ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ପ୍ରେଷିତା ହରିଲୋକେ ତେ ଯତ୍ର ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଯୋଗିନଃ । ଗୋକର୍ଣେନ ସ ଗୋପାଲୋ ଗୋଲୋକଂ ଗୋପଵଲ୍ଲଭମ୍ । କଥାଶ୍ରଵଣତଃ ପ୍ରୀତୋ ନିର୍ଯଯୌ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ

ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କ ଲୋକକୁ ପଠାଯାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ଯାଆନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ସେ ଗୋପାଳ ଗଲେ, ଗୋଲୋକକୁ, ଯାହା ଗୋପମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ। କଥାଶ୍ରବଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ପ୍ରଭୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଅଯୋଧ୍ଯାଵାସିନଂ ପୂର୍ଵଂ ଯଥା ରାମେଣ ସଂଗତାଃ । ତଥା କୃଷ୍ଣେନ ତେ ନୀତା ଗୋଲୋକଂ ଯୋଗିଦୁର୍ଲଭମ୍

ଯେପରି ଆୟୋଧ୍ୟାବାସୀମାନେ ପୂର୍ବରୁ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଥିଲେ, ସେପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଯୋଗୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ସେ ଗୋଲୋକକୁ ନେଇଯିବାଗଲେ।

ଯତ୍ର ସୂର୍ଯସ୍ଯ ସୋମସ୍ଯ ସିଦ୍ଧାନାଂ ନ ଗତିଃ କଦା । ତଂ ଲୋକଂ ହି ଗତାସ୍ତେ ତୁ ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗଵତଶ୍ରଵାତ୍

ଯେଉଁ ଲୋକକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ବା ସିଦ୍ଧମାନେ କେବେ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ସେହି ଲୋକକୁ ସେମାନେ ଗଲେ, ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା।

(ଇଂଦ୍ରଵଂଶା) ବ୍ରୂମୋଽତ୍ର ତେ କିଂ ଫଲଵୃନ୍ଦମୁଜ୍ଜ୍ଵଲଂ ସପ୍ତାହଯଜ୍ଞେନ କଥାସୁ ସଂଚିତମ୍ । କର୍ଣେନ ଗୋକର୍ଣକଥାକ୍ଷରୋ ଯୈଃ ପୀତଶ୍ଚ ତେ ଗର୍ଭଗତା ନ ଭୂଯଃ

ଆମେ କହୁଅଛୁ — ସପ୍ତାହ ଯଜ୍ଞରେ କଥାମାନେ ଯେଉଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥାର ଅକ୍ଷରକୁ କାନରେ ପିଇଥିବା ଲୋକମାନେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗର୍ଭରେ ଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି।

ଵାତାମ୍ବୁପର୍ଣାଶନ ଦେହଶୋଷଣୈଃ ତପୋଭିଃ ଉଗ୍ରୈଃ ଚିରକାଲସଂଚିତୈଃ । ଯୋଗୈଶ୍ଚ ସଂଯାନ୍ତି ନ ତାଂ ଗତିଂ ଵୈ ସପ୍ତାହଗାଥାଶ୍ରଵଣେନ ଯାନ୍ତି ଯାମ୍

ବାୟୁ, ପାଣି ଓ ପତ୍ର ଖାଇ, ଦେହକୁ ଶୁଷ୍କ କରୁଥିବା ଦୀର୍ଘକାଳ ତପସ୍ୟା, ତୀବ୍ର ତପ, ଏବଂ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଗତି ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, ସେହି ଗତି ସପ୍ତାହ କଥାଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ପାଇଥାନ୍ତି।

(ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଇତିହାସଂ ଇମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଶାଣ୍ଡିଲ୍ଯୋଽପି ମୁନୀଶ୍ଵରଃ । ପଠତେ ଚିତ୍ରକୂଟସ୍ଥୋ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦପରିପ୍ଲୁତଃ

ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଇତିହାସକୁ ମହାମୁନି ଶାଣ୍ଡିଲ୍ୟ, ଯିଏ ଚିତ୍ରକୂଟରେ ରହନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦରେ ଡୁବିଯାଇ, ପଢ଼ନ୍ତି।

(ଇଂଦ୍ରଵଜ୍ରା) ଆଖ୍ଯାନମେତତ୍ ପରମଂ ପଵିତ୍ରଂ ଶ୍ରୁତଂ ସକୃଦ୍ଵୈ ଵିଦହେଦଘୌଘମ୍ । ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ପ୍ରଯୁକ୍ତଂ ପିତୃତୃପ୍ତିମାଵହେତ୍ ନିତ୍ଯଂ ସୁପାଠାଦ ଅପୁନର୍ଭଵଂ ଚ

ଏହି କଥାଟି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବିତ୍ର; ଏହାକୁ ଏକଥର ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ପଢ଼ାଗଲେ ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି; ନିତ୍ୟ ପଢ଼ାରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ।

ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗଵତମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ - ଷଷ୍ଠୋଽଧ୍ଯାଯଃ ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗଵତ ସପ୍ତାହପାରାଯଣଵିଧିଃ କୁମାରା ଊଚୁଃ - (ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଅଥ ତେ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମଃ ସପ୍ତାହଶ୍ରଵଣେ ଵିଧିମ୍ । ସହାଯୈର୍ଵସୁଭିଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରାଯଃ ସାଧ୍ଯୋ ଵିଧିଃ ସ୍ମୃତଃ

ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗବତର ମହିମା — ଛଅଟିଏ ଅଧ୍ୟାୟ: ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗବତ ସପ୍ତାହ ପାଠ ପ୍ରଣାଳୀ। କୁମାରମାନେ କହିଲେ — ଏବେ ଆମେ ସପ୍ତାହ ଶ୍ରବଣର ବିଧି କହିବା। ସାଥୀ ଓ ଧନ ସହିତ ଏହି ବିଧି ସାଧାରଣତଃ ସଫଳ ହୁଏ।

ଦୈଵଜ୍ଞଂ ତୁ ସମାହୂଯ ମୁହୂର୍ତଂ ପୃଚ୍ଛ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ । ଵିଵାହେ ଯାଦୃଶଂ ଵିତ୍ତଂ ତାଦୃଶଂ ପରିକଲ୍ପଯେତ୍

ଏକ ଜ୍ୟୋତିଷୀଙ୍କୁ ଡାକି, ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବିଷୟରେ ସାବଧାନରେ ପଚାରିବା ଉଚିତ୍। ବିବାହରେ ଯେପରି ଖର୍ଚ୍ଚ ହୁଏ, ସେପରି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର।

ନଭସ୍ଯ ଆଶ୍ଵିନୋର୍ଜୌ ଚ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷଃ ଶୁଚିର୍ନଭାଃ । ଏତେ ମାସାଃ କଥାରମ୍ଭେ ଶ୍ରୋତୄଣାଂ ମୋକ୍ଷସୂଚକାଃ

ନଭସ, ଆଶ୍ୱିନ, ଉର୍ଜା ଓ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ — ଏହି ଚାରି ମାସ କଥା ଆରମ୍ଭ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ। ଏହି ମାସମାନେ ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୋକ୍ଷର ସୂଚନା ଦେଇଥାଏ।

ମାସାନାଂ ଵିପ୍ର ହେଯାନି ତାନି ତ୍ଯାଜ୍ଯାନି ସର୍ଵଥା । ସହାଯାଶ୍ଚେତରେ ତତ୍ର କର୍ତଵ୍ଯାଃ ସୋଦ୍ଯମାଶ୍ଚ ଯେ

ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମାସ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍। ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେବା ଦରକାର। ଅନ୍ୟ ସାଥୀମାନେ ଏଠାରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେବା ଚାହିଁଦିଏ, ଯେମାନେ ଉତ୍ସାହୀ।

ଦେଶେ ଦେଶେ ତଥା ସେଯଂ ଵାର୍ତା ପ୍ରେଷ୍ଯା ପ୍ରଯତ୍ନତଃ । ଭଵିଷ୍ଯତି କଥା ଚାତ୍ର ଆଗନ୍ତଵ୍ଯଂ କୁଟୁମ୍ବିଭିଃ

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ସୂଚନା ଉତ୍ସାହରେ ପଠାଯିବା ଉଚିତ୍। ଏଠାରେ କଥା ହେବ, ଏବଂ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଆସିବା ଦରକାର।

ଦୂରେ ହରିକଥାଃ କେଚିତ୍ ଦୂରେ ଚାଚ୍ଯୁତକୀର୍ତନାଃ । ସ୍ତ୍ରିଯଃ ଶୂଦ୍ରାଦଯୋ ଯେ ଚ ତେଷାଂ ବୋଧୋ ଯତୋ ଭଵେତ୍

କିଛି ହରିକଥା ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ଦୂରେ ଅଛି। ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ — ସେମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇବା ଦରକାର।

ଦେଶେ ଦେଶେ ଵିରକ୍ତା ଯେ ଵୈଷ୍ଣଵାଃ କୀର୍ତନୋତ୍ସୁକାଃ । ତେଷ୍ଵେଵ ପତ୍ରଂ ପ୍ରେଷ୍ଯଂ ଚ ତଲ୍ଲେଖନଂ ଇତୀରିତମ୍

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଯେଉଁ ବିରକ୍ତ ବୈଷ୍ଣବମାନେ କୀର୍ତ୍ତନରେ ଉତ୍ସୁକ, ସେମାନଙ୍କୁ ଚିଠି ପଠାଯିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଲେଖା ଏଭଳି ନିୟମିତ।

ସତାଂ ସମାଜୋ ଭଵିତା ସପ୍ତରାତ୍ରଂ ସୁଦୁର୍ଲଭଃ । ଅପୂର୍ଵରସରୂପୈଵ କଥା ଚାତ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତି

ସତ୍‌ଜନଙ୍କ ଏକତ୍ରିକରଣ ସପ୍ତ ରାତି ପାଇଁ ହେବ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏଠାରେ କଥା ଅପୂର୍ବ ରସର ହେବ।

ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗଵତ ପୀଯୁଷ ପାନାଯ ରସଲମ୍ପଟାଃ । ଭଵନ୍ତଶ୍ଚ ତଥା ଶୀଘ୍ରଂ ଆଯାତ ପ୍ରେମତତ୍ପରାଃ

ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗବତର ଅମୃତ ପିବିବାକୁ ଯେଉଁମାନେ ଆଗ୍ରହୀ, ସେମାନେ ସ୍ନେହରେ ଏଠାକୁ ଶୀଘ୍ର ଆସନ୍ତୁ।

ନାଵକାଶଃ କଦାଚିତ୍ ଚେତ୍ ଦିନମାତ୍ରଂ ତଥାପି ତୁ । ସର୍ଵଥାଽଽଗମନଂ କାର୍ଯଂ କ୍ଷଣୋଽତ୍ରୈଵ ସୁଦୁର୍ଲଭଃ

କେବେ ଯଦି ଥାଏନାହିଁ ଅବସର, ଏକ ଦିନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ତଥାପି ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରେ ଆସିବା ଦରକାର; ଏଠାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।

ଏଵମାକାରଣଂ ତେଷାଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ଵିନଯେନ ଚ । ଆଗନ୍ତୁକାନାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଵାସସ୍ଥାନାନି କଲ୍ପଯେତ୍

ଏଭଳି ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବିନୟରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ୍। ଆସୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ରହିବା ସ୍ଥାନ ଦେବା ଦରକାର।

ତୀର୍ଥେ ଵାପି ଵନେ ଵାପି ଗୃହେ ଵା ଶ୍ରଵଣଂ ମତମ୍ । ଵିଶାଲା ଵସୁଧା ଯତ୍ର କର୍ତଵ୍ଯଂ ତତ୍କଥାସ୍ଥଲମ୍

ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲରେ, କିମ୍ବା ଘରେ — ଯେଉଁଠି ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ, ସେଠି ଶ୍ରବଣ କରିବାକୁ ସର୍ବଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ଏହି ବିଶାଳ ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଠି ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନ ମିଳେ, ସେଠି ଏହି କଥାମୃତ ଶୁଣିବା ଉଚିତ ।

ଶୋଧନଂ ମାର୍ଜନଂ ଭୂମେଃ ଲେପନଂ ଧାତୁମଣ୍ଡନମ୍ । ଗୃହୋପସ୍କରମୁଦ୍ଧ୍ରୁତ୍ଯ ଗୃହକୋଣେ ନିଵେଶଯେତ୍

ଭୂମିକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିବା, ସଫା କରିବା, ଲେପନ ଓ ଖଣିଜ ପଦାର୍ଥରେ ସଜାଇବା ଦରକାର; ଘରର ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀକୁ ଉଠାଇ ଘରର କୌଣାରେ ରଖିଦେବା ଉଚିତ ।

ଅର୍ଵାକ୍ ପଂଚାହତୋ ଯତ୍ନାତ୍ ଆସ୍ତୀର୍ଣାନି ପ୍ରମେଲଯେତ୍ । କର୍ତଵ୍ଯୋ ମଣ୍ଡପଃ ପ୍ରୋଚ୍ଚୈଃ କଦଲୀଖଣ୍ଡମଣ୍ଡିତଃ

ପାଞ୍ଚ ଦିନ ପରେ, ପୂର୍ବରୁ ପିଛାଇ ରଖାଯାଇଥିବା ଚଉକି ବା ଛାଦରକୁ ଭଲଭାବେ ସଫା କରିବା ଦରକାର; ଉଚ୍ଚ ଏବଂ କଦଳୀ ଗଛର ତଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏକ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ ।

ଫଲପୁଷ୍ପଦଲୈର୍ଵିଷ୍ଵକ୍ ଵିତାନେନ ଵିରାଜିତଃ । ଚତୁର୍ଦିକ୍ଷୁ ଧ୍ଵଜାରୋପୋ ବହୁସମ୍ପଦ୍ଵିରାଜିତଃ

ଫଳ, ଫୁଲ ଓ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ମଣ୍ଡପକୁ ଶୋଭାୟମାନ କରିବା ଦରକାର; ଚାରିଦିଗରେ ପତାକା ଉଠାଇବା ଓ ବହୁ ସମ୍ପଦ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଆଲୋକିତ କରିବା ଉଚିତ ।

ଊର୍ଧ୍ଵଂ ସପ୍ତୈଵ ଲୋକାଶ୍ଚ କଲ୍ପନୀଯାଃ ସଵିସ୍ତରମ୍ । ତେଷୁ ଵିପ୍ରା ଵିରକ୍ତାଶ୍ଚ ସ୍ଥାପନୀଯାଃ ପ୍ରବୋଧ୍ଯ ଚ

ଉପରେ ସପ୍ତ ଲୋକକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଚିତ୍ରିତ କରିବା ଦରକାର; ସେଠି ନିରାସକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସିବେ ଓ ସଚେତନ କରାଯିବେ ।

ପୂର୍ଵଂ ତେଷାଂ ଆସନାନି କର୍ତଵ୍ଯାନି ଯଥୋତ୍ତରମ୍ । ଵକ୍ତୁଶ୍ଚାପି ତଦା ଦିଵ୍ଯଂ ଆସନଂ ପରିକଲ୍ପଯେତ୍

ପ୍ରଥମେ ସେମାନଙ୍କର ଆସନ ଅନୁକ୍ରମରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ; କଥାକାର ପାଇଁ ବିଶେଷ ଦିବ୍ୟ ଆସନ ତିଆରି କରିବା ଦରକାର ।

ଉଦଙ୍‌ମୁଖୋ ଭଵେଦ୍‌ଵକ୍ତା ଶ୍ରୋତା ଵୈ ପ୍ରାଙ୍‌ମୁଖସ୍ତଦା । ପ୍ରାଙ୍‌ମୁଖଶ୍ଚେତ୍ ଭଵେଦ୍‌ଵକ୍ତା ଶ୍ରୋତା ଚ ଉଦଙ୍‌ମୁଖସ୍ତଦା

କଥାକାର ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ବସିବେ, ଶ୍ରୋତା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ବସିବେ; ଯଦି କଥାକାର ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ବସନ୍ତି, ତେବେ ଶ୍ରୋତା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ବସିବେ ।

ଅଥଵା ପୂର୍ଵଦିଗ୍ଜ୍ଞେଯା ପୂଜ୍ଯପୂଜକମଧ୍ଯତଃ । ଶ୍ରୋତୄଣାଂ ଆଗମେ ପ୍ରୋକ୍ତା ଦେଶକାଲାଦିକୋଵିଦୈଃ

ଅଥବା, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ପୂଜ୍ୟ ଓ ପୂଜକଙ୍କ ମଧ୍ୟସ୍ଥଳ ବୋଲି ଜଣାଯିବ; ଶ୍ରୋତାମାନେ ଯେଉଁଠି ଆସିବେ, ସେଠି ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟ ଜଣା ଲୋକମାନେ ଏହି ପ୍ରକାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥାନ୍ତି ।

ଵିରକ୍ତୋ ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଵିପ୍ରୋ ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରଵିଶୁଦ୍ଧିକୃତ୍ । ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତକୁଶଲୋ ଧୀରୋ ଵକ୍ତା କାର୍ଯୋଽତି ନିଃସ୍ପୃହ

କଥାକାର ନିରାସକ୍ତ, ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର, ଉଦାହରଣ ଦେବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆସକ୍ତିହୀନ ହେବା ଉଚିତ ।

ଅନେକଧର୍ମନିଭ୍ରାନ୍ତାଃ ସ୍ତ୍ରୈଣାଃ ପାଖଣ୍ଡଵାଦିନଃ । ଶୁକଶାସ୍ତ୍ରକଥୋଚ୍ଚାରେ ତ୍ଯାଜ୍ଯାସ୍ତେ ଯଦି ପଣ୍ଡିତାଃ

ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ଧର୍ମରେ ଭ୍ରମିତ, ନାରୀ ଆସକ୍ତ, କିମ୍ବା ଅପସମ୍ପ୍ରଦାୟ ମତର ପ୍ରଚାରକ — ସେମାନେ ଯଦି ଶିକ୍ଷିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ର କଥାରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।

ଵକ୍ତୁଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ସହାଯାର୍ଥଂ ଅନ୍ଯଃ ସ୍ଥାପ୍ଯସ୍ତଥାଵିଧଃ । ପଣ୍ଡିତଃ ସଂଶଯଚ୍ଛେତ୍ତା ଲୋକବୋଧନତତ୍ପରଃ

କଥାକାରଙ୍କ ପାଖରେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଏମିତି ଜ୍ଞାନୀକୁ ବସାଇବା ଉଚିତ; ଯିଏ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିପାରେ ଓ ଲୋକମାନେ ଉପକୃତ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ ।