ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ମୃଦଙ୍‌ଗଶଙ୍ଖପଟହ ଵୀଣାପଣଵଗୋମୁଖୈଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚାରଵିନ୍ଦାକ୍ଷଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ନନୃତୁର୍ଜଗୁଃ

ମୃଦଙ୍ଗ, ଶଂଖ, ପଟହ, ବୀଣା, ବାଁଶୀ, ଗୋମୁଖ ଶବ୍ଦରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କମଳନୟନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ନୃତ୍ୟ କଲେ ଓ ଗୀତ ଗାଇଲେ।

ଏଵଂ ସୁହୃଦ୍‌ଭିଃ ପର୍ଯସ୍ତଃ ପୁଣ୍ଯଶ୍ଲୋକଶିଖାମଣିଃ । ସଂସ୍ତୂଯମାନୋ ଭଗଵାନ୍ ଵିଵେଶାଲଙ୍କୃତଂ ପୁରମ୍

ଏଭଳି ମିତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁକୁଟ ଭଳି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ଭଗବାନ ଶୋଭାମୟ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

( ଵସଂତତିଲକା ) ସଂସିକ୍ତଵର୍ତ୍ମ କରିଣାଂ ମଦଗନ୍ଧତୋଯୈଃ ଚିତ୍ରଧ୍ଵଜୈଃ କନକତୋରଣପୂର୍ଣକୁମ୍ଭୈଃ । ମୃଷ୍ଟାତ୍ମଭିର୍ନଵଦୁକୂଲଵିଭୂଷଣସ୍ରଗ୍ ଗନ୍ଧୈର୍ନୃଭିର୍ଯୁଵତିଭିଶ୍ଚ ଵିରାଜମାନମ୍

ହାତୀମାନଙ୍କ ମଦ ଗନ୍ଧ ମିଶିତ ଜଳରେ ପଥ ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ରଙ୍ଗିନ ପତାକା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତୋରଣ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶରେ ସଜିଥିଲା। ନୂଆ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଚମକୁଥିବା ପୁରୁଷ ଓ ଯୁବତୀମାନେ ସୁଗନ୍ଧ ଛଡ଼ାଇ ସହରକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥିଲେ।

ଉଦ୍ଦୀପ୍ତଦୀପବଲିଭିଃ ପ୍ରତିସଦ୍ମ ଜାଲ ନିର୍ଯାତଧୂପରୁଚିରଂ ଵିଲସତ୍ପତାକମ୍ । ମୂର୍ଧନ୍ଯହେମକଲଶୈ ରଜତୋରୁଶୃଙ୍‌ଗୈଃ ଜୁଷ୍ଟଂ ଦଦର୍ଶ ଭଵନୈଃ କୁରୁରାଜଧାମ

ତିନି ଦେଖିଲେ, ରାଜଧାନୀର ଘରମାନେ ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାରରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୀପ ଓ ବଳି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଫଡ଼ି ଉଡ଼ୁଥିବା ପତାକା, ଛାଦରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଓ ରୌପ୍ୟର ମହା ଶୃଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ୍ରିତ।

ପ୍ରାପ୍ତଂ ନିଶମ୍ଯ ନରଲୋଚନପାନପାତ୍ରମ୍ ଔତ୍ସୁକ୍ଯଵିଶ୍ଲଥିତକେଶ ଦୁକୂଲବନ୍ଧାଃ । ସଦ୍ଯୋ ଵିସୃଜ୍ଯ ଗୃହକର୍ମ ପତୀଂଶ୍ଚ ତଲ୍ପେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଯଯୁର୍ଯୁଵତଯଃ ସ୍ମ ନରେନ୍ଦ୍ରମାର୍ଗେ

ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ତୃପ୍ତି କରିବା ପାଇଁ ଯିଏ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଯୁବତୀମାନେ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଚୁଲି ଖୋଲିଯାଇଥିଲା, ପୋଷାକ ଅଧଖୋଲା ଥିଲା, ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଘରକାମ ଏବଂ ଶୟନରେ ଥିବା ପତିମାନେକୁ ଛାଡ଼ି, ରାଜପଥରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ତସ୍ମିନ୍ ସୁସଙ୍କୁଲ ଇଭାଶ୍ଵରଥଦ୍‌ଵିପଦ୍‌ଭିଃ କୃଷ୍ଣଂସଭାର୍ଯମୁପଲଭ୍ଯ ଗୃହାଧିରୂଢାଃ । ନାର୍ଯୋ ଵିକୀର୍ଯ କୁସୁମୈର୍ମନସୋପଗୁହ୍ଯ ସୁସ୍ଵାଗତଂ ଵିଦଧୁରୁତ୍ସ୍ମଯଵୀକ୍ଷିତେନ

ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ସେନାରେ ଭିଡ଼ ହୋଇଥିବା ସେଠାରେ, ଘରରୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହିତ ଦେଖି, ନାରୀମାନେ ଫୁଲ ଛିଟିଲେ, ମନରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ହସୁଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ମଧୁର ସ୍ୱାଗତ କଲେ।

ଊଚୁଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ପଥି ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ମୁକୁନ୍ଦପତ୍ନୀଃ ତାରା ଯଥୋଡୁପସହାଃ କିମକାର୍ଯମୂଭିଃ । ଯଚ୍ଚକ୍ଷୁଷାଂ ପୁରୁଷମୌଲିରୁଦାରହାସ ଲୀଲାଵଲୋକକଲଯୋତ୍ସଵମାତନୋତି

ପଥରେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେକୁ ଦେଖି, ନାରୀମାନେ କହିଲେ: 'ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ତାରାମାନେ ଯେପରି, ଏମିତି ସେମାନଙ୍କର କଣ ଅଭାବ? କାରଣ, ସେ ତ ନରମଣି, ତାଙ୍କର ମଧୁର ହସ ଓ ଖେଳାଳି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିଲେ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ସବ ହେଉଛି।'

ତତ୍ର ତତ୍ରୋପସଙ୍‌ଗମ୍ଯ ପୌରା ମଙ୍‌ଗଲପାଣଯଃ । ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଚକ୍ରୁଃ ସପର୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣାଯ ଶ୍ରେଣୀମୁଖ୍ଯା ହତୈନସଃ

ସେଠାରେ ପୌରଜନମାନେ ମଙ୍ଗଳ ଉପହାର ନେଇ ଆସି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ପାପମୁକ୍ତ ଲୋକମାନେ କ୍ରମରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ଅନ୍ତଃପୁରଜନୈଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ମୁକୁନ୍ଦଃ ଫୁଲ୍ଲଲୋଚନୈଃ । ସସମ୍ଭ୍ରମୈରଭ୍ଯୁପେତଃ ପ୍ରାଵିଶଦ୍ ରାଜମନ୍ଦିରମ୍

ଅନ୍ତଃପୁରର ଜନମାନେ ପ୍ରେମରେ ଫୁଲିଥିବା ଚକ୍ଷୁ ଓ ସମ୍ଭ୍ରମରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ, ଏବଂ ମୁକୁନ୍ଦ ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ପୃଥା ଵିଲୋକ୍ଯ ଭ୍ରାତ୍ରେଯଂ କୃଷ୍ଣଂ ତ୍ରିଭୁଵନେଶ୍ଵରମ୍ । ପ୍ରୀତାତ୍ମୋତ୍ଥାଯ ପର୍ଯଙ୍କାତ୍ ସସ୍ନୁଷା ପରିଷସ୍ଵଜେ

ପୃଥା, ତାଙ୍କର ଭାଉଜା ଝିଅ ଏବଂ ତିନି ଭୁବନର ନାଥ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରେମରେ ହୃଦୟ ଭରି ଶଯ୍ୟାରୁ ଉଠି, ସ୍ନୁଷୀମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।

ଗୋଵିନ୍ଦଂ ଗୃହମାନୀଯ ଦେଵଦେଵେଶମାଦୃତଃ । ପୂଜାଯାଂ ନାଵିଦତ୍ କୃତ୍ଯଂ ପ୍ରମୋଦୋପହତୋ ନୃପଃ

ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ, ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବତା, ଘରକୁ ଆଣି ଆଦର ସହ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କଲେ, ରାଜା ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଏତେ ମୁଗ୍ଧ ହେଲେ ଯେ, କେଉଁ ପୂଜା ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ପିତୃସ୍ଵସୁର୍ଗୁରୁସ୍ତ୍ରୀଣାଂ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚକ୍ରେଽଭିଵାଦନମ୍ । ସ୍ଵଯଂ ଚ କୃଷ୍ଣଯା ରାଜନ୍ ଭଗିନ୍ଯା ଚାଭିଵନ୍ଦିତଃ

କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପିତୃସ୍ୱସା, ମାତୃସ୍ୱସା ଓ ଗୁରୁମାନେକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ; ଏବଂ ରାଜା, କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ଶ୍ଵଶ୍ର୍ଵା ସଞ୍ଚୋଦିତା କୃଷ୍ଣା କୃଷ୍ଣପତ୍ନୀଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ । ଆନର୍ଚ ରୁକ୍ମିଣୀଂ ସତ୍ଯାଂ ଭଦ୍ରାଂ ଜାମ୍ବଵତୀଂ ତଥା

ଶ୍ୱଶ୍ରୁଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, କୃଷ୍ଣା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସମସ୍ତ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ରୁକ୍ମିଣୀ, ସତ୍ୟା, ଭଦ୍ରା ଓ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।

କାଲିନ୍ଦୀଂ ମିତ୍ରଵିନ୍ଦାଂ ଚ ଶୈବ୍ଯାଂ ନାଗ୍ନଜିତୀଂ ସତୀମ୍ । ଅନ୍ଯାଶ୍ଚାଭ୍ଯାଗତା ଯାସ୍ତୁ ଵାସଃସ୍ରଙ୍‌ମଣ୍ଡନାଦିଭିଃ

ସେମାନେ କାଳିନ୍ଦୀ, ମିତ୍ରବିନ୍ଦା, ଶୈବ୍ୟା, ନାଗ୍ନଜିତୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣବତୀ ଯେଉଁମାନେ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଆଭୂଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।

ସୁଖଂ ନିଵାସଯାମାସ ଧର୍ମରାଜୋ ଜନାର୍ଦନମ୍ । ସସୈନ୍ଯଂ ସାନୁଗାମତ୍ଯଂ ସଭାର୍ଯଂ ଚ ନଵଂ ନଵମ୍

ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସେନା, ସହଚର ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ସହିତ ବାରମ୍ବାର ନୂତନ ଆଦର ଓ ସୁବିଧା ସହିତ ରଖିଲେ।

ତର୍ପଯିତ୍ଵା ଖାଣ୍ଡଵେନ ଵହ୍ନିଂ ଫାଲ୍ଗୁନସଂଯୁତଃ । ମୋଚଯିତ୍ଵା ମଯଂ ଯେନ ରାଜ୍ଞେ ଦିଵ୍ଯା ସଭା କୃତା

ଫାଲ୍‌ଗୁନଙ୍କ ସହିତ ଖାଣ୍ଡବ ଅରଣ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ତୃପ୍ତ କରି, ଯେଉଁଠାରେ ମାୟାକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ରାଜା ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ସଭା ତିଆରି କରିଥିଲେ,

ଉଵାସ କତିଚିନ୍ ମାସାନ୍ ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରିଯଚିକୀର୍ଷଯା । ଵିହରନ୍ ରଥମାରୁହ୍ଯ ଫାଲ୍ଗୁନେନ ଭଟୈର୍ଵୃତଃ

ସେ କିଛି ମାସ ରହିଲେ, ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ଫାଲ୍‌ଗୁନ ସହିତ ରଥରେ ଘୁରିବା ଓ ସେନାପତିମାନେ ସହିତ ହେଉଥିଲେ।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ଉତ୍ତରାର୍ଧେ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଇଂଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଗମନଂ ନାମ ଏକସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଉତ୍ତରାର୍ଧରେ 'କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ଯାତ୍ରା' ନାମକ ସତତିପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ରାଜସୂଯୋପକ୍ରମେ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଦିଗ୍ଵିଜଯଃ; ଭୀମେନ ଜରାସଂଧ ଵଧଶ୍ଚ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଏକଦା ତୁ ସଭାମଧ୍ଯ ଆସ୍ଥିତୋ ମୁନିଭିର୍ଵୃତଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୈର୍ଵୈଶ୍ଯୈଃ ଭ୍ରାତୃଭିଶ୍ଚ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏକଦିନ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମହାସଭାର ମଧ୍ୟରେ ମୁନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଭାଇମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ।

ଆଚାର୍ଯୈଃ କୁଲଵୃଦ୍ଧୈଶ୍ଚ ଜ୍ଞାତିସଂବନ୍ଧିବାନ୍ଧଵୈଃ । ଶ୍ରୃଣ୍ଵତାମେଵ ଚୈତେଷାଂ ଆଭାଷ୍ଯେଦମୁଵାଚ ହ

ଆଚାର୍ଯ୍ୟ, କୁଳବୃଦ୍ଧ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ।

ଶ୍ରୀଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉଵାଚ - ( ଵସଂତତିଲକା ) କ୍ରତୁରାଜେନ ଗୋଵିନ୍ଦ ରାଜସୂଯେନ ପାଵନୀଃ । ଯକ୍ଷ୍ଯେ ଵିଭୂତୀର୍ଭଵତଃ ତତ୍ସଂପାଦଯ ନଃ ପ୍ରଭୋ

ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ: 'ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମ ମହିମାରେ ପୂଜା କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ସମ୍ପାଦନ କର।'

ତ୍ଵତ୍ପାଦୁକେ ଅଵିରତଂ ପରି ଯେ ଚରନ୍ତି ଧ୍ଯାଯନ୍ତ୍ଯଭଦ୍ରନଶନେ ଶୁଚଯୋ ଗୃଣନ୍ତି । ଵିନ୍ଦନ୍ତି ତେ କମଲନାଭ ଭଵାପଵର୍ଗମ୍ ଆଶାସତେ ଯଦି ତ ଆଶିଷ ଈଶ ନାନ୍ଯେ

ଯେମାନେ ସଦା ତୁମ ପଦଚିହ୍ନରେ ଚଲନ୍ତି, ତୁମ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ତୁମ ଗୁଣଗାନ କରି ଅଶୁଭକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ହେ କମଳନାଭ, ସେମାନେ ସଂସାର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଯଦି କିଛି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ତୁମଠାରୁ ଅନ୍ୟ କେହି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।

ତଦ୍ଦେଵଦେଵ ଭଵତଶ୍ଚରଣାରଵିନ୍ଦ ସେଵାନୁଭାଵମିହ ପଶ୍ଯତୁ ଲୋକ ଏଷଃ । ଯେ ତ୍ଵାଂ ଭଜନ୍ତି ନ ଭଜନ୍ତ୍ଯୁତ ଵୋଭଯେଷାଂ ନିଷ୍ଠାଂ ପ୍ରଦର୍ଶଯ ଵିଭୋ କୁରୁସୃଞ୍ଜଯାନାମ୍

ହେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ଆପଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମର ସେବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାର ଏଠାରେ ତାହାର ଫଳ ଦେଖୁନ୍ତୁ। ଯେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି, ଯେମାନେ ଭଜନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଉଭୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, କୁରୁ ଓ ସୃଞ୍ଜୟମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଥିରେ ସତ୍ୟ ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତୁ।

ନ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସ୍ଵପରଭେଦମତିସ୍ତଵ ସ୍ଯାତ୍ ସର୍ଵାତ୍ମନଃ ସମଦୃଶଃ ସ୍ଵସୁଖାନୁଭୂତେଃ । ସଂସେଵତାଂ ସୁରତରୋରିଵ ତେ ପ୍ରସାଦଃ ସେଵାନୁରୂପମୁଦଯୋ ନ ଵିପର୍ଯଯୋଽତ୍ର

ହେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କୁ କେବେ ମଧ୍ୟ 'ମୋର' କିମ୍ବା 'ପର' ଭାବ ନାହିଁ, କାରଣ ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ଆପଣଙ୍କର କୃପା ଏମିତି ଏକ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ପରି, ଯେଉଁଠାରେ ଯେତେ ସେବା ହୁଏ, ସେତେ ଫଳ ମିଳେ, ଏଠାରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ତାହାର ବିପରୀତ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ସମ୍ଯଗ୍ ଵ୍ଯଵସିତଂ ରାଜନ୍ ଭଵତା ଶତ୍ରୁକର୍ଶନ । କଲ୍ଯାଣୀ ଯେନ ତେ କୀର୍ତିଃ ଲୋକାନ୍ ଅନୁଭଵିଷ୍ଯତି

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ରାଜନ୍, ଶତ୍ରୁମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଭୟ କରନ୍ତି, ତୁମର ନିଷ୍ଠା ଏକଦମ ଠିକ୍; ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଶୁଭ କୀର୍ତ୍ତି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପାଇବ।

ଋଷୀଣାଂ ପିତୃଦେଵାନାଂ ସୁହୃଦାମପି ନଃ ପ୍ରଭୋ । ସର୍ଵେଷାମପି ଭୂତାନାଂ ଈପ୍ସିତଃ କ୍ରତୁରାଡଯମ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ମହାଯଜ୍ଞ ସୃଷ୍ଟିର ସମସ୍ତ ଋଷି, ପିତୃ, ଦେବତା, ବନ୍ଧୁମାନେ, ଏବଂ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଚାହାଁୁଛୁ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏହାକୁ ଆଶା କରନ୍ତି।

ଵିଜିତ୍ଯ ନୃପତୀନ୍ ସର୍ଵାନ୍ କୃତ୍ଵା ଚ ଜଗତୀଂ ଵଶେ । ସମ୍ଭୃତ୍ଯ ସର୍ଵସମ୍ଭାରାନ୍ ଆହରସ୍ଵ ମହାକ୍ରତୁମ୍

ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଜିତି, ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ନେଇ, ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ସାମଗ୍ରୀ ଏକତ୍ର କରି, ଏହି ମହାଯଜ୍ଞ କର।

ଏତେ ତେ ଭ୍ରାତରୋ ରାଜନ୍ ଲୋକପାଲାଂଶସଂଭଵାଃ । ଜିତୋଽସ୍ମ୍ଯାତ୍ମଵତା ତେଽହଂ ଦୁର୍ଜଯୋ ଯୋଽକୃତାତ୍ମଭିଃ

ରାଜନ୍, ତୁମର ଏହି ଭାଇମାନେ ଲୋକପାଳମାନଙ୍କର ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଜିତାଯାଏ; ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ମୋତେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ।

ନ କଶ୍ଚିନ୍ମତ୍ପରଂ ଲୋକେ ତେଜସା ଯଶସା ଶ୍ରିଯା । ଵିଭୂତିଭିର୍ଵାଭିଭଵେଦ୍ ଦେଵୋଽପି କିମୁ ପାର୍ଥିଵଃ

ଏହି ସଂସାରରେ କେହି ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତି, କୀର୍ତ୍ତି, ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ବିଭୂତିରେ ମୋତେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ତେବେ ମାନବ ରାଜାମାନେ ତ କଥା ହେଉନା।