ୍ସ୍ୟ, ଶୀନ, କୌଶଳ୍ୟ, ବିଦର୍ଭ, କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କାମ୍ବୋଜ, କୈକୟ, ମଦ୍ର, କୁନ୍ତି, ଅନର୍ତ୍ତ, କେରଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ଅନ୍ଯାଂଶ୍ଚୈଵାତ୍ମପକ୍ଷୀଯାନ୍ ପରାଂଶ୍ଚ ଶତଶୋ ନୃପ । ନନ୍ଦାଦୀନ୍ ସୁହୃଦୋ ଗୋପାନ୍ ଗୋପୀଶ୍ଚୋତ୍କଣ୍ଠିତାଶ୍ଚିରମ୍

ହେ ରାଜା, ଶତଶଃ ନିଜ ପକ୍ଷୀୟ ଓ ବିପକ୍ଷୀୟ ଅନ୍ୟମାନେ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ବନ୍ଧୁ, ଗୋପ, ଓ ଦୀର୍ଘଦିନ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ଅନ୍ଯୋନ୍ଯସନ୍ଦର୍ଶନହର୍ଷରଂହସା ପ୍ରୋତ୍ଫୁଲ୍ଲହୃଦ୍ଵକ୍ତ୍ରସରୋରୁହଶ୍ରିଯଃ । ଆଶ୍ଲିଷ୍ଯ ଗାଢଂ ନଯନୈଃ ସ୍ରଵଜ୍ଜଲା ହୃଷ୍ଯତ୍ତ୍ଵଚୋ ରୁଦ୍ଧଗିରୋ ଯଯୁର୍ମୁଦମ୍

ପରସ୍ପର ଦେଖା ହେବାର ଅତିଆନନ୍ଦରେ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଓ ମୁହଁ ପଦ୍ମପରି ଖିଳିଉଠିଲା; ଗାଢ଼ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଚକ୍ଷୁରୁ ଜଳ ବହି, ଚର୍ମ ରୋମାଞ୍ଚିତ, କଣ୍ଠ ଅଟକି ଗଲା, ସେମାନେ ଶୁଭ ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ହେଲେ।

ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମିଥୋଽତିସୌହୃଦ ସ୍ମିତାମଲାପାଙ୍ଗଦୃଶୋଽଭିରେଭିରେ । ସ୍ତନୈଃ ସ୍ତନାନ୍ କୁଙ୍କୁମପଙ୍କରୂଷିତାନ୍ ନିହତ୍ଯ ଦୋର୍ଭିଃ ପ୍ରଣଯାଶ୍ରୁଲୋଚନାଃ

ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ, ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି, ଶୁଦ୍ଧ ହାସ୍ୟ ଓ ନେତ୍ରକୋଣର ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; କୁଙ୍କୁମ ଲାଗିଥିବା ସ୍ନାନ ଦେଇ, ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଚାପି, ପ୍ରେମାଶ୍ରୁ ଭରା ନୟନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ତତୋଽଭିଵାଦ୍ଯ ତେ ଵୃଦ୍ଧାନ୍ ଯଵିଷ୍ଠୈରଭିଵାଦିତାଃ । ସ୍ଵାଗତଂ କୁଶଲଂ ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚକ୍ରୁଃ କୃଷ୍ଣକଥା ମିଥଃ

ତାପରେ ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଛୋଟମାନେଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ ମିଳି, ସ୍ବାଗତ ଓ କୁଶଳ ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ପରସ୍ପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା କହିଲେ।

ପୃଥା ଭ୍ରାତୄନ୍ ସ୍ଵସୄର୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତତ୍ପୁତ୍ରାନ୍ ପିତରାଵପି । ଭ୍ରାତୃପତ୍ନୀର୍ମୁକୁନ୍ଦଂ ଚ ଜହୌ ସଙ୍କଥଯା ଶୁଚଃ

ପୃଥା, ନିଜ ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ସେମାନଙ୍କ ପୁଅ, ପିତାମାତା, ଭାଉଣୀମାନେ ଓ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି, କଥା ହେବାରେ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ।

କୁନ୍ତ୍ଯୁଵାଚ - ଆର୍ଯ ଭ୍ରାତରହଂ ମନ୍ଯେ ଆତ୍ମାନମକୃତାଶିଷମ୍ । ଯଦ୍ଵା ଆପତ୍ସୁ ମଦ୍ଵାର୍ତାଂ ନାନୁସ୍ମରଥ ସତ୍ତମାଃ

କୁନ୍ତୀ କହିଲେ: 'ଆପଣମାନେ ମୋ ଆଦର୍ଶ ଭାଇମାନେ, ମୁଁ ମୋତେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଭାବୁଛି, କାରଣ ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଆପଦରେ ମୋ ଦୁଃଖ ଆପଣମାନେ ମନେ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ।'

ସୁହୃଦୋ ଜ୍ଞାତଯଃ ପୁତ୍ରା ଭ୍ରାତରଃ ପିତରାଵପି । ନାନୁସ୍ମରନ୍ତି ସ୍ଵଜନଂ ଯସ୍ଯ ଦୈଵମଦକ୍ଷିଣମ୍

ଯେଉଁଠାରେ ଭାଗ୍ୟ ଦୁର୍ଗତି ହୋଇଯାଏ, ସେଠାରେ ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମୀୟ, ପୁଅ, ଭାଇ ଏବଂ ମାତାପିତା ମଧ୍ୟ ନିଜ ଜଣକୁ ମନେ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ।

ଶ୍ରୀଵସୁଦେଵ ଉଵାଚ - ଅମ୍ବ ମାସ୍ମାନସୂଯେଥା ଦୈଵକ୍ରୀଡନକାନ୍ ନରାନ୍ । ଈଶସ୍ଯ ହି ଵଶେ ଲୋକଃ କୁରୁତେ କାର୍ଯତେଽଥ ଵା

ଶ୍ରୀବସୁଦେବ କହିଲେ — ମା, ଏହି ଲୋକମାନେ ଭାଗ୍ୟର ଖେଳଣା, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୁଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତୁ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭଗବାନଙ୍କ ଆଧିନ, ସେଉଁଠି ସବୁ କାମ କରାଯାଏ ଓ ହେଉଛି।

କଂସପ୍ରତାପିତାଃ ସର୍ଵେ ଵଯଂ ଯାତା ଦିଶଂ ଦିଶମ୍ । ଏତର୍ହ୍ଯେଵ ପୁନଃ ସ୍ଥାନଂ ଦୈଵେନାସାଦିତାଃ ସ୍ଵସଃ

କଂସଙ୍କ ଅତ୍ୟାଚାରରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠୁ ସେଠୁ ଚାଲିଯାଇଥିଲୁ, କିନ୍ତୁ ଏବେ, ଭଉଣୀ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ପୁଣି ଆମେ ନିଜ ଠାରେ ଆସିପାରିଛୁ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଵସୁଦେଵୋଗ୍ରସେନାଦ୍ଯୈଃ ଯଦୁଭିସ୍ତେଽର୍ଚିତା ନୃପାଃ । ଆସନ୍ ଅଚ୍ଯୁତସନ୍ଦର୍ଶ ପରମାନନ୍ଦନିର୍ଵୃତାଃ

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ — ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ ଓ ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଲେ।