ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଦେଵର୍ଷିପିତୃଭୂତାନି ଲୋକପାଲାଃ ସହାନୁଗାଃ । ପୂଜିତାସ୍ତଂ ଅନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ସ୍ଵଧାମାନି ଯଯୁର୍ନୃପ

ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ, ଭୂତମାନେ, ଲୋକପାଳ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସହଯାତୀମାନେ ସମ୍ମାନ ପାଇ, ଅନୁମତି ଦେଇ, ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ।

ହରିଦାସସ୍ଯ ରାଜର୍ଷେ ରାଜସୂଯମହୋଦଯମ୍ । ନୈଵାତୃପ୍ଯନ୍ ପ୍ରଶଂସନ୍ତଃ ପିବନ୍ ମର୍ତ୍ଯୋଽମୃତଂ ଯଥା

ହରିଦାସଙ୍କର ରାଜସୂୟ ମହୋତ୍ସବକୁ ରାଜାମାନେ ଏମିତି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ କେବେ ଅକ୍ଲାନ୍ତ ହେଉନଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ମଣିଷ ଅମୃତ ପିଇଲେ କେବେ ଅପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ।

ତତୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ରାଜା ସୁହୃତ୍ ସଂବଂନ୍ଧି ବାନ୍ଧଵାନ୍ । ପ୍ରେମ୍ଣା ନିଵାରଯାମାସ କୃଷ୍ଣଂ ଚ ତ୍ଯାଗକାତରଃ

ତାପରେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧୀ, ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ ଓ ମିତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ବିଦାୟ ଦେଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବି ଅନିଚ୍ଛାରେ ବିଦାୟ କଲେ।

ଭଗଵାନପି ତତ୍ରାଙ୍‌ଗ ନ୍ଯଵାତ୍ସୀତ୍ ତତ୍ପ୍ରିଯଂକରଃ । ପ୍ରସ୍ଥାପ୍ଯ ଯଦୁଵୀରାଂଶ୍ଚ ସାମ୍ବାଦୀଂଶ୍ଚ କୁଶସ୍ଥଲୀମ୍

ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଭଗବାନ ସେଠାରେ କିଛିଦିନ ରହିଲେ, ଏବଂ ସାମ୍ବା ଓ ଅନ୍ୟ ଯଦୁବୀରମାନେଙ୍କୁ କୁଶସ୍ଥଳୀକୁ ପଠାଇଲେ।

ଇତ୍ଥଂ ରାଜା ଧର୍ମସୁତୋ ମନୋରଥମହାର୍ଣଵମ୍ । ସୁଦୁସ୍ତରଂ ସମୁତ୍ତୀର୍ଯ କୃଷ୍ଣେନାସୀଦ୍ ଗତଜ୍ଵରଃ

ଏଭଳି ଧର୍ମପୁତ୍ର ରାଜା ତାଙ୍କର ମନର ଅପାର ଆକାଂକ୍ଷାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟାରେ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦୁଃଖ ହୀନ ହେଲେ।

ଏକଦାନ୍ତଃପୁରେ ତସ୍ଯ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦୁର୍ଯୋଧନଃ ଶ୍ରିଯମ୍ । ଅତପ୍ଯଦ୍ ରାଜସୂଯସ୍ଯ ମହିତ୍ଵଂ ଚାଚ୍ଯୁତାତ୍ମନଃ

ଏକଦିନ ରାଜମହଳରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ରାଜସୂୟର ଏତେ ଭବ୍ୟତା ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ମହିମା ଦେଖି ଅନ୍ତରେ ଜ୍ୱଳନ ଅନୁଭବ କଲେ।

( ଵସଂତତିଲକା ) ଯସ୍ମିନ୍ ନରେନ୍ଦ୍ରଦିତିଜେନ୍ଦ୍ର ସୁରେନ୍ଦ୍ରଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ନାନା ଵିଭାନ୍ତି କିଲ ଵିଶ୍ଵସୃଜୋପକୢପ୍ତାଃ । ତାଭିଃ ପତୀନ୍ଦ୍ରୁପଦରାଜସୁତୋପତସ୍ଥେ ଯସ୍ଯାଂ ଵିଷକ୍ତହୃଦଯଃ କୁରୁରାଡତପ୍ଯତ୍

ଯେଉଁଠାରେ ରାଜା, ଦାନବ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଧନ-ସମ୍ପଦ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଚତୁରତାରେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା, ସେଠି ଦ୍ରୁପଦର ଝିଅଙ୍କ ପାଖରେ ତାଙ୍କ ପତି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ କୁରୁରାଜଙ୍କ ହୃଦୟ ସେଠି ଆକୃଷ୍ଟ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଇପଡ଼ିଲା।

ଯସ୍ମିନ୍ ତଦା ମଧୁପତେର୍ମହିଷୀସହସ୍ରଂ ଶ୍ରୋଣୀଭରେଣ ଶନକୈଃ କ୍ଵଣଦଙ୍‌ଘ୍ରିଶୋଭମ୍ । ମଧ୍ଯେ ସୁଚାରୁ କୁଚକୁଙ୍କୁମଶୋଣହାରଂ ଶ୍ରୀମନ୍ମୁଖଂ ପ୍ରଚଲକୁଣ୍ଡଲକୁନ୍ତଲାଢ୍ଯମ୍

ସେଠି ଏହି ସମୟରେ ମଧୁପତିଙ୍କ ହଜାର ରାନୀ ଭାରି ନିତମ୍ଭ ଓ ମୃଦୁ ଘଂଟିର ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ରତ୍ନ ହାର, ରଙ୍ଗିନ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ଲମ୍ବା କେଶରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ସଭାଯାଂ ମଯକୢପ୍ତାଯାଂ କ୍ଵାପି ଧର୍ମସୁତୋଽଧିରାଟ୍ । ଵୃତୋଽନୁଗୈର୍ବନ୍ଧୁଭିଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣେନାପି ସ୍ଵଚକ୍ଷୁଷା

ମାୟାଙ୍କ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ସଭାରେ ଧର୍ମପୁତ୍ର ରାଜା ତାଙ୍କ ସହଚର, ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବସିଥିଲେ।

ଆସୀନଃ କାଞ୍ଚନେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଆସନେ ମଘଵାନିଵ । ପାରମେଷ୍ଠ୍ଯଶ୍ରୀଯା ଜୁଷ୍ଟଃ ସ୍ତୂଯମାନଶ୍ଚ ଵନ୍ଦିଭିଃ

ସେ ଏକ ସୁନାର ଆସନରେ ବସିଥିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସନ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟରେ ଭରପୂର ଓ ବଦିନ୍ଦମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।

ତତ୍ର ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ମାନୀ ପରୀତୋ ଭ୍ରାତୃଭିର୍ନୃପ । କିରୀଟମାଲୀ ନ୍ଯଵିଶଦ୍ ଅସିହସ୍ତଃ କ୍ଷିପନ୍ ରୁଷା

ସେଠି ଦୁର୍ୟୋଧନ ଗର୍ବିତ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେଙ୍କ ସହିତ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ହାତରେ ତଳୱାର ଧରି ରୋଷରେ ତାହାକୁ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।

ସ୍ଥଲେଽଭ୍ଯଗୃହ୍ଣାଦ୍ ଵସ୍ତ୍ରାନ୍ତଂ ଜଲଂ ମତ୍ଵା ସ୍ଥଲେଽପତତ୍ । ଜଲେ ଚ ସ୍ଥଲଵଦ୍ ଭ୍ରାନ୍ତ୍ଯା ମଯମାଯାଵିମୋହିତଃ

ଭୂମିରେ ଜଳ ଭାବି ଜାମାର କୋଣାକୁ ଧରିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠି ଶୁଖିଲା ଥିଲା; ଏବଂ ଜଳରେ ଭୂମି ଭାବି ଭୁଲରେ ପାଦ ଦେଲେ, କାରଣ ମାୟାଙ୍କ ମୋହରେ ସେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲେ।

ଜହାସ ଭୀମସ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ତ୍ରିଯୋ ନୃପତଯୋଽପରେ । ନିଵାର୍ଯମାଣା ଅପ୍ଯଙ୍‌ଗ ରାଜ୍ଞା କୃଷ୍ଣାନୁମୋଦିତାଃ

ଏହା ଦେଖି ଭୀମ ହସିଲେ, ତେଣୁ ମହିଳାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ହସିଲେ; ରାଜା ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏହି ହସକୁ ସମ୍ମତି ଦେଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ସ ଵ୍ରୀଡିତୋଽଵାଗ୍ଵଦନୋ ରୁଷା ଜ୍ଵଲନ୍ ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ତୂଷ୍ଣୀଂ ପ୍ରଯଯୌ ଗଜାହ୍ଵଯମ୍ । ହାହେତି ଶବ୍ଦଃ ସୁମହାନଭୂତ୍ ସତାଂ ଅଜାତଶତ୍ରୁର୍ଵିମନା ଇଵାଭଵତ୍ । ବଭୂଵ ତୂଷ୍ଣୀଂ ଭଗଵାନ୍ଭୁଵୋ ଭରଂ ସମୁଜ୍ଜିହୀର୍ଷୁର୍ଭ୍ରମତି ସ୍ମ ଯଦ୍ ଦୃଶା

ଦୁର୍ୟୋଧନ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇ ରୋଷରେ ଜ୍ୱଳି ଚୁପଚାପ ଗଜାହ୍ୱୟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସଦ୍ଜନମାନେ 'ହା ହେ' ବୋଲି ବଡ଼ ଚିତ୍କାର କଲେ, ଅଜାତଶତ୍ରୁ ମନେ ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ। ଭଗବାନ ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲେ, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଦୃଷ୍ଟି ଘୁରାଉଥିଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଏତତ୍ତେଽଭିହିତଂ ରାଜନ୍ ଯତ୍ପୃଷ୍ଟୋଽହମିହ ତ୍ଵଯା । ସୁଯୋଧନସ୍ଯ ଦୌରାତ୍ମ୍ଯଂ ରାଜସୂଯେ ମହାକ୍ରତୌ

ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲ, ସେଇ ମହା ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ସୁୟୋଧନଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟତା ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ଉତ୍ତରାର୍ଧେ ଦୁର୍ଯୋଧନମାନଭଂଗୋ ନାମ ପଞ୍ଚସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଉତ୍ତରାର୍ଦ୍ଧରେ 'ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ' ନାମକ ପଞ୍ଚସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଶାଲ୍ଵସ୍ଯ ଯଦୁଭିଃ ସହ ଯୁଦ୍ଧମ୍ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଅଥାନ୍ଯଦପି କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଶ୍ରୃଣୁ କର୍ମାଦ୍‌ଭୁତଂ ନୃପ । କ୍ରୀଡାନରଶରୀରସ୍ଯ ଯଥା ସୌଭପତିର୍ହତଃ

ଶାଲ୍ବ ଓ ଯଦୁମାନେଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ — ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏବେ ମୁଁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଉ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଥା କହିବି, ହେ ରାଜା, କିପରି ଖେଳମସ୍ତ ଓ ଦେହହୀନ ଭାବରେ ସେ ଶାଲ୍ବପତିଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।

ଶିଶୁପାଲସଖଃ ଶାଲ୍ଵୋ ରୁକ୍ମିଣ୍ଯୁଦ୍‌ଵାହ ଆଗତଃ । ଯଦୁଭିର୍ନିର୍ଜିତଃ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଜରାସନ୍ଧାଦଯସ୍ତଥା

ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ସଖା ଶାଲ୍ବ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହରେ ଆସିଥିଲେ; ସେଠାରେ ଯଦୁମାନେ, ଜରାସନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହେଲେ।

ଶାଲ୍ଵଃ ପ୍ରତିଜ୍ଞାମକରୋତ୍ ଶ୍ରୃଣ୍ଵତାଂ ସର୍ଵଭୂଭୁଜାମ୍ । ଅଯାଦଵାଂ କ୍ଷ୍ମାଂ କରିଷ୍ଯେ ପୌରୁଷଂ ମମ ପଶ୍ଯତ

ଶାଲ୍ବ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ: 'ମୁଁ ଏଇ ପୃଥିବୀକୁ ଯଦୁମାନେଠାରୁ ଶୂନ୍ୟ କରିଦେବି—ମୋର ପ୍ରାକ୍ରମ ଦେଖ।'

ଇତି ମୂଢଃ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ଦେଵଂ ପଶୁପତିଂ ପ୍ରଭୁମ୍ । ଆରାଧଯାମାସ ନୃପଃ ପାଂସୁମୁଷ୍ଟିଂ ସକୃଦ୍ ଗ୍ରସନ୍

ଏଭଳି ଅବିବେକୀ ଶପଥ କରି, ରାଜା ପଶୁପତି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏକଥର ପାଉଁଡ଼ି ଧୂଳି ଗିଲି ଉପାସନା କଲେ।

ସଂଵତ୍ସରାନ୍ତେ ଭଗଵାନ୍ ଆଶୁତୋଷ ଉମାପତିଃ । ଵରେଣ ଚ୍ଛନ୍ଦଯାମାସ ଶାଲ୍ଵଂ ଶରଣମାଗତମ୍

ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, ଉମାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଭଗବାନ, ଶାଲ୍ବଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବାରୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ କହିଲେ।

ଦେଵାସୁରମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ଗନ୍ଧର୍ଵୋରଗରକ୍ଷସାମ୍ । ଅଭେଦ୍ଯଂ କାମଗଂ ଵଵ୍ରେ ସ ଯାନଂ ଵୃଷ୍ଣିଭୀଷଣମ୍

ଶାଲ୍ବ ଦେବତା, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସର୍ପ ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭାଙ୍ଗିପାରିବେନି, ଇଚ୍ଛାମତେ ଯେଉଁଠି ଚାଲିପାରିବ, ଏମିତି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯାନ ଚାହିଲେ, ଯାହା ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ଦେଖି ଭୟ ପାଉଥିଲେ।

ତଥେତି ଗିରିଶାଦିଷ୍ଟୋ ମଯଃ ପରପୁରଂଜଯଃ । ପୁରଂ ନିର୍ମାଯ ଶାଲ୍ଵାଯ ପ୍ରାଦାତ୍ ସୌଭମଯସ୍ମଯମ୍

ଗିରିଶ କହିଲେ, 'ତଥାastu', ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଶତ୍ରୁନଗର ଜିତିଥିବା ମୟା ଏକ ଲୋହାର ସୌଭ ନାମକ ନଗର ତିଆରି କରି ଶାଲ୍ବଙ୍କୁ ଦେଲେ।

ସ ଲବ୍ଧ୍ଵା କାମଗଂ ଯାନଂ ତମୋଧାମ ଦୁରାସଦମ୍ । ଯଯସ୍ଦ୍‌ଵାରଵତୀଂ ଶାଲ୍ଵୋ ଵୈରଂ ଵୃଷ୍ଣିକୃତଂ ସ୍ମରନ୍

ଏହି ଇଚ୍ଛାପୂରଣ, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅପରିଜିତ ଯାନ ପାଇ ଶାଲ୍ବ, ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଶତ୍ରୁତା କରିଥିଲେ, ତାହା ମନେକରି ଦ୍ୱାରାବତୀକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ନିରୁଧ୍ଯ ସେନଯା ଶାଲ୍ଵୋ ମହତ୍ଯା ଭରତର୍ଷଭ । ପୁରୀଂ ବଭଞ୍ଜୋପଵନାନ୍ ଉଦ୍ଯାନାନି ଚ ସର୍ଵଶଃ

ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶାଲ୍ବ ତାଙ୍କ ବଡ଼ ସେନା ନେଇ ସହରକୁ ଅଘାତ କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଉପବନ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ।

ସଗୋପୁରାଣି ଦ୍ଵାରାଣି ପ୍ରାସାଦାଟ୍ଟାଲତୋଲିକାଃ । ଵିହାରାନ୍ ସ ଵିମାନାଗ୍ର୍ଯାନ୍ ନିପେତୁଃ ଶସ୍ତ୍ରଵୃଷ୍ଟଯଃ

ସହରର ଦ୍ୱାର, ଗୋପୁର, ମହଳ, ବାଲକନି, ବିହାର ଓ ଉଚ୍ଚ ମନ୍ଦିରମାନେ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା।

ଶିଲା ଦ୍ରୁମାଶ୍ଚାଶନଯଃ ସର୍ପା ଆସାରଶର୍କରାଃ । ପ୍ରଚଣ୍ଡଶ୍ଚକ୍ରଵାତୋଽଭୂତ୍ ରଜସାଚ୍ଛାଦିତା ଦିଶଃ

ପାଥର, ଗଛ, ବିଜୁଳି, ସାପ ଏବଂ କଣ୍ଟାକୁଣ୍ଡ ଝଡ଼ି ପଡ଼ିଲା; ଭୟଙ୍କର ପବନ ବହିଲା, ଧୂଳିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଢାକିଗଲା।

ଇତ୍ଯର୍ଦ୍ଯମାନା ସୌଭେନ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ନଗରୀ ଭୃଶମ୍ । ନାଭ୍ଯପଦ୍ଯତ ଶଂ ରାଜନ୍ ତ୍ରିପୁରେଣ ଯଥା ମହୀ

ଏଭଳି ଭାବେ, ସୌଭ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହର ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଅତ୍ୟାଚାରିତ ହେଉଥିଲା, ରାଜନ, ମାନେ ଯେପରି ତ୍ରିପୁର ଆକ୍ରମଣ କାଳରେ ପୃଥିବୀରେ ଶାନ୍ତି ନଥିଲା।

ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ବାଧ୍ଯମାନା ନିଜାଃ ପ୍ରଜାଃ । ମ ଭୈଷ୍ଟେତ୍ଯଭ୍ଯଧାଦ୍‌ ଵୀରୋ ରଥାରୂଢୋ ମହାଯଶାଃ

ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଭଗବାନ ନିଜ ପ୍ରଜାମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ରଥରେ ଚଢ଼ି, 'ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ!' ବୋଲି କହିଲେ।