ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଏଵଂ ମୀମାଂସମାନଂ ତଂ ନରା ନାର୍ଯୋଽମରପ୍ରଭାଃ । ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣନ୍ ମହାଭାଗଂ ଗୀତଵାଦ୍ଯେନ ଭୂଯସା

ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ଦେବତା ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟରେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍କୁ ଆଦର କରି ସ୍ୱାଗତ କଲେ।

ପତିମାଗତମାକର୍ଣ୍ଯ ପତ୍ନ୍ଯୁଦ୍ଧର୍ଷାତିସମ୍ଭ୍ରମା । ନିଶ୍ଚକ୍ରାମ ଗୃହାତ୍ତୂର୍ଣଂ ରୂପିଣୀ ଶ୍ରୀରିଵାଲଯାତ୍

ପତି ଘରକୁ ଫେରିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଜନୀ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଯାଇ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନିଜ ମନ୍ଦିରରୁ ବାହାରିବା ପରି ଦୃତ ଘରୁ ବାହାରିଲେ।

ପତିଵ୍ରତା ପତିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରେମୋତ୍କଣ୍ଠାଶ୍ରୁଲୋଚନା । ମୀଲିତାକ୍ଷ୍ଯନମଦ୍ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ମନସା ପରିଷସ୍ଵଜେ

ପତିବ୍ରତା ନାରୀ, ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭଲପାଇବା ଓ ଆସାର ଆଖିରେ ଲୁହ ଆଣି, ଆଖି ମୁହିଁ, ମନରେ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କୁ ବାହୁଡେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।

ପତ୍ନୀଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିସ୍ଫୁରନ୍ତୀଂ ଦେଵୀଂ ଵୈମାନିକୀମିଵ । ଦାସୀନାଂ ନିଷ୍କକଣ୍ଠୀନାଂ ମଧ୍ଯେ ଭାନ୍ତୀଂ ସ ଵିସ୍ମିତଃ

ସେ, ତାଙ୍କର ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦାସୀମାନେ ଗଳାରେ କିଛି ନ ପିନ୍ଧିଥିବା ମଧ୍ୟରେ, ଦେବତା ନାରୀ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।

ପ୍ରୀତଃ ସ୍ଵଯଂ ତଯା ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ନିଜମନ୍ଦିରମ୍ । ମଣିସ୍ତମ୍ଭଶତୋପେତଂ ମହେନ୍ଦ୍ରଭଵନଂ ଯଥା

ସେ, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ ଖୁସି ଓ ଏକତାରେ ନିଜ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଶତଶଃ ମଣିର ଥମ୍ଭ ଥିଲା, ଏହି ପ୍ରାସାଦ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭବନ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ପଯଃଫେନନିଭାଃ ଶଯ୍ଯା ଦାନ୍ତା ରୁକ୍ମପରିଚ୍ଛଦାଃ । ପର୍ଯଙ୍କା ହେମଦଣ୍ଡାନି ଚାମରଵ୍ଯଜନାନି ଚ

ଗୋଧିର ଫେନ ପରି ଧଳା ଓ ମୃଦୁ ଶଯ୍ୟା, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ଲଗା ଶଯ୍ୟା, ସୁନା ଦଣ୍ଡ ଥିବା ଚଉକି ଓ ଚାମର ଚାହାନି ଥିଲା।

ଆସନାନି ଚ ହୈମାନି ମୃଦୂପସ୍ତରଣାନି ଚ । ମୁକ୍ତାଦାମଵିଲମ୍ବୀନି ଵିତାନାନି ଦ୍ଯୁମନ୍ତି ଚ

ସୁନାର ଆସନ, ମୃଦୁ ଚାଦର ଓ ମୁକ୍ତାର ମାଳା ଲଟକିଥିବା ଛତା, ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆବରଣ ଥିଲା।

ସ୍ଵଚ୍ଛସ୍ଫଟିକକୁଡ୍ଯେଷୁ ମହାମାରକତେଷୁ ଚ । ରତ୍ନଦୀପା ଭ୍ରାଜମାନାନ୍ ଲଲନା ରତ୍ନସଂଯୁତାଃ

ସ୍ଫଟିକ ଦେଉଳ ଓ ବଡ଼ ମାରକତ ପଥରରେ ରତ୍ନ ଦୀପ ଜ୍ୱଳି ଥିଲା, ଏବଂ ରତ୍ନ ଧାରିଥିବା ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।

ଵିଲୋକ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତତ୍ର ସମୃଦ୍ଧୀଃ ସର୍ଵସମ୍ପଦାମ୍ । ତର୍କଯାମାସ ନିର୍ଵ୍ଯଗ୍ରଃ ସ୍ଵସମୃଦ୍ଧିମହୈତୁକୀମ୍

ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦର ଅଧିକ୍ୟ ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଅକାରଣ ଭାଗ୍ୟ ଉପରେ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ନୂନଂ ବତୈତନ୍ମମ ଦୁର୍ଭଗସ୍ଯ ଶଶ୍ଵଦ୍ ଦରିଦ୍ରସ୍ଯ ସମୃଦ୍ଧିହେତୁଃ । ମହାଵିଭୂତେରଵଲୋକତୋଽନ୍ଯୋ ନୈଵୋପପଦ୍ଯେତ ଯଦୂତ୍ତମସ୍ଯ

ନିଶ୍ଚୟ, ମୁଁ ଏତେ ଅଭାଗା ଓ ସଦା ଦରିଦ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଧନ-ସମ୍ପଦର କାରଣ ଏହିଠିକି। ଯଦୁମାନ୍ୟଙ୍କର ଏତେ ଧନ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣରୁ ନୁହେଁ।

ନନ୍ଵବ୍ରୁଵାଣୋ ଦିଶତେ ସମକ୍ଷଂ ଯାଚିଷ୍ଣଵେ ଭୂର୍ଯପି ଭୂରିଭୋଜଃ । ପର୍ଜନ୍ଯଵତ୍ତତ୍ ସ୍ଵଯମୀକ୍ଷମାଣୋ ଦାଶାର୍ହକାଣାମୃଷଭଃ ସଖା ମେ

ସତ୍ୟ, ଅନୁରୋଧ କରିବାକୁ ନପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦାନଶୀଳ ରାଜା ଅନେକ ଦେଇଥାନ୍ତି; ମେଘ ପରି ସେ ନିଜେ ଦେଖି ଦେଇଥାନ୍ତି, ମୋ ସହ ଦାଶାର୍ହମାନ୍ୟଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ସେ ମୋ ବନ୍ଧୁ।

କିଞ୍ଚିତ୍କରୋତ୍ଯୁର୍ଵପି ଯତ୍ ସ୍ଵଦତ୍ତଂ ସୁହୃତ୍କୃତଂ ଫଲ୍ଗ୍ଵପି ଭୂରିକାରୀ । ମଯୋପଣୀତଂ ପୃଥୁକୈକମୁଷ୍ଟିଂ ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ରହୀତ୍ ପ୍ରୀତିଯୁତୋ ମହାତ୍ମା

ସେ ଯେଉଁଠିକି ଦେଇଥାନ୍ତି, ଅତିକିଛି ଦେଇନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମିତ୍ରତାରେ ଦେଇଥାନ୍ତି; ସେ ବଡ଼ ଦାତା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋର ଦେଇଥିବା ଏକ ମୁଠି ଚିଡ଼ାକୁ ପ୍ରେମରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।

ତସ୍ଯୈଵ ମେ ସୌହୃଦସଖ୍ଯମୈତ୍ରୀ ଦାସ୍ଯଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି ସ୍ଯାତ୍ । ମହାନୁଭାଵେନ ଗୁଣାଲଯେନ ଵିଷଜ୍ଜତଃ ତତ୍ପୁରୁଷପ୍ରସଙ୍ଗଃ

ମୋର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା, ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଓ ଦାସ୍ୟ ହେଉ, ଏହି ମହାନ ଗୁଣମୟଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ମୋର ମନ ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଲାଗି ରହୁ।

( ଇଂଦ୍ରଵଂଶା ) ଭକ୍ତାଯ ଚିତ୍ରା ଭଗଵାନ୍ ହି ସମ୍ପଦୋ ରାଜ୍ଯଂ ଵିଭୂତୀର୍ନ ସମର୍ଥଯତ୍ଯଜଃ । ଅଦୀର୍ଘବୋଧାଯ ଵିଚକ୍ଷଣଃ ସ୍ଵଯଂ ପଶ୍ଯନ୍ ନିପାତଂ ଧନିନାଂ ମଦୋଦ୍‌ଭଵମ୍

ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଭଗବାନ୍ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ପାଇଁ ଅଜନ୍ମା ଦେଇନଥାନ୍ତି, କାରଣ ସେ ନିଜେ ଧନୀମାନେ ଅହଂକାରରେ ଆସି ଅବନତି ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଇତ୍ଥଂ ଵ୍ଯଵସିତୋ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଭକ୍ତୋଽତୀଵ ଜନାର୍ଦନେ । ଵିଷଯାନ୍ଜାଯଯା ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯନ୍ ବୁଭୁଜେ ନାତିଲମ୍ପଟଃ

ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ଭକ୍ତ, ଅନେକ ଭୋଗ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅତିରିକ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି ଉପଭୋଗ କଲେ।

ତସ୍ଯ ଵୈ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ହରେର୍ଯଜ୍ଞପତେଃ ପ୍ରଭୋଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ପ୍ରଭଵୋ ଦୈଵଂ ନ ତେଭ୍ଯୋ ଵିଦ୍ଯତେ ପରମ୍

ଏହି ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା, ଯଜ୍ଞପତି ହରିଙ୍କ ପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୂଳ; ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ।

ଏଵଂ ସ ଵିପ୍ରୋ ଭଗଵତ୍ସୁହୃତ୍ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଭୃତ୍ଯୈରଜିତଂ ପରାଜିତମ୍ । ତଦ୍ଧ୍ଯାନଵେଗୋଦ୍‌ଗ୍ରଥିତାତ୍ମବନ୍ଧନଃ ତଦ୍ଧାମ ଲେଭେଽଚିରତଃ ସତାଂ ଗତିମ୍

ଏଭଳି, ଭଗବାନଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ହୋଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନିଜ ଭୃତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟଙ୍କୁ ପରାଜିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ମନ ଲଗାଇ, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ତାଙ୍କ ଧାମକୁ, ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

ଏତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯଦେଵସ୍ଯ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯତାଂ ନରଃ । ଲବ୍ଧଭାଵୋ ଭଗଵତି କର୍ମବନ୍ଧାଦ୍ ଵିମୁଚ୍ଯତେ

ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ୟଦେବତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଯେଉଁ ଲୋକ ଭଗବାନ୍ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଲାଭ କରେ, ସେ କର୍ମର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ଉତ୍ତରାର୍ଧେ ପୃଥୁକୋପାଖ୍ଯାନଂ ନାମ ଏକଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପାରମହଂସ ସଂହିତାର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଉତ୍ତରାର୍ଧରେ 'ପୃଥୁଙ୍କ କ୍ରୋଧ କଥା' ନାମକ ଏକାଶୀତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ସୂର୍ଯୋପରାଗପର୍ଵଣି ଯଦୁଭିଃ ସହ କୁରୂଣାଂ ନନ୍ଦାଦିଗୋପାନାଂ ଚ ସମାଗମଃ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଅଥୈକଦା ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ ଵସତୋ ରାମକୃଷ୍ଣଯୋଃ । ସୂର୍ଯୋପରାଗଃ ସୁମହାନାସୀତ୍କଲ୍ପକ୍ଷଯେ ଯଥା

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏକ ଦିନ ଦ୍ୱାରକାରେ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ବସିଥିବା ବେଳେ, ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟଗ୍ରହଣ ଘଟିଲା, ଯେପରି କଳ୍ପ ଶେଷରେ ହୁଏ।

ତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମନୁଜା ରାଜନ୍ପୁରସ୍ତାଦେଵ ସର୍ଵତଃ । ସମନ୍ତପଞ୍ଚକଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଯଯୁଃ ଶ୍ରେଯୋଵିଧିତ୍ସଯା

ହେ ରାଜା, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସି, ଶୁଭ ଲାଭ ପାଇବା ଆଶାରେ ସମନ୍ତପଞ୍ଚକ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ।

ନିଃକ୍ଷତ୍ରିଯାଂ ମହୀଂ କୁର୍ଵନ୍ରାମଃ ଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଵରଃ । ନୃପାଣାଂ ରୁଧିରୌଘେଣ ଯତ୍ର ଚକ୍ରେ ମହାହ୍ରଦାନ୍

ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ, ରାଜାମାନଙ୍କ ରକ୍ତର ଧାରାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଝିଅଁ ତିଆରି କରି, ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟଶୂନ୍ୟ କରିଦେଲେ।

ଈଜେ ଚ ଭଗଵାନ୍ରାମୋ ଯତ୍ରାସ୍ପୃଷ୍ଟୋଽପି କର୍ମଣା । ଲୋକଂ ସଙ୍ଗ୍ରାହଯନ୍ନୀଶୋ ଯଥାନ୍ଯୋଽଘାପନୁତ୍ତଯେ

ସେଠାରେ ଭଗବାନ୍ ରାମ, କର୍ମରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋକଙ୍କୁ ଏକଠା କରି, ଅନ୍ୟମାନେ ଯେପରି ସଂସାରର ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ କରେ, ସେପରି ଯଜ୍ଞ କଲେ।

ମହତ୍ଯାଂ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଯାଂ ତତ୍ରାଗନ୍ଭାରତୀଃ ପ୍ରଜାଃ । ଵୃଷ୍ଣଯଶ୍ଚ ତଥାକ୍ରୂର ଵସୁଦେଵାହୁକାଦଯଃ

ସେ ବଡ଼ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାରେ ଭାରତର ଲୋକମାନେ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ, ଏବଂ ଅକୃର, ବସୁଦେବ, ଅହୁକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିଥିଲେ।

ଯଯୁର୍ଭାରତ ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ସ୍ଵମଘଂ କ୍ଷପଯିଷ୍ଣଵଃ । ଗଦପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସାମ୍ବାଦ୍ଯାଃ ସୁଚନ୍ଦ୍ରଶୁକସାରଣୈଃ

ସେ ଭାରତବଂଶୀମାନେ, ନିଜ ଦୋଷ ଦୂର କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ଗଦ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସୁଚନ୍ଦ୍ର, ଶୁକ, ସାରଣଙ୍କ ସହିତ ସେ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ।

ଆସ୍ତେଽନିରୁଦ୍ଧୋ ରକ୍ଷାଯାଂ କୃତଵର୍ମା ଚ ଯୂଥପଃ । ତେ ରଥୈର୍ଦେଵଧିଷ୍ଣ୍ଯାଭୈଃ ହଯୈଶ୍ଚ ତରଲପ୍ଲଵୈଃ

ଅନିରୁଦ୍ଧ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ରହିଲେ, ଏବଂ ଯୁଥପତି କୃତବର୍ମା ମଧ୍ୟ; ସେମାନେ ଦେବଚିହ୍ନ ଲାଗିଥିବା ରଥ ଓ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି ଦେଉଳି ହେଉଥିଲେ।

ଗଜୈର୍ନଦଦ୍‌ଭିରଭ୍ରାଭୈଃ ନୃଭିର୍ଵିଦ୍ଯାଧରଦ୍ଯୁଭିଃ । ଵ୍ଯରୋଚନ୍ତ ମହାତେଜାଃ ପଥି କାଞ୍ଚନମାଲିନଃ

ମେଘ ଭଳି ଗଜମାନେ ଗଜ୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଦେବମାନେଙ୍କ ସହିତ, ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ମହାତେଜସ୍ବୀମାନେ ପଥରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦେଉଳି ହେଉଥିଲେ।

ଦିଵ୍ଯସ୍ରଗ୍ଵସ୍ତ୍ରସନ୍ନାହାଃ କଲତ୍ରୈଃ ଖେଚରା ଇଵ । ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ମହାଭାଗା ଉପୋଷ୍ଯ ସୁସମାହିତାଃ

ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର ଓ କବଚ ପିନ୍ଧି, ନିଜ ଜଣାନୀମାନେ ସହିତ, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଦେବମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଉପବାସ ରହି, ମନ ଏକାଗ୍ର କଲେ।

ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଦଦୁର୍ଧେନୂଃ ଵାସଃସ୍ରଗ୍‌ରୁକ୍ମମାଲିନୀଃ । ରାମହ୍ରଦେଷୁ ଵିଧିଵତ୍ ପୁନରାପ୍ଲୁତ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣଯଃ

ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଗାଈ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ସୁନା ଗହଣା ଦେଲେ; ପରେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ରାମଙ୍କ ଝିଅଁରେ ପୁନି ସ୍ନାନ କଲେ।